το πρώτο τμήμα του κειμένου...

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ «ΙΣΟΤΙΜΩΝ» ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

(Ἀπουσία πρωτείου ἐξουσίας στὸν Ρώμης Κελεστίνο)

Ὁ Κύριλλος εἶχε τὴν κύρια εὐθύνη τῆς θεολογικῆς ἀπαντήσεως

στὸν Νεστόριο —εἶχε πρωτεῖο ἀληθείας

Παρακολουθώντας ὁ ἐρευνητὴς τὰ θεολογικὰ δρώμενα τῆς περιόδου 428-444, ἐπισημαίνει εὔκολα τὸν ἀπόλυτα πρωταγωνιστικὸ ρόλο τοῦ ἁγίου Κυρίλλου. Ἀρχίζουν ὅλα ἀπὸ τὸν Κύριλλο, ἐξελίσσονται μὲ τὸν ἴδιο νὰ κρατάει τὸν πρῶτο ρόλο καὶ τελειώνουν μὲ τὴν εὐθύνη του. Κι ἐνῶ ἡ ἐνάρξη τῶν θεολογικῶν —ἀκριβέστερα, τῶν χριστολογικῶν— συζητήσεων ἀνήκει στὸν Κύριλλο (ὅπως ἀνήκει καὶ ἡ ἀνάπτυξη τῆς σχετικῆς θεολογίας), δείχνοντας εὐελιξία στὴν γλωσσικὴ διατύπωση ἔπεισε καὶ τοὺς Δυτικοὺς καὶ τοὺς Ἀνατολικοὺς γιὰ τὴν ὀρθότητα τῆς Χριστολογίας του. Ἔτσι τὸν ἀκολούθησαν ὅλες οἱ Ἐκκλησίες, πλὴν ἐκπροσώπων ἀκραίων τάσεων, αὐτῶν ποὺ ἔρρεπαν πρὸς τὸν μονοφυσιτισμὸ καὶ αὐτῶν ποὺ ὁδηγήθηκαν στὸν νεστοριανικὸ διοφυσιτισμό.

Ἡ πραγματικότητα αὐτὴ ἀνέδειξε τὸν Κύριλλο φορέα πρωτείου ἀληθείας. Ὅ,τι δημιούργησε στην θεολογία καὶ ὅ,τι προσέφερε στὴν Ἐκκλησία ὀφείλεται ὄχι σὲ πρωτεῖο ἐξουσίας, τὸ ὁποῖο δεν ὑπάρχει στὴν Ἐκκλησία, οὔτε σὲ πρωτεῖο τιμῆ, στὸ ὁποῖο προηγοῦνταν οἱ ἐπίσκοποι Ρώμης καὶ Κωνσταντινουπολεως· ὀφείλεται στὸ ἱερὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἔγινε τὸ ἐκλεκτὸ ἐκεῖνο σκεῦος, τὸ ὁποῖο κατεξοχὴν καθοδηγήθηκε ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἐξηγήσει καὶ νὰ ἀναλύσει εὐρύτερα καὶ ἀκριβέστερα τὴν ἀλήθεια τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ,

το δεύτερο τμήμα του κειμένου...

Ὁ Κελεστίνος συμφωνεῖ τόσο πολὺ μὲ τὰ τοῦ Κυρίλλου, ὥστε δὲν κρίνει φρόνιμο νὰ προσθέσει κάτι («προσθεῖναι δέ τινα καὶ ἡμεῖς ἐμέλλομεν, ἀγαπητὲ ἀδελφέ, εἰ μὴ ἑωρῶμέν σε τὰ αὐτὰ φρονοῦντα πάντα, ἅπερ φρονοῦμεν καὶ ἐν τῇ βεβαιώσει τῆς πίστεως δοκιμάζομέν σε ἔκδικον ἰσχυρότατον»: PG77, 92Α). Τὸ γεγονὸς ὅμως ὅτι χαρακτηρίζει τὸ δογματικὸ πρόβλημα ποὺ δημιούργησε ὁ Νεστόριος ὡς πρόβλημα τῆς «γεννήσεως» τοῦ Χριστοῦ (PG 77, 92C καὶ 93Β), σημαίνει ὅτι δὲν εἶχε κατανοήσει ἀκριβῶς τὸ μέγεθος τοῦ προβλήματος καὶ ἄρα συνετὰ ἔπραξε, ποὺ δὲν θέλησε νὰ προσθέσει κάτι θεολογικὸ σὲ ὅσα ὁ Κύριλλος διατύπωσε. Ἄλλωστε, σὲ καμία Ἐπιστολή του ὁ Κελεστίνος, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ἔγραψε σχετικὰ μὲ τὸν Νεστόριο καὶ τὴν Γ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, οὔτε ἀναπτύσσει οὔτε ἐκθέτει τὴν ὀρθὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἐπιχειρήματα κατὰ τοῦ Νεστορίου. Μὲ ὅλα τὰ παραπάνω, γίνεται φανερὸ κι ἔμμεσα ὅτι ὁ Κελεστίνος μὲ τὸν δικό του τρόπο ἀναγνωρίζει πρωτεῖο ἀληθείας στὸν Κύριλλο, κάτι ποὺ δὲν εἶχε ὁ ἴδιος. Γιὰ νὰ μὴ χάσει ὅμως τὸ δικό του κῦρος ὡς πρωτοθρόνου στὴν Ἐκκλησία, δηλώνει ὅτι «φρονοῦμεν» τὰ αὐτὰ καὶ ὅτι «ἐδοκιμάζομέν σε ἔκδικον ἰσχυρότατον»,

Εόρτιος λόγος συμπαθείας για τον διωκόμενο Μητροπολίτη Ράσκας π. Αρτέμιο

Φιλορθοδοξος Ενωσις Κοσμας Φλαμιατος

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24 Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr ― Ενημερωτικο Δελτιο 34

Εόρτιος λόγος συμπαθείας για τον διωκόμενο Μητροπολίτη Ράσκας π. Αρτέμιο

Η θηριωδία του Ηρώδη επαναλαμβάνεται
ΑΝΑΒΙΩΝΟΥΝ οι ΔΙΩΓΜΟΙ του ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
και Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ από ι. ΣΥΝΟΔΟ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Όταν ουν τι παράνομον γένηται, μηδείς έστω νωθής (νωθρός), αλλά πυρός θερμότερος, και των αδικουμένων μη έλαττον αλγείτω, και ούτω τα πλείονα στήσεται των κακών» γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Πόσο μάλλον, όταν το αδικούμενον είναι η πίστις.

Είναι κοινός τόπος στην Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ότι η διατύπωση των Δογμάτων και οι διοικητικές αποφάσεις αποτελούν καθήκον και προνόμιο των Επισκόπων και της Συνόδου.

Είναι όμως, επίσης γνωστό, ότι οι αποφάσεις μιας εκκλησιαστικής Συνόδου δεν είναι «δεσμευτικές για τους Χριστιανούς», με τον ίδιο τρόπο που είναι «οι διαταγές ενός στρατιωτικού στους υφισταμένους του», γιατί απλούστατα, μπορεί οι αποφάσεις αυτές να είναι και λανθασμένες. Η Σύνοδος δεν έχει το αλάθητο του Πάπα. Αντίθετα, ο Λαός (δηλαδή οι κληρικοί, οι μοναχοί και οι λαϊκοί που δεν συμμετέχουν στη Σύνοδο) έχει καθήκον να μη αποδεχθεί τις αποφάσεις αυτές, όταν  συγκρούονται με την διαχρονική Πίστη και διδασκαλία της Εκκλησίας. Μόνο όταν, οι αποφάσεις μιας Συνόδου, αναγνωριστούν από την Εκκλησία ως αναντίρρητα ορθόδοξες, τότε βέβαια, είναι υποχρεωτικές για όποιον θέλει να ανήκει στο Σώμα του Χριστού.

Οι συνοδικές, λοιπόν, αποφάσεις ελέγχονται από το Λαό, ο οποίος και έχει καθήκον να συμμετέχει στον έλεγχο και τη ζύμωση αυτή, που αφορά τη ζωή του, την νυν και την μέλλουσα. Ο έλεγχος ασφαλώς γίνεται και από μεμονωμένα μέλη του σώματος του Χριστού, τα οποία έχουν καθήκον (ή απλώς δικαίωμα) να αρνούνται πράξεις της εκκλησιαστικής διοικήσεως που αφορά λίγα ή και ένα μέλος της Εκκλησίας, όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με την Παράδοση και κυρίως όταν, η αποδοχή κάποιας απόφασης, είναι δυνατόν να αποτελέσει κακό προηγούμενο και να αλλοιώσει την εκκλησιαστική Παράδοση.

Ἡ Γέννησις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

Ἡ Γέννησις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

Ἁγ. Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου

«Βηθλεὲμ ἑτοιμάζου· εὐτρεπιζέσθω ἡ φάτνη· τὸ Σπήλαιον δεχέσθω, ἡ ἀλήθεια ἦλθεν· ἡ σκιὰ παρέδραμε· καὶ Θεὸς ἀνθρώποις, ἐκ Παρθένου πεφανέρωται, μορφωθείς τὸ καθ' ἡμᾶς, καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα. Διὸ Ἀδὰμ ἀνανεοῦται σὺν τῇ Εὔᾳ, κράζοντες· Ἐπὶ γῆς εὐδοκία ἐπεφάνη, σῶσαι τὸ γένος ἡμῶν».

«Δεῦτε πιστοὶ ἐπαρθῶμεν ἐνθέως, καὶ κατίδωμεν συγκατάβασιν θεϊκὴν ἄνωθεν, ἐν Βηθλεὲμ πρὸς ἡμᾶς ἐμφανῶς· καὶ νοῦν καθαρθέντες, τῷ βίῳ προσενέγκωμεν, ἀρετάς ἀντὶ μύρου, προευτρεπίζοντες πιστῶς, τῶν Γενεθλίων τὰς εἰσόδους, ἐπὶ τῶν ψυχικῶν θησαυρισμάτων, κράζοντες· Ἐν ὑψίστοις δόξα, Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι, δι' οὗ ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία ἐπεφάνη, τὸν Ἀδὰμ ἐκλυτρώσασθαι, τῆς ἀρχεγόνου ἀρᾶς ὡς Φιλάνθρωπος».

(Ἀπό τὴν ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΩΡΩΝ)

 

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:

Βίβλος τῶν Ἠθικῶν Λόγος Α΄. Κεφάλαιο γ΄.

«Καί πάντες οἱ ἅγιοι τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν ἑαυτοῖς συλλαμβάνουσι τῇ Θεοτόκῳ παραπλησίως καί γεννῶσιν αὐτόν καί γεννᾶται ἐν αὐτοῖς καί γεννῶνται ὑπ᾿ αὐτοῦ, καί υἱοί καί ἀδελφοί καί μητέρες αὐτοῦ χρηματίζουσιν… Ἕκαστος ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων πιστεύομεν εἰς αὐτόν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ καί Υἱόν τῆς ἀειπαρθένου καί θεοτόκου Μαρίας καί πιστεύοντες δεχόμεθα τόν περί αὐτοῦ λόγον πιστῶς ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, ὅν καί ὁμολογοῦντες τῷ στόματι καί ὑπέρ τῶν προτέρων ἡμῶν ἀνομημάτων μετανοοῦντες ἀπό ψυχῆς, εὐθύς, ὥσπερ ἐν τῇ γαστρί τῆς Παρθένου εἰσῆλθεν ὁ Θεός Λόγος τοῦ Πατρός, οὕτως καί ἐν ἡμῖν αὐτοῖς ὁ λόγος ὅν δεχόμεθα, διδασκόμενοι τήν εὐσέβειαν, ὥσπερ σπόρος εὑρίσκεται».

Περί τῆς τοῦ Λόγου Σαρκώσεως καί

κατά  τίνα τρόπον δι’ ὑμᾶς ἐσαρκώθη

Για να προσεγγίσουμε την σάρκωση του Λόγου και την απόρρητη γέννησή του από την αειπάρθενο Μαρία και να κατανοήσουμε καλά το μυστήριο της οικονομίας για την σωτηρία του γένους μας το κρυμμένο προ των αιώνων (Εφεσίους 3:9), θα μας βοηθήσει η εξής γνωστή εικόνα:

Κάρτα τοῦ πολίτη

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ  

«AΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

ΠΡΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

30   Νοεμβρίου  2010

Ἐντιμότατε Κύριε Ὑπουργέ,

Μέ ἀφορμή τά ὅσα λέγονται και γίνονται σχετικά μέ την κάρτα τοῦ πολίτη θά θέλαμε νά  καταθέταμε καί ἐμεῖς  δύο λόγια προσθέτοντας ἕνα λιθαράκι στήν ἀντίδραση πού δημιουργήθηκε ἀπό κάποιους συνειδητούς χριστιανούς καί ἕλληνες ἀδελφούς μας.

Εἶναι χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς ἐποχῆς μας ἡ σύγχυση καθώς καί ἡ παντελής ἔλλειψη συννενόησης μεταξύ μας ὄχι μόνο γιά σοβαρά καί ζωτικῆς σημασίας θέματα ἀλλά καί γιά τά ἁπλά, καθημερινά καί αὐτονόητα. Δυστυχῶς ζοῦμε στην ἐποχή πού οἱ ἅγιοι Πατέρες δέν ἤθελαν νά ζοῦν ἐξαιτίας ἀκριβῶς τῶν πιό πάνω χαρακτηριστικῶν γνωρισμάτων της, καί μέ δέος εὔχοντο  ὁ Θεός νά μή τούς κατατάξει μέ τούς ὀγδοΐτες, τούς ἀνθρώπους δηλαδή πού θά ζοῦν στήν ὄγδοοη χιλιετηρίδα ἀπό καταβολῆς κόσμου.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΕ ΒΑΣΗ  ΤΟΝ  ΑΓΙΟ  ΙΩΑΝΝΗ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Αναρτούμε ένα μεγάλο τμήμα από το παρακάτω επίκαιρο κείμενο

του π. Θεοδώρου  και το αφιερώνουμε στον διωκόμενο αγωνιστή

της Ορθοδοξίας και μιμητή του ιερού Χρυσοστόμου

κανονικό Μητροπολίτη Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιο

«…Μετά τήν ελπιδοφόρο νεοπατερική άνθηση των τελευταίων δεκαετιών…, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά, ώστε νά μη δικαιολογούνται πλέον οι αισιόδοξες προβλέψεις και προοπτικές γιά τήν πορεία της Ορθοδοξίας τόν 21ο αιώνα, άν η εκκλησιαστική ήγεσία δέν αντιληφθεί τούς κινδύνους και δέν διαμορφώσει ποιμαντικά τις συνθήκες, ώστε νά τηρούνται στόν εκκλησιαστικό βίο τά δύο απαραίτητα στοιχεία, χωρίς τά οποία ούτε Ορθοδοξία υπάρχει, ούτε συνεπώς καί δυνατότης σωτηρίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όπως καί οι άλλοι Άγιοι Πατέρες, μέ επιμονή αναφέρεται στις δύο αυτές ουσιώδεις πλευρές της χριστιανικής ζωής… Η αχώριστη αυτή δυάδα είναι «η δογμάτων ακρίβεια καί η ορθότης του βίου», η ενότητα δόγματος καί ήθους, η οποία σήμερα πλήττεται από τόν δογματικό μινιμαλισμό του Οικουμενισμού, …ως καί από τήν εκκοσμίκευση, από τήν είσοδο του κοσμικού, του γήϊνου φρονήματος μέσα στούς κόλπους της Εκκλησίας, κλήρου καί λαού, ακόμη καί μέσα στούς κόλπους του κατ' εξοχήν φυγόκοσμου καί εν ξενιτεία καί αποταγή ζώντος Μοναχισμού…