Ο άγιος Χαράλαμπος και ένα σπουδαίο θαύμα του

Ο Άγιος Χαράλαμπος και ένα σπουδαίο θαύμα του

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ: Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μ. Ασίας. Η ζωή του ήταν μία συνεχὴς υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστὸ και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμὸ κατὰ των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανὸς έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολὺ σκληρά, για να αρνηθεῖ το Χριστό. Ο γέροντας λευίτης χαμογελώντας απάντησε: «Εμείς οι χριστιανοί, ειμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους. Όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλὰ τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλὰ να μάθετε καλὰ ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτὰ δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλὰ μένουν πάντοτε ανθηρὰ και νέα.». Εκνευρισμένος απὸ τα λόγια αυτὰ ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντὶ να σπαράζει απὸ τον πόνο, δοξολογούσε το Θεὸ για την αντοχὴ που του έδινε. Τότε πολλοὶ δήμιοι, που έβλεπαν αυτὸ το θαύμα, πίστεψαν στο Χριστό.

Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε μετά από νέα βασανιστήρια, σε ηλικία 113 ετών. Ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Αγίου είναι το θαύμα στα Φιλιατρά Μεσσηνίας κατά τη γερμανική Κατοχή (1943).

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ: Το 1943 το Γερμανικό Στρατηγείο της Τρίπολης διέταξε τον Γερμανό Διοικητή των Φιλιατρών, Κοντάου, για κάποιο σαμποτάζ που είχαν κάνει οι αντάρτες, να κάψουν τα Φιλιατρά, να σκοτώσουν τους πρόκριτους της πόλης και να συλλάβουνε 1.500 κατοίκους της για να τους στείλουν στη Γερμανία σε στρατόπεδα - κολαστήρια. Ο Κοντάου έδωσε με την σειρά του διαταγή στους στρατιώτες του να προχωρήσουν την επομένη στις 6.00 π.μ. στην εκτέλεσή της. Αυτό, το έμαθε ο ιερέας Θεόδωρος Κωτσάκης, από τα Φιλιατρά, και προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεσολαβήσει στους σκληρούς κατακτητές. Αποχωρώντας άπρακτος ο ιερέας από τη γερμανική διοίκηση, ειδοποίησε τους Φιλιατρινούς της Τρίπολης να προσευχηθούν τη νύκτα στον Άγιο Χαράλαμπο, πολιούχο Φιλιατρών, για να βάλει το χέρι του. Ο Άγιος, πραγματικά, παρουσιάστηκε την νύχτα στον Κοντάου που κοιμόταν. Ήταν μια φυσιογνωμία, γέροντας σεβάσμιος, μεγαλοπρεπής, ιεροφορεμένος, που δεν την είχε δει ποτέ στη ζωή του ο μάλλον άπιστος Γερμανός. Ο γέροντας του ζήτησε ήπια να μην εκτελέσει τη φρικτή εντολή.

Εκείνος εντυπωσιασμένος από το όνειρο, ξύπνησε. Σε λίγο ξανακοιμήθηκε, χωρίς να έχει επηρεαστεί. Όμως ο Άγιος επανεμφανίστηκε λέγοντας τα ίδια λόγια προσθέτοντας ότι θα φρόντιζε να μην τιμωρηθεί ο ίδιος για την παρακοή.

Ξαναξύπνησε και στο μυαλό του στριφογύριζαν τα λόγια που άκουσε. Αλλά ήταν αδύνατο να μην εκτελέσει την διαταγή, διότι θα τιμωρούνταν. Ξανακοιμήθηκε. Τότε, για τρίτη φορά, ο Άγιος του είπε: “Σου είπα να μην φοβηθής. Εγώ θα φροντίσω και δεν θα τιμωρηθής. Θα φυλάξω εσένα και όλους τους άνδρες σου και θα γυρίσετε στα σπίτια σας, χωρίς να πάθει κανένας τίποτε.” Στην αρχή θέλησε να αρνηθεί την εντολή του Αγίου, αλλά τελικά λύγισε, διότι εν συνεχεία τη νύχτα εκείνη, ο Γερμανός αξιωματικός, κατά τα λεγόμενά του, άκουσε στον ύπνο του κλάματα, από βασανιζόμενους ανθρώπους στην αυλή του. Ύστερα πλησίαζαν ζωντανές μορφές, που έμοιαζαν γυναίκες, που κτυπούσαν τα στήθη από δυστυχία. Θρηνούσαν και καταριόντουσαν για την σφαγή των παιδιών τους που αναμενόταν. Όλες αυτές οι φωνές γίναν σύννεφο και ανέβαιναν προς τον ουρανό. Έβλεπε ακόμη ο Γερμανός σκοτεινά σύννεφα, που έβγαιναν από το δωμάτιό του και ανέβαιναν σκιάζοντας τον ήλιο και σκοτεινιάζοντας τα πρόσωπα των στρατιωτών του. Άλλοι απ' αυτούς τρόμαζαν και άλλοι ζητούσαν βοήθειαν, κάνοντας τον Σταυρό τους. Ξύπνησε έντρομος. Πήγε να μιλήσει, αλλά έμενε ενεός βλέποντας ακόμη την άγια μορφή, το γέροντα του ονείρου του που είχε μορφή Αγίου της Ορθοδοξίας. Όταν συνήλθε, άρχισε να σκέφτεται το κακό, που επρόκειτο να γίνει. Οι σκέψεις αυτές τον αναστάτωσαν. Αλλά το “καθήκον” του ως αξιωματικού του Χίτλερ τον .. καλούσε να κάνει την αποτρόπαια πράξη. Ξανάκλεισε τα μάτια. Και ο Άγιος Χαράλαμπος, εμφανίσθηκε ξανά απειλητικός. Με φωνή δυνατή και επιτακτική του είπε: “Πρόσεξε!

Η πόλη δεν θα καεί και οι κάτοικοι δεν θα συλληφθούν. Είναι αθώοι. Το ακούς;” Τότε σηκώθηκε και χαράματα τηλεφώνησε στον προϊστάμενό του στην Τρίπολη. Άρχισε να του μιλάει με τρεμάμενη φωνή, αλλά και ο στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου δεν πήγαινε πίσω. Άνοιγε το στόμα του και έβγαιναν άναρθρες κραυγές. Ήθελε να αγριέψει για να εκτελεστεί η διαταγή, αλλά δεν μπορούσε. Η αιτία ήταν η ίδια. Και αυτός είχε δει στο όνειρό του τον Άγιο Χαράλαμπο όπως του τον περιέγραψε στο τηλέφωνο και ο αξιωματικός του. Τελικά τού ανακοίνωσε:

«Γράψτε. Αναστέλλω την καταστροφήν της πόλεως. Έλθετε αμέσως ενώπιόν μου αύριον μεσημβρία». Ξημερώνοντας ανακοινώθηκε η ανάκληση της απόφασης των Γερμανών. Οι κάτοικοι των Φιλιατρών ξεχύθηκαν χαρούμενοι στα καφενεία, στην πλατεία, στους δρόμους, ώσπου αντιλήφθηκαν μια ομάδα Γερμανών που είχαν στη μέση τον αξιωματικό τους Κοντάου και δυο Ορθοδόξους ιερείς, να περνούν και να κατευθύνονται από τη μια Εκκλησία της πόλης στην άλλη. Ο αξιωματικός έψαχνε να βρει την εικόνα του Αγίου, που είδε. Όταν του ανοίξανε την πόρτα του Ναού της Παναγίας, αναγνώρισε την εικόνα του Αγιου Χαραλάμπους, που είδε στον ύπνο του.

Η φωνή του κόπηκε. Ντράπηκε. Σκέπασε με τα χέρια του το πρόσωπό του. Σε λίγο τα κατέβασε. Έκανε το Σταυρό του. Είπε μερικές προσευχές στη γλώσσα του. Ρώτησε εν συνεχεία τους ιερείς να του πούνε ποιος ήταν ο γέροντας της εικόνας. Του διηγηθήκαν, πως είναι ο θαυματουργός Άγιος Χαράλαμπος που υπέστη πολλά μαρτύρια για το Χριστό. Η ευγνωμοσύνη των Φιλιατρινών στον Άγιο δεν περιγραφόταν. Δοξάζαν το Θεό και ευχαριστούσαν τον Άγιο για το θαύμα του. Ο Γερμανός αξιωματικός και όλοι οι άνδρες της φρουράς εκείνης επέστρεψαν, όταν τελείωσε ο πόλεμος, στη Γερμανία, αλώβητοι. Ο αξιωματικός διατήρησε ζωηρή την μνήμη του θαύματος ευγνωμονώντας τον Άγιο. Έπειτα από λίγα χρόνια, ξεκίνησε με την γυναίκα του από την Γερμανία για τα Φιλιατρά. Δεν πρόλαβε όμως την γιορτή του Αγίου, διότι έφτασε στις 11 Φεβρουαρίου. Όταν όμως τον είδανε οι Φιλιατρινοί, χάρηκαν και ξαναγιορτάσαν. Ψάλλαν δοξολογία και του κάνανε υποδοχές, παραθέττοντάς του εορταστικό τραπέζι. Πολλές φορές ο Κοντάου με την γυναίκα του, τα παιδιά του και άλλους πατριώτες του πήγαινε στις 10 Φεβρουαρίου στα Φιλιατρά και προσευχόταν με πίστι στον Άγιο. Στην καρδιά του άνθισε η Ορθοδοξία.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ως φωστήρ ανέτειλας, εκ της εώας, και πιστούς εφώτισας, ταις των θαυμάτων σου βολαίς, Ιερομάρτυς Χαράλαμπες. Όθεν τιμώμεν, την Θείαν σου άθλησιν.


ΠΗΓΗ «ΑΚΤΙΝΕΣ»

Ο ΑΓΙΟΣ  ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

    Στὶς 10 Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο τὸ θαυματουργὸ καὶ Ἱερομάρτυρα, ποὺ καταγονταν ἀπὸ τὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

Γεννήθηκε  στὰ τέλη τοῦ 1^ου μ.Χ αἰῶνα γύρω  στὸ 90 μ.Χ.  ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ μαρτύρησε σὲ ἡλικία 113 χρόνων, γύρω στὸ 202 μ.Χ. στὰ χρόνια τοῦ διωγμοῦ τοῦ Σεπτίμιου Σεβήρου. Οἱ γονεῖς του, εὐσεβεῖς χριστιανοὶ καὶ αὐτοί, φροντίσαν νὰ τὸν ἀναθρέψουν χριστιανικὰ καὶ ἔγινε τὸ φωτεινὸ προσωπο στὸ ὁποῖο ἀκτινοβολοῦσε ἡ χαρὰ καὶ ἡ γαλήνη, γι’ αὐτὸ τὸν ὀνομάσαν Χαράλαμπο ( χαρά-λάμπω). Τὴν παιδική του ἡλικία τὴν πέρασε διαβάζοντάς τὶς Ἅγιες Γραφὲς καὶ ἀπὸ νωρὶς ἀφιερώθηκε στὴν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου καὶ χειροτονήθηκε τὸ 130 μ.Χ. ὡς ἱερέας. Ἀμέσως ξεκινᾶ τὰ φλογερὰ  χριστιανικά του κηρύγματα  ἐπισημαίνοντας τὸν κίνδυνό ποὺ διατρέχουν οἱ χριστιανοὶ  ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρικὴ πλάνη. Μὲ τὴ συμπεριφορά του αὐτὴ προκαλοῦσε τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο, ἐνίσχυε ὅμως τοὺς χριστιανοὺς ποὺ διώκονταν παντοῦ.

   Στὴν πορεία τῆς ζωῆς του γνώρισε πολλοὺς διωγμοὺς καὶ πάντα ποθοῦσε τὸ μαρτύριο, χωρὶς ὅμως νὰ λαμβάνει κανένα μέτρο αὐτοπροστασίας. Κατὰ τὴ διάρκεια λοιπὸν τῆς βασιλείας τοῦ χριστιανομάχου καὶ ἀσεβοῦς Ρωμαίου Αὐτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.) ἐκδόθηκε  διάταγμα, μὲ βάση  τὸ ὁποῖο οἱ Χριστιανοὶ ἔπρεπε νὰ συλλαμβάνονται  καὶ νὰ θυσιάζουν στα εἴδωλα ὑποχρεωτικά. Ὅσοι ἀπ’ αὐτοὺς ἀρνιόταν, νὰ θανατώνονται. Στοὺς ἀρνητὲς τῶν θυσιῶν ἐπιβάλλονταν ἡ θανατικὴ καταδίκη. Γιὰ τὴν εὐόδωση τῶν σχεδίων του ἀνέθεσε σὲ ἡγεμόνες, ποὺ διόρισε τὴν ἐκτέλεση τῶν διαταγῶν του.

   Ἔτσι ἔπαρχος στὴν περιοχὴ τῆς Μαγνησίας ποὺ ζοῦσε ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, διορίστηκε ὁ κακόψυχος καὶ ἀσεβὴς  Λουκιανός, ποὺ σκόρπιζε παντοῦ ἀπειλὲς καὶ ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς.  Κανεὶς δὲ ξέφευγε ἀπὸ τὴ θηριόψυχη μανία του. Οἱ δρόμοι καὶ οἱ πλατεῖες πλημμύρισαν ἀπὸ τὸ ἁγνὸ αἷμα τῶν ἀθώων χριστιανῶν καὶ ἡ χριστιανικὴ δραστηριότητα τοῦ ἱερέα γέροντα Χαράλαμπου τὸν ἐξόργισε πολύ. Σὲ ἔξαλλη κατάσταση ἔστειλε μερικοὺς στρατιῶτες στὴν περιοχὴ τῆς Μαγνησίας νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν μπροστά του. Ὁ Λουκιανὸς ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἅγιο νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστὸ καὶ νὰ προσκυνήσει τὰ εἴδωλα. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς Θεός, ποὺ δίνει αἰώνια ζωὴ καὶ μακαριότητα σ’ ὅσους πιστεύουν σ’ Αὐτόν.

Ἡ ἀπαντήσή του ἐξόργισε περισσότερο τὸ Λουκιανό, ποὺ δίδει ἐντολὴ νὰ τοῦ ἀφαιρέσουν τὴν ἱερατικὴ στολή. Συγχρόνως οἱ δήμιοί του ἄρχισαν νὰ τὸν γδέρνουν ζωντανό. Κατὰ τὴ διαρκεια τοῦ βασανισμοῦ ὁ Ἅγιος προσευχόταν στὸ Θεὸ καὶ εὐχαριστοῦσε τοὺς βασανιστὲς  λέγοντάς τους ὅτι μὲ τὸ μαρτύριο αὐτὸ θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια ζωή. Οἱ θεατὲς τοῦ βασανισμοῦ του ἀποροῦσαν μὲ τὴν ἐγκαρτέρηση τοῦ Ἁγίου. Δύο ἀπὸ τοὺς δημίους, ὁ Πορφύριος καὶ ὁ Βαπτός, πρῶτοι πίστεψαν καὶ ἀμέσως μαρτύρησαν διὰ ἀποκεφαλισμοῦ. Βλέποντας τὸ θέαμα ὁ ἔπαρχος Λουκιανὸς θύμωσε τόσο πολύ ποὺ ἀποπειράθηκε νὰ χτυπήσει τὸν Ἅγιο. Τὰ χέρια τοῦ Λουκιανοῦ κόπηκαν στὸ ὕψος τῶν ἀγκώνων καὶ ἔμειναν κρεμασμένα στὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ὁ ἡγεμόνας τῆς εὐρύτερης περιοχῆς ποὺ ἦταν παρὼν ἔσπευσε καὶ ἔφτυσε τὸν Ἅγιο, καὶ τότε τὸ στόμα του γύρισε πίσω στὴν πλάτη του. Ὁ Ἅγιος προσευχόμενος στὸν Προστάτη Θεό του, κατόπιν παράκλησης τῶν κατοίκων τῆς Μαγνησίας θεράπευσε τὸν ἡγεμόνα καὶ τὸν ἔπαρχο. Στὴ συνέχεια ἀπελευθερώνουν τὸν Ἅγιο καὶ ζητοῦν ὁδηγίες ἀπὸ τὴ Ρώμη γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ τοῦ συμπεριφέρονται.

   Ὁ  Σεπτίμιος Σεβῆρος ἐξοργίστηκε, ὅταν ἔμαθε τὰ νέα ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Διέταξε νὰ τὸν ὁδηγήσουν  στὴ Ρώμη μὲ καρφιὰ μπηγμένα στὴν πλάτη του, ἀφοῦ πρῶτα τὸν σύρουν ἀπὸ τὴ Μαγνησία μέχρι τὴν Ἀντιόχεια μὲ σκοπὸ τὸν ἐξευτελισμὸ ἢ τὴν διαπόμπευσή του ἀπ’ τοὺς ἀσεβεῖς. Φθάνοντας στὴ Ρώμη, ἔδωσε ἐντολὴ ὁ αὐτοκράτορας νὰ τὸν σουβλίσουν στὸ στῆθος , μέχρι νὰ ξεψυχήσει. Ὅμως καὶ μ’ αὐτὸ τὸ βασανισμὸ ὁ Ἅγιος δὲν ἔπαθε τίποτα.

   Ἔτσι, ὅταν διαπίστωσαν πλέον ὅτι μὲ αὐτές τὶς μεθόδους δὲν μπορούσαν νὰ ἐξοντώσουν τὸν Ἅγιο, σκέφτηκαν νὰ ἀλλάξουν συμπεριφορὰ ἀπέναντί του. Θέλοντας νὰ τὸν ἐμπαίξουν περισσότερο τοῦ ἀπαιτοῦν  νὰ κάνει θαύματα. Διατάζει λοιπὸν ὁ αὐτοκράτορας καὶ  φέρουν ἕνα δαιμονιζόμενο ἀπαιτώντας ἀπὸ τὸν Ἅγιο νὰ τὸν θεραπεύσει. Οἱ ἀντιρρήσεις τοῦ Ἁγίου ἤταν εὔλογες γιατὶ πίστευε ὅτι μία τέτοια ἐξουσία ἀνῆκε μόνο στὸ Σωτῆρα Χριστό. Ἀντικρίζοντας ὅμως  τὸ δαιμονιζόμενο καὶ καθὼς ἀμέσως προκλήθηκε ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα, τὸ διέταξε καὶ ἐξῆλθε ἀπὸ τὸν ἀσθενῆ στὸν ὁποῖο εἶχε ἐγκατασταθεῖ  36 ὁλόκληρα χρόνια. Ὁ αὐτοκράτορας  εἰρωνευόμενος περισσότερο τὸν Ἅγιο ἔκανε δῆθεν ὅτι ἄρχισε νὰ θαυμάζει  τὴν πίστη του.

   Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες πέθανε ἕνας νέος καὶ ὁ αὐτοκράτορας τὸν ἔφερε στὸν Ἅγιο ἀπαιτώντας του νὰ τὸν ἀναστήσει. Ὁ Ἅγιος δὲ δεχόταν νὰ κάνει ἕνα τέτοιο θαῦμα καὶ κυρίως κατόπιν διαταγῆς. Ὅμως ἔπρεπε νὰ φανερωθεῖ  ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ἔστω καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ἄρχισε λοιπὸν ἀμέσως νὰ προσεύχεται καὶ μετὰ ἀπὸ μεγάλο ἀγῶνα ὁ νέος ἀναστήθηκε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προκάλεσε μεγάλη καταπλήξη στοὺς παρευρισκόμενους, ποὺ σχεδὸν ὅλοι πίστεψαν στὸ Χριστιανισμό. Μόνο στοὺς πωρωμένο ἔπαρχο καὶ αὐτοκράτορα  δὲν τοὺς «ἄγγιξαν»  τὰ γεγονότα. Ἔτσι ἀμέσως δίδεται ἡ ἐντολὴ νὰ θανατωθεῖ ὁ Ἅγιος.

   Οἱ δήμιοι παραλαμβάνουν τὸν Ἅγιο προκειμένου νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸ μέρος ποὺ εἶχαν ἐπιλέξει νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Σὲ ὅλη τὴ διαδρομὴ ὁ Ἅγιος εὐχαριστοῦσε τὸ Θεό ποὺ τὸν βοηθοῦσε σὲ κάθε στιγμὴ τῆς δοκιμασίας του. Ξαφνικὰ ἀκούστηκε μία φωνή ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ καὶ τοῦ  ἔλεγε νὰ Τοῦ ζητήσει ὅποια χάρη  ἤθελε. Ὁ Ἅγιος ἀποκρίθηκε λέγοντας: «τὸ μεγαλύτερο χάρισμα γιὰ μένα τὸν ταπεινὸ καὶ ἐλάχιστο δοῦλο Σου εἶναι  ποὺ κατάφερα καὶ γνώρισα τὴ φοβερή Σου δόξα. Ὅμως ἀφοῦ μὲ προστάζεις νὰ Σοῦ ζητήσω χαρῇ, θὰ ἤθελα νὰ μοῦ κανεὶς τὴν ἑξῆς: σὲ ὅποιο τόπο βρεθεῖ τεμάχιο ἀπὸ τὸ λείψανό μου καὶ ὅπου γιορτάζουν τὸ μαρτύριό μου νὰ μὴν πέσει ποτὲ πεῖνα, ἀλλὰ οὔτε καὶ πανώλη, ποὺ νὰ σκοτώνει τοὺς ἀνθρώπους πρόωρα. Νὰ ὑπάρχει πάντοτε σταθερὰ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη καὶ νὰ μὴν λείψουν ποτὲ τὰ ἀγαθὰ τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου. Νὰ προστατεύονται οἱ ἄνθρωποι ἀλλὰ καὶ τὰ ζῷα τοὺς γιὰ νὰ καλλιεργοῦν τὴ γῆ καὶ νὰ δοξάζεται τὸ Ἅγιο Ὄνομά Σου».

   Ἀμέσως ὁ Ἅγιος παραδίδει τὴν ἁγιασμένη του ψυχὴ εἰρηνικὰ πρὶν προλάβει ὁ δήμιος νὰ τοῦ κόψει τὸ κεφάλι, σὲ ἡλικία 113 χρόνων στὶς 10 Φεβρουαρίου καὶ αὐτὴ τὴ μέρα γιορτάζεται καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας. Ἴσως ὁ Θεὸς νὰ τὸν προορίζε νὰ γνωρίσει τὸ μαρτύριο ἔστω καὶ σ’ αὐτὴ τὴν ἡλικία. Θεωρεῖται δὲ ὁ προστάτης Ἅγιος κάθε λοιμοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς πανώλης σύμφωνα μὲ τὴ λαογραφικὴ μας παραδοση. Κατὰ τὴν ἁγιογράφησή του στὴν Ἐκκλησία μας παριστάνεται  πάντοτε γέροντας, νὰ πατοῦν τὰ πόδια τοῦ ἐπάνω σ’ ἕνα τέρας, ποὺ ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνει καπνός. 

 Ἀπολυτίκιο τοῦ Ἁγίου:

«Ὡς στῦλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καὶ λύχνος ἀείφωτος, τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης, Χαράλαμπες. Ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ διὰ τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων τὴν σκοτόμαιναν, μάκαρ, διὸ ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρεσβεῦε σωθῆναι ἡμᾶς».

Πηγή: http://users.sch.gr/stavrianakis/index.php?option=com_content&id=60&Itemid=54