Η σύγχυση που προκαλείται από τον Βαρθολομαίο και το Ουκρανικό, αυξάνεται τώρα από την Ρωσία και την ομάδα Ζήση!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

  

(Ἕνα ἄρθρο μὲ πολλὲς ἀποκαλύψεις)

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει (Ρωμ. 12: 21): «μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (νὰ μὴν ἀφήνεις νὰ σὲ νικάει τὸ κακό, ἀλλὰ νὰ νικᾶς τὸ κακὸ μὲ τὸ καλό).

Καὶ ὁ Μ. Βασίλειος προσθέτει, «ἐάν τις τὸ κακόν ἐν προσχήματι τοῦ ἀγαθοῦ ποιῇ, διπλασίονος τιμωρίας ἐστίν ἄξιος» (ἐὰν κάποιος πράττει τὸ κακό, χρησιμοποιώντας ὡς πρόσχημα τὸ καλό, αὐτὸς εἶναι ἄξιος διπλασίας τιμωρίας) (P.G. τόμ. 32, σελ. 397) καὶ συνεχίζει «οὐ μόνον μισθοῦ ἐκπίπτει, ἀλλὰ καὶ τιμωρίας ἄξιος ὁ ποιῶν ἐντολὴν μὴ κατὰ θεοσέβειαν, ἀλλὰ κατὰ ἀνθρωπαρέσκειαν, ἤ τινος ἄλλης ἡδονῆς ἔνεκεν…» (δὲν χάνει μόνον τὸν μισθό του, ἀλλὰ γίνεται καὶ ἄξιος τιμωρίας, αὐτὸς ποὺ πράττει μία ἐντολή, ὄχι ἀπὸ σεβασμὸ στὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀρέσει στοὺς ἀνθρώπους ἢ γιὰ κάποια ἄλλη ἡδονή, π.χ. ἐξουσία, αὐτοϊκανοποίηση κλπ.) .

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν δίδαξε καὶ ποτὲ δὲν προσπάθησε νὰ πολεμήσει τὸ κακὸ μὲ τὸ κακό. Ἀντιθέτως, ἀνεξαρτήτως τῆς ὁποιασδήποτε κακῆς ἐξελίξεως, αὐτὴ παρέμενε πιστὴ στὶς ἐντολὲς τῆς Μίας κεφαλῆς Της, τοῦ Χριστοῦ.

Δυστυχῶς σήμερα ἐπαληθεύονται οἱ προβλέψεις τῶν Ἁγίων ὅτι τὸ κακὸ θὰ ὀνομάζεται καλό, καὶ ὅτι ἡ σύγχυση θὰ αὐξάνεται καὶ θὰ παρασύρει πολλούς. Παράλληλα ἡ ὀρθότητα παραμερίζεται καὶ τὴν θέση της παίρνει ἡ δύναμη τῶν ἀριθμῶν (βλ. τὸν τονισμὸ τῶν 150.000.000 Ρώσων ἀνεξαρτήτως ἂν κάποιοι ἢ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκολουθοῦν τὴν αἵρεση ἢ ὄχι). Ἔτσι ὅπως ἀποδείχθηκε καὶ σὲ προηγούμενο ἄρθρο (ἐδῶ, μὲ ἀφορμὴ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας) οἱ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ στρέφονται ἀπὸ τὴν Σκύλλα στὴν Χάρυβδη: ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. στὴν Ρωσία, ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι στὴν Ἁβάννα, ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῆς Κων/πολεως στὴν Οὐκρανία, στὴν ἀνάμειξη τῆς Μόσχας στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν πρωτειομανία τοῦ Βαρθολομαίου στὴν πρωτειομανία τοῦ Κυρίλλου, ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἄνευ μετανοίας, στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Ἑλλάδος ἄνευ μετανοίας.

Ἀντὶ μάλιστα νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ δυσάρεστη ἐξέλιξη, αὐξάνεται, καὶ τὴν κύρια εὐθύνη  γιὰ αὐτὴν φέρει -δυστυχῶς- ἡ ὁμάδα τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση. Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ σαφές, θὰ παραθέσω κάποιες ἀπόψεις τῆς πρόσφατης ἀρθρογραφίας μελῶν τῆς ὁμάδας αὐτῆς μὲ τὶς ἀνάλογες ἐρωτήσεις:

Ὁ π. Νικόλαος Μανώλης στὴν πρόσφατη ὁμιλία του (ἐδῶ) κατέδειξε τοὺς Γ.Ο.Χ. ὡς σχισματικοὺς ἄνευ χάριτος καὶ ἱερωσύνης. Τότε πῶς δημοσιεύει στὸ ἱστολόγιο «Κατάνυξη» (ποὺ ἔχει τὴν εὐλογία τοῦ π. Νικολάου) ὁ κ. Μάννης, ποὺ ἀνήκει στὴν γοχικὴ παράταξη τοῦ Καλλινίκου; Πῶς ἐπιτρέπει ὁ π. Νικόλαος νὰ διαβάζουν τὰ ἀνυποψίαστα(;) πνευματικά του παιδιά ἕναν κατ’ αὐτὸν ἀχαρίτωτο σχισματικό;

Θὰ ἀπαντήσω στὸ ἐρώτημα αὐτό, ἐξετάζοντας τὸ θέμα ἀπὸ δύο διαφορετικὲς ὀπτικὲς γωνίες:

«Ναι έρχομαι ταχύ». Μη έρχου, Κύριε Ιησού, άχρι καιρού!

Ἡ ἔλλειψη ἐσχατολογικῆς ἀνησυχίας στοὺς σημερινοὺς Χριστιανούς

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἔχουν εἰπωθεῖ καὶ γραφτεῖ οὐχ ὀλίγες φορὲς οἱ ἐλλείψεις τῶν σημερινῶν Χριστιανῶν, ποὺ ἐπιτρέπουν τὴν ἐπικράτηση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: ἔλλειψη εὐσεβείας, ἔλλειψη ὑπακοῆς στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἔλλειψη κατηχήσεως, ἔλλειψη συνέπειας, ἔλλειψη θάρρους, ἔλλειψη μιμήσεως καί, ὡς ἐκ τούτου, τιμῆς τῶν ἁγίων Πατέρων κλπ.

Μία ἔλλειψη ὅμως ποὺ ἀποσιωπεῖται ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κατηχητὲς καὶ ταγούς, ἀκριβῶς διότι ἡ ἐπισήμανσή της θὰ τοὺς ἐξέθετε ξεκάθαρα καὶ θὰ ἀφύπνιζε τὸ κοιμώμενο ποίμνιο, εἶναι ἡ ἔλλειψη μίας βιωματικῆς ἐσχατολογικῆς ἀνησυχίας καὶ ἑρμηνείας τῶν ἐξελίξεων ἐκ μέρους τῶν Χριστιανῶν.

Μὲ τὸν ὅρο “ἔσχατα” δὲν νοεῖται στὴν Ἐκκλησία ἡ προφητειολαγνεία, ἡ ἀρρωστημένη ἐμμονὴ μὲ ἡμερομηνίες, γεγονότα καὶ ἐξελίξεις γεωπολιτικῆς καὶ στρατηγικῆς φύσεως, ἡ ἀνάγνωση βιβλίων ποὺ περιέχουν μυστήρια καὶ θεωρίες ψευδοπροφητῶν γιὰ τὸ ἐπερχόμενο τέλος, ἡ ἐπανάκτηση χαμένων γεωγραφικῶν τόπων σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο τοῦ κάθε λαοῦ, ἡ φοβία καὶ ὁ τρόμος. Μὲ τὸν ὅρο αὐτὸν δὲ νοεῖται μόνο τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ὅπως τὸν ξέρουμε, καὶ ὁ ἐρχομὸς τοῦ Κυρίου, ὅπως μᾶς ὑποσχέθηκε καὶ ὅπως τεκμηριώνεται στὴν Ἁγία Γραφή, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τῆς κάθε μέρας τῆς ζωῆς μας ὡς τελευταίας, ὡς ἡ τελευταία εὐκαιρία νὰ διορθωθοῦμε πρὶν τὴν τελικὴ κρίση. Ὅταν ὁ Χριστιανὸς διακατέχεται ἀπὸ τὴν ἐσχατολογικὴ ἀνησυχία καὶ τὴν βιώνει ἀληθινά, τότε προσπαθεῖ κάθε στιγμὴ νὰ τηρήσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, νὰ βρίσκεται ἐν συνεχῇ μετανοία καὶ νὰ διατηρήσει τὴν πίστη του ἀνόθευτη καὶ καθαρή, ὥστε νὰ μὴν λογοδοτήσει μπροστὰ στὸν Κύριο καὶ βρεθεῖ ἐκτὸς τοῦ Νυμφῶνος.

Μία διαφωτιστική μελέτη

  

Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κατὰ τοὺς Ἁγίους Παναίρεση μὲ ἐσχατολογικὸ χαρακτῆρα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ἡ τελευταία αἵρεση ποὺ θὰ πολεμήσει τὴν Ἐκκλησία πρὶν ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν προσδιορίζεται οὔτε ἐπισημαίνεται στὶς δράσεις καὶ σκέψεις κάποιων μόνο ἐκκλησιαστικῶν προσωπικοτήτων ἢ κύκλων, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὴν παγκόσμια θρησκευτικὴ διάσταση τῶν σχεδίων τῆς Μασωνίας, τοῦ Σιωνισμοῦ καὶ γενικὰ τῆς Νέας τάξης Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.) μὲ σκοπὸ τὴν παγκόσμια διακυβέρνηση καὶ τελικὰ τὴν ἐγκατάσταση στὴν ἐξουσία τοῦ ἀντιχρίστου.

Ὁ ὅρος (ὡς πολιτικὸς καὶ ὄχι συνωμοσιολογικός) Νέα Τάξη πραγμάτων πρωτοεμφανίστηκε στὴν σύγχρονη πολιτικὴ στὰ Δεκατέσσερα Σημεῖα γιὰ τὴν εἰρήνη ποὺ διετύπωσε ὁ πρεσβυτεριανὸς Ἀμερικανὸς πρόεδρος Woodrow Wilson μετὰ τὶς καταστροφὲς καὶ τὸν τρόμο ἀπὸ τὸν Α΄ Παγκ. Πόλεμο. Ὁ δὲ τρόπος ἐπιβολῆς τοῦ ὅλου ἐπιχειρήματος φανερώνει ἕνα μακραίωνο σχέδιο ποὺ μόνο ὁ ἀνθρωποκτόνος ὄφις θὰ μποροῦσε νὰ ἐμπνεύσει, νὰ ὀργανώσει νὰ ἐπιβάλλει καὶ νὰ διατηρεῖ ζωντανό.

Η σύγχυση που προκαλεί η ομάδα Ζήση αυξάνεται και παρασύρει το ποίμνιο.

Παρατηρήσεις στὴν ὁμιλία τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου γιὰ τὸ Οὐκρανικό  (ἐδῶ)

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μαθαίνουμε ὅτι ἡ ὁμάδα Ζήση καὶ κυρίως οἱ ρασοφόροι, ὅταν

  ἀναφέρονται στοὺς συγγραφεῖς τῆς «Πατερικῆς Παράδοσης», τοὺς χαρακτηρίζουν ὡς ἀνθρώπους μὲ ἐμπάθεια καὶ κακὴ προαίρεση. Ἐνῶ ὅμως μᾶς χαρακτηρίζουν ἔτσι, δὲν ἀναιροῦν τίποτα ἀπὸ ὅσα γράφουμε, ἀποδεικνύοντας τὸ ἀληθὲς τῶν γραφομένων μας. Ἐκτὸς ἂν αἰσθάνονται περιφρόνηση καὶ ἀπαξίωση, ἐπειδὴ τολμοῦμε νὰ ἐλέγχουμε κατὰ τὸ δικαίωμα ποὺ δίνει ἡ Ἐκκλησία, μὲ ἐπιχειρήματα καὶ ὄχι μὲ συκοφαντίες τὶς καινοφανεῖς μεταπατερικὲς καὶ νῦν γεωπολιτικὲς θέσεις τους.

Καθῆκον μας, λοιπόν, εἶναι νὰ συνεχίσουμε νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν ἀλήθεια, ὄχι ἀπὸ ἐμπάθεια, ὅπως λένε αὐτοί, ἀλλὰ ἀπὸ καθῆκον ἀπέναντι στὴν Πίστη, στοὺς ἑαυτούς μας καὶ στοὺς ἀδελφούς μας πιστοὺς πού, ἀκούγοντας τὰ νέα εὐφυολογήματα τῆς ὁμάδας αὐτῆς, δὲν ξέρουν τί νὰ πιστέψουν καὶ τί νὰ ἀπορρίψουν.

       Τὴν σκυτάλη τῆς ὁμάδος στὴν προώθηση τῆς σύγχυσης πῆρε τώρα ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος στὴν πρόσφατη ὁμιλία του γιὰ τὸ Οὐκρανικό (τὴν ὁποία μὲ ἔμφαση ἀνάρτησαν τὰ ἱστολόγιά τους, ἐδῶ). Στὴν ὁμιλία του αὐτὴ ὁ π. Ἄγγελος μέσα στὰ πολλὰ ὀρθὰ ποὺ παρουσίασε ἀνακάτεψε καὶ κάποια «περίεργα», τὰ ὁποῖα κορυφώθηκαν μέσω τῶν παρεμβάσεων (κατὰ τὴν συζήτηση μετὰ τὴν ὁμιλία) τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση.

Στὸ 1.06.46 τῆς ὁμιλίας τοῦ ὁ π. Ἄγγελος εἶπε ὅτι τὸ Οὐκρανικὸ εἶναι –ἐκτὸς ἀπὸ ἐκκλησιαστικό– καὶ σχίσμα δογματικό. Τόνισε μάλιστα ὅτι τὸ Οὐκρανικὸ δὲν εἶναι ὅπως τὸ σχίσμα τῶν Γ.Ο.Χ. ποὺ εἶναι σχίσμα διοικητικῆς φύσεως. Ἐδῶ ὁ π. Ἄγγελος συνεχίζει τὴν παραπληροφόρηση τοῦ ποιμνίου καὶ ἐπιβεβαιώνει τὶς βάσει στοιχείων ἐπισημάνσεις μας, ὅτι ὑπηρετεῖ σκοπιμότητες τῆς ὁμάδας Ζήση. Διότι κανεὶς Γ.Ο.Χ. δὲν ὑποστηρίζει ὅτι διέπραξε σχίσμα γιὰ διοικητικοὺς λόγους ἀλλά, ὅπως λένε αὐτοί, γιὰ λόγους πίστεως, ἑορτολογίου καὶ ἡμερολογίου.

"Ορθόδοξος" εσπερινός έναρξης του 50ου Ιερατικού Συνεδρίου, με "ιερείς" συνέδρους αιρετικούς!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

     Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ρωσίας καὶ τῶν ἄλλων πατριαρχίων ἀσχολεῖται μόνο μὲ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας καὶ τὴν ἀναγνώριση σχισματικῶν, ἀνάλογα μὲ τὰ σχέδιά τους,

 οἱ Οἰκουμενιστὲς προχωροῦν ἀκάθεκτοι θηρεύουν ψυχές, καταργοῦν Ἱ. Κανόνες, ἀσεβοῦν ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ στοὺς Ἁγίους Του, πράττοντας τὰ ἀντίθετα ἀπὸ τὶς διδαχές Του καὶ κοιμοῦνται ἥσυχοι, ἀφοῦ γνωρίζουν, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας (!!!) ἐπίσκοπος ποὺ θὰ πράξει τὸ αὐτονόητο:

θὰ τοὺς καταδικάσει καὶ θὰ διακόψει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί τους.

Ἀντὶ αὐτοῦ ὑπάρχουν γραφεῖα χαρτοπολέμου καὶ πυροτεχνημάτων γιὰ τὸ θεαθῆναι καὶ τὴν δημοσιότητα (βλ. καλὴ ὥρα λιμάνι μεριά). Τὸ δὲ ποίμνιο κοιμᾶται ἢ παρέδωσε τὰ ὅπλα.

Τὰ φωτογραφικὰ στιγμιότυπα εἶναι ἀπὸ τὸν σημερινὸ ἑσπερινὸ γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ 50ου Ἱερατικοῦ Συνεδρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γερμανίας ποὺ ἔλαβε μέρος στὸν Ἱ. Ναὸ τοῦ τιμίου Προδρόμου στὴν πόλη τοῦ Bruehl.  Ὁ σχολιασμὸς εἶναι περιττός.

https://www.facebook.com/ProdromosOrthodoxeKirchengemeindeBruhl/photos/pcb.2565314310255513/2565297006923910/?type=3&theater

Περίεργες κινήσεις για ένωση αιρετικών και σχισματικῶν!

Ἀπὸ πότε στὴν Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζουμε τὸ κακὸ μὲ τὸ ἴδιο κακό;

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ «ἀγωνίζονται» γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἄνευ τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς διδασκαλίας Της, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι αἵρεσις καὶ σχίσμα, καὶ ἄλλο σχίσμα κ.ο.κ.

Μετὰ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, μετὰ τὴν προδοτικὴ στάση τῆς ἱεραρχίας, εἴτε ἀπὸ συμφωνία μὲ τὴν αἵρεση, εἴτε ἀπὸ δειλία εἴτε ἀπὸ φιλοθρονία, μετὰ τὶς ἀποκαλύψεις γιὰ τὴν ἀμερικανοκίνητη καὶ μασονοκίνητη τακτικὴ τοῦ Βαρθολομαίου, θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι οἱ χριστιανοὶ θὰ γινόντουσαν σοφώτεροι καὶ θὰ μποροῦσαν νὰ διακρίνουν τὸ σωστὸ καὶ τὸ λάθος στὰ δρώμενα τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ πράξουν τὸ ὀρθόν. Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἀντίθετο ἔγινε.

Μὲ ἀφορμὴ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας οἱ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ στρέφονται ἀπὸ τὴν Σκύλλα στὴν Χάρυβδη: ἀπὸ τὶς Η.Π.Α στὴν Ρωσία, ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι στὴν Ἁβάννα, ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῆς Κων/πολης στὴν Οὐκρανία, στὴν ἀνάμειξη τῆς Μόσχας στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν πρωτειομανία τοῦ Βαρθολομαίου στὴν πρωτειομανία τοῦ Κυρίλλου, ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἄνευ μετανοίας, στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Ἑλλάδος ἄνευ μετανοίας.

Καὶ ποιά ἦταν ἡ ἐνδεδειγμένη ἁγιοπατερικὴ ἀντίδραση; Ἡ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς παναιρετικούς, ἕως ὅτου συγκληθεῖ σύνοδος καταδίκης τους καὶ ἀποκοπῆς τους ἀπὸ τὸ πανάγιο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν καὶ ὅποτε ὁ Θεὸς θελήσει, καὶ ἡ παραμονὴ στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων της. Ὅμως δὲν ἔγινε αὐτό· λόγῳ τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν, ἀδυναμιῶν καὶ φιλοδοξιῶν, ἡ ἀντίδραση θάφτηκε καὶ μετατράπηκε σὲ συνεργασία μὲ αἱρετικοὺς ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ μὲ σχισματικοὺς ἐναντίον τῶν σχισματικῶν πρὸς προσωπικὸ ὄφελος καὶ ἐπίτευξη μακροχρόνιων σχεδίων καὶ διαβουλεύσεων.

Ἔτσι βλέπουμε τοὺς πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης περὶ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, ἐνῶ πρῶτα δικαίως κατέκριναν τὴν κοσμοκρατορικὴ πολιτικὴ τῶν Η.Π.Α. καὶ τὴν προώθηση μέσῳ αὐτῆς τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.), τώρα ἀδίκως νὰ ὑμνοῦν τὴν «κοσμοκράτειρα» Ρωσία, νὰ παραβλέπουν τὸν ρόλο της στὴν προώθηση τῆς Ν.Τ.Π. καὶ νὰ ὑμνοῦν τὸν Πατριάρχη Μόσχας ὡς ὀρθόδοξο ξεχνώντας τί ἔγραφαν οἱ ἴδιοι πρὶν ἀπὸ ἕναν χρόνο (μᾶλλον ἡ παλινδρόμηση καὶ ἡ κυβίσθηση ἀποτελεῖ ἀγαπημένη τακτικὴ αὐτοῦ τοῦ κύκλου).

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, λοιπόν, ναὶ αὐτὸς ποὺ τώρα ἀναδεικνύει τὴν Ρωσία ὡς προστάτιδα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶχε γράψει πρὶν ἕναν σχεδὸν χρόνο https://www.katanixis.gr/2018/01/blog-post_580.html:

     «Αὐτὴ λοιπὸν ἡ «Σύνοδος» (σσ. τὸ Κολυμπάρι) οὔτε ἀπέθανε, οὔτε ἐτάφη, οὔτε καταδικάσθηκε ἀπὸ τοὺς παρόντες Προκαθημένους στὴ Μόσχα, ἀλλὰ ἀκόμη ζεῖ καὶ βασιλεύει, ἐπαινούμενη καὶ προβαλλόμενη σὲ κάθε εὐκαιρία… Η ἴδια ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία δῆθεν ἔθεσε ταφόπλακα καὶ ἔθαψε τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης, μετὰ τὴν ἀρνητική της ἀναφορὰ εἰς αὐτὴν γράφει: «Ταυτόχρονα πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη ἀποτελεῖ σημαντικὸ σταθμὸ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

Θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐξηγήσει ἡ ὁμήγυρη αὐτὴ τῆς Θεσσαλονίκης, ἂν καὶ τώρα, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θὰ συνεχίσει γιὰ λόγους "Οἰκονομίας" νὰ κοινωνεῖ μὲ "εὐσεβεῖς" ἱερεῖς ποὺ κοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς ποὺ ἡ ἴδια ἡ ὁμήγυρη ὀνόμασε ἀκοινώνητους. Θὰ πρέπει νὰ μᾶς πεῖ, τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε καὶ ἡ Ρωσία ἀπὸ ἐπαινοῦσα τὸ Κολυμπάρι κατέστη ὡς ἐκ θαύματος ὀρθόδοξη. Ποιές διαβουλεύσεις ἔχουν προηγηθεῖ, ποιές ὑποσχέσεις, ποιές προσωπικὲς προσδοκίες ὥστε νὰ ἐπιτρέπουν τὴν συνεργασία τῶν θεσσαλονικέων πατέρων μὲ σχισματικούς, ὅπως ὁ κ. Μάννης, τὴν νέα διδασκαλία τοῦ ὁποίου θὰ παραθέσω ἀμέσως πιὸ κάτω. 

Πρὶν ὅμως πρέπει νὰ τονισθεῖ κάτι: Ἡ συνεργασία αὐτὴ εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε νὰ παρουσιάζονται ἄνευ διακρίσεως στὰ φιλο-Ζησικὰ ἱστολόγια κείμενα σχισματικῶν Γ.Ο.Χ. ματθαιϊκῶν θεολόγων (γιὰ νὰ διδάξουν ὀρθοδοξία!) ὅπως τοῦ κ. Ἀναγνώστου (πρόκειται γιὰ τὸν κ. Δ. Κάτσουρα ποὺ ἔχει τὸ ἱστολόγιο epistrofi-sotiria), καὶ ἄλλων Γ.Ο.Χ. θεολόγων (ποὺ οὔτε μυστήρια δὲν δέχονται στὴν Ἐκκλησία), μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ χτυποῦν τὸν Βαρθολομαῖο!

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος ἐμφανίζεται καὶ ὁ κ. Μάννης. Ὁ «Δάσκαλος» ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία καὶ προσδοκώντας ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ εἰσροὴ πιστῶν ἀπὸ τὸ Νέο (μᾶλλον ἀπὸ τὴν ὁμάδα Ζήση, ἡ ὁποία προετοίμασε μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὸ ποίμνιο μιλώντας ὑπὲρ τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου καὶ κατηγορώντας τὴν Ἐκκλησία ὡς προκαλοῦσα τὸ σχίσμα σὲ πολλὲς ὁμιλίες τους), ἐμφανίζει τὴν προσαρμοσμένη στοὺς καιροὺς διδασκαλία του (ἐδῶ)  Γράφει ὁ κ. Μάννης:

     «Η αναγνώριση των Ουκρανών Σχισματικών από την Εκκλησία της Ελλάδος (η οποία τελικώς ανακοινώθηκε χθες, όπως αναμενόταν), θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών Ρωσίας και Ελλάδος, αλλά και την πιθανή αναγνώριση, εκ μέρους της Μόσχας, της Εκκλησίας των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, οι οποίοι, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, είναι έτοιμοι να συνταχθούν με την Ρωσική Εκκλησία, αρκεί βεβαίως και η τελευταία να λάβει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τα ζητήματα για τα οποία οι πρώτοι διαχώρισαν την θέση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδή το Ημερολογιακό Ζήτημα και την αίρεση του Οικουμενισμού)… Πρέπει αρχικά να συγκληθεί Πανορθόδοξος (Οικουμενική) Σύνοδος, με πρωτοβουλία της Ρωσίας, η οποία αποτελεί σήμερα το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος (σσ. ἐντυπωσιάζει ἡ συμφωνία π. Θεοδώρου καὶ κ. Μάννη στὴν ὁρολογία). Κατά την περίοδο των 7 Οικουμενικών Συνόδων το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος στην οικουμένη ήταν η λεγόμενη Βυζαντινή (Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία, της οποίας ο αυτοκράτορας έδινε την προσταγή για την σύγκλησή τους. Μετά την πτώση της όμως (1453) το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος, και τρόπον τινά διάδοχός της, είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι, είναι η Ρωσία, για αυτό και οι δύο Μεγάλες Πανορθόδοξοι Σύνοδοι του 1593 και του 1666 συνεκλήθησαν με την πρωτοβουλία των Ρώσων αυτοκρατόρων… Πρώτον, επιβάλλεται να εξεταστεί το Ημερολογιακό Ζήτημα, όπως εξ αρχής είχαν συμφωνήσει όλες οι Τοπικές Εκκλησίες (ακόμη και αυτές που υιοθέτησαν το νέο ημερολόγιο), το οποίο θεωρείται ακόμη μετέωρο και ανοικτό… Δεύτερον, και σημαντικότερον, είναι απολύτως απαραίτητο να επανεξεταστεί η συμμετοχή των Τοπικών Εκκλησιών στη λεγόμενη "Οικουμενική Κίνηση", η οποία, όπως αποδείχτηκε, κάθε άλλο παρά "ορθόδοξη μαρτυρία" αποτελεί, αλλά μάλλον "αποτυχία των ορθοδόξων"· παράλληλα δε να καθοριστούν με ορθόδοξα κριτήρια οι προϋποθέσεις του "Διαλόγου" με τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, με βάση τα πατερικά πρότυπα (Διάλογος Αγίου Γρηγορίου Παλαμά με Μωαμεθανούς, Ιερεμία του Τρανού με Λουθηρανούς κλπ.). Ειδικότερα επιβάλλεται η απομάκρυνση από το λεγόμενο "Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών" και η καταδίκη της αιρέσεως του Οικουμενισμού με παράλληλο αναθεματισμό δοξασίας, αλλά και προσώπων, για την προστασία του Πληρώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Βασικός οδηγός δε, προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί να είναι η, κατά του "Οικουμενικού Κινήματος" και της συμμετοχής στο Π.Σ.Ε., απόφαση του Πανορθοδόξου Συνεδρίου της Μόσχας το 1948, την οποία αργότερα δυστυχώς αθέτησε το Πατριαρχείο Μόσχας, αλλά και η καταδίκη του Οικουμενισμού από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς το 1983 [7], όπως και η σχετική αντιοικουμενιστική διδασκαλία των Πατέρων της εποχής μας (π.χ. Γέροντος Ιουστίνου Πόποβιτς, Συρακουσών Αβερκίου, π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.α.)».

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὸν κ. Μάννη κινεῖται καὶ ὁ π. Παΐσιος Παπαδόπουλος μὲ δική του ἀνάρτηση.

Τὸ κείμενο τοῦ κ. Μάννη εἶναι σημαντικό, γιατὶ μᾶς ἀποκαλύπτει, ποιές διαβουλεύσεις μὲ τοὺς Ρώσους καὶ πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τῶν ἑλλήνων ὀρθοδόξων «σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές», ὅπως λέει ὁ ἴδιος ἔχουν γίνει. Φυσικὰ εἰς γνῶσιν τοῦ π. Θεοδώρου, ὅπως ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος στὴν τελευταία ὁμιλία του. Ἀλλὰ ὁ κ. Μάννης πρέπει νᾶ μᾶς ἐξηγήσει:

«Δεν είναι η απάντηση που μας διαφωτίζει αλλά η ερώτηση»

           Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ζοῦμε κατὰ γενικὴ ὁμολογία ἕνα θέατρο τοῦ παραλόγου. Μετὰ τὴν ψευτοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ξεσπάσει μία θύελλα ἀντιδράσεων, μία κατὰ τὶς προσταγὲς τῶν ἁγίων Πατέρων σειρὰ ἀποτειχίσεων, ἡ ὁποία θὰ ἔθετε τεῖχος στὴν αἵρεση, θὰ σταματοῦσε τὸν καλπασμό της, θὰ διέλυε τὴν σύγχυση ποὺ σὰν ὀμίχλη καλύπτει τὸ ἐκκλησιαστικὸ τοπίο καὶ κρύβει τὸν ἁγιοπατερικὸ δογματικὸν ἥλιο, θὰ συσπείρωνε τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ ἀπαιτοῦσε τὴν σύγκλιση μίας πανορθοδόξου συνόδου, ἡ ὁποία θὰ καταδίκαζε τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὶς παραφυάδες του καὶ θὰ ἐπανέφερε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ στὴν τάξη.

Ἀντὶ αὐτοῦ, ὅμως, τὸν ἀρχικὸ εὐσεβῆ ἐνθουσιασμὸ ἀκολούθησε ἡ ἀμφιβολία, μετὰ ἡ διχόνοια, μετὰ ἡ διγλωσσία, μετὰ ἡ διπλωματία, μετὰ τὸ κυνήγι ἀνθρώπινης δόξας, ἡ ἀρθρογραφία ἄνευ πράξεων γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ θεαθῆναι καὶ τὶς τιμὲς ποὺ αὐτὸ ἐπιφέρει καὶ τώρα: ἕνας ἀγώνας ἐναντίον τοῦ οὐκρανικοῦ σχίσματος, ποὺ οὔτε στὶς καλύτερες μέρες τῆς ἀντιοικουμενιστικῆς κίνησης δὲν ἔλαβε μέρος καὶ ποὺ τώρα ζητάει τὴν σύγκλιση μίας πανορθοδόξου συνόδου ποὺ θὰ λύσει τὸ σχίσμα ἀλλὰ θὰ ἀφήσει τὴν αἵρεση(!!!). Φαίνεται ὅτι τὸ σχίσμα δὲν ἐπιφέρει τόσους κινδύνους καὶ ἀποτελεῖ λαμπρότερο στῖβο δαφνῶν ἀπὸ τὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα.

Φυσικὰ ἡ ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας εἶναι ἀντικανονική, ἡ «ἐκκλησία» τοῦ Ἐπιφανίου εἶναι ἀνύπαρκτη, οἱ διωγμοὶ τῶν Χριστιανῶν στὴν Οὐκρανία εἶναι ἀπαράδεκτοι καὶ ἡ λύση τοῦ σχίσματος ὑπὲρ τοῦ Ὀνουφρίου εἶναι δίκαιη.

Κανεὶς δὲν ἔχει καταλάβει, ὅμως, ἀπὸ τοὺς τόσους λαλίστατους πάλαι ἀντιοικουμενιστὲς καὶ νῦν ἀντισχισματικοὺς ταγοὺς καὶ ἀκόλουθούς τους, ὅτι τὸ σχίσμα ἦταν σχεδιασμένο ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς γιὰ τρεῖς λόγους:

Πρῶτον, γιατί, κατὰ τὸ λαϊκό, πετάει τὴν μπάλλα στὴν ἐξέδρα καὶ ἔτσι οἱ αἱρετικοὶ μποροῦν ἀνενόχλητοι νὰ συνεχίσουν τὴν πορεία τους.

Δεύτερον, γιατὶ διχάζει καὶ προκαλεῖ ἀκόμα μεγαλύτερη σύγχυση στὸ ποίμνιο καὶ ἔτσι τὰ αἱρετικὰ μηνύματα ἐπιδροῦν πιὸ εὔκολα.

Τρίτον, γιατὶ μέσῳ τῆς πίεσης γιὰ λύση τοῦ σχίσματος θὰ ἀποφασιστοῦν πράγματα ποὺ στὴν πραγματικότητα θὰ διευκολύνουν τὴν αἵρεση.

Ὅποιος ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχει στὴν παράλογη ἐξέλιξη ποὺ ἀποσαφηνίζεται διαρκῶς, ἐπιβεβαιώνει τὸν Ἰονέσκο ποὺ ἀκολουθώντας τὸν ἅγ. Ἀντώνιο εἶπε ὅτι τὸ ὑπέρτατο τέχνασμα τῆς μαζικῆς παραφροσύνης εἶναι ὅτι μᾶς πείθει πὼς τὸ μόνο ἀφύσικο ἄτομο εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται νὰ ἐνταχθεῖ στὴν τρέλα τῶν ἄλλων, ἐκεῖνος ποὺ προσπαθεῖ μάταια νὰ ἀντισταθεῖ.

Ἐπειδή, λοιπόν, «δὲν εἶναι ἡ ἀπάντηση ποὺ μᾶς διαφωτίζει ἀλλὰ ἡ ἐρώτηση», ρωτάω τοὺς «γενναίους» ὑπερασπιστὲς τῆς κανονικότητας ἐναντίον τοῦ σχίσματος καὶ προσφάτως συγγραφεῖς ἐπιστολῶν καὶ ἱερεῖς καὶ λαϊκούς:

Ἐὰν ὁ Ὀνούφριος ἀποκατασταθεῖ στὴν τάξη καὶ ἡ ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἐπανέλθει στὸ κανονικό της πλαίσιο, θὰ ἀπαιτήσετε ἀπό αὐτὸν νὰ ἀποκηρύξει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὶς ἐνέργειες τόσο τοῦ Κυρίλλου Μόσχας ὅσο καὶ τοῦ Βαρθολομαίου καὶ ὅσων κοινωνοῦν μὲ αὐτούς;

Θὰ ἀπαιτήσετε ἀπὸ αὐτὸν νὰ πάρει πίσω τὶς ὑπογραφὲς τῶν

Όταν δημοσιεύαμε τις κακοδοξίες του Ναυπαύκτου, η ομάδα Ζήση και η "Φαίη" τον υποστήριζαν ως " ευσεβή" και μας λοιδορούσαν ως "ασεβείς"! --Τώρα κατάλαβαν;

  «Ένα ακόμα μέσο επιβολής της αιρέσεως στην Εκκλησία»!

    Ὁ «εὐσεβής» καὶ «πατερικός» Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱερόθεος δείχνει τὸ ἀληθινὸ προσωπεῖο καὶ τὴν μετάλλαξη τῶν σημερινῶν ποιμένων:

------------------------------------------------------------------

Ἀπὸ ἁγιοπατερικὸ ἐπίσκοπο ὁμολογητὴ

σὲ δίγλωσσο σιγονταριστή-ὀρθολογιστὴ δεσπότη ἐπιστήμονα.

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Κριτικὴ στὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου:

Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος, Θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς θέσεις

Πρῶτο μέρος

Caveat lector  (Ἂς προσέχει ὁ ἀναγνώστης)

    Ὅταν πληροφορήθηκα τὴν ἔκδοση τοῦ καινούργιου βιβλίου τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου μὲ τίτλο «Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος» κατάλαβα ἀμέσως, ὅτι αὐτὸ τὸ βιβλίο δὲν θὰ εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ἕνα ἰσχυρὸ ὑπνωτικὸ γιὰ τὸ ποίμνιο, ποὺ θὰ ἔχει ὡς συστατικὰ τὶς ὁμολογουμένες καὶ

Το κακό και η σύγχυση που προκαλούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και η ομάδα του όσο επιμένουν στα περί οικονομίας και υπάρξεως ακόμα ευσεβών επισκόπων

Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας –ἀντιθέτως μὲ τὴν γνώμη τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση–  ὄχι μόνο δὲν σταμάτησε τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν μεγιστοποίησε. Τώρα μάλιστα, στὴν μεγιστοποίηση αὐτή, τὴν κυρία εὐθύνη δὲν φέρουν οἱ οἰκουμενιστές, ἀλλὰ οἱ ἀντιοικουμενιστές, καὶ δὴ αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ οἰκονομία καὶ γιὰ τὴν ὕπαρξη ἀκόμα εὐσεβῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὀρθοδοξία τοῦ ρωσικοῦ πατριαρχείου, παρουσιάζοντάς το ὡς νέο πόλο ἀντίστασης ἐνάντια στὸν αἱρετικὸ Βαρθολομαῖο!

Τὸ πόσο κακό ἔχουν κάνει αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς λάθος ἐκτιμήσεις τους καὶ τὶς παλινωδίες τους, προσπαθώντας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια νὰ ἀποτρέψουν τὸ ποίμνιο ἀπὸ μία ξεκάθαρη ἀποτείχιση καὶ σκληρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστές, φαίνεται στὴν περίπτωση τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου.

          Παρὰ τὰ ὅσα ἀποδεικτικὰ εἶχαν γραφτεῖ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγιο μέν, ἀλλὰ φιλόδοξο καί, παράλληλα, δειλὸ καὶ δίγλωσσο ἐπίσκοπο αὐτοὶ ἐπέμεναν νὰ τὰ ἀγνοοῦν πεισματικά (κατηγορώντας μας μάλιστα ὅτι τάχα καταδικάζουμε ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησία), καὶ τὸν παρουσίαζαν ὡς εὐσεβῆ καὶ ὀρθοτομοῦντα ἐπίσκοπο. Ἔγραφαν καθιστάμενοι ἀπὸ τότε γραφικοὶ καὶ «αὐλοκόλακες(;):

«Συμφωνοῦμε καθ’ ὅλα μὲ τὶς διαπιστώσεις ἀμφοτέρων τῶν καλῶν μας ἀρχιερέων (σσ. Ναυπάκτου καὶ Πειραιῶς), τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»! (π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐδῶ).

Τώρα ποὺ ὁ Ναυπάκτου ἔχει ἄλλη γνώμη γιὰ τὸ οὐκρανικό, οἱ πρώην ὑμνωδοί του τὸν κατηγοροῦν ὡς ἀναληθῆ καὶ ξεχνώντας τὰ ὅσα ὑμνητικὰ ἔγραφαν πρὶν γιὰ αὐτόν, ξεχνώντας τὶς κατηγορίες τους ἐναντίον ὅσων διαφωνοῦσαν καί, κυρίως, χωρίς –γιὰ πολλοστὴ φορά– νὰ ζητήσουν ἔστω καὶ μία συγγνώμη γιὰ τὴν λάθος ἐκτίμησή τους καὶ νὰ ἀλλάξουν πρύμνη στὴν κακὴ Ρότα ποὺ ἔχουν πάρει.

Ποτέ άλλοτε δεν χρειάστηκαν Μακκαβαίοι όσο σήμερα

      Τὸ φρικτὸ θέαμα ποὺ εἶδε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γι’ τοὺς δειλούς, ποὺ δὲν ὁμολογοῦν! (Γι’ αὐτοὺς δηλ. ποὺ ἀνέχονται τοὺς αἱρετικούς, ὅπως εἶναι σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές).

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ ἀναστήσει Μακκαβαίους»

(Ἅγιος. Παΐσιος)

    Ζοῦμε μία ἐποχὴ γενικῆς κατάπτωσης καὶ παρακμῆς. Μία ἐποχὴ ποὺ τὸ ἐγὼ ἀντικατάστησε τὸ ἐμεῖς, τὸ ἔχω τὸ εἶμαι, ἡ μανία τὴν σωφροσύνη, ἡ ἀνευθυνότητα τὴν εὐθύνη, ἡ σχετικότητα τὴν ἀκρίβεια. Μία ἐποχὴ ποὺ τὸ ἔθνος καὶ ἡ πατρίδα βάλλονται ἀπὸ παντοῦ καὶ κυρίως ἀπὸ τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό. Μία ἐποχὴ ποὺ ἔχει ὡς κύριο χαρακτηριστικό της τὴν λειψανδρεία. Δὲν λείπουν οἱ ἄνδρες ἀλλὰ ἡ ἀνδρεία. Δὲν λείπουν τὰ ὑψηλὰ καὶ τ’ ἀγαθά, ἀλλὰ οἱ φύλακες καὶ οἱ ἐπισκοπῶντες. Δὲν λείπουν οἱ διαμαρτυρόμενοι, ἀλλὰ οἱ ἀγωνιστές. Δὲν λείπουν οἱ γνῶμες, ἀλλὰ ἡ συνέπεια καὶ ἀκρίβεια τῶν γνωμῶν.

«Π.Π.»: Αδελφέ, Βασίλη, γιατί ψεύδεσαι;

«Εὐλογημένη» ἡ ἀποτείχιση,

ἀλλά …μὴν ἀποτειχίζεσαι!

 Ἡ διαστρέβλωση τῆς ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς συνεργάτες τῆς ὁμάδας τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

Μέχρι τώρα δημοσιεύτηκαν οὐκ ὀλίγα κείμενα τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ παρουσίαζαν τὴν κρυστάλινη χριστιανικὴ διδασκαλία γιὰ τὴ στάση τοῦ κάθε πιστοῦ ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς κι ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους, ἐπειδὴ αὐτοὶ διασποῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, διαστρέφουν τὴν Ἀλήθεια της, μολύνουν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς κακόδοξες θέσεις τους. Εἶναι Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἡ ἀπομάκρυνση ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς «ἀτάκτως περιπατοῦντας»[1], πόσο μᾶλλον καὶ κυρίως ἀπὸ τοὺς «μισθωτοὺς ποιμένες»[2], τοὺς «ψευδεπισκόπους»[3], τοὺς «ψευδαδέλφους»[4], ἢ τοὺς ἔχοντας μὲν ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀλλὰ κοινωνοῦντας μὲ αἱρετικούς, ἀφοῦ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας  «οὐχ ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν διατέτμηται μόνον, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν τὰ αὐτὰ φρονεῖν ἀλλήλοις λεγόντων διασπᾶται»[5] .

Ἐξιχνιάστηκε μέχρι λεπτομερειῶν ἡ στάση τῶν Ἁγίων· ἡ ἄμεση καὶ ἐνστικτώδης ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· ἡ «καλὴ οἰκονομία» ποὺ εἶναι ἐπιτρεπτὴ καὶ τὰ χρονικά της ὅρια, πέρα ἀπὸ τὰ ὁποῖα καθίσταται «κακὴ οἰκονομία», καὶ κατεδείχθη ὅτι ἡ οἰκονομία στὸν ἀγῶνα ἐνάντια στὴν αἵρεση, ἔτσι ὅπως τὴν ἐφαρμόζουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, δὲν εἶναι μόνο «κακή», μετα-πατερικὴ καὶ ἀντιπατερική, καὶ ἄρα δὲν δρᾶ ἀποτελεσματικά, δὲν σταματᾶ τὴν ἐπέκταση τῆς αἱρέσεως, ἀλλὰ ἀντίθετα διευκολύνει ἀφάνταστα τὴν αἵρεση –καὶ ἐδῶ τὴν Παναίρεση– νὰ προωθηθεῖ, νὰ ἁπλώσει ρίζες βαθειὲς στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα, καὶ νὰ ἐγκαθιδρυθεῖ, προσβάλλοντας, ἀλλοιώνοντας καὶ μολύνοντας ψυχὲς καὶ φρονήματα. Καὶ ὅπως συμβαίνει πάντα στὸν πνευματικὸ βίο, ἡ μία κακοδοξία ἐπιφέρει τὴν ἑπόμενη. Τώρα φυσικά, τὴν κακόδοξη αὐτὴ στάση δὲν τὴν διαδίδουν οἱ προαναφερόμενοι πατέρες, ἀλλὰ τὰ πνευματικά τους παιδιά.