Περιληπτικά συμπεράσματα περί της ημερίδας της Θεσσαλονίκης

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς πολυδιαφημισμένης ἡμερίδας τῆς Θεσσαλονίκης θέλω νὰ ἐκφράσω περιληπτικὰ τὰ συμπεράσματα ποὺ προκύπτουν ἀπὸ αὐτή, ὅπως καὶ κάποια εὔλογα ἐρωτήματα. Γιατὶ ὅπως λέει ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν π. Θεόδωρο, ποὺ δίνει δικαίωμα λόγου μόνο σὲ αὐτοὺς ποὺ αὐτὸς ὁρίζει):

«Έλεγξε τον αδελφό, δέξου αυτήν την έχθρα για την προς τον Χριστόν αγάπη, αλλά και για την προς αυτόν αγάπη... Κάμε όμως εσύ ό,τι εξαρτάται από εσένα, και έτσι απολογήσου στον Θεό. Μην κρύψεις το τάλαντο. Γι’ αυτό διαθέτεις λόγο και γλώσσα και στόμα... Διότι εάν είναι πολλοί εκείνοι που εκπέμπουν το φως, και γι’ αυτούς θα είναι εύκολος η οδός της αρετής, και οι ευρισκόμενοι στο σκότος ευκολότερα θα αποκαλύπτονται, αφού όσο εντονότερο γίνεται το φως, τόσο το σκότος θα εξαφανίζεται» [Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ τόμ. 21, ομιλία ΙΗ΄ στην προς Εφεσίους σελ. 138 (ε΄ 5-14)].

Γίναμε μάρτυρες μίας ἀκόμη ἡμερίδας, στὴν ὁποία ἐνῶ εἰπώθηκαν πολλὰ καὶ ἐπωφελῆ πράγματα, αὐτὰ τελικὰ καλύφθηκαν ἀπὸ τὶς διάφορες ἀντιφάσεις καὶ διαστρεβλώσεις, ποὺ στὸ τέλος δυστυχῶς ἐπικράτησαν.

Γίναμε μάρτυρες μίας ἡμερίδας, στὴν ὁποία παρουσιάστηκαν, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὡς ἀγωνιστὲς καὶ ὁμολογητὲς μὴ ἀποτειχισμένοι ἱερεῖς, ποὺ μάλιστα ὑπάκουσαν στὸν δεσπότη τους, ὁ ὁποῖος τοὺς ἀπαγόρεψε νὰ μιλήσουν, καὶ αὐτοὶ ὑπακούοντας —καὶ ἐκ τοῦ πρακτέου κηρύττοντας ὡς ἄκυρο τὸ βιβλίο τοῦ π. Θεοδώρου περὶ καλῆς ἀνυπακοῆς καὶ κακῆς ὑπακοῆς— δὲν μίλησαν οἱ ἴδιοι (ὁ ἕνας μάλιστα οὔτε κἂν ἐμφανίστηκε), ἀλλὰ μέσῳ ἀντιπροσώπων. Καὶ αὐτό, ὅταν παράλληλα οἱ  διάφοροι ἄλλοι ὁμιλητὲς τόνισαν πολὺ σωστά, ὅτι σὲ θέματα Πίστεως δὲν ἐπιτρέπεται ὑπακοὴ σὲ ποιμένες ποὺ ἀντιτίθενται στὴν Πίστη.

Καὶ ἐρωτῶ:

Έχετε εσείς δίκιο ή οι ΑΓΙΟΙ;

Ἐρώτηση

στὶς μελέτες τοῦ κ. Σαραντίδη

  

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ξαναέγραψε μελέτη ὁ ἀξιότιμος κ. Σαραντίδης. Ξαναέγραψε τὴν θεμιτὴ προσωπική του γνώμη γιὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν Ἐκκλησία. Μία γνώμη ὅμως ποὺ ἀναπαράγει τὰ λόγια τῶν γερόντων του, κι ἐνῶ καταδικάζει αὐτοὺς ποὺ τόλμησαν νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ἐπιστημοσύνη του καὶ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεων του ὡς πλανεμένους καὶ σχισματικούς, δὲν ἀναφέρει καμία πατερικὴ πηγὴ γιὰ τὴν πιστοποίηση των γραφομένων του, παρά μόνο προσωπικὰ συμπεράσματα καὶ κατηγορίες. Καὶ πῶς νὰ ἀναφέρει πατερικὲς πηγὲς ἀφοῦ δὲν θα βρεῖ καμία ποὺ νὰ δικαιολογεῖ αὐτὰ ποὺ ὁ κ. Σαραντίδης λανθασμένα πρεσβεύει. Τὸν ρωτᾶμε λοιπὸν εὐθέως καὶ σαφῶς: 

Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν λέτε ὅτι δὲν ὑπάρχουν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα ἢ ὁ 2ος Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, ποὺ λέγει καὶ τὰ ἑξῆς: «μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις… ὁ τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον».

        Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη ἢ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: «...Ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶ σὲ κοινωνία ὅσους τόλμησαν νὰ προσθέσουν στὸ Σύμβολο τὴν καινοτομία περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος... Γιατὶ ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τὸν ἀκοινώνητο ἂς εἶναι καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος... εἶναι φανερὴ ἔκπτωση τῆς πίστεως καὶ κατηγορία γιὰ ὑπερηφάνεια, τὸ νὰ ἀθετεῖς κάτι ἀπὸ τὰ γεγραμμένα ἢ νὰ εἰσάγεις κάτι ποὺ δὲν εἶναι γεγραμμένο... αὐτοὶ ποὺ προσποιητὰ ὁμολογοῦν τὴν ὑγιῆ πίστη, ἔχουν ὅμως κοινωνία μὲ ὅσους φρονοῦν διαφορετικά, ἂν δὲν ἀκούσουν τὶς νουθεσίες μας, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἔχουμε κοινωνία μαζί τους, ἀλλὰ οὔτε ἀδελφοὺς νὰ τοὺς ὀνομάζουμε....» (Ὁμολογία περὶ τῆς ὀρθῆς Πίστεως);

             Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν μιλᾶτε γιὰ εὐσεβεῖς ἱερεῖς ἢ ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας: «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύη, κἂν σημεῖα ποιῇ κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν κατεργαζόμενος»;

Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν στηρίζετε ἀνίερες συμμαχίες ἢ ὁ Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης: «Γιατί καταφεύγεις σὲ πολλοὺς ἐκτὸς στὸν Ἕνα; Γιατί κολακεύεις πολλούς, ἐνῶ ἀντιμάχεσαι τὸν Ἕνα; Γιατί καλεῖς σὲ συμμαχία τοὺς ἀσθενεῖς ἐνῶ πρέπει νὰ καταφεύγεις στὴν ἀήττητη δεξιὰ τοῦ Ἑνὸς καὶ ἔτσι νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τοὺς πειρασμούς;» (P.G. 78, 1469);

          Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν ὑποστηρίζετε ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ὅτι δὲν ὑπάρχει μόλυνση ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ κοινωνοῦντες τὴν αἵρεση ἢ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ποὺ διδάσκει ὅτι μολύνεται κανεὶς ἐπικοινωνώντας μὲ κακοὺς καὶ αἱρετικούς, ὅπως μολύνεται καὶ ἀρρωσταίνει ὅταν ἀναπνέει ἀέρα ποὺ ἀναπέμπεται σὲ χῶρο στὸν ὁποῖο κατοικοῦν ἄρρωστοι μὲ μεταδοτικὴ ἀσθένεια: «Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίαι... Ὡς γὰρ ἐν τοῖς νοσοποιοῖς

Δυστυχώς, οι περί τον π. Θεόδωρο Ζήση, δεν καταλαβαίνουν την πλάνη που σερβίρουν στους πιστούς!

Παρότι παραδέχονται ὅτι «έχουμε να κάνουμε

με τη μεγαλύτερη παναίρεση, ήτοι με θάνατο», ἡ διδασκαλία τους εἶναι σὰν νὰ ἐπιτρέπουν

στοὺς πιστοὺς νὰ πειραματίζονται

 γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα μὲ τὸν θάνατο!!!

Σχολιασμός

Ακρίβεια και Οικονομία στην Αποτείχιση

Εκκλησιαστικό Δοκίμιο

Απόστολου Κ. Σαραντίδη

Ακρίβεια και Οικονομία στην Αποτείχιση

Εκκλησιαστικό Δοκίμιο

Απόστολου Κ. Σαραντίδη

   Με αφορμή πρόσφατες αναρτήσεις στο διαδίκτυο από ορθόδοξο αρχιμανδρίτη αποτειχισμένο που όμως ακολουθεί μαζί και με άλλους δύσκολη στάση όχι μόνο προς τον εαυτό του αλλά και προς άλλους, δίνοντας μεγάλο αγώνα για την πίστη, στις οποίες  αναφέρεται μεταξύ άλλων και στο φλέγον θέμα της ακρίβειας και οικονομίας που διχάζει τους ορθοδόξους αγωνιστές, αλλά και άλλα σχετικά κείμενα ή οπτικά που κυκλοφορούν, ας μου επιτραπεί με την επίγνωση ότι μπορεί και να λανθάνω, με όσο το δυνατόν λόγια απλά για ένα σύνθετο θέμα, να καταθέσω άποψη, με την πεποίθηση ότι όσοι Ορθόδοξοι (το αντιοικουμενιστές δεν είναι ο καλύτερος όρος), δεν δικαιούνται να έχουν την πολυτέλεια να διαιρούνται με ψευδεπίγραφα διλήμματα διότι από την άλλη έχουμε να κάνουμε με τη μεγαλύτερη παναίρεση, ήτοι με θάνατο.

         Η παρούσα δοκιμή απευθύνεται προς το μικρό ορθόδοξο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, σε ειδικό τρόπον τινά κοινό, για να καταλαβαινόμαστε όσο το δυνατόν καλύτερα. Τούτο δεν είναι καθόλου ρατσιστικό επειδή εκ των πραγμάτων δεν γίνεται διαφορετικά και η διένεξη που έχει ανακύψει  εδώ και πάνω από ένα χρόνο, βρίσκεται ακριβώς μέσα σε αυτόν τον χώρο.

         Για τον Οικουμενισμό, τη δαιμονική παναίρεση η οποία έχει απλωθεί και καταλάβει από επισκοπικά και πατριαρχικά γραφεία μέχρι ακόμη και τοπικές, μείζονες ή υπερτελείς συνόδους εδώ και 116 έτη, και για την κολυμπάρια ψευδοσύνοδο, δεν θα γίνει αναφορά, θεωρούμενο το θέμα ως γνωστό. Αυτό ίσως που παραμένει άγνωστο είναι το μέγεθος της σταδιακά διογκούμενης διάστασης μεταξύ ορθοδόξων ομολογητών μετά από τη λεγόμενη αγία και μεγάλη σύνοδο, τόσο στον ελλαδικό όσο και στον εκτός αυτού χώρο, που τείνει να πάρει σε ορισμένες των περιπτώσεων μορφή σχίσματος. Και αυτό, θα ήταν ό,τι χειρότερο αφού η διαίρεση εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα της άλλης πλευράς. [σ.σ.: Ἕνα πρώτο σχόλιο: Ἡ διαίρεση -ὅπως πάντα- πραγματοποιεῖται πρῶτα μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὴν διδασκαλία τους, τὴν ὁποία κατακρεουργοῦν ἐπὶ χρόνια οἱ Πατέρες τῆς Γατζέας, καὶ οἱ συγκεκριμένοι Πατέρες, στοὺς ὁποίους ἀναφερόμαστε, καὶ ὁ συγγραφέας τοῦ ἄρθρου, καὶ ἀσφαλῶς, ὅποιος ἀφίσταται τῆς γραμμῆς τῶν Πατέρων, «ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῆς ἄλλης πλευρᾶς»].

      Είναι επίσης γνωστό ότι η αποτείχιση ή διακοπή μνημόνευσης (και όχι μνημοσύνου) αιρετίζοντος ή καθαρά αιρετικού επισκόπου προ συνοδικής καταδίκης από κατεγνωσμένη αίρεση η οποία κηρύττεται απροκάλυπτα και δημόσια (γυμνή τη κεφαλή) λόγω και έργω, δεν είναι έξοδος από την Εκκλησία αλλά αμυντικός και προστατευτικός μηχανισμός του ιερωμένου για τη δική του αποφυγή κοινωνίας με την αίρεση, ομολογώντας με παρρησία ότι δεν συνδέεται με τα αιρετικά φρονήματα του επισκόπου, προβληματισμός με σκοπό την επαναφορά εις το ορθόν του επισκόπου του, αλλά και ενημέρωσης του ανύποπτου και ανενημέρωτου λαού του Θεού. Ως εδώ, δεν υπάρχει από κανέναν σχεδόν διαφωνία πλην των αγνοούντων την αλήθεια και των διαπλεκομένων, που ισχυρίζονται εντελώς αντορθόδοξα, τα αντίθετα. [σ.σ.: Ὑπάρχει μιὰ μικρὴ καὶ σημαντικὴ διαφορά· ὁ σκοπὸς τῆς διακοπῆς μνημοσύνου εἶναι ἡ προφύλαξη ἀπὸ τὴν αἵρεση Ποιμένα καὶ Ποιμνίου, διότι ἡ παραμονὴ σὲ κοινωνία μὲ αὐτὸν ΜΟΛΥΝΕΙ καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἀπώλεια ψυχές. Ἡ ἐπαναφορὰ εἰς τὸ ὀρθὸν τοῦ Ἐπισκόπου (ποὺ μακάρι νὰ ἐπιτευχθεῖ), ἀποτελεῖ μιὰ δευτερεύουσα παράμετρο].

    Κάποιες ζηλωτικές φωνές που διακηρύττουν ότι τα Μυστήρια που τελούνται από Οικουμενιστές προ συνοδικής καταδίκης είναι άκυρα,  κινούνται ολοταχώς εις τον χώρον του σχίσματος και ευτυχώς έχουν