Τραγικό: Με ανακρίβειες και ψέματα η Επιτροπή (ο κ. Ιερ. Βλάχος Ναυπάκτου και ο κ. Ιερώνυμος) προσπαθούν -κατά τον Κυθήρων- να επιβάλλουν τα εγκληματικά για την Εκκλησία σχέδιά τους!

Δηλώσεις Μητρ. Κυθήρων Σεραφείμ

μετά τήν Ἔκτακτη Σύγκλησι τῆς Ἱεραρχίας μας, (12-10-2019)

διά τήν Οὐκρανική «Αὐτοκεφαλία»

      Ἀπό τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας τῆς Ἔκτακτης αὐτῆς Συνεδριάσεως τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας καί μέχρι τοῦ μεσονυκτίου, ἀλλά καί ἕως σήμερα δέχθηκα καί δέχομαι τηλεφωνικές καί προσωπικές ἐπικοινωνίες ἐκ μέρους Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, καί ἐνίων δημοσιογράφων, γιά τά γενόμενα στήν κρίσιμη αὐτή Συνεδρία. Περί τό μεσονύκτιο μάλιστα τῆς πρώτης ἡμέρας (τοῦ Σαββάτου) ἔλαβα τηλεφώνημα ἀπό τήν Ἀμερική, ἀπό τόν γνωστό καί ἀπό ἄλλη φορά δημοσιογράφο κ. Ἀλέξανδρο Στεφανόπουλο, ὁ ὁποῖος, τελῶν ἐν ταραχῇ μετά ἀπό τίς εἰδήσεις τῆς ραγδαίας ἀνακηρύξεως τῆς «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Οὐκρανίας ἐζήτησε νά ἐνημερωθῆ σχετικά καί ἠθέλησε νά μέ συνδέση στή συνέχεια μέ ἕνα ρωσικό κανάλι γιά σχετική ἐνημέρωσι.

    Δέν δέχθηκα ἐκείνη τήν ὥρα νά δώσω συνεντεύξεις γιά τό Οὐκρανικό «Αὐτοκέφαλο», ἐνῶ ἦταν πολύ ἀνήσυχοι ἀπό τίς εἰδήσεις, πού εἶχαν κυκλοφορήσει, ἀλλά τούς ὑποσχέθηκα ὅτι ἐπανερχόμενος εἰς τήν ἕδραν μου θά ἔδινα τίς ἀπαραίτητες γιά τό θέμα αὐτό ἐξηγήσεις, σχετικά μέ τήν ἀνακοίνωσι τοῦ Δελτίου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί τήν συνέντευξι τοῦ ἀρχαιότερου τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου γιά τό οὐκρανικό (12-10-2019).

    Θεωρῶ ὅτι ὡρισμένες πληροφορίες δέν ἀπεδόθησαν ἐπακριβῶς ὡς εἶχαν, γι’ αὐτό καί ἡ ἀναμετάδοσίς των προκάλεσαν καί προξενοῦν ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις καί διαταραχές σέ ἐκκλησιαστικούς καί μή κύκλους. Καί ἐξηγοῦμαι:

    1. Στήν τελευταία παράγραφο τοῦ Ἀνακοινωθέντος τῆς Ἱεραρχίας μας ἀναγράφεται ὅτι, μετά τόν ἐποικοδομητικό διάλογο καί τίς τοποθετήσεις πολλῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν,

«ἡ Ἱεραρχία ἀπεφάσισε ὅπως ἀποδεχθεῖ τήν ἀπόφασι τῆς παρελθούσης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου καί τήν εἰσήγηση τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, ἤτοι ἀναγνωρίζει «τό κανονικό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου, καθώς καί τό προνόμιο τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά χειρισθῆ περαιτέρω τό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας».

     Κατόπιν τούτου εὐλαβῶς ἐρωτῶ τήν Ἐπιτροπή Τύπου τῆς Ι.Σ.Ι.: πότε ἐρωτήθηκε τό Σεπτό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας μας καί μέ ποιό τρόπο ἀπεφάσισε νά ἀποδεχθῆ τήν ἀπόφασι τῆς προηγουμένης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου·

(ἀναγνώσθηκε ἡ ἐν θέματι ἀπόφασις τῆς Δ.Ι.Σ. στά μέλη τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας; ἀπεφασίσθη ἡ ἀποδοχή της καί πῶς; δι’ ἀνατάσεως τῆς χειρός; διά φανερᾶς ἤ μυστικῆς ψηφοφορίας;)

   καί τήν εἰσήγησι τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου γιά τήν ἀναγνώρισι ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας;

   

    Ἐπιμένω στίς ἐρωτήσεις αὐτές, διότι ὁ Σεβ. Ναυπάκτου, ὁ ἀρχαιότερος τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου, στήν προμνημονευθεῖσα συνέντευξί του τήν ἴδια ἡμέρα (12-10-2019) δίνει μεγάλη βαρύτητα στήν ἀπόφασι αὐτή τῆς Δ.Ι.Σ., τόσην, ὥστε ἀπό αὐτήν, κατά κύριο λόγο, νά προοδοποιεῖται καί νά προλειαίνεται ὁ δρόμος γιά τήν ἀποδοχή τῆς παραχωρηθείσης «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Οὐκρανίας. Γράφει σχετικά:

Όταν δημοσιεύαμε τις κακοδοξίες του Ναυπαύκτου, η ομάδα Ζήση και η "Φαίη" τον υποστήριζαν ως " ευσεβή" και μας λοιδορούσαν ως "ασεβείς"! --Τώρα κατάλαβαν;

  «Ένα ακόμα μέσο επιβολής της αιρέσεως στην Εκκλησία»!

    Ὁ «εὐσεβής» καὶ «πατερικός» Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱερόθεος δείχνει τὸ ἀληθινὸ προσωπεῖο καὶ τὴν μετάλλαξη τῶν σημερινῶν ποιμένων:

------------------------------------------------------------------

Ἀπὸ ἁγιοπατερικὸ ἐπίσκοπο ὁμολογητὴ

σὲ δίγλωσσο σιγονταριστή-ὀρθολογιστὴ δεσπότη ἐπιστήμονα.

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Κριτικὴ στὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου:

Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος, Θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς θέσεις

Πρῶτο μέρος

Caveat lector  (Ἂς προσέχει ὁ ἀναγνώστης)

    Ὅταν πληροφορήθηκα τὴν ἔκδοση τοῦ καινούργιου βιβλίου τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου μὲ τίτλο «Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος» κατάλαβα ἀμέσως, ὅτι αὐτὸ τὸ βιβλίο δὲν θὰ εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ἕνα ἰσχυρὸ ὑπνωτικὸ γιὰ τὸ ποίμνιο, ποὺ θὰ ἔχει ὡς συστατικὰ τὶς ὁμολογουμένες καὶ

Τώρα κατάλαβαν ότι αυτός που υμνούσαν ως "ευσεβής" ήταν ...δυσσεβής!

Γράφει ο Μέτοικος, αρθρογραφεί για katanixi.gr

 Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος στρατεύθηκε στον οικουμενιστικό συγκρητισμό του Φαναρίου

Ο επίσκοπος Ναυπάκτου Ιερόθεος ξαναχτύπησε!

Π.Π.: Δεῖτε καὶ αὐτό: "Το κακό και η σύγχυση που προκαλούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και η ομάδα του όσο επιμένουν στα περί οικονομίας και υπάρξεως ακόμα ευσεβών επισκόπων", ὅπως ὁ Ναυπάκτου! (ἐδῶ ἀλλὰ καὶ ἐδῶ). 

    Σε μια εκτενέστατη περιγραφή και στηλίτευση των παρεκκλίσεων τού πατριαρχείου των Ρώσων από την Ορθόδοξη διδασκαλία, ο επίσκοπος Ναυπάκτου «καταδικάζει» τον Μόσχας για τα ίδια αμαρτήματα που αθωώνει τον Κωνσταντινουπόλεως!

           Σταχυολογώ από το άρθρο:

    Η όλη κριτική και αποδοκιμασία των υπαρκτών οικουμενιστικών ανοιγμάτων του πατριαρχείου Μόσχας από τον επίσκοπο Ναυπάκτου, στηρίζεται στην αναντιστοιχία μεταξύ των Ορθοδόξων αποφάσεων του Συνεδρίου της Μόσχας, που έγινε επί σταλινοκρατίας και του κοινού ανακοινωθέντος στις 12 Φεβρουαρίου 2016 του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου με τον Πάπα Φραγκίσκο στην Αβάνα της Κούβας.

   Το «Συνέδριο-Σύναξη» στη Μόσχα το 1948 ο Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος ονομάζει «πανσλαβιστική Σύναξη» ενώ ο Ι. Καρμίρης αντικειμενικότερα, το αποκαλεί «Ορθόδοξο Συνέδριο» και, σωστά, αφού σε αυτό συμμετείχαν με αντιπροσώπους τους τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Αντιοχείας.

    Ο επίσκοπος Ναυπάκτου αποφαίνεται ότι η «πανσλαβιστική Σύναξη» ή «συνδιάσκεψη» της Μόσχας το 1948 δεν ήταν «ούτε Πανορθόδοξη Σύνοδος ούτε ελεύθερη φωνή της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, αλλά ήταν μια εκδήλωση για ανταλλαγή απόψεων των εκπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, υπό τον άγρυπνο έλεγχο του άθεου καθεστώτος», κάτι δηλαδή σαν τη σύναξη στο Κολυμπάρι της Κρήτης, που έγινε υπό τον ανύσταχτο οφθαλμό των Αμερικανών.

Το κακό και η σύγχυση που προκαλούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και η ομάδα του όσο επιμένουν στα περί οικονομίας και υπάρξεως ακόμα ευσεβών επισκόπων

Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας –ἀντιθέτως μὲ τὴν γνώμη τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση–  ὄχι μόνο δὲν σταμάτησε τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν μεγιστοποίησε. Τώρα μάλιστα, στὴν μεγιστοποίηση αὐτή, τὴν κυρία εὐθύνη δὲν φέρουν οἱ οἰκουμενιστές, ἀλλὰ οἱ ἀντιοικουμενιστές, καὶ δὴ αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ οἰκονομία καὶ γιὰ τὴν ὕπαρξη ἀκόμα εὐσεβῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὀρθοδοξία τοῦ ρωσικοῦ πατριαρχείου, παρουσιάζοντάς το ὡς νέο πόλο ἀντίστασης ἐνάντια στὸν αἱρετικὸ Βαρθολομαῖο!

Τὸ πόσο κακό ἔχουν κάνει αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς λάθος ἐκτιμήσεις τους καὶ τὶς παλινωδίες τους, προσπαθώντας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια νὰ ἀποτρέψουν τὸ ποίμνιο ἀπὸ μία ξεκάθαρη ἀποτείχιση καὶ σκληρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστές, φαίνεται στὴν περίπτωση τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου.

          Παρὰ τὰ ὅσα ἀποδεικτικὰ εἶχαν γραφτεῖ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγιο μέν, ἀλλὰ φιλόδοξο καί, παράλληλα, δειλὸ καὶ δίγλωσσο ἐπίσκοπο αὐτοὶ ἐπέμεναν νὰ τὰ ἀγνοοῦν πεισματικά (κατηγορώντας μας μάλιστα ὅτι τάχα καταδικάζουμε ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησία), καὶ τὸν παρουσίαζαν ὡς εὐσεβῆ καὶ ὀρθοτομοῦντα ἐπίσκοπο. Ἔγραφαν καθιστάμενοι ἀπὸ τότε γραφικοὶ καὶ «αὐλοκόλακες(;):

«Συμφωνοῦμε καθ’ ὅλα μὲ τὶς διαπιστώσεις ἀμφοτέρων τῶν καλῶν μας ἀρχιερέων (σσ. Ναυπάκτου καὶ Πειραιῶς), τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»! (π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐδῶ).

Τώρα ποὺ ὁ Ναυπάκτου ἔχει ἄλλη γνώμη γιὰ τὸ οὐκρανικό, οἱ πρώην ὑμνωδοί του τὸν κατηγοροῦν ὡς ἀναληθῆ καὶ ξεχνώντας τὰ ὅσα ὑμνητικὰ ἔγραφαν πρὶν γιὰ αὐτόν, ξεχνώντας τὶς κατηγορίες τους ἐναντίον ὅσων διαφωνοῦσαν καί, κυρίως, χωρίς –γιὰ πολλοστὴ φορά– νὰ ζητήσουν ἔστω καὶ μία συγγνώμη γιὰ τὴν λάθος ἐκτίμησή τους καὶ νὰ ἀλλάξουν πρύμνη στὴν κακὴ Ρότα ποὺ ἔχουν πάρει.

Πώς κατάντησε, να τον οικτείρουν όλοι -εκτός από τους Οικουμενιστές- ο άλλοτε θαυμαζόμενος από πολλούς Ναυπάκτου!

                Γεώργιος Κ. Τζανάκης

Ἀκρωτήρι Χανίων 10.4.2019

      Διάβασα τὴν εἰσήγησι τοῦ ἐπισκόπου Ναυπάκτου Ἱεροθέου πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν στάσι ποὺ θεωρεῖ ὅτι πρέπει νὰ κρατήσει (ἡ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος) στὸ πρόβλημα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. 

     Ἡ ἄποψις του εἶναι ὅτι ἡ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος «πρέπει νὰ ἀποδεχθεῖ αὐτὴ τὴν ἀπόφασι» διότι διαφορετικὰ «κινδυνεύει ἡ αὐτοκεφαλία της ὅπως καὶ ἡ αὐτοκεφαλία τῶν ἄλλων ὀκτὼ ὑφισταμένων ἐκκλησιῶν». Καὶ γιατί αὐτό; «Διότι αὐτές οἱ Αὐτοκεφαλίες χορηγήθηκαν μόνον ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο».

     Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο χορηγοῦσε τὶς αὐτοκεφαλίες, μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὶς χορηγοῦσε καὶ στὶς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν. Οἱ ὑπόλοιπες ἐκκλησίες συναινοῦσαν ἐμπράκτως. Οἱ αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες ξεκίνησαν κάποια στιγμή καὶ συνεχίζουν μέχρι σήμερα τὴν ζωή τους. 

Ε Π Α Ν Α Λ Η Ψ Η

Χωρίς φόβο και πάθος

–«Ναυπάκτου Ιερόθεος»

Ἀπὸ "Φαίη"

Εν δυνάμει ακέφαλες, εάν δεν υπακούουν στον «Οικουμενικό», ανακήρυξε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος τις 8 Εκκλησίες που έλαβαν την Αυτοκεφαλία τους από το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο. Αυτές είναι: Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλ­γαρίας, Γεωργίας, Ἑλλάδος, Πολωνίας, Ἀλβανίας, Τσεχίας καί Σλοβακίας. Και αν αναρωτιόμαστε τι σόι Αυτοκεφαλία είναι αυτή που πρέπει να συμφωνεί με αυθαιρεσίες, ο κ. Ιερόθεος μας εξηγεί ότι οι Εκκλησίες αυτές έχουν την Αυτοκεφαλία τους «τῷ καλῷ τῆς οἰκονομίας χρήσασθαι τρόπῳ». Αυτό για τον κ. Ιερόθεο σημαίνει «όπως είναι καλό και χρήσιμο» για το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο. Δόξα τω Θεώ που η «Πρωτόθρονη Ἐκκλησία» με τις «ἰδιαίτερες προνομίες καί ἁρμοδιότητες» καταδέχτηκε έως τώρα να μας επιτρέπει να υπάρχουμε, αλλά για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε θα πρέπει να λέμε σε όλα «ναι». Κακώς λοιπόν βιάστηκαν κάποιες από τις παραπάνω Εκκλησίες να πάρουν θέση στο Ουκρανικό ζήτημα, έπρεπε να περιμένουν την συμβουλή του κ. Ιερόθεου διότι τώρα κινδυνεύουν να μείνουν ακέφαλες!

ΑΠΟ «ΦΑΡΟΣ» ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ…ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Τοῦ ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, ήταν γνωστός για τα πολλά συγγράμματα του στα οποία υπερασπίζονταν με θέρμη την Ορθοδοξία εναντίον του αιρετικού και κακόδοξου παπισμού.
Δυστυχώς σήμερα εμφανίζεται σαν ο υπέρμαχος της υποταγής της Ορθοδοξίας σε μικροπολιτικές επιδιώξεις αλλότριων στοιχείων και είναι πολύ χαρακτηριστική η φωτογραφία του με τον Αμερικανό πρέσβη, κ Παιτ, πρέσβης ο οποίος προβάλλεται σαν άτυπος

Η αλήθεια που βλέπουν όλοι, εκτός του Ναυπάκτου, του Τελεβάντου και των ομοίων τους! (Και σχόλιο για κ. "Φαίη").

Χωρίς φόβο και πάθος

–«Ναυπάκτου Ιερόθεος»

Ἀπὸ "Φαίη"

Εν δυνάμει ακέφαλες, εάν δεν υπακούουν στον «Οικουμενικό», ανακήρυξε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος τις 8 Εκκλησίες που έλαβαν την Αυτοκεφαλία τους από το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο. Αυτές είναι: Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλ­γαρίας, Γεωργίας, Ἑλλάδος, Πολωνίας, Ἀλβανίας, Τσεχίας καί Σλοβακίας. Και αν αναρωτιόμαστε τι σόι Αυτοκεφαλία είναι αυτή που πρέπει να συμφωνεί με αυθαιρεσίες, ο κ. Ιερόθεος μας εξηγεί ότι οι Εκκλησίες αυτές έχουν την Αυτοκεφαλία τους «τῷ καλῷ τῆς οἰκονομίας χρήσασθαι τρόπῳ». Αυτό για τον κ. Ιερόθεο σημαίνει «όπως είναι καλό και χρήσιμο» για το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο. Δόξα τω Θεώ που η «Πρωτόθρονη Ἐκκλησία» με τις «ἰδιαίτερες προνομίες καί ἁρμοδιότητες» καταδέχτηκε έως τώρα να μας επιτρέπει να υπάρχουμε, αλλά για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε θα πρέπει να λέμε σε όλα «ναι». Κακώς λοιπόν βιάστηκαν κάποιες από τις παραπάνω Εκκλησίες να πάρουν θέση στο Ουκρανικό ζήτημα, έπρεπε να περιμένουν την συμβουλή του κ. Ιερόθεου διότι τώρα κινδυνεύουν να μείνουν ακέφαλες!

Ο λόγος για τον οποίον κινδυνεύουμε μαζί με άλλες 7 Εκκλησίες να χάσουμε το… κεφάλι μας είναι ο εξής: «Ἡ μή ἀποδοχή τοῦ τρόπου ἐκδόσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου γιά τήν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, θά θέση σέ ἀμφι­σβήτηση τίς Αὐτοκεφαλίες τῶν ὀκτώ ἄλλων ὑφισταμένων Αὐτο­κεφά­λων Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διότι αὐτές οἱ Αὐτοκεφαλίες χορηγήθηκαν μόνον ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο».
Ας προσέξουμε εδώ τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο κ. Ιερόθεος.

Η υπεράσπιση της αλήθειας για τον Τελεβάντο είναι κανιβαλισμός!

   Αὐτὸς ποὺ "κανιβαλίζει" τόσα χρόνια ἄδικα καὶ ἀμετανόητα ἱερωμένους, ὅπως τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, τὸν π. Μελέτιο Βαδραχάνη, τὸν π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ, τὸν π. Βασίλειο Βουλουδάκη (γιὰ τὶς ἀδικήματα κατὰ τοῦ τελευταίου  καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν δικαιοσύνη  σὲ φυλάκιση),

  ἐξασκεῖ τώρα μπούλινγκ ἐναντίον ὅσων ἔθιξαν τὸν ὅμοιό του «Δούρειο Ἵππο» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεο!

      Καὶ τώρα, ἐξ  αἰτίας τοῦ Οὐκρανικοῦ, ἄρχισε πάλι νὰ τὰ βάζει μὲ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση (κι ὅσους καταδεικνύουν τὶς κακόδοξες ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου), γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὶς ἐμμονές του, τὴν κρυπτο-Οἰκουμενιστικὴ τακτική του καί, φυσικά, τὶς σχισματικὲς ἐνέργειες τοῦ οἰκουμενιστῆ πατριάρχη!

  Θαυμάστε στὴ συνέχεια τὶς κολακεῖες καὶ τοὺς ὑβριστικοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ ἐν λόγῳ κυρίου (ποὺ δὲν ...κανιβαλίζει!) κατὰ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση:

Ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου του ἐδῶ:

http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2019/04/blog-post_92.html

Καὶ

           "Ἔπαινοι"  καὶ  ὕβρεις  Τελεβάντου κατὰ  π. Θ. Ζήση:

   Καὶ σήμερα 6 Ἀπριλίου 2019, τί θεωρεῖ "προπηλακισμὸ" ὁ κ. Τελεβάντος; Ὅλα τα παραπάνω ποὺ ὁ ἴδιος διέπραξε καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ πολιτικὰ δικαστήρια, κι ὅσα καταλογίζει κατὰ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση!  Γράφει σὲ σημερινὸ σχόλιο:

 Panayiotis TelevantosApril 6, 2019 at 5:38 AM

    ...Προπαντός είναι ανεπίτρεπτο να αποδίδεις στον Σεβασμιώτατο ταπεινά ελατήρια ή να διαμφισβητείς τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας, να τον προπηλακίζεις με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς ή να του αποδίδεις ταπεινές προθέσεις ότι δήθεν ξεπουλά την Ορθοδοξία για να ανέλθει σε επίζηλους θρόνους.

«Ένα ακόμα μέσο επιβολής της αιρέσεως στην Εκκλησία»!

    Ὁ «εὐσεβής» καὶ «πατερικός» Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱερόθεος δείχνει τὸ ἀληθινὸ προσωπεῖο καὶ τὴν μετάλλαξη τῶν σημερινῶν ποιμένων:

------------------------------------------------------------------

Ἀπὸ ἁγιοπατερικὸ ἐπίσκοπο ὁμολογητὴ

σὲ δίγλωσσο σιγονταριστή-ὀρθολογιστὴ δεσπότη ἐπιστήμονα.

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Κριτικὴ στὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου:

Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος, Θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς θέσεις

Πρῶτο μέρος

Caveat lector  (Ἂς προσέχει ὁ ἀναγνώστης)

    Ὅταν πληροφορήθηκα τὴν ἔκδοση τοῦ καινούργιου βιβλίου τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου μὲ τίτλο «Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος» κατάλαβα ἀμέσως, ὅτι αὐτὸ τὸ βιβλίο δὲν θὰ εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ἕνα ἰσχυρὸ ὑπνωτικὸ γιὰ τὸ ποίμνιο, ποὺ θὰ ἔχει ὡς συστατικὰ τὶς ὁμολογουμένες καὶ ἀδιαμφισβήτητες γνώσεις τοῦ συγγραφέως, τὴν διεθνή του ἀναγνώριση καὶ τὸ ἐπισκοπικό του ἀξίωμα, καὶ καὶ θὰ λειτουργήσει ὡς ἕνα ἀκόμα μέσο ἐπιβολῆς τῆς αἱρέσεως στὴν Ἐκκλησία.

    Στὸ συμπέρασμα αὐτὸ ἔφθασα, γιατὶ εἶχα ἀκόμα νωπὲς στὸ μυαλό μου τὶς δηλώσεις τοῦ μητροπολίτου σὲ ὁμιλία του ὅτι «ένιωσε τον εαυτό του χαρούμενο για την συμμετοχή του στη σύνοδο, αποκομίζοντας μεγάλες εμπειρίες ενώ, ένιωσε συνάμα και προβληματισμό (sic)» (ἐδῶ). Τὸ γεγονὸς μάλιστα ὅτι δὲν ὑπῆρχε καμία ἀρνητικὴ κριτική, οὔτε κἂν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, τοὺς ὁποίους ὑποτίθεται καυτηριάζει τὸ βιβλίο, ἐνίσχυσε τὸ συμπέρασμα αὐτό.

Επιτέλους! Άρχισε και η ομάδα του π. Μανώλη να καταλαβαίνει τα χάλια των "ευσεβών"! --Καιρός να ακολουθήσει το παράδειγμα των Αγίων και να διακόψει και την κοινωνία μαζί τους!

(Ἀπὸ "katanixi" γιὰ τήν)

Επιστολή Ναυπάκτου Ιεροθέου προς την ΔΙΣ για το Ουκρανικό

katanixi:  Λάβαμε το εξής σχόλιο τού οποίου η ουσία μας βρίσκει σύμφωνους:

«Δηλαδή, αποδεχόμαστε και σε… πέντε τέρμινα θα το ξαναδούμε σε Οικουμενική;Και το Κολυμπάρι Αγία και Μεγάλη Σύνοδος;Είναι λογική ορθόδοξη αυτή;Κόψε κάτι Σεβασμιώτατε! Εσύ ειδικά!Και για τους σχισματικούς και αχειροτόνητους να ρωτήσουμε τον Βαρθολομαίο τι έκανε;Πιο καλά δηλαδή τα είπε ο Αλβανίας!Τι χάλι είναι αυτό! Απογοήτευση!»

Πηγή

Γράφει "ως να ήταν ο καλύτερος μισθωτός σύμβουλος" του αιρετικού Πατριάρχη!.

Δεν είναι σοφία να ξέρει κανείς να συζητεί αριστοτεχνικά

(και να γράφεις ως λόγιος).  Σοφία είναι να ξέρεις

ποτέ πρέπει να μιλήσεις και τι πρέπει να πεις. 

Αββάς Ησαΐας

Ποιος το ΠΕΡΙΜΕΝΕ (!)

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

ΝΑ ΣΥΝΗΓΟΡΗΣΕΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας εκπλήσσει ο Μητρ. Ναυπάκτου

όχι μόνο εξ απόψεως αρμοδιότητος που ενώ δεν συμμετέχει ως τακτικό ή αναπληρωματικό μέλος στις Συνοδικές Επιτροπές Διαχριστιανικών Σχέσεων, καθώς, και Δογματικών και Κανονικών Ζητημάτων,

ούτε βέβαια, εφέτος στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος,

εν τούτοις στην κρίσιμη αυτή στιγμή των εκκλησιαστικών πραγμάτων με την Ουκρανική αυτοκεφαλία καταφέρνει και να γνωμοδοτήσει κατά τέτοιο τρόπο που με το κύρος του θεωρητικά σπουδαίου θεολόγου

όχι όμως και της ορθόδοξης αγιοπατερικής διάκρισης, αφού τελικά δίνει άφεση στην Εκκλησία της Κων/πόλεως να προχωρήσει σε ότι ανορθόδοξο και αντικανονικό προωθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο επί του Ουκρανικού θέματος

ως και άλλοτε έπραξε και με το βιβλίο του σχετικά με την Κολυμβάρια ψευτοσύνοδο με το οποίο οπωσδήποτε άφησε ανοικτά θέματα

και έτσι τελικά όπως πάντοτε εξυπηρετεί τις μη ορθόδοξες σκοπιμότητες του Οικουμενικού Θρόνου στο οποίο παρέχει τις καλύτερες υπηρεσίες ως να ήταν ο καλύτερος μισθωτός σύμβουλος.

Οποία τραγωδία οι επίσκοποι να στηρίζουν ότι παράνομο και ανορθόδοξο!

«Ένα ακόμα μέσο επιβολής της αιρέσεως στην Εκκλησία»!

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Τρίτο μέρος
τῆς κριτικῆς τοῦ βιβλίου
τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου:

Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος, Θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς θέσεις

ἤγουν διγλωσσίας καὶ τριγλωσσίας τὸ ἀνάγνωσμα

Τρίτο Μέρος

(Τὸ α΄ καὶ  β΄ μέρος ἐδῶ κι ἐδῶ)

         Caveat lector  (Ἂς προσέχει ὁ ἀναγνώστης)

      Στὰ δύο πρῶτα μέρη τῆς κριτικῆς στὸ βιβλίο τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου, ἔγινε κατανοητὸ καὶ πασιφανές, ὅτι γιὰ τὸν Ναυπάκτου δὲν ὑπάρχει Παναίρεση, δὲν ὑπάρχει Οἰκουμενισμός. Ἡ λέξη αὐτή, ὅπως καὶ ὁ ὅρος «αἱρετικοί», ἀποφεύγεται ἐπιμελῶς στὸ βιβλίο του, κι ἂν ἀναφέρεται, ἀναφέρεται γιὰ λόγους ἐπιστημονικοὺς καὶ ὄχι γιὰ λόγους Πίστεως. Ἔτσι γράφει στὴν σελ. 365:

«Ἔχω παρατηρήσει στοὺς μεταπατερικούς, οἰκουμενιστικοὺς κύκλους».

Πόση διαφορά, πραγματικά, ὑπάρχει μὲ τὸ ξεκάθαρο συμπέρασμα «Παναίρεση» τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς καὶ τὴν στάση του ἀπέναντί της! Γιὰ τὸν Ναυπάκτου ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κύκλοι συζητήσεως, σὰν αὐτοὺς τῶν σαλονιῶν, στὸν ὁποῖο συζητοῦν θεολόγοι καὶ Ἱεράρχες —καὶ αὐτὸς «παρατηρεῖ»— εἰς βάρος τῆς Πίστεως, χωρὶς νὰ φοβοῦνται συνέπειες. Καὶ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ὑπερασπίζονται ὡς εὐσεβῆ οἱ «ἀντιοικουμενιστές».

Στὸ τρίτο καὶ τελευταῖο μέρος τῆς κριτικῆς θὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι, τελικά, αὐτὸ τὸ βιβλίο δὲν γράφτηκε γιὰ νὰ καταδικάσει τὴν Ψευτοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου –ἡ ὁποία καθιέρωσε συνοδικῶς τὴν αἵρεση στὴν Ἐκκλησία– ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ὑπερασπίσει, ὥστε νὰ ἀποφευχθοῦν καὶ νὰ προληφθοῦν ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ ποίμνιο, τοὐτέστιν νὰ μὴν διακοπεῖ ἡ μνημόνευση τῶν Ἐπισκόπων ποὺ στηρίζουν τὴν Ψευτοσύνοδο καὶ τὴν αἵρεση! Αὐτὸ μόνο φοβᾶται ὁ ὑποτιθέμενος «εὐσεβής, παραδοσιακὸς καὶ γνώστης τῶν Πατέρων» ἐπίσκοπος. Γιατὶ ἂν ἦταν ἀληθινός, θὰ ἐφάρμοζε αὐτὰ ποὺ διατάσσουν οἱ Πατέρες σὲ καιροὺς αἱρέσεως· θὰ διέκοπτε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ θὰ καταδίκαζε καθαρὰ καὶ ξάστερα τὴν Ψευτοσύνοδό τους.

Ὁ Ναυπάκτου ὅμως, μιλώντας γιὰ τὴν «ἀποδοχὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης» (σελ. 727) γράφει:

«Ἐκεῖνοι ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης τὶς ἑρμηνεύουν ὀρθόδοξα, ἐνῶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἐπιφυλάξεις ἢ τὶς ἀρνοῦνται ἢ τὶς ἑρμηνεύουν ὡς παρεκκλίνουσες ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση».

Τελικὰ τί εἶναι ὁ Ναυπάκτου, δημοσιογράφος ἢ ἐπίσκοπος; Δουλειά του εἶναι νὰ παραθέτει ἀπόψεις ἢ νὰ προφυλάσσει τὸ ποίμνιο καὶ νὰ τηρεῖ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές; Τελικὰ εἶναι ὑπὲρ ἢ κατά, αὐτὸς ποὺ κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους ὡς δίγλωσσους ἀλλὰ ὁ ἴδιος ἐμφανίζεται ὡς τρίγλωσσος καὶ τετράγλωσσος;

Ὁ Ναυπάκτου ἐπιχειρηματολογεῖ συγκρίνοντας τὸ Κολυμπάρι καὶ τὴν μετ’ αὐτὸ περίοδο μὲ τὴν συνοδικὴ ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση τῶν πρώτων αἰώνων γράφοντας (σελ. 730):

«Ἑπομένως, καὶ μετὰ τὴν “Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο” εἶναι ἀπαραίτητος ὁ θεολογικὸς διάλογος γιὰ θέματα ὀρθοδόξου πίστεως, ἀρκεῖ αὐτὸς ὁ διάλογος νὰ γίνεται μὲ πνεῦμα ἀγάπης γιὰ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς φανατισμὸ καὶ διαιρέσεις, χωρὶς δημιουργία σχισμάτων καὶ παρασυναγωγῶν, ποὺ διασποῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας».

Ὅταν διαβάζει κάποιος αὐτὰ εἶναι σὰν νὰ διαβάζει τὰ λόγια τοῦ μεγαλύτερου Οἰκουμενιστῆ. Εἶναι δυνατὸν νὰ μιλᾶνε μὲ ἀγάπη οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ὑποστηρικτές τους, καθ’ ὃν χρόνο διδάσκεται καὶ ἐπιβάλλεται ἡ Παναίρεση; Εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρίζει «εὐσεβής» Ἐπίσκοπος τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ποιμνίου, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία, ὡς «σχίσματα καὶ παρασυναγωγές»;

Μιλάει ὁ Ναυπάκτου γιὰ «ἀγάπη καὶ ὁμόνοια καὶ διάλογο», παραθέτοντας μάλιστα ὡς «ἀνάλογο» παράδειγμα τὴν κατάσταση μεταξὺ Α’ καὶ Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, «ξεχνάει» ὅμως τεχνηέντως νὰ ἀναφέρει, ὅτι ὅλοι οἱ μεγάλοι Πατέρες, ὅπως καὶ τὸ θεοσεβὲς πλήρωμα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, δὲν εἶχαν καμία ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς ἢ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους καὶ δὲν θὰ εἶχαν καὶ μ’ αὐτόν, ἄν ζοῦσαν σήμερα. Γι’ αὐτὸ φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, ἐξορίστηκαν, μαρτύρησαν μὲ τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν Πίστη, πρᾶγμα ποὺ φυσικὰ δὲν προτίθεται νὰ πράξει ὁ Ναυπάκτου, μιᾶς καὶ εἶναι δοῦλος τῶν τίτλων, τῶν ἀναγνωρίσεων καὶ τοῦ ἐπισκοπικοῦ θρόνου. Γι’ αὐτὸν ὁ πατερικὸς ἀντιαιρετικὸς ἀγῶνας καὶ ἡ πατερικὴ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἀποτελεῖ σχίσμα.

Θὰ τοῦ θυμίσουμε μόνο ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ γεγονότα τῆς περιόδου, στὴν ὁποία ὁ ἴδιος ἀναφέρεται, ἐκείνη μεταξὺ τῆς Α΄ καὶ Β΄ Οἰκουμενικῆς:

«Ένα ακόμα μέσο επιβολής της αιρέσεως στην Εκκλησία»!

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Δεύτερο μέρος τῆς κριτικῆς τοῦ βιβλίου τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου:

Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος, Θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς θέσεις

ἤγουν διγλωσσίας τὸ ἀνάγνωσμα

Δεύτερο Μέρος

Caveat lector  (Ἂς προσέχει ὁ ἀναγνώστης)

Στὸ πρῶτο μέρος τῆς κριτικῆς στὸ βιβλίο τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου ἀποδείχθηκε —πρᾶγμα ποὺ θὰ συμβεῖ καὶ παρακάτω— τὸ πῶς ὁ «παραδοσιακός» καὶ «εὐσεβής» αὐτὸς ἱεράρχης, ποὺ οἱ ἀντιοικουμενιστὲς τὸν ἔχουν καὶ παρουσιάζουν ὡς μέντορά τους, ἄνευ κόστους καὶ πατερικῶν βάσεων, ἀντάλλαξε τὴν ὁμολογία τῆς Ἀληθείας μὲ τὴν παθολογία τῆς δειλίας καὶ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀσεβείας· ἀντάλλαξε τὴν θυσία γιὰ τὸν ἕτερο μὲ τὴν αὐτοαθώωση καὶ αὐτοανάδειξη· τὸν σεβασμὸ στὸ μικροῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἀσέβεια τῆς ἐπιβολῆς τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς δεσποτοκρατίας· τὴν Παύλια μωρία καὶ τὴν ἁγιοπατερικὴ ταπείνωση μὲ τὴν πανεπιστημιακὴ αὐθεντία, καθιέρωση καὶ ἐπιβολή· τὸ ξάστερο καὶ κρυστάλινο τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου μὲ τὴν ἀσαφὴ καὶ θολὴ δεσποτικὴ διγλωσσία καὶ διπλωματία.

Ὅλα αὐτὰ θὰ ἀποδειχθοῦν περαιτέρω στὸ παρόν, δεύτερο μέρος τῆς κριτικῆς, στὴν ὁποία θὰ ἀκολουθήσω τὴν ἴδια μέθοδο μὲ τὸ πρῶτο μέρος: Θὰ παρουσιάσω δηλ. πρῶτα ἀποσπάσματα ψευδῶν ἀναφορῶν θετικῶν κριτικῶν, ποὺ ἤδη ἔχουν ἀσκηθεῖ ἀπὸ τοὺς διαφόρους αὐλικοὺς κόλακες τῶν δεσποτάδων καὶ μετὰ θὰ τὰ συγκρίνω μὲ τὰ πραγματικὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσιάζει τὸ βιβλίο, ὥστε ὁ ἀναγνώστης νὰ καταλάβει, τί παιχνίδι παίζεται στὴν ἐκκλησιαστικὴ σκακιέρα εἰς βάρος τῆς Πίστεως. Συγκεκριμένα θὰ χρησιμοποιήσω σκόπιμα τὴν κριτικὴ τοῦ βιβλίου ποὺ ἄσκησε ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, διότι ὁ ἐν λόγῳ ἱερέας ἀνήκει στὸν κύκλο τοῦ Ναυπάκτου, τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τῆς Γατζέας, καὶ ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ἔσπευσε νὰ κάνει κριτικὴ τοῦ βιβλίου, ἴσως γιὰ νὰ προκαταλάβει τοὺς ἀναγνῶστες σὲ κάθε ἀντίθετη κριτικὴ ποὺ τυχὸν θὰ ἐμφανιζόταν, ὥστε νὰ κατανοηθοῦν ἀκόμα πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν ἀναγνώστη στάσεις καὶ ἀποφάσεις τῶν παραπάνω προσώπων, ποὺ ἔχουν παρθεῖ τὸν τελευταῖο καιρό. 

         Γράφει στὴ διθυραμβική του κριτικὴ γιὰ τὸν Ναυπάκτου καὶ τὸ περιώνυμο βιβλίο του ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος —ναί, αὐτὸς ὁ ἐξίσου λόγιος καὶ ἀγωνιστὴς ἱερέας, ποὺ ὅμως φαίνεται νὰ μολύνθηκε ἀπὸ τὴν μετάλλαξη τοῦ οἰκουμενιστικοῦ σὲ “συναινετικὸ ἀντιοικουμενιστικό” ἰό, νὰ ξέχασε τὴν ὁμολογιακή του στάση καὶ δὲν τόλμησε νὰ παρεβρεθεῖ στὴν ἀντιαιρετικὴ ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης καὶ νὰ διαβάσει τὴν ὁμιλία του, γιατὶ τοῦ τὸ ἀπαγόρεψε ὁ οἰκουμενιστὴς δεσπότης του— (ἐδῶ):