Οι διαστρεβλώσεις και οι "συγγραφικές" σκευωρίες του κ. Καρδάση εις βάρος του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου!

Ὁ κ. Ἰ. Καρδάσης ἐπανῆλθε, μετὰ ἀπὸ πέντε, χρόνια καὶ δημοσίευσε καὶ πάλι ἕνα ἀναδιατυπωμένο κείμενο γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, γεμᾶτο ἀνακρίβειες καὶ διαστρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας, τῶν προθέσεων καὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἁγίου, παρότι στὸ κείμενό του αὐτὸ εἶχε ἀπαντήσει ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς τὸ 2009.

Χθὲς δημοσιεύσαμε ἐκείνη τὴν πρώτη ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ πρὸς τὸν κ. Καρδάση (καὶ στὸν «Ἀμέθυστο» ποὺ ἔσπευσε νὰ τὸ δημοσιεύσει γιὰ νὰ χτυπήσει τοὺς Ἀποτειχισμένους καὶ τὸν ἅγιο Θεόδωρο).

Σήμερα δημοσιεύουμε τὴν δεύτερη ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου ποὺ εἶχε κι αὐτὴ δημοσιευθεῖ τότε στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» (ἐδῶ).

Παρόλο ποὺ τὸ κείμενο τοῦ κ. Καρδάση (ποὺ χθὲς δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὸν «Ἀμέθυστο»), διαφέρει ἀπὸ ἐκεῖνο τοῦ 2007, ὅμως διαπνέεται ἀπὸ τὸ ἴδιο πνεῦμα καὶ χρησιμοποιεῖ τὰ ἴδια περίπου ἐπιχειρήματα καὶ παραπομπές.

Δὲν ἔχουμε ἐπικοινωνία μὲ τὸν π. Εὐθύμιο (ὁ ὁποῖος ἀπουσιάζει αὐτὲς τὶς ἡμέρες), καὶ δὲν γνωρίζουμε ἂν προτίθεται νὰ ἀπαντήσει καὶ ὁ ἴδιος πάλι.

Ὁ π. Εὐθύμιος τὴν ΑΠΑΝΤΗΣΗ του (τῆς 6^ης Μαΐου 2009) τὴν ἀπηύθυνε στὸν ἱστολόγο κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη, ἀφοῦ δὲν γνώριζε ποιός κρυβόταν πίσω ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ Ι.Κ., τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦσε ὁ κ. Καρδάσης, καὶ εἶχε ὡς ἀκολούθως:

Συνημμένως με τα κείμενα που σου απέστειλα σχετικά με τις αντιπαπικές θέσεις του Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου, σου στέλνω και το παρόν το οποίο αποτελεί απάντησι στο φίλο σου, ο οποίος υπογράφει με τα αρχικά Ι.Κ.

Καταλαβαίνεις βέβαια ότι όταν γράφουμε τόσο σοβαρά πράγματα, δια των οποίων φθάνουμε στο σημείο να κατηγορούμε τους αγίους είναι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό το να φοβούμεθα να υπογράψουμε τις βαρύγδουπες διακηρύξεις μας.

Ερχόμενος λοιπόν στα γραφόμενα του φίλου σου σου αναφέρω ότι είναι τελείως αντιχριστιανικό να αραδιάζουμε τόσο σοβαρές κατηγορίες για τόσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στο εκκλησιαστικό στερέωμα και οι πηγές από τις οποίες αντλούμε τις κατηγορίες να είναι τόσο θολές και διεστραμμένες.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος οι πλείστες των κατηγοριών του φίλου σου στηρίζονται στον ιστορικό Κ. Παπαρρηγόπουλο από τον οποίο επηρεάστηκε δυσμενώς ο Αγ. Νεκτάριος και εσχημάτισε αυτή τη γνώμη για τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη.

Απόδειξις ότι αυτή είναι η βασική θολή και διεστραμμένη πηγή είναι ότι ολόκληρες προτάσεις αναφέρονται απαράλλακτα όπως διετυπώθησαν από τον Παπαρρηγόπουλο στο έργο του «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους».

Αναφέρω χαρακτηριστικά την πρότασι «ένεκα ιδιοτελείας εθυσίαζον ως μη ώφειλε τας ιερωτέρας παραδόσεις της Εκκλησίας ως προς τα σπουδαιότερα ζητήματα και κατεπρόδιδον τα τιμαλφέστατα του έθνους συμφέροντα». Αυτή ευρίσκεται στον 4ο τόμο του Κ. Παπαρρηγόπουλου σελ. 489. Αλλά και όλοι οι χαρακτηρισμοί δια τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη και όλο το σκεπτικό και τα συμπεράσματα είναι απαράλλακτα με αυτά του Παπαρρηγόπουλου.

Ο δε Παπαρρηγόπουλος έχει τόσο διεστραμμένη άποψι δι’ όλα σχεδόν τα εκκλησιαστικά θέματα, από τα δόγματα μέχρι την διοίκησι, ώστε να συντάσσεται στην ιστορία του απροκάλυπτα υπέρ της εικονομαχίας, την οποία ονομάζει μεταρρύθμισι σωτήριο, τους δε εικονόφιλους ονομάζει αντιμεταρρυθμιστές· να συντάσσεται υπέρ των εικονομαχικών συνόδων και εναντίον της Ζ΄ Οικουμενικής· να θεωρή αδιανόητο την αντίστασι των ομολογητών πατέρων και να προσπαθή να την γελοιοποιήση· να διακηρύσση ότι οι εικονομάχοι αυτοκράτορες εφέρθησαν άψογα στους ομολογητές πατέρες, δεν προέβησαν σε διωγμούς

Αμέθυστος-Καρδάσης: Τιμούν τον Άγιο ονομάζοντάς τον "φιλοπαπικό" και "δεύτερης κατηγορίας"!

Να λοιπόν, ποὺ ὁ «Ἀμέθυστος», ποὺ δὲν ἀνέχεται μύγα στο σπαθί του γιὰ τὸν Γέροντα Παΐσιο ἢ τοὺς Ἁγίους ποὺ ἐπιλέγει ὡς τοὺς καλούς, μὲ τὴν «ἀλάθητη» ὡς παπίζουσα, δυτικότροπη, ἀδέκαστη καὶ πε-«φωτισμένη» σκέψη του, χωρίζει τοὺς Ἁγίους σὲ κατηγορίες καί, ὑπο-τιμώντας ἐξαιρέτως τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, ποὺ σήμερα ἑορτάζει, τὸν καταχωρεῖ στὸ δική του ἐμπνεύσεως Ἁγιολόγιο ὡς Δευτέρας κατηγορίας Ἅγιο! Στηρίζεται σὺν τοῖς ἄλλοις γιὰ νὰ καταδείξει τοὺς «δεύτερης» ἐπιλογῆς Ἁγίους, καὶ στὸν ὀρθολογιστὴ σχολιογράφο τοῦ ἱστολογίου «Ἀποτείχιση», τὸν Ἰωάννη Καρδάση, ὁ ὁποῖος σκοπὸ ἔχει νὰ ἀποπροσανατολίζει καὶ νὰ κρημνίζει στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν προσωπικότητες καὶ πρακτικὲς Ἁγίων!!!

Δημοσιεύουμε τὸ σχόλιο τοῦ «Ἀμέθυστου», τὴν παραπομπὴ γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Καρδάση καὶ ἕνα παλαιοτερο ἄρθρο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτυχῶς ἀπαντοῦσε στὶς κατηγορίες τοῦ Καρδάση κατὰ τοῦ ἁγίου Θεοδωρου Στουδίτη, ὅτι τάχα ἦταν παπόφιλος Ἅγιος!

ΣΧΟΛΙΟ Αμέθυστου: Η αποτυχία τών Στουδίτων καλύφθηκε, ευτυχώς γιά τήν πίστη μας, μέ τήν ανάδυση τού Αγίου Ορους. Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΓΙΟΣ. Σήμερα χρησιμοποιείται γιά νά καλύψει τήν μεγαλομανία διαφόρων. Ενα ασφαλές κριτήριο ορθοδοξίας είναι καί τούτο. Ο πιστός τού Κυρίου Αγιος δέν μπορεί νά χρησιμοποιηθεί γιά σκοπούς αλλότριους τής πίστεως. Καί είναι γνωστό ότι ο Ζηζιούλας παρόλες τίς προσπάθειες, δέν μπορεί νά υποτάξει στήν μωρία του, τόν Αγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο.

Αμέθυστος

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης και οι επιστολές του στους Πάπες της Ρώμης

Εισαγωγικά

Είναι γνωστόν, ότι ουδείς αναμάρτητος, αλλά και ουδείς αλάνθαστος. Αυτό ισχύει για τους πάντες, ακόμη και τους αγίους, ζώντες και κεκοιμημένους. Οι άγιοι, ούτε αλάνθαστοι είναι, ούτε αναμάρτητοι, αλλά οι πλέον θεραπευμένοι μέσα στο απέραντο νοσοκομείο, που αποκαλείται Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία του Χριστού, έχει κεφαλή τον Χριστό, τον μόνον αναμάρτητο, τον μόνον αλάνθαστο, αλλά και τον μόνο πραγματικά άγιο («εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός…»). Όλα τα μέλη της Εκκλησίας είναι αμαρτωλά και κάνουν λάθη, είτε μεμονωμένα, είτε συναθροισμένα εν Συνόδω, όπως μας αποκαλύπτει η ΣΤ΄ Οικουμενική, που αναφέρει, ότι «δογμάτισε απλανώς και ουχί αλαθήτως». Μπορεί να δογμάτισε με λάθη, αλλά δεν το έκανε για να παραπλανήσει. Η Εκκλησία του Παρακλήτου, πράγματι έχει όλα τα μέλη της αμαρτωλά, ζώντα και κεκοιμημένα και μέχρι την τελική Κρίση. Μετά την Κρίση, η Εκκλησία των Εσχάτων δεν θα έχει πλέον μέλη αμαρτωλά, αλλά μέλη ευρισκόμενα είτε στην Βασιλεία των Ουρανών, είτε στην Κόλαση.

Τα περί του αντιθέτου έχει προ αιώνων θεσπίσει ο Παπισμός, ήδη από τον πάπα άγιο Αγαπητό Α΄ και δέχεται το ακριβώς αντίθετο, δηλ. ότι οι άγιοι είναι αλάνθαστοι και τούτο για να στηρίξει το αλάθητο του Πάπα. Παρασυρμένοι και ορθόδοξοι θεολόγοι, δυστυχώς, το πιστεύουν και το διακηρύττουν.

Εφ’ όσον λοιπόν οι πάντες θεωρούνται αμαρτωλοί και μη αλάνθαστοι, είναι φυσικό να συμπεριλαμβάνεται και ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ο οποίος εκδήλωσε έντονα τον φιλοπαπισμό του...

Ἡ συνέχεια έδῶ

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

ΩΣ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΣ ΑΓΙΟΣ

τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ

Τις τελευταίες μέρες διεξήχθη ένας διάλογος μεταξύ ενός μέλους του Ο.Θ.Σ (σ.σ. εννοεῖ τον Ι.Κ.) και του μαρτυρικού αρχιμανδρίτου πατρός Ευθύμιου Τρικαμηνά, περί του μεγάλου αγωνιστού της Ορθοδοξίας Αγίου Θεόδωρου του Στουδίτου (759-826 ).

Κρίνουμε σκόπιμο να δημοσιοποιήσουμε αυτόν τον χρήσιμο διάλογο γιά ενημέρωσι των επισκεπτών αυτού του blog, αλλά και γιά συμμετοχή τους στο διάλογο.

Πέραν των όσων θα αναφερθούν στη συνέχεια από τους διαλεγομένους, περί της θέσης του αγίου έναντι της Ρώμης, ως λέγει ο Π. Χρήστου, "τα πέντε πατριαρχεία ονομάζει πεντακόρυφον κράτος της Ορθοδοξίας", ακριβώς εις την επιστολήν, ένθα ομιλεί και περί της αναφοράς του κράτους της Οικουμενικής Συνόδου εις τον πάπαν. (επ.2,129, P.G. 99,1417).

Το πρώτο κείμενο του αρχιμ. Ευθυμίου Τρικαμηνά που καταχωρούμε σήμερα, είναι λίγο μεγάλο σε έκτασι, αλλά αξίζει τον κόπο να το μελετήσετε, θα ωφεληθήτε πολύ.

Η εποχή μας θα ηδύνατο να χαρακτηρισθή ως η εποχή της διαστροφής των πάντων. Η εποχή δηλαδή κατά την οποία αμφισβητούνται και διαστρέφονται και αυτά τα ηλίου φαεινότερα, τα βοώντα από μόνα των, τα μη δεχόμενα άλλη ερμηνεία. Είναι κυρίως η εποχή κατά την οποία αφήνομε να διαιωνίζωνται και να παγιώνωνται οι σύγχρονες παρεκτροπές και παραβάσεις και ασχολούμεθα με την δήθεν διόρθωσι των παλαιών, η προσέγγισις των οποίων γίνεται με καθαρά προτεσταντικό και δυτικό πνεύμα. Συνήθως γινόμεθα αποδέκτες και αναμεταδίδομε όσα οι ορθολογιστές θεολογούντες παράγουν, οι οποίοι και αυτοί στηρίζονται σε μελέτες αιρετικών και εχθρών της Ορθοδοξίας. Οι διερευνήσεις και διορθώσεις των συγχρόνων ορθολογιστών στρέφονται και σε πάγιες θέσεις της Εκκλησίας, οι οποίες αφορούν συγκεκριμένους αιρετικούς η αγίους. Κατ’ αυτόν λοιπόν τον τρόπο παρουσιάζουν την Εκκλησία ως σφάλλουσα και τους εαυτούς των ως διορθωτάς των σφαλμάτων της. Και λέγοντας Εκκλησία εννοούμε την διαχρονική πίστι και συνείδησι δια τα εν λόγω θέματα.

Μία τέτοια εσφαλμένη αντίληψις διαδίδεται στις ημέρες μας και δια τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη. Οι κατηγορίες οι οποίες του αποδίδονται από τους συγχρόνους είναι κυρίως η αυστηρότης του και η αποτείχισίς του δια τον παράνομο γάμο του αυτοκράτορος και το ότι ήτο φιλοπαπικός και υποστηρικτής του παπικού πρωτείου. Δια μεν την αυστηρότητά του στο θέμα της ευλογίας υπό της Εκκλησίας της μοιχείας του αυτοκράτορος, εμείς ειδικά στις ημέρες μας, δεν δυνάμεθα να κατανοήσωμε την ακρίβεια του οσίου, εφ’ όσον δια των διαζυγίων διαλύομε τους νομίμους γάμους και δια των δευτέρων και τρίτων γάμων επιβραβεύομε η στεφανώνομε τη μοιχεία. Δια δε τα φιλοπαπικά του αισθήματα είναι ίσως η μεγαλύτερη διαστροφή και αδικία στο πρόσωπό του. Δια να ιδούμε δε τα πραγματικά του αισθήματα και τις θέσεις του στο θέμα του Παπισμού και του πρωτείου του Πάπα είναι ανάγκη να παρουσιάσωμε όλα τα σχετικά κείμενα, εις τρόπον ώστε να εξαχθούν αβίαστα τα συμπεράσματά μας και να τοποθετηθούν τα πράγματα στη θέσι των.

Είναι αλήθεια ότι αν απομονώσουμε ορισμένα τμήματα από τις επιστολές του οσίου και τα συρράψωμε μεταξύ των θα εξάγομε το συμπέρασμα ότι ο όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης ήτο φιλοπαπικός και υποστηρικτής του παπικού πρωτείου. Διότι όντως υπάρχουν κάποια τμήματα των επιστολών του, τα οποία μεμονωμένως αναγιγνωσκόμενα δημιουργούν αυτή την εντύπωσι στον αναγνώστη.

Η μελέτη όμως των θέσεων ενός προσώπου, και δη εκκλησιαστικού, δεν πρέπει να γίνεται κατ’ αυτόν τον αιρετικό τρόπο, αλλά πρέπει να λαμβάνωνται υπ’ όψιν η όλη θεολογική του τοποθέτησις και διδασκαλία και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγραψε αυτά τα οποία εμείς κρίνομε ως φιλοπαπικά, καθώς επίσης ο σκοπός για τον οποίο εγράφησαν.

Εξετάζοντας λοιπόν υπό αυτάς τας προϋποθέσεις τα δήθεν φιλοπαπικά χωρία του οσίου αναφέρομε εισαγωγικά ότι η όλη θεολογική του τοποθέτησις και διδασκαλία είναι άκρως αντιπαπική, σε σημείο μάλιστα κατά το οποίο μετά βεβαιότητος αβίαστα ισχυριζόμεθα, ότι δεν υπάρχει αντιπαπικώτερος άγιος από τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη.

Ο λόγος είναι απλούστατος και έγκειται εις ότι δεν υπάρχει άλλος άγιος ο οποίος να επολέμησε τόσο πολύ τις υπερβάσεις και παρεκτροπές της εκκλησιαστικής και πολιτικής εξουσίας, οι οποίες επικεντρώνονται σήμερα με απόλυτο μορφή στο πρόσωπο του Πάπα. Πώς άλλωστε είναι δυνατόν ο όσιος να είναι υποστηρικτής του παπικού πρωτείου με τη σημερινή του εξέλιξι και διαστροφή, την στιγμή κατά την οποία αποστασιοποιήθηκε και διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία

Νέος Ι. Κανόνας-Δόγμα Πίστεως από τον ΙΚ!

Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος:

"Ἀνάθεμα  τοῖς  ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΣΙ!"

Ἔχουμε ἐπανειλημμένως ἀναφερθεῖ στὶς ἄστοχες θέσεις τοῦ ΙΚ. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἀκολουθεῖ ἀπτόητος τὸ δρόμο του. Στὸ ἄρθρο μας «Μητροπ. Πειραιῶς: Ἀρνεῖται συμφωνίες μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ ὅσους τὶς ἔχουν ἀποδεχθεῖ!», παρενέβη μὲ σχόλιο στὴν «Ἀποτείχιση», διαφωνώντας μὲ τὴν "Διακοπὴ Μνημοσύνου" τοῦ Οἰκουμενιστῆ Πατριάρχη καὶ γράφοντας ἐξωφρενικὰ πράγματα, ὀρθολογιστικὰ καὶ ἀντιπατερικά, ποὺ ἀλλάζουν ὅλη τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία.

Συνεχίζει δηλ. τὴν συνήθη τακτική του, νὰ βάζει τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ διαφωνοῦν μεταξύ τους, παρερμηνεύοντας στάσεις καὶ λόγους τους (ὅπως ἀκριβῶς κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές), ἀντὶ νὰ προσπαθήσει νὰ ἀντιληφθεῖ τὸ "λόγο" ποὺ εἶχαν οἱ Πατέρες, ὥστε στὴν συγκεκριμένη περίσταση νὰ ποῦν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο. Δὲν καταλαβαίνει δηλ. "τὸν νοῦν" τῶν Πατέρων, καὶ ἔρχεται ἀναιδῶς -χρησιμοποιώντας φράσεις Ἁγίων Πατέρων- νὰ μᾶς πεῖ (κάθε φορά): Δὲν τὸ λέγω ἐγώ, τὸ λέγει ὁ τάδε Ἅγιος!

Δημοσιεύουμε τὸ ἀτυχὲς σχόλιό του καὶ κάποια αἰχμηρὰ ὄντως, ἀπαντητικὰ σχόλια.

Ανώνυμος ΙΚ   7 Μαρτίου 2014 - 8:57 π.μ.

Αγαπητέ αδελφέ

...Στη μνημόνευση διαφωνούμε, που εσύ θεωρείς δόγμα πίστεως και εγώ παράβαση κανόνος.

Για φαντάσου να είσαι υποχρεωμένος να μνημονεύεις Επίσκοπο, που δέχεται μια αίρεση, αλλά δεν τη διδάσκει! Δηλ. σκέψου Επίσκοπο, που δέχεται το Χριστό με μια φύση, το Χριστό, ότι δεν είναι Θεός, το άγιο Πνεύμα, ότι εκπορεύεται και από τον Υιό και αυτός ο Επίσκοπος να είναι εις τύπον και τόπον Χριστού και τα μυστήρια που επιτελεί να μην είναι μολυσμένα!

Δεν τα λέω εγώ αυτά, αλλά ο άγιος Νικόδημος, στο Πηδάλιο (σελ. 358).

Υποχρεώνεσαι να μνημονεύεις τέτοιον Επίσκοπο, "διότι ενδέχεται αφ' εαυτού να διορθωθεί"!

Ο Βαρθολομαίος (που είναι σίγουρο, ότι "δεν θα διορθωθεί") δίδαξε αίρεση, δηλ. ότι ο Χριστός έχει μια φύση, δεν είναι Θεός και το άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και από τον Υιό; Προφανώς όχι. Δεν δίδαξε καμία αίρεση "κατεγνωσμένη", αλλά μίλησε για την αδελφή Εκκλησία της Ρώμης. Αλλά γι' αυτό μίλησαν πολλοί Πατριάρχες, ακόμη και άγιοι, μετά το Σχίσμα και δεν υπήρξε αποτείχιση. Θυμίζω τον ΚΠολεως Γερμανό, τον Εφέσου Μάρκο, τον ΚΠόλεως Ιερεμία κ.ά.

Για να μη μακρηγορώ:

Εσύ με τον π. Ευθύμιο στον Παράδεισο.

Εγώ με τον π. Επιφάνιο στην Κόλαση.

ΙΚ

Nick Pandazis 8 Μαρτίου 2014 - 5:56 π.μ.

ΙΚ,

Ο αγαπητός ομολογητής αδελφός Σωτήρης δεν "παραβιάζει ανοικτές πόρτες", εσύ μάλλον παραβιάζεις την τετραυματισμένη σου συνείδηση και προτρέχεις αβίαστα σε βλάσφημα συμπεράσματα. Σε βάζει κανονικά στη θέση σου αλλ' εσύ "ουκ ηβουλήθης συνιέναι!"

Μόνο που λες ότι τη Μνημόνευση τη θεωρείς "παράβαση Κανόνος και όχι Δόγμα Πίστεως", αποκαλύπτεις απελπιστικά τη φτώχια και φτήνια του αφιλόσοφου συλλογισμού σου...

Είναι και τα δύο το ίδιο πράγμα και δεν έχουμε καμία διαφορά!! Όταν ένας Κανών αναφέρεται σε Δόγμα Πίστεως τότε η παράβαση του Κανόνος αυτού είναι και καταπάτηση Δόγματος! Ξύπναααα! Δεν είσαι και του Δημοτικού...

Όσο για τη φαντασία σου πλανεύτρα, πρόσεχέ την πολύ, διότι είναι "μεταπτωτικό φαινόμενο" και θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη σωτηρία σου. Η Ορθόδοξη Αλήθεια δεν επιδέχεται φαντασιώσεις. Το "Για φαντάσου", που κουτοπόνηρα μετέρχεσαι, σε κάνει ακούσια αιρετικό και βλάσφημο. Μη ριψοκινδυνεύεις τόσο εύκολα την πολύτιμη και ακριβοπληρωμένη με τη Αίμα του Χριστού αθανασία σου.

Γράφεις: "Για φαντάσου να είσαι υποχρεωμένος να μνημονεύεις Επίσκοπο, που δέχεται μια αίρεση, αλλά δεν τη διδάσκει!"

Η Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδος καταδικάζει, αναθεματίζει και αφορίζει όχι μόνο αυτόν που διδάσκει αίρεση, αλλά ακόμη και αυτούς που απλά την ακούν και συμφωνούν, συνευδοκούν. "Ανάθεμα τοις ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΣΙ!"

Γνώριζε πως τώρα πια είσαι

Ο κ. Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ ΑΘΩΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΑ ΒΕΚΚΟ

Ο κ. Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ ΑΘΩΩΝΕΙ

ΤΟΝ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΑ ΒΕΚΚΟ

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΝΤΑΣ

ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Γιατί ἄραγε; Γιὰ νὰ ἀθωώσει καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ γιὰ τοὺς Παπικοὺς τὸν ὅρο «ἀδελφὴ Ἐκκλησία», δικαιολογούμενος ὅτι αὐτὸν τὸν ὅρο τὸν χρησιμοποίησε πρῶτος ὁ αἱρετικὸ Πατριάρχης Βέκκος;

Μερικοί, ἀγνοοῦντες (στὴν πράξη) τὸ consensus patrum (Συμφωνία τῶν Πατέρων) ἀνακαλύπτουν κάθε τόσο κάποια θέση ἁγίου Πατρός ἢ κάποιο γεγονός στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν γνώμην τους, ἢ καὶ πράγματι, δὲν συνταιριάζει μὲ τὸ ὅλο πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ κραδαίνουν ὡς ὅπλο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν Οἰκουμενιστικὲς πρακτικὲς Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων.

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ κ. Ἰωάννης Καρδάσης, ὁ ὁποῖος γιὰ πολλοστὴ φορὰ κατέθεσε σχόλια στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση», διὰ τῶν ὁποίων ὑποστηρίζει τήν θέση ὅτι ὁ Βέκκος δὲν ἦταν λατινόφρων.

    Αὐτὴν τὴν θέση, βέβαια, τὴν ἀποδίδει στὸν ἅγιο Νεκτάριο, παραπέμποντας σὲ κείμενα τοῦ Ἁγίου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο σπέρνει τὴν ἀμφιβολία σὲ ψυχὲς τῶν πιστῶν, ἀντὶ νὰ οἰκοδομήσει. Σὲ πολλοὺς δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐρευνήσουν, προκαλεῖ σύγχυση καὶ κρημνίζει μέσα τους τὴν βεβαιότητα ὅτι, οἱ Ἅγιοί μας, μᾶς διδάσκουν τὴν ἀλήθεια· κλονίζει τὴν βεβαιότητα ὅτι ἔχουν πάρει σωστὲς ἀποφάσεις π.χ. γιὰ τὸν αἱρετικὸ Βέκκο. Καὶ ἀντὶ νὰ προσπαθήσει, ὅπως τοῦ εἶχε ὑποδείξει παλαιότερα ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, νὰ ἐξηγήσει ποῦ ὀφείλεται μιὰ ἀντίφαση ποὺ τυχὸν παρατηρεῖται μεταξὺ τῶν Ἁγίων (ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Πατέρες), συνεχίζει νὰ ἐπισημαίνει αὐτὲς τὶς πραγματικὲς ἢ φαινομενικὲς ἀντιφάσεις, συνεχίζει δηλαδὴ τὸ διαλυτικὸ ἔργο τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν.

Ἡ θέση αὐτή, ὅμως, τὴν ὁποία διετύπωσε ὁ ἅγιος Νεκτάριος, εἶναι θέση ποὺ διετύπωσε ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ ἱστορικὲς πηγές (ὅσες εἶχε πρόσφορες στὴν ἐποχή του), οἱ ὁποῖες πιθανὸν δὲν ἦσαν ἀκριβεῖς. Μήπως, γι’ αὐτές, πρέπει νὰ ἀφαιρεθεῖ και ὁ τίτλος τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο Αἰγίνης; Θὰ χαρεῖ, ἄραγε, ὁ κ. Καρδάσης, ἂν -ὅπως ζητᾶ- τοῦ ἀποδείξουμε ὅτι ὁ Ἅγιος ἔσφαλε; Αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενο;

Ὁ ἴδιος εἶναι ἐρευνητής, καὶ ὅπως εἴδαμε στὸ διαδίκτυο (παρότι ἐπιστήμων χημικός) ἔχει γράψει πολλὰ καὶ καλὰ θεολογικὰ δοκίμια ἢ ἄρθρα. Γιατί δὲν μελετᾶ καὶ τὸ θέμα αὐτὸ περισσότερο, ἀλλὰ μένει στὴν πρώτη ἐπισήμανση, παρότι τοῦ ἔγραψαν ὅτι προσεγγίζει τὸ θέμα μὲ λάθος τρόπο; Καὶ χρόνο ἔχει γι’ αὐτό, ἀλλὰ καὶ ἱκανότητες. Δύσκολο τοῦ ἦταν, νὰ ἐρευνήσει καὶ νὰ βρεῖ τί γράφουν οἱ Ἅγιοι ποὺ ἔζησαν πλησιέστερα στὴν ἐποχὴ τοῦ Βέκκου, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς; Δύσκολο τοῦ εἶναι νὰ δεῖ τί ἀποφάσισαν οἱ Σύνοδοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Βέκκου; Δὲν γνωρίζει ὅτι μία ἀναγνωρισμένη ἀπὸ τὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας Σύνοδος, ὑπέρκειται τῆς γνώμης ἑνὸς Ἁγίου; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ εἶναι ἀλάθητος κι ὄχι ἕνας Ἅγιος, τοῦ ὁποίου κάποια θέση-ἐκτίμηση (ἱστορικῆς μάλιστα ὑφῆς) μπορεῖ νὰ εἶναι λανθασμένη;

Ἡ τοποθέτησή του δέ, ποὺ τὴν περιφέρει ὡς δικαιολογία (ἐπισημαίνοντας ὅτι αὐτὰ ποὺ γράφει δὲν εἶναι δική του θέση, ἀλλὰ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου), εἶναι ἡμαρτηρμένη καὶ ἀπαράδεκτη, διότι ὄφειλε (ἐφ’ ὅσον οἱ συγγραφές του δείχνουν ὅτι γνωρίζει πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία) νὰ ἐρευνήσει ὡς ἐξοικειωμένος μὲ αὐτή, καὶ νὰ μᾶς παρουσιάσει τὴν θέση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸν Βέκκο, κι ὄχι ἑνὸς μεμονωμένου Ἁγίου. Καὶ ὄφειλε νὰ τὸ κάνει, γιατὶ ἀπὸ τότε ποὺ πρωτόγραψε γιὰ τὸ θέμα καὶ προκάλεσε σκανδαλισμό, πέρασαν πολλοὶ μῆνες· εἶχε λοιπόν τὸν καιρὸ (ἂν ἤθελε) νὰ ἐρευνήσει.

Παρακάτω παραθέτουμε κάποια στοιχεῖα περὶ τοῦ θέματος, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι καλα τὰ λέει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης (τὸν ὁποῖο ἔμμεσα ψέγει) καὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ θέλει τὸν Βέκκο αἱρετικό, καὶ πιστεύουμε (ἂν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀλήθεια ὁ κ. Καρδάσης) ὅτι θὰ ἐρευνήσει πλέον ἐνδελεχῶς τὸ θέμα, γιὰ νὰ μᾶς διαφωτίσει θεοφιλῶς κι ἐμᾶς, ποὺ δὲν ἔχουμε τὸ δικό του ἐλεύθερο χρόνο, ὥστε νὰ ἄρει ἔτσι τὴν σύγχυση ποὺ ὁ ἴδιος προκάλεσε μὲ τὴν ἐπιμονή του νὰ ἐπανέρχεται στὸ θέμα μὲ αὐτὴν τὴν ἀντιπατερικὴ νοοτροπία, διὰ τῆς ὁποίας προκλητικὰ σπρώχνει τοὺς ἀγνοοῦντες πιστοὺς στὸ δίλλημμα: ἢ ὁ ἅγιος Νεκτάριος κάνει λάθος ἢ ἡ Ἐκκλησία ποὺ καταδίκασε τὸν Βέκκο.

Πρῶτα δημοσιεύουμε ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ τελευταῖο σχόλιο τοῦ κ. Καρδάση.

Γιὰ νὰ δεῖτε ὁλόκληρο τὸ σχόλιό του, ἀλλὰ καὶ ἄλλα παλαιότερα σχόλιά του γιὰ τὸ ἴδιο θέμα μπορεῖτε νὰ ἀνατρέξετε στὶς διευθύνσεις:

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_2379.html#comment-form

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/09/blog-post_23.html#comment-form

 Διαβάζουμε στὸ σχόλιο τοῦ κ. Καρδάση: 

«Καταγράφει ο π. Νικόλαος Μανώλης: "Μα το πνεύμα του πατριάρχου Ιωάννου του Βέκκου το δαιμονικό είναι αυτό το οποίον κατευθύνει τα βήματά μας;".

Δεν γνωρίζουμε αν τα έλεγε ξεκάθαρα ο π. Νικόλαος, πάντως βρίσκεται να είναι σε πλήρη αντίθεση με τον άγιο Νεκτάριο, ο οποίος όχι μόνον δεν αναφέρει τον Βέκκο ως αιρετικό, αλλά τουναντίον τον επαινεί, ως ορθοδοξότατο!
   Γράφει ο άγιος Νεκτάριος, στο βιβλίο του: Τα αίτια του Σχίσματος, τ. Β:

«Λέγουσι περί του Βέκκου ότι «ώσπερ κύων επί τον ίδιον επέστρεψεν έμετον» οι λέγοντες αδικούσι τε μεγάλως τον άξιον ανωτέρας φήμης Βέκκον, και ανιστόρητα λέγουσιν. Ο Βέκκος ουχί παλινωδήσας αύθις επάπισεν, αλλά γενναιόφρων ων ανήρ δεν ηνείχετο να διαπράττωνται υπό των άκρως ζηλωτών δήθεν του δόγματος αδικίαι, να εξορίζωνται και διώκωνται αρχιερείς και ιερείς (οι ομόφρονες του Βέκκου)...

Καλόν είναι να μεταδίδουμε κάθε βράδυ παρακλητικούς κανόνες για τον άγιο Νεκτάριο, αλλά ακόμη καλύτερα είναι να μελετούμε τα έργα του (πράγμα σπάνιο) και εάν βρίσκουμε παράδοξα πράγματα να τα σχολιάζουμε.

Επομένως είτε ο π. Νικόλαος έχει δίκιο και ο Βέκκος έχει δαιμονικό πνεύμα και είναι αιρετικός, είτε ο άγιος Νεκτάριος έχει δίκιο και ο Βέκκος είναι ορθοδοξότατος και ευσεβέστατος. Πάντως και οι δυο αποκλείεται να έχουν δίκιο. Απομένει λοιπόν να διαλέξουμε».

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. Ι. ΚΑΡΔΑΣΗ

Τοῦ κ. Οἰκονόμου Χρήστου Σεϊταρίδη

«H εκπόρευση του Αγ. Πνεύματος

κατά τους συγγραφείς του ΙΓ΄ αιώνα»

Τα αποτελέσματα της συνόδου επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά την εμμονή των δυτικών στο  filioque. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της συνόδου η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού δεν εισάγει δύο αίτια, αλλά ο Πατήρ είναι το πρώτο και το αρχικό αίτιο. Οι αποφάσεις της συνόδου σχετικά με το filioque είναι όσα μέχρι τότε είχε αναπτύξει ο Αυγουστίνος, τα οποία αποτέλεσαν και την επίσημη διδασκαλία της Δυτικής Εκκλησίας. Αυτήν άλλωστε αποδέχθηκαν και οι Λατινόφρονες του ΙΓ΄ αι. με πρώτο τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Ιωάννη Βέκκο.

Τα μετά τη Β΄ σύνοδο της Λυώνος γεγονότα κρίνονται ιδιαίτερα θερμά και κρίσιμα. Ο πατριάρχης Ιωσήφ αντέδρασε έντονα στις ενωτικές προσπάθειες και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την έκπτωσή του από τον Πατριαρχικό θρόνο και την άνοδο του λατινόφρονα Ιωάννη Βέκκου.

Με διάφορες κινήσεις του ο Βέκκος διαβεβαίωνε τον Πάπα Γρηγόριο Ι΄ ότι οι αποφάσεις της Λυώνος έγιναν αποδεκτές από την Ανατολή. Είχε μάλιστα την κάλυψη και υποστήριξη του αυτοκράτορα Μιχαήλ του Η΄. Η στάση του αυτή είχε ως αποτέλεσμα τις πιο έντονες αντιδράσεις των ορθοδόξων και τον κίνδυνο σχίσματος. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση ο Βέκκος προέβη σε παραίτηση χωρίς ωστόσο να γίνει αποδεκτή από τον αυτοκράτορα.

Η άνοδος ωστόσο του ανθενωτικού αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ άλλαξε άρδην το σκηνικό και τις μέχρι τότε ενωτικές κινήσεις. Ο Ανδρόνικος απομάκρυνε τον Βέκκο και επανέφερε τον Πατριάρχη Ιωσήφ στο θρόνο. Συγκάλεσε μάλιστα και δύο συνόδους στις Βλαχερνές προς επιβεβαίωση αυτών των ενεργειών του.

Η Α΄ Σύνοδος των Βλαχερνών συνεκλήθη το 1283. Οι αποφάσεις ήταν κυρίως εκκλησιαστικές και αφορούσαν την αντιμετώπιση λατινοφρόνων και κυρίως του Ιωάννη Βέκκου. Της συνόδου προήδρευσε ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας λόγω ασθενείας του Πατριάρχου Ιωσήφ. Ο Βέκκος κλήθηκε σε απολογία για αλλοίωση των δογμάτων και αποδοχή της ενώσεως. Στις κατηγορίες αυτές ο Βέκκος κατέθεσε, σύμφωνα με τον Γρηγόριο Κύπριο, λίβελλο. Η σύνοδος πλέον αποφάσισε την καθαίρεση του όπως και άλλων λατινοφρόνων κληρικών. Προχώρησε μάλιστα και σε αφορισμό λαϊκών σκληρύνοντας τρόπον τινά τη στάση των Ορθοδόξων.

Η εμμονή του Ιωάννη Βέκκου στις λατινόφρονες απόψεις στις λατινόφρονες απόψεις περί εκπορεύσεως του Αγ. Πνέυματοςκαι εκ του Υιού προκάλεσε τη σύγκληση της Β΄ συνόδου των Βλαχερνών το 1285. Με την παρουσία του αυτοκράτορα Ανδρονίκου του Β΄, του Πατριάρχου Γρηγορίου του Κυπρίου και του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αθανασίου ξεκίνησε η σύνοδος, στις πρώτες συνεδρίες της οποίας ανέπτυξαν τις θέσεις τους οι λατινόφρονες Ιωάννης Βέκκος, Κωνσταντίνος Μελιτηνιώτης και Γεώργιος Μετοχίτης. Οι σύνεδροι βλέποντας ότι οι λατινόφρονες εμμένουν στις θέσεις των προχώρησε σε αφορισμό και αποκλεισμό τους στη μονή του Κοσμιδίου. Με εντολή της συνόδου ο Γρηγόριος Κύπριος συνέθεσε “Τόμον Πίστεως” ο οποίος αποτέλεσε την επίσημη διδασκαλία της συνόδου.

Πηγή: www.imkitrous.gr/ArticlesDetails.aspx?articleId=4

Ἄλλη ἀπάντηση ἀπὸ τὸ Ἰντερνετ:

Καὶ ἕνα σχόλιο ποὺ ἐστάλη καὶ εἶναι δημοσιευμένο σὲ ἄλλη ἀνάρτησή μας, τὴν παρακάτω.

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_325.html

sotirio14 Φεβρουαρίου 2014 - 5:02 μ.μ.

Σύνοδος, τον Ιανουάριο του 1283 τον καταδίκασε τον Βέκκο σας ως αιρετικό και τον εξόρισε στην Προύσα. Νέα Σύνοδος, που συνεκλήθη στο παλάτι των Βλαχερνών το 1285 επανέλαβε την καταδίκη του . Εσείς κύριε ξέρετε συνοδική απόφαση που τον αθωώνει? ΕΙΣΤΕ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ? Και αρνητές όντες , και αιρούμενοι μόνο τα ευάρεστα σε εσας είστε αιρετικοί?
Ο Αγ Νεκτάριος με τα σχόλια του δεν αναιρεί απόφαση ιεράς συνόδου. Αν βεβαίως όντως το έγραψε και δεν είναι πλαστογραφία των τσιρακιών του παπικού Βαρθολομαίου, του αιρεσιάρχη του εχθρου του Θεού. Οχι απλά δεν αγιάζει ένας άνθρωπος αλλά ουτε απλά σώζεται αν δεν αναθεματίζει οσα η ορθοδοξία αναθεματίζει. Αν Ο Αγιος Νεκτάριος δε διάβαζε κανονικά τους αναθεματισμούς του συνοδικού της ορθοδοξίας δεν θα αγίαζε. Και να ξέρεις εσύ που προκαλείς οτι ακόμα και αν είχε άλλη γνώμη στα γραφτά του η ΥΠΑΚΟΉ μετρά στην λειτουργική πράξη. Ο Αγιος Νεκτάριος δεν σταμάτησε να αναθεματίζει ΠΑΠΑ και φυσικά ο Αγιος Νεκτάριος ΔΕΝ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕ ΠΑΠΑ. Είναι ΕΝΑΝΤΙΑ στον ΠΑΠΑ!
Αλλά είναι τόσο το θράσος των κοπελιών του παπικού Βαρθολομαίου, του αιρεσιάρχη του εχθρου του Θεού που θέλουνε να κάνουνε το άσπρο μαύρο. Και μας παρουσιάζουνε Αντιπαπικούς Αγίους και τον Αγιο Νεκτάριο και τον Αι Μαρκο τον Ευγενικό σαν φιλοπαπικούς! Παπάκια χάνεται τον κόπο σας! Λεει αντίθετα στο ευαγγέλιο ο Πάπας και μείς αναθεματίζουμε τον Αντίχριστο τον Παπα και όποιον τον μνημονεύει οπως κανει ο κακορίζικος ο πατριαρχης σας ο νέος Βεκκος ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ βρείτε γραμμένο ακόμα και αν μας φέρετε άγγελο απο τον ουρανό να σας υποστηρίξει.

Η Εκκλησία εόρταζε το Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες και με διαφορετικά ημερολόγια.

 "Στὶς  Οἰκουμενικὲς Συνόδους  Α΄, Β΄, Γ΄, Ε΄, ΣΤ΄, Ζ΄  (δηλ. σὲ ὅλες πλὴν τῆς Δ΄),  οἱ Πατέρες Ἀνατολῆς καὶ Δύσης παρακάθονταν καὶ συναποφάσιζαν, ἐνῶ   ἑ όρταζαν  τὴ   μεγάλη   ἑορτὴ  τοῦ  Πάσχα σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες.

 (Οἱ ὑπογραμμίσεις καὶ οἱ χρωματισμοὶ τῶν γραμμάτων εἶναι τοῦ ἱστολογίου)

Αγαπητοί αδελφοί

Στην πολύ εμπεριστατωμένη απάντηση του π. Ευθυμίου προς τους αδελφούς του Παλαιού, θα θέλαμε να προσθέσουμε κάποια στοιχεία, όχι θεολογικά, όπως του π. Ευθυμίου, αλλά κυρίως τεχνολογικά, δεδομένου, ότι οι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής, τεχνικούς επιστήμονες συμβουλεύτηκαν, για να καθορίσουν την ημερομηνία εορτής του Πάσχα. Έτσι:

1/ Η απόφαση δεν αναφέρεται σε Όρο πίστεως, ούτε σε Κανόνα από τους 20 που εξέδωσε η Σύνοδος: «Παυσαμένη τε της περί τα δογματικά συζητήσως, έδοξε τη Συνόδω και την Πασχάλιον εορτήν…..» (Σωζομενού, Εκκλ. Ιστορία Α΄). (Ο Σωζομενός είναι εκκλησιαστικός ιστορικός, 400-450, συνέγραψε εκκλησιαστική ιστορία, ειδικά της περιόδου από την Α΄ Σύνοδο και μετά, η αξιοπιστία του είναι αναμφισβήτητη, το δε έργο του, Εκκλησιαστική Ιστορία, από εννέα βιβλία ευρίσκεται στην Ελληνική Πατρολογία).

Επισημαίνεται, ότι στην απόφαση αυτή αναφέρεται, ότι η εορτή εορτάζεται μετά την εαρινή ισημερία. Ουδαμού αναφέρεται η λέξη: Δύστρου κα΄ (21 Μαρτίου) στην απόφαση των Πατέρων. Όλες οι καταγραφές αναφέρουν, ότι στην εποχή της Α΄ Συνόδου η εαρινή ισημερία ήταν 21 Μαρτίου, αλλά χωρίς να υπάρχει τέτοιος όρος στην απόφαση. Και φαίνεται λογικό το ότι οι Πατέρες δεν έθεσαν συγκεκριμένη ημερομηνία για την ισημερία. Αν έθεταν, θα έθεταν την ημερομηνία της εαρινής ισημερίας του μεγάλου γεγονότος της Αναστάσεως το 33, δηλ. την 24η Μαρτίου. Αντίθετα διόρθωσαν την ανωτέρω ημερομηνία κατά 3 ημέρες, επιπλέον δε, δεν απαγόρευσαν μελλοντική διόρθωση. Οι μεταγενέστεροι Πατέρες φοβούμενοι σύγχυση και σκανδαλισμό περισσότερο των «ασθενών τη πίστει αδελφών» δεν προχώρησαν σε διόρθωση, παρά τις πάμπολλες προσπάθειες ανά τους αιώνες.

2/ Λεπτομερείς πληροφορίες για τη διεξαχθείσα συζήτηση δεν υπάρχουν, το μόνο γνωστό ότι διεξήχθη με ηρεμία και ομοφωνία: «Περί του Πάσχα ομοφωνήσαντες» (Σωκράτους Εκκλ. Ιστορία Ε΄). (Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός είναι εκκλησιαστικός ιστορικός, 380-450, έγραψε αξιόλογη Εκκλησιαστική Ιστορία σε 7 βιβλία, από το 305-439. Το έργο του είναι πολύτιμη πηγή πληροφοριών για την Ιστορία της Εκκλησίας του 4-5ου αιώνα, ευρίσκεται δε στην Ελληνική Πατρολογία). Πληροφορίες για την απόφαση έχουμε από την εγκύκλια επιστολή της Συνόδου, που κοινοποιήθηκε στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας και σε όλες τις λοιπές Εκκλησίες με ειδικούς Συνοδικούς Έξαρχους, αλλά και από την επιστολή του βασιλέως Κωνσταντίνου προς τους Επισκόπους και τους λαούς (Σωκράτους. Εκκλ. Ιστ. Ε΄). Επίσης και ο Κύπρου Επιφάνιος το αναφέρει στο βιβλίο του: Περί αιρέσεων, 7.

3/ Ο Αλεξανδρείας Κύριλλος στον Πασχάλιο Πρόλογό του, προσθέτει: «Η Οικουμενική Σύνοδος ομοφώνως εψηφίσατο ότι η Εκκλησία της Αλεξανδρείας ένθα ήσαν έμπειροι περί τας γνώσεις ταύτης θα ήγγελε τη Ρωμαίων Εκκλησία ετησίως την ημέραν του Πάσχα, ήτις θα ανεκοινούτο τούτο» (Σωκράτους, Εκκλ. Ιστ. Ε΄). Επίσης, ο Μεδιολάνων Αμβρόσιος μας πληροφορεί, ότι η εν Νικαία Σύνοδος επί τη βάσει γνωμοδοτήσεως πολλών μαθηματικών απεδέξατο τον Αλεξανδρινόν κύκλον των 19 ετών Μέτωνος, του Ηλίου (Αμβροσίου, Επιστολή προς τους Επισκόπους Εμιλίας).

4/ Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος άρχισε στις 19 Ιουνίου 325 και έληξε στις 25 Αυγούστου: «Εν υπατεία Παυλίνου και Ιουλιανού των λαμπροτάτων, έτους από Αλεξάνδρου χλς΄, εν μηνί Δεσίω ιθ΄ τη προ ιγ΄ καλανδών Ιουλίων εν Νικαία τη Μητροπόλει Βιθυνίας» (Μήλια Σπ. Πρακτικά Οικουμενικών Συνόδων, Β΄ πράξη της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου) έληξε δε «Εν μηνί Λώω, προ ζ΄ καλανδών Γορπιαίω».

Άραγε, με ποια απόφαση, ποιάς Οικουμενικής ή άλλης Τοπικής Συνόδου, τα ονόματα των μηνών του μακεδονικού ημερολογίου άλλαξαν με εκείνα του λατινικού ημερολογίου, τα έτη από Αλεξάνδρου, σε κτίσεως κόσμου και από το 1628 επί Πατριάρχου Κύριλλου Λούκαρι σε έτη από Χριστού γεννήσεως, ενώ η Δύση το χρησιμοποιούσε ήδη από το 525;

5/ Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας κατ’ επιταγήν της Συνόδου, ανακοίνωνε την απόφαση περί εορτασμού του Πάσχα από άμβωνος την ημέρα των Θεοφανείων. Στη Ρωμαϊκή Αφρική, η Τοπική Σύνοδος, που συνερχόταν κάθε χρόνο τον Αύγουστο, ανακοίνωνε την ημέρα εορτασμού (ΝΑ΄ κανόνας Συνόδου Καρθαγένης).

6/ Ενώ η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος ανέθετε στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας να αναγγέλλει την ημερομηνία της εορτής του Πάσχα στις Εκκλησίες της Ανατολής και την Εκκλησία της Ρώμης για τις Εκκλησίες της Δύσης,  η Τοπική Σύνοδος της Σαρδικής του 347 ανέτρεψε  την  απόφαση αυτή.  Έτσι, η απόφαση της Συνόδου αυτής δεν ευρίσκεται στους 21 κανόνες που εξέδωσε, αλλά σε μια από τις πέντε αποφάσεις της: α/ αποκηρύχθηκαν οι παρανόμως τοποθετηθέντες Επίσκοποι Αλεξανδρείας, Αγκύρας και Γάζας, β/ καταδικάστηκαν οι προβιβασμοί αρειανών Επισκόπων, γ/αποκαταστάθηκαν οι διωχθέντες από αρειανούς, δ/ καθαιρέθηκαν οι εκβιαστές αρειανοί και ε/ ενέκρινε περί του Πάσχα: «όπως επί 50 έτη οι Επίσκοποι Ρώμης και Αλεξανδρείας αγγέλωσιν απανταχού ως έθος την ημέραν της εορτής του Πάσχα» (εόρτιος επιστολή Αλεξανδρείας Αθανασίου. Προοίμιον) ο μεν Ρώμης εις τας Εκκλησίας της Δύσεως, ο δε Αλεξανδρείας εις τας της Ανατολής. Με την απόφαση αυτή ανατρέπεται η προηγούμενη της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και εξ αυτού, αλλά και εκ του λόγου του διαφορετικού υπολογισμού της εαρινής ισημερίας στις 18 Μαρτίου, αντί της 21ης.

Ερωτάται: Μπορεί μια τοπική Σύνοδος να ανατρέπει την απόφαση μιας Οικουμενικής Συνόδου;

7/ Στη Ρώμη, ο Επίσκοπος Ωστίας και μετέπειτα Ρώμης Ιππόλυτος, μαθηματικός, είχε καθορίσει πολύ πριν από την Α΄ Σύνοδο Πασχάλιο κανόνα, με ισημερία στις 18 Μαρτίου. Η Ρώμη ουδέποτε αναγνώρισε τον αλεξανδρινό κανόνα, μέχρις ότου της επεβλήθη τελικά από τον Καρλομάγνο. Η ανυπακοή αυτή διήρκεσε επί 5 αιώνες με ένα ελάχιστο διάλυμα 17 ετών, καθότι ο πάπας Λέων Α΄ το 444 ήλθε σε συνεννόηση με τον Αλεξανδρείας Κύριλλο και αποδέχτηκε τον αλεξανδρινό κανόνα, αλλά αυτό μέχρι το 461, οπότε ο νέος πάπας Ιλάριος και οι μετά αυτόν πάπες επανήλθαν στον κανόνα του Ιππόλυτου. Έκτοτε υπήρξαν προσπάθειες από τον Σεβίλλης Ισίδωρο, τον Διονύσιο το Μικρό, ηγούμενο μονής της Ρώμης, τον άγγλο μοναχό Βέδα το Σεβαστό (675-735) και τελικά τον Καρλομάγνο (742-814), ο οποίος και επέβαλε τον Αλεξανδρινό κανόνα στη Δύση και έτσι επιτεύχθηκε ενότητα στην Εκκλησία στο θέμα αυτό μέχρι το 1582 (Δελικάνη Κ. Η πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος).

Ένα κύριο ερώτημα παραμένει: Στις Οικουμενικές Συνόδους Α΄, Β΄, Γ΄, Ε΄, ΣΤ΄, Ζ΄ (δηλ. σε όλες πλην της Δ΄), οι Πατέρες Ανατολής και Δύσης παρακάθονταν και συναποφάσιζαν, ενώ εόρταζαν τη μεγάλη εορτή του Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες.  Άραγε, το Άγιο Πνεύμα επευλογούσε αυτή τη διαφοροποίηση; Πως οι Πατέρες δεν αλληλοκατηγορήθηκαν λόγω αυτής της διαφοροποίησης και γιατί συμβαίνει σήμερα αυτό μεταξύ παλαιο- και νεο- ημερολογητών και εκ του ζητήματος τούτου;

8/ Αναφέρθηκε, ότι οι Πατέρες της Α΄ Συνόδου διόρθωσαν την ισημερία κατά 3 ημέρες, χωρίς να διατυπώσουν όρο μη μελλοντικής διόρθωσης. Τότε έγινε χωρίς κραδασμούς (άραγε ήταν λίγοι οι «ασθενείς τη πίστει» ή η διόρθωση αφορούσε λίγες ημέρες;). Οι επόμενοι Πατέρες δεν διόρθωσαν την απόφαση, όχι γιατί δεν έπρεπε να διορθωθεί, αλλά γιατί φοβόντουσαν την αναταραχή των απλοϊκών πιστών («των ασθενών τη πίστει») και δεν πρόκειται να διορθωθεί ποτέ, όσο δυστυχώς αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία οι «χρείαν έχοντες γάλακτος», πράγμα που ο Απόστολος θεωρεί «βραδύτητα στην κατανόηση» και «κατάντημα» (Εβρ. 5. 12).

9/ Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η εορτή του Πάσχα είναι η μοναδική εορτή της Εκκλησίας, που εορτάζεται με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου και για τον προσδιορισμό της χρησιμοποιούνται κινήσεις ουρανίων σωμάτων (Ηλίου και Σελήνης)! Χρησιμοποιούνται δε δυο σημεία: α/ Η εαρινή ισημερία, δηλ. το σημείο τομής της εκλειπτικής του Ηλίου με τον ουράνιο ισημερινό και β/ Η πρώτη εαρινή Πανσέληνος. Το πότε επισυμβαίνουν τα δυο αυτά γεγονότα (ισημερία και πανσέληνος) το καθορίζει η Αστρονομία και όχι η Εκκλησία, η οποία απλώς το αποδέχεται.

10/ Οι Πατέρες της Α΄  δεν προέβησαν σε καμία αλλαγή ημερολογίου. Απλώς αποδέχτηκαν την απόφαση των αλεξανδρινών αστρονόμων, για τον ακριβή καθορισμό της ισημερίας και της πανσελήνου. Δεν άλλαξαν ημερολόγιο και αυτό φαίνεται από τα πρακτικά, όπου χρησιμοποιούν τους Μακεδονικούς μήνες και όχι τους Ρωμαϊκούς και χρονολογούν από την ημέρα θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου και όχι από την ημερομηνία γέννησης του Χριστού. Αν αυτό γινόταν σήμερα, ασφαλώς θα εθεωρούντο αιρετικοί!

11/ Επαναλαμβάνουμε, ότι αρμοδιότητα στο Ημερολόγιο έχει η Αστρονομία και όχι η Εκκλησία. Το πότε επισυμβαίνει ισημερία και πότε πανσέληνος, μας το καθορίζει η Αστρονομία και όχι η Εκκλησία. Η Εκκλησία και όχι η Αστρονομία έχει αρμοδιότητα στο Εορτολόγιο. Το ότι η μνήμη του αγίου Δημητρίου εορτάζεται στις 26 Οκτωβρίου και όχι στις 8 Νοεμβρίου, το καθορίζει η Εκκλησία και όχι η Αστρονομία. Να μην μπλέκουμε λοιπόν τις αρμοδιότητες.

12/ Όπως καταγράφει ο π. Ευθύμιος, ο άγιος Νικόδημος αναφέρει, ότι στην εποχή του η ισημερία συνέπιπτε με τις 11 Μαρτίου και όχι με τις 21 Μαρτίου του 325. Σήμερα, η ισημερία πλέον γίνεται στις 8 Μαρτίου (21 με το π.η.), δηλ. η πραγματική ισημερία γίνεται 13 ημέρες νωρίτερα, κάτι που δεν παραδέχονται οι αδελφοί του παλαιού, οι οποίοι επιμένουν να συγκρούονται τόσο με την Επιστήμη, αλλά και με το ημερολόγιο του ίδιου του Θεού, που μας φανερώνει, πότε έχουμε εαρινή ισημερία και εμείς απλώς το ανακαλύπτουμε. Την ισημερία δεν την κανονίζει ο άνθρωπος, αλλά την κανονίζει ο ίδιος ο Θεός, στον οποίον, δυστυχώς, θέλουμε να επέμβουμε.

13/ Η εκ νέου διόρθωση της ισημερίας έγινε με νέα απόφαση της Εκκλησίας και σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, το 1923. Δέκα Ορθόδοξες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες την δέχτηκαν, τέσσερις δεν την δέχτηκα, όλες όμως δεν διέκοψαν εκκλησιαστική κοινωνία εκ του γεγονότος αυτού, ακολουθώντας προφανώς, τις, του αγίου Ι. Χρυσόστομου, σχετικές υποδείξεις.

14/ Η εμμονή των αγαπητών αδελφών του παλαιού, να μη δέχονται διόρθωση της ισημερίας και της πανσελήνου, κάτι που δέχτηκαν οι Πατέρες της Α΄, ορισμένες φορές καταντάει γελοία. Βέβαια, το ισημερινό σημείο τομής δεν γίνεται ορατό δια γυμνού οφθαλμού, πλην όμως η πανσέληνος γίνεται ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Όταν λοιπόν επισυμβαίνει Πασνέληνος, δεν την δέχονται, καθότι σύμφωνα με τις αμετακίνητες θέσεις τους, αυτή επισυμβαίνει 5 ημέρες αργότερα, δηλ. θεωρούν ως πανσέληνο, το τελευταίο τέταρτο!

Ελπίζουμε, ότι μετά και τις εμπεριστατωμένες θέσεις του π. Ευθυμίου, οι αγαπητοί αδελφοί του παλαιού να κατανοήσουν το λάθος τους και τουλάχιστον να έρθουν σε εκκλ. κοινωνία με την Εκκλησία, εκτός βέβαια, αν πρυτανεύσει, το "ου με πείσεις καν με πείσεις".

ΙΚ