Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

«Λόγια αγάπης» Β΄


ΛΟΓΙΑ  ΑΓΑΠΗΣ 


Αποτέλεσμα εικόνας για Βασίλειος Κερμενιώτης, Απροκάλυπτη οικουμενιστική προπαγάνδα σε τηλεοπτικό σταθμό με …τις «ευλογίες» της Ι.Μ. Φλωρίνης!

    Μετὰ τὴν ἀπαραίτητη εἰσαγωγή (βλέπε «Λόγια αγάπης» Α΄) γιὰ τὸ πῶς καὶ γιατὶ γράφτηκε ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἐφέσου Μάρκου στὸν Πάπα (κατόπιν πιέσεων τοῦ Καρδιναλίου Ἰουλιανοῦ καὶ τοῦ Μυτιλίνης ὥστε μὲ ἐγκωμιαστικὰ λόγια νὰ τὸν προτρέψει -ὁ ἅγιος Μάρκος τὸν Πάπα- νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο γιὰ τὴν ἕνωσι) ἄς δοῦμε πιὸ ἀναλυτικὰ τὰ λεγόμενα τοῦ ἀρχιμανδρίτου π. Ἀγαθάγγελου Σίσκου (στὸ ἑξῆς: π. Ἀ.Σ.):
...όσοι διαφωνούν με το Διάλογο της Ορθοδόξου με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αλλά και με τις άλλες Προτεσταντικές Ομολογίες...[1]
   Κανεὶς καὶ ποτὲ δὲν διαφωνοῦσε οὔτε διαφωνεῖ μὲ τὸν διάλογο μὲ ὁποιονδήποτε. (Ἐννοῶ τοὺς ἁγίους τῆς ἐκκλησίας, τοὺς ὄντως θεολόγους καὶ ὅσους πιστεύουν ὑγιῶς στὸν Θεό). Μὲ τὸν τρόπο καὶ τὴν στοχοθεσία τοῦ διαλόγου ποὺ κάνουν οἱ οἰκουμενιστὲς διαφωνοῦν ὅσοι ἔχουν στοιχειώδη ὀρθόδοξη αἴσθησι. Αὐτὸ σὰν ὑπενθύμησι. Ἂν χρειαστὴ μπορεῖ νὰ τεκμηριωθῆ εὔκολα αὐτὴ ἡ αὐτονόητη θέσι.
    Ἰσχυρίζεται ὁ π. Ἀ.Σ. ὅτι ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός:
   αναγνωρίζει και ονομάζει τον Πάπα Ρώμης Αγιώτατο[2]
   Ὅποιος ἀκούσει τὰ λόγια τοῦ π. Ἀ.Σ. συμπεραίνει ὅτι ὁ ἅγιος Μάρκος ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα ὡς ἁγιώτατο, δηλαδὴ τὸν δέχεται ὡς ὁμόδοξο πὼς θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὄχι μόνον ἅγιος ἀλλὰ 

Αντίθετη με τους ύμνους της σημερινής εορτής η βιοτή των Ποιμένων!


Οἱ ἐπίσκοποι ἔχουν πάρει διαζύγιο
ἀπὸ τοὺς Ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης
τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας!


  
Σὲ κάθε μεγάλη ἑορτὴ τῶν Ἁγίων ἐκείνων ποὺ ἔζησαν σὲ καιροὺς αἱρέσεων, διαπιστώνουμε τὴν τεράστια ἀπόσταση ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ αὐτούς. Τὰ Συναξάριά τους καὶ τὰ τροπάριά τους μᾶς πληροφοροῦν καὶ μᾶς διδάσκουν, μὲ ποιόν τρόπο ἀντιμετώπισαν νικηφόρα τὶς αἱρέσεις.
Στὴ συνέχεια, παραθέτουμε λίγα τροπάρια καὶ φράσεις ἀπὸ τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸν Ὄρθρο τῶν ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε, στὰ ὁποῖα φαίνεται καθαρά ὅτι οἱ Ἅγιοι δὲν ἀδιαφόρησαν (ὡς οἱ πλεῖστοι τῶν συγχρόνων Ποιμένων), ἀλλὰ ἀγωνίστηκαν σκληρὰ ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς του.
Πρὸς τοῦτο ὑπέστησαν «διωγμούς, ὑπέμειναν κινδύνους» προκειμένου νὰ ἐκδιώξουν τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ «διασώσουν» τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν «ἀσέβεια» τῆς αἱρέσεως.
Δυστυχῶς οἱ σύγχρονοι Ποιμένες (κι ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦμε ναζί τους) γι’ αὐτὸ θὰ κριθοῦμε, διότι τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν κάνουν. Ἔχουν ἀφήσει τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας στὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν, γιατὶ εἶναι «μισθωτοὶ ποιμένες» καὶ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, δὲν θέλουν νὰ διωχθοῦν γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιό του, ἀλλὰ ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὸ δεσποτικό τους θρόνο.  
Διωγμοὺς ἐκαρτέρησας, καὶ κινδύνους ὑπέμεινας, θεορρῆμον Ὅσιε Ἀθανάσιε, ἕως τὴν πλάνην ἐξώρισας, Ἀρείου τὴν ἄθεον, καὶ τὴν ποίμνην τῆς αὐτοῦ, ἀσεβείας διέσωσας, ὁμοούσιον, τῷ  Πατρὶ δογματίσας τὸν Υἱόν τε, καὶ τὸ Πνεῦμα ὀρθοδόξως, ἱερουργὲ ἱερώτατε.

στραπαῖς τοῦ κηρύγματος, τοὺς ἐν σκότει ἐφώτισας, καὶ τὴν πλάνην ἅπασαν ἀπεδίωξας, προκινδυνεύων τῆς πίστεως, στερρὲ Ἀθανάσιε, ὡς ποιμὴν ἀληθινός, ὡς ἑδραίωμα ἄσειστον, παναοίδιμε, τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας· διὰ τοῦτο, συνελθόντες σε τιμῶμεν, μελῳδικῶς ἀγαλλόμενοι. 

«Έως πότε υψωθήσεται...;».



ΕΚΠΟΜΠΗ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ



  Σε εκπομπή περιφερειακού τηλεοπτικού σταθμού φιλοξενήθηκε ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων Γεώργιος Τάτσιος. To με θέμα ήταν η διαπραγμάτευση και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από την παράδοση του ονόματος στους σκοπιανούς. Σύμφωνα με τον κ. Τάτσιο θα είναι να προσφύγουν οι Σκοπιανοί στον ΟΗΕ για να διεκδικήσουν την αυτονόμηση της Ελληνικής Μακεδονίας υπό τις ευλογίες των προδοτών της ενδοχώρας.


    Τέλος κάλεσε σε συμμετοχή στα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό καθώς και σε υποβολή ηλεκτρονικής υπογραφής στο onomasia.gr

Τοιχογραφία του 1568 στο Άγιον Όρος χαρακτηρίζει τον Αλέξανδρο ως «βασιλέα των Ελλήνων»



Mural of 1568 on Mount Athos calls Alexander “king of Hellenes” Από την ελληνική εφημερίδα «Καθημερινή». 
 Η τοιχογραφία χρονολογείται από το 1568 και βρίσκεται στην Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.
 Η Μονή Δοχειαρίου φαίνεται ότι ανάγεται στα πρώτα χρόνια του 11ου αιώνα. 

Μακεδονία, Χριστόδουλος, Ιερώνυμος και Σία!

Δεσποτική παράνοια



– Στην γραμμή του Αρχιεπισκόπου (εκτός από τον Θεσ/νίκης Άνθιμο) και ο Πατρών Χρυσόστομος, εμπλέκει αναισχύντως με τις θέσεις του και τον Πατραϊκό λαό.

    Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι λέει ο σοφός λαός.
    Για την Ιερά Μητρόπολη Πατρών οι εθνικοφρονικές ‘κορώνες’ σταματάνε κάπου εδώ.  Όχι βέβαια ότι θα τις χάσουμε, αλλοίμονο, απλά τώρα μάθαμε ότι είναι…. ‘καλουπιασμένες’. Αφού χορτάσαμε στα ‘ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ’, ‘ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ’, ‘ΖΗΤΩ’, ‘ΖΗΤΩ’, ‘ΖΗΤΩ’, την ώρα που καιγότανε το σπίτι μας μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, τα έφερε ο καλός Θεός τα πράγματα έτσι για να μετρηθούνε τα κουκιά.
    Στις 12 Ιανουαρίου του 2018, 2 ημέρες μετά το Δελτίο Τύπου της ΔΙΣ και 2 ημέρες μετά τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου για τα συλλαλητήρια, ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος σε ερώτηση σχετικά με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων είπε:

Σχόλιο στο κήρυγμα του Μοναχού Μακαρίου Κουτλουμουσιανού (Γ΄, τελευταίο)

  


Του Ιωάννου Ρίζου

Μετά τα δύο παραδείγματα του αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού που παρουσιάσαμε, θα κλείσουμε την σύντομη  έρευνα στο ζήτημα  που προέκυψε –για το αν  δηλαδή η συμπορευόμενη με την αίρεση  Εκκλησία της Ελλάδος  μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, έχει έγκυρα Μυστήρια– με δύο ακόμα σοβαρές αποδείξεις.

Παράδειγμα 3ο.

Ἅγιος Κύριλλος
Όταν ο Νεστόριος δέχθηκε σιωπηλός επ΄ εκκλησίας και μετά υποστήριξε το αιρετικό κήρυγμα του δικού του ανθρώπου πρεσβύτερου Αναστασίου, ότι η Θεοτόκος γέννησε άνθρωπο κι όχι Θεό, ο πιστός λαός της Κωνσταντινουπόλεως έπαψε να εκκλησιάζεται στις εκκλησίες που πήγαινε  αυτός (ο Νεστόριος)  «εκτός από λίγους ανοήτους και κόλακες» όπως γράφει ο άγιος Κύριλλος.[1]
Ο Νεστόριος θέλοντας να τιμωρήσει τους αντιφρονούντες,  συγκαλεί σύνοδο το 429 και αναθεματίζει όσους έχουν αντίθετη πίστη με αυτόν. Κύριοι πολέμιοι του αυτή την περίοδο είναι οι πάπες Αλεξανδρείας Κύριλλος και Ρώμης Κελεστίνος. Παρόλο που ο Νεστόριος αναθεμάτισε συνοδικά τους Ορθοδόξους, ο άγιος Κύριλλος στην 3η μάλιστα επιστολή του προς αυτόν γράφει: «…Εσύ όμως σκανδάλισες όλη την εκκλησία κι έχεις ποτίσει τον λαό με ζύμη ξένης και ασυνήθιστης αιρέσεως. … Ποιός θα μπορέσει να μας σώσει κατά την ημέρα της κρίσεως, ή ποια απολογία θα βρούμε εφόσον  τηρήσαμε τόσο μακροχρόνια σιωπή απέναντι στους δυσσεβείς λόγους εναντίον Του;» (εννοεί τον Χριστό)[2].
Άς θαυμάζουμε αγαπητοί μου πως οι θεοφόροι Πατέρες  ερμηνεύουν απαθώς τα πράγματα.
Ενώ ο Νεστόριος και η εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως εξέπεσε σε αίρεση και αναθεματίζει συνοδικά τους ορθοδόξους ο άγιος Κύριλλος δεν του δηλώνει  ότι είναι εκτός εκκλησίας, και ότι έχει άκυρα μυστήρια  τρομάζοντας αυτόν  και τον λαό που τον ακολουθεί, αλλά αναμένει. Τι περιμένει; Μια Σύνοδο Ορθόδοξη που θα καταδικάσει τον Νεστόριο.
Ένα χρόνο μετά, το 430, ο Ρώμης Κελεστίνος συγκαλεί Σύνοδο που καταδικάζει τις κακοδοξίες του Νεστορίου και τον προειδοποιεί ότι αν δεν μετανοήσει σε 10 μέρες «θα εκβληθεί από την Καθολική Εκκλησία».[3]
Δηλαδή κατά τους αγίους Πατέρες Κύριλλο και Κελεστίνο,  ο Νεστόριος δεν ήταν εκτός  εκκλησίας και ούτε είχε άκυρα μυστήρια!! Όμως από τη στιγμή που η Εκκλησία Συνοδικά,

Ο Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ αποκαλύπτει τον "παραλογισμό" των Οικουμενιστών για την "ΕΝΩΣΗ" καὶ των αντι-Οικουμενιστών για τὴν "κοινωνία" μετά των Οικουμενιστών!!


του Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

«…Εἴπερ περὶ πίστεως ἐφρόντιζον,
καὶ τὸν Χριστὸν ἠγάπων»!




(Από το βιβλίο: ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ
του Μητρ. Αυγουστίνου Καντιώτη, σελ. 50-51)
    Τὸ κείμενο στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ ἀείμνηστος π. Αὐγουστῖνος, περιέχεται στὸ παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Μ. Ἀθανασίου “ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗΣ”.

      Τὸ κείμενο αὐτὸ περιέχει καὶ μηνύματα πρὸς ὅσους ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἔχουν "ὦτα ἀκούειν" τὴν φωνὴν τῶν Πατέρων καὶ ὑπακούειν εἰς αὐτήν. Μιλάει γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῶν ὀνομάτων τῶν κρυπτομένων Χριστομάχων αἱρετικῶν! 
   Διδάσκει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτῶν «ὡς ἀπὸ προσώπου ὄφεως», «εἴπερ περὶ πίστεως ἐφρόντιζον, καὶ τὸν Χριστὸν ἠγάπων»!
    (Σήμερα θὰ ζητοῦσε τὴν ἀποκάλυψη τῶν ὀνομάτων τῶν "Ὀρθοδόξων" Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, τὰ ὁποῖα δὲν κατονομάζουν  οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστές» Ἐπίσκοποι, ἐπειδὴ κοινωνοῦν μετ' αὐτῶν).
    Κάτι, λοιπόν, ἤξερε ὁ π. Θ. Ζήσης ποὺ μίλησε περὶ τῆς αἱρέσεως τοῦ «ὀνοματοκρυπτισμοῦ»!

Τὸ κείμενο τοῦ Μ. Ἀθανασίου (μετάφραση καὶ ἀρχαῖο κείμενο):

Η Λαοσύναξη της Θεσ/νίκης σταθμός στήν ελληνική ιστορία.




  
  Έλληνες  πολίτες, αδέλφια πατριώτες καί χριστιανοί ορθόδοξοι, έχουμε τήν ευλογία νά συγκεντρωθούμε γιά τήν αγάπη της Πατρίδας καί ιδιαίτερα της Μακεδονίας καί μάλιστα όχι σέ μιά τυχαία πόλη, αλλά στήν πρωτέυουσά της η οποία μή ξεχνούμε, είναι η πόλη του Δούκα καί Μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου του Στρατηγού καί Προστάτη της πόλης καί όλου του τόπου.
   Γιατί θά πάμε εκεί; Νά διεκδικήσουμε τό όνομα καί τήν κυριαρχία τήν οποία σίγουρα θά απαιτήσουν στό μέλλον οι γείτονες οι οποίοι δέν ντρέπονται ν’ αρπάζουν ξένα πράγματα.
    Από ποιούς τά διεκδικούμε; Μήπως από τίς αρπακτικές διαθέσεις των ξένων; Εμείς βλέπουμε τίς διαθέσεις των δικών μας πού κυβερνούν τήν χώρα μας καί όσων άλλων

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

"Πάντων εισίν οι κανόνες οι υπ' αυτών παραλυόμενοι"!



  Μ. Ἀθανάσιος γράφει «Ἐγκύκλιο Ἐπιστολή» πρὸς συλλειτουργούς του (τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης Ἐπισκόπους), καὶ τοὺς ἐκθέτει τὸ πρόβλημα ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξάνδρειας.

Οἱ αἱρετικοί (πίσω τους ἐκρύπτετο ὁ Ἐπίσκοπος Εὐσέβιος) προσπάθησαν, μὲ ἐπίκληση τὴν ἀπόφαση Συνόδου Ἐπισκόπων, νὰ ἐπιβάλουν ὡς Ὀρθόδοξο ἕναν αἱρετικὸ Ἐπίσκοπο. Ὁ Μ. Ἀθανάσιος τοὺς παρακαλεῖ μὲ θερμότητα, σπαρακτικά, νὰ δραστηροποιηθοῦν, νὰ ἀντιδράσουν καὶ νὰ ξεσηκωθοῦν ἐναντίον τῶν κακῶς γενομένων, γιατὶ ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας κινδυνεύει, οἱ αἱρετικοὶ τὰ ὑπονομεύουν καὶ ἁρπάζουν ὅλα∙ ἀφοῦ τὰ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὑπόθεση ὅλων, δὲν πρέπει νὰ σιωπήσουν, γιὰ νὰ μὴ μεταβληθεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ χῶρος ἀλήθειας καὶ σωτηρίας σὲ  “οἶκο ἐμπορίου”  καὶ μάρκετινγκ:

«…Ἄρτι δὲ ὅλης ἐκκλησίας ὁρᾶτε μέλη διῃρημένα… Κινήθητε δὴ οὖν καὶ ὑμεῖς, παρακαλῶ, μὴ ὡς ἡμῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ ὡς ὑμῶν ἀδικηθέντων καὶ ἕκαστος ὡς αὐτὸς παθὼν βοηθησάτω, ἵνα μὴ δι' ὀλίγου οἱ ἐκκλησιαστικοὶ κανόνες καὶ ἡ τῆς ἐκκλησίας πίστις παραφθαρῇ. κινδυνεύει γὰρ ἀμφότερα, ἐὰν μὴ ταχέως ὁ Θεὸς δι' ὑμῶν τὰ πλημμεληθέντα διορθώσηται καὶ ἐκδικίας ἡ ἐκκλησία τύχῃ. οὐ γὰρ νῦν κανόνες καὶ τύποι ταῖς ἐκκλησίαις ἐδόθησαν, ἀλλ' ἐκ τῶν πατέρων ἡμῶν καλῶς καὶ βεβαίως παρεδόθησαν. οὐδὲ νῦν ἡ πίστις ἤρξατο, ἀλλ' ἐκ τοῦ Κυρίου διὰ τῶν μαθητῶν εἰς ἡμᾶς διαβέβηκεν. ἵν' οὖν μὴ τὰ ἐξ ἀρχαίων μέχρις ἡμῶν τηρηθέντα ἐν ταῖς ἐκκλησίαις ἐν ταῖς νῦν ἡμέραις παραπόληται καὶ τὰ πιστευθέντα ἡμῖν ζητηθῇ παρ' ἡμῶν, κινήθητε, ἀδελφοί, ὡς “οἰκονόμοι μυστηρίων θεοῦ” τυγχάνοντες καὶ ταῦτα ὑφ' ἑτέρων ἁρπαζόμενα θεωροῦντες...
Εἰ γὰρ πάσχοντος μέλους ἑνὸς “συμπάσχει πάντα τὰ μέλη”, πασχούσης τῆς τηλικαύτης ἐκκλησίας ἕκαστος ὡς αὐτὸς πάσχων ἐκδικείτω τὸ πρᾶγμα. κοινὸς γάρ ἐστιν ὁ σωτὴρ ὁ ὑπ' αὐτῶν βλασφημούμενος, καὶ πάντων εἰσὶν οἱ κανόνες οἱ ὑπ' αὐτῶν παραλυόμενοι. …διὰ τοῦτο ἀγανακτῆσαι ὑμᾶς δίκαιόν ἐστιν, ἵνα μὴ τούτων σιωπωμένων κατ' ὀλίγον καὶ εἰς ἑκάστην ἐκκλησίαν τὸ τοιοῦτον κακὸν διαβῇ καὶ λοιπὸν ἐμπόριον καὶ ἀγοραῖον τὸ καθ' ἡμᾶς διδασκαλεῖον γένηται».
(Μ. Ἀθανασίου, Ἐγκύκλιος Ἐπιστολή, Ἔργα 9, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις “Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς”, σελ. 194, 196, 208).

Ο Μεγας Αθανασιος



Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Μεγάλου Ἀθανασίου
18 Ἰανουαρίου
Toυ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ο Μεγας Αθανασιος

(ἀγῶνες καὶ περιπέτειες γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδοξίας)

   Νὰ τοῦ πλέξουμε ἐγκώμια, ἀγαπητοί μου; Εἴμαστε πολὺ μικροί. Ἐκεῖνος εἶνε γίγαν­τας καὶ τὸ ὕψος του προκαλεῖ δέος. Ὅποιος διαβάζει τὸ βίο του αἰσθάνεται ἴλιγγο μπροστὰ στὴ φυσιογνωμία του. Ἐν τούτοις θὰ ψελ­λίσουμε κ᾿ ἐμεῖς λίγες λέξεις πρὸς τιμήν του.
* * *
   Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὠνομάστηκε μέγας, διότι στὴν ἐποχή του ἀγωνίστηκε μόνος νὰ κρατήσῃ τὴν ὀρθόδοξο πίστι.

   Κινδύνευε τότε ἡ Ὀρθοδοξία. Παρουσιάστηκε μία αἵρεσις, ἡ αἵρεσις τοῦ Ἀρείου, ποὺ ἔλεγε γιὰ τὸ Χριστό, ὅτι «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν»· δηλαδή, ἦταν κάποτε ἐποχὴ ποὺ ὁ Χριστὸς δὲν ὑπῆρχε. Αὐτὴ ἦταν βλάσφημη ἰδέα ἐναν­τίον τῆς θεότητος τοῦ Λόγου καὶ τῆς αἰωνιότητος τοῦ Θεοῦ Λόγου. Αὐτό, τὸ ὅτι «ἦταν κά­ποτε ἐποχὴ ποὺ αὐτὸς δὲν ὑπῆρχε», μποροῦ­με νὰ τὸ ποῦμε γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα, ἀλλ᾿ ὄ­χι γιὰ τὸ Χριστό. Διότι δὲν ὑπῆρξε ποτέ ἐπο­χὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε ὁ Χριστός. Εἶνε ἄναρχος, αἰώνιος, ὑπεραιώνιος.
   Ἐναντίον τοῦ Ἀρείου ἀγωνίστηκε ὁ Μέγας Ἀ­θανάσιος, καὶ μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴ Γρα­φὴ τὸν κατετρόπωσε. Διότι τὴ Γραφὴ τὴν ἤ­ξε­ρε ἀπ᾿ ἔξω. Σήμερα οἱ Χριστιανοί, μηδενὸς ἐξαιρουμένου, δὲν

Η ΣΤΑΣΗ του Αγίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ έναντι των αιρετικών, ΠΡΟΤΥΠΟ μίμησης για όλους σήμερα!




Νά, πῶς ἔβλεπε τὰ πράγματα πρὶν λίγα χρόνια ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης:

Μολυνόμαστε,
ὅταν  ἐπικοινωνοῦμε
μὲ  Οἰκουμενιστὲς  Ἐπισκόπους!

π. Θεόδωρος Ζήσης:
όνο νὰ μὴ μιανθοῦμε ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ Οἰκουμενισμό, μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους. Παπισμὸς καὶ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἱρέσεις πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως.
Μέχρι πότε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἄλογα κτήνη, τοὺς αἱρετικούς, νὰ λακτίζουν καὶ νὰ μιαίνουν τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδοξίας;
Ὅσο ἀπρακτοῦμε καὶ βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανεῖς, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως θὰ ἵσταται ἐν τόπῳ ἁγίῳ". 
 

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ




Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

    Ὅταν κινδυνεύῃ ἡ πίστις, ἡ Ὀρθοδοξία, πρώτη πνευματικὴ προτεραιότητα εἶναι ἡ ὑπεράσπισή της, ὁ ἀγώνας ἡ συμπαράσταση πρὸς ὅσους ἀγωνίζονται, ἡ μέχρι θανάτου καὶ αἵματος προθυμία. Ὅλα τὰ ἄλλα πνευματικὰ καθήκοντα ἕπονται. Ὅσοι πράττουν καὶ συμβουλεύουν τὰ ἀντίθετα, ἁπλῶς συγκαλύπτουν μὲ προφάσεις τὴν ἀπροθυμία καὶ δειλία τους, καὶ γίνονται διδάσκαλοι καὶ καθηγητὲς τῆς ἀπραξίας καὶ τῆς ὑποκρισίας.

στση το γου ντωνου ναντι τν αρετικν, πρτυπο μμησης γι λους σήμερα.

 Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦμε τώρα νὰ κάνουμε ἐδῶ εἶναι νὰ παρουσιάσουμε πῶς ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε ἐσωτερικὰ τὴν Ἐκκλησία, ἔχουσα τὴν ὑποστήριξη αὐτοκρατόρων, ἡγεμόνων, πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων, ὅπως συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τὶς παναιρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καὶ μεταβάλουν τὴν θεϊκὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου σέ συνήθη ἀνθρώπινη διδασκαλία, ἀποσύρουν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς Πατέρας, καὶ ἐγκαθιστοῦν τὸν ἀλάθητο πάπα τῆς Ρώμης καὶ τὴν πανσπερμία τῶν αἱρέσεων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν δῆθεν Ἐκκλησιῶν.
Ἡ παρουσίαση αὐτὴ εἶναι πολὺ διδακτικὴ καὶ γιὰ ὅσους καμώνονται πὼς δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο, γιὰ "σοβαροὺς" πνευματικοὺς ποὺ παρασύρουν ἢ φέρνουν σὲ πολὺ δύσκολη θέση τὰ πνευματικὰ τους παιδιά, ποὺ βλέπουν καλύτερα μὲ τὰ μάτια τῶν Ἁγίων καὶ ἀρχίζουν νὰ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης.

Δημόσια Δήλωση γιά τίς Ορθόδοξες Διακόνους


 (Τίτλος πρωτοτύπου: A Public Statement on Orthodox Deaconesses
by Concerned Clergy and Laity
https://orthodoxethos.com/post/a-public-statement-on-orthodox-deaconesses)
Μετάφραση: Νῖκος Κυριακίδης)
Πηγὴ: ἱστολόγιο «Ὀρθόδοξο Ἤθος» (orthodoxethos.com)

(Στὴν μετάφραση αὐτὴ ποὺ ἔκανα θὰ χρησιμοποιῶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἑξῆς τὴν λέξη «διάκονος» ἐννοῶντας τὴν γυναῖκα διάκονο καθότι τὸ ἄρθρο ἀναφέρεται ἀποκλειστικὰ στὶς διακόνους. Προτίμησα τὴν ἀρχαιοπρεπέστερη ἐκδοχὴ τῆς λέξεως, «/ διάκονος», ἀπὸ τὴν νεοελληνικὴ «διακόνισσα». Σὲ δύο-τρία σημεῖα ποὺ ἐννοεῖται ὁ διάκονος κληρικός, χρησιμοποιῶ τὴν λέξη «ἱεροδιάκονος».
Ἀξίζει ἐπίσης νὰ σημειωθεί ὅτι τὴν ἐπιστολὴ ὑπογράφουν κληρικοὶ τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς -ROCOR, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας στὶς ΗΠΑ – AOCANA, τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς στὶς ΗΠΑ – GOAA, ἕνας μοναχός τῆς Ι.Μ. Καρακάλλου κ.ἄ.).

διορισμὸς ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ἕξι «διακόνων» στὸ Κονγκὸ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2017 προκάλεσε κλήσεις σὲ κάποια μέρη γιὰ ἄλλες τοπικές εκκλησίες στὸ νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμα. Συγκεκριμένα, μιὰ ὁμάδα ἐπιστημόνων Ὀρθόδοξης Λειτουργικῆς ἐξέδωσε ἀνοικτή δήλωση ὑποστήριξης γιὰ τὴν Ἀλεξάνδρεια, δηλώνοντας ὅτι ἡ «ἀποκατάσταση τῆς γυναικείας διακονίας εἶναι τέτοια ποὺ δὲν διακυβεύονται οὔτε δογματικά ζητήματα οὔτε ὑφιστάμενες ἐξουσίες»[1].
μεῖς, οἱ ὑπογράφοντες κληρικοί καὶ λαϊκοί, ζητοῦμε νὰ διαφοροποιηθοῦμε καὶ γράφουμε τώρα μὲ τρεῖς σκοπούς: ἐρωτῶντας τὶ συνέβει στὸ Κονγκὸ, ζητῶντας νὰ διασαφηνιστῆ τὸ ἱστορικό ἀρχεῖο (τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας) σχετικά μὲ τὴν θέση τῶν διακόνων στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ ἐπισημαίνοντας τὰ σοβαρὰ δογματικὰ ζητήματα ποὺ δημιουργοῦνται ἀπὸ τὸν διορισμὸ τῶν διακόνων.
Πρῶτον, ὅσον ἀφορᾶ τὸ τὶ συνέβει στὸ Κονγκό, σημειώνουμε ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας δὲν χρησιμοποίησε τὴν Βυζαντινή ἱεροτελεστία χειροτονίας γιὰ τὶς διακόνους[2]. Ἐχειροθέτησε μιὰ γυναίκα, τὴν ὁποία ἔκανε «Διάκονο τῆς Ἱεραποστολῆς» καὶ στὴ συνέχεια προσευχήθηκε πάνω ἀπὸ πέντε ἄλλες γυναῖκες χρησιμοποιῶντας τὴν «Εὐχὴ εἰς τὸν εἰσερχόμενον εἰς Διακονίαν Ἐκκλησιαστικήν», μιὰ γενικὴ εὐχὴ στὸ Ἑλληνικὸ «Ἀρχιερατικὸ» γιὰ  λαϊκὸ ποὺ ξεκινᾶ ἐκκλησιαστικὴ διακονία.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

«Τραγωδία δε και γέλως άντικρυς…»!


«Δημοσίᾳ ἐν καταγέλωτι
τὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» ἦσαν!
    Δυστυχῶς στὸ χῶρο τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, ἀντὶ γιὰ ἑνότητα καὶ κοινὴ δράση κατὰ τῆς αἱρέσεως, συνεχίζεται καὶ ἐντείνεται ἡ προσπάθεια ἐπικρατήσεως προσωπικῶν ἐπιλογῶν.
   Τὸ μεγάλο κατόρθωμα τῶν Χριστιανῶν καὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εὐλογούμενο καὶ μακαριζόμενο,  ἡ  ἑνότητα,  ἔχει διαγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό τους καὶ τὶς ἐπιδιώξεις τῶν καθ’ ὁμάδας ἀγωνιζομένων. Ἡ ἔκκληση –ποὺ καὶ παλαιότερα πολλὲς φορὲς ἔγινε– γιὰ τὴν Σύναξη ὅλων καὶ τὴν συμφωνία γιὰ τὸ πρωτεῦον, περιφρονήθηκε καὶ ἐπικρίθηκε· ἔπεσε στὸ κενό! Καὶ τὸ πρωτεῦον αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν πανθομολογούμενη παναίρεση, ἀπὸ ὅσους τὴν διακινοῦν καὶ ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους, μὲ βάση τὴν στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων, ὅπως αὐτὴ ἀποδεδειγμένα μαρτυρεῖται ἀπὸ τὰ κείμενα κι ὄχι ὅπως ἑρμηνεύεται ἀπὸ τὸν καθένα.
    Ἂς φοβηθοῦν οἱ Πατέρες, γιατὶ ἂν συνεχίσουν αὐτὴν τὴν τακτική, θὰ φέρουν βάρος αἰώνιο!  Ἂς προσέξουν οἱ Ποιμένες μήπως ὁδηγοῦν τὸν ἀγώνα –μὲ πεῖσμα καὶ ἀντιπάθειες– σὲ τραγικὴ ἀδιέξοδο. Ὅπως αὐτὴ ποὺ διεκτραγωδεῖ ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος ἱστορώντας τὰ πρὶν τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (325) γεγονότα καὶ τὴν φοβερὴ σύγχυση ποὺ τότε ἐπικρατοῦσε καὶ συναγωνίζεται τὴν σύγχυση τῶν ἡμερῶν μας.
      Γράφει ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος:
   «Τοῖς δὲ κατ’ Αἴγυπτον καὶ ταῖς ἁπανταχοῦ ἐκκλησίαις διασπαρείσης τῆς αἱρέσεως (σ.σ.: πρόκειται γιὰ τὸν Ἀρειανισμό, ποὺ ἤδη εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ δύο (2) Συνόδους ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας), ἔρις ἐν ἑκάστοις ἄμαχος ἀνηγείρετο. Ὁ δὲ κοινὸς ὄχλος κρίνων ἦν τὰ τοιαῦτα· καὶ ἐπ’ ἀγοραῖς προὔκειντο, τῶν μὲν τοῖσδε, τῶν δ’ ἐκείνοις προστιθεμένων καὶ ἐπικλινομένων. Τραγῳδία δὲ καὶ γέλως ἄντικρυς τὰ δρώμενα ἦσαν. Οὐ γὰρ ἀλλόγλωσσοι ταῖς ἐκκλησίαις ἐπεστράτευον, ἀλλ’ ὁμοδίαιτοι καὶ ὁμόφιλοι κατ’ ἀλλήλων ὡπλίζοντο, ταῖς γλώσσαις οἷα δόρασι χρώμενοι· καὶ ὑπ’ ἀλλήλων κατησθίοντο ἕκαστοι.
    Εἰς τοσοῦτον δ’ ἀτοπίας προέβη τὸ πρᾶγμα, ὡς δημοσίᾳ ἐν καταγέλωτι τὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐκκεῖσθαι. Νεανικῶς γὰρ διαπληκτιζόμενοι, πρέσβεις ἔστελλον, ὁποῖον τῶν μερῶν μείζονα περιαθροίσει τὸν σύλλογον. Γράμματα δ’ ἐνάντια παρ’ ἑκάστοις ἐπέμποντο, ὡς πλεῖστα καὶ Ἀλέξανδρον καὶ Ἄρειον ταῖς σφετέραις δόξαις συναγαγεῖν· ὡς ἐξ ἐκείνων καὶ τὰς ἑξῆς αἱρέσεις Ἀρειανῶν, Εὐνομιανῶν, καὶ ὅσων ἄλλων, τὴν πρόφασιν τῆς συστάσεως ἐσχηκέναι».
     (P.G. 146, Νικηφόρου Καλλίστου, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, 49CD).
Γιὰ τὴν ἀντιγραφή: Π.Σ. 

Ρουμανία - Σχέδιον αποφάσεως σχετικώς μέ τας τρέχουσας προκλήσεις έναντι του αντι-οικουμενιστικού αγώνος





Στῶμεν καλῶς στῶμεν μετὰ φόβου

 πρόσχωμεν!

Οἱ ὑποφαινόμενοι, μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐθνικῆς Σύναξεως κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν πού απετειχείσθημεν μὲ τὴν διακοπήν τοῦ μνημοσύνου τῶν ἱεραρχῶν μας , οι οποίοι  ἔχουν ἐγκρίνει τας ἀποφάσεις τῆς ψευδοῦς συνόδου τῆς Κρήτης, θέλοντας νὰ ἀγωνιζόμαστε τὸν καλὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ  νὰ φυλαγόμαστε ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῆς διολίσθησεως εἰς ἕναν σχισματικὸν τρόπον σκέψεως καὶ  μίαν σχισματικήν στάσι ,ὀμολογοῦμεν τὰ ἑξῆς:


Πηγή

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Σχόλιο στο κήρυγμα του Μοναχού Μακαρίου Κουτλουμουσιανού (Β΄)

   
Του Ιωάννου Ρίζου

    Συνεχίζοντας την σύντομη  έρευνα στο κατά πόσον το κήρυγμα του π. Μακαρίου Κουτλουμουσιανού  περί άκυρων Μυστηρίων των οικουμενιστών μετά την αποδοχή της ψευδοσυνόδου  του Κολυμπαρίου είναι αγιοπατερικά βάσιμο, θα δούμε τι διδασκαλία  θησαυρίζουμε  από τον βίο του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.

   Το 629 ο πατριάρχης Κπόλεως Σέργιος συντάσσεται με την αίρεση των Μονοθελητών.
   Ο άγιος Μάξιμος επί 5 χρόνια προσπαθεί να πείσει για την σύσταση συνόδου που θα καταδίκαζε αυτή την επίσημη προσχώρηση στην αίρεση. Ποτέ στο κήρυγμα του δεν δηλώνει τη θέση ότι τα Μυστήρια της εκπεσούσης εκκλησίας της Κπολης είναι άκυρα.
    Το 634, ο άγιος Σωφρόνιος συγκαλεί Σύνοδο στα Ιεροσόλυμα στην οποία καταδικάζεται ο Μονοθελητισμός.
   Το 646, ο άγιος καταφέρνει να πείσει τους επισκόπους της Αφρικής και να λαμβάνει  χώρα η Σύνοδος της Καρθαγένης στην οποία καταδικάζεται πάλι ο Μονοθελητισμός.
     Το 649, επιτυγχάνει τον ίδιο άθλο στη Ρώμη και η Σύνοδος του Λατερανού αναθεματίζει τα  πατριαρχεία Κπόλεως, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας που είχαν προσχωρήσει στην αίρεση.
    Σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο άγιος έχοντας τρείς συνοδικές αποφάσεις υπέρ των θέσεων του, δεν κηρύττει ποτέ άκυρα τα μυστήρια των υποχωρησάντων στην αίρεση.
    Εξ αιτίας  των επιτυχιών αυτών  του αγίου, που έρχονταν σε αντίθεση με τις θέσεις του αυτοκράτορα και της επίσημης εκκλησίας, οδηγείται σε βασανιστήρια και ανακρίσεις. Στα ερωτήματα  του ανακριτών γιατί δεν κοινωνεί με την εκκλησία, ο άγιος δεν κάνει καμία νύξη περί άκυρων μυστηρίων την ώρα που όλα τα πατριαρχεία προσχώρησαν στην αίρεση αλλά είναι αρκετό για αυτόν το γεγονός ότι η επίσημη εκκλησία δεν δέχτηκε την ορθή διδασκαλία των παραπάνω Συνόδων.[1]
     Στο κήρυγμα του ο π. Μακάριος   λέει για παράδειγμα  ότι οι βαπτίσεις που γίνονται μετά το Κολυμπάρι στην εκκλησία της Ελλάδος είναι άκυρες. Κατά λογική συνέπεια κατ΄ αυτόν δεν σώζωνται οι δεχόμενοι τα μυστήρια της ελλαδικής εκκλησίας μετά το Κολυμπάρι.
   Ένα αντίστοιχο ερώτημα τέθηκε στον άγιο Μάξιμο από τον ανακριτή Τρώιλο: «Εσύ μόνο θα σωθείς και όλοι οι άλλοι θα χαθούν;”
      Ο άγιος όμως δεν απάντησε διδάσκοντας  για  άκυρα μυστήρια των Μονοθελητών αλλά είπε:  «Άς μην επιτρέψει ο Θεός σε μένα να κατακρίνω κανένα ή να πώ ότι μόνο εγώ σώζωμαι».[2]
     Τότε του λένε: «Ήρθαν αποκρισάριοι του Πάπα απο τη Ρώμη και αύριο θα κοινωνήσουν με εμάς, γιατί μόλις έφυγες από εκεί άλλαξαν γνώμη και συμφώνησαν μαζί μας».
     Ο άγιος τότε απάντησε: «Αυτοί που ήρθαν από τη Ρώμη ακόμα κι αν κοινωνήσουν [με εσάς] δεν μπορούν να πράξουν μόνοι τους κάτι που να δεσμεύει την εκκλησία της Ρώμης» κ.λ.π., κ.λ.π.
     Είναι πολύ σημαντικό να προσέξουμε ότι ο άγιος στην απάντηση του δεν παίρνει απορριπτική θέση στην επικείμενη «κοινωνία» της αντιπροσωπείας της Ρώμης με τους κοινωνήσαντες με την αίρεση ανατολικούς. Δεν λέει για παράδειγμα ότι η μυστηριακή «κοινωνία» σας είναι άκυρη ή ανυπόστατη.
    Την ίδια θέση κρατά και στη συνέχεια της ανάκρισης όπου λέει: «Με προστάσσετε να έλθω και να κοινωνήσω  με την εκκλησία στην οποία κηρύττονται τέτοιου είδους  δόγματα…εγώ όμως ποτέ δεν θα γίνω συγκοινωνός με αυτούς που δέχονται τέτοιες καινοτομίες».
    Εδώ βλέπουμε τον άγιο να μην χρησιμοποιεί την ευκαιρία  που του δίνεται για να πεί ίσως «σε τι θα κοινωνήσουμε αφού δεν έχετε μυστήρια;”, αλλα διασαφίζει ότι η «κόκκινη γραμμή» που του απαγορεύει την κοινωνία με την επίσημη εκκλησία είναι η αποδοχή  κακοδιδασκαλιών εκ μέρους της. Η θεοσοφία και  η ταπείνωση του αγίου αυτό μόνο διδάσκει  ως ασφαλή και υπεραρκετή αιτία διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας.
     Το 656, ο άγιος βρίσκεται στην εξορία στη Βιζύη της Θράκης. Εκεί τον επισκέπτεται ο επίσκοπος Καισαρείας Θεοδόσιος, ο οποίος προσπαθεί να τον μεταπείσει να κοινωνήσει με το αιρετικό πατριαρχείο Κπόλεως. Ο Θεοδόσιος προσπαθεί να δελεάσει τον άγιο περιγράφοντας του τις τιμές που θα απολαύσει αν υποχωρήσει. Του λέει: «…θα βγούμε εμείς στη Χαλκή πύλη και θα σε ασπασθούμε, θα σου δώσουμε το χέρι και θα σε βάλουμε με κάθε τιμή και δόξα στη μεγάλη εκκλησία. Θα στέκεσαι μαζί μας στο μέρος που στέκονται οι βασιλείς. Θα λειτουργήσουμε, θα κοινωνήσουμε τα άχραντα και ζωοποιά μυστήρια, το ζωοποιώ σώμα και αίμα του Χριστού. Θα σε ανακηρύξουμε πατέρα…» κ.λ.π, κ.λ.π.
     Εδώ δίνεται μια σπουδαία  ευκαιρία στον άγιο να δηλώσει την απόρριψη των μυστηρίων των κοινωνούντων με την αίρεση. Όμως δεν το κάνει. Αντιθέτως, σιωπά στο θέμα των μυστηρίων και απαντά στον Θεοδόσιο για τις κακοδοξίες που γράφτηκαν σε ένα αιρετικό κείμενο που λεγόταν «Τύπος» και την αναγκαιότητα αυτές να αναιρεθούν.
     Λίγο αργότερα ο άγιος μαστιγώνεται, του κόβουν την γλώσσα και το χέρι και χωρίς καμία φροντίδα τον αφήνουν να πεθάνει στη χώρα των Λαζών όπου και πεθαίνει το 662.
     Χρειάστηκε να περάσουν 51 χρόνια από την έναρξη του αγώνα του, και 18 χρόνια από τον θάνατο του για να δικαιωθεί από την 6η Οικουμενική Σύνοδο το 680.

    Αυτή είναι η Παρακαταθήκη του αγίου στο ζήτημα που μας απασχόλησε και που θα πρέπει να την λάβουν σοβαρά υπόψιν οι αντίθετα φρονούντες.
(συνεχίζεται)



[1] P.G. 90, 116A-121C.
[2] Ο.α. κεφ.δ΄-ζ΄.