Αποφυγή των διαιρέσεων και των ψευδοποιμένων που τις προκαλούν (Άγιος Ιγνάτιος)

«Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν  σημεῖα ποιῆ, κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω, ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν  κατεργαζόμενος... Πᾶς ἄνθρωπος ὁ τὸ διακρίνειν παρὰ Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἀπείρῳ ποιμένι  ἐξακολουθήσας καὶ ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος». 

(Ἅγιος  Ἰγνάτιος  ὁ  Θεοφόρος)

Ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τροφὴ τῶν λεόντων, διδάσκει νὰ ἀποφεύγουμε τὶς μεταξύ μας διαιρέσεις καὶ τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται πνευματικὸς μολυσμὸς ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς γιὰ τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες ποὺ οἱ πιστοί, ἀντὶ νὰ ἀνατρέχουμε στοὺς Πατέρες καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐαγγελικὴ ὁδὸ ποὺ ἐκεῖνοι μᾶς ὑποδεικνύουν, ἐμεῖς τοὺς παρερμηνεύουμε καὶ ἀκολουθοῦμε τὴν δική μας γνώμη, ἀρνούμαστε δὲ νὰ ἐξετάσουμε ὅποιον μᾶς παρουσιάζει διὰ μέσου τῶν πατερικῶν κειμένων, διαφορετικὴ γνώμη ἀπὸ τὴ δική μας, ὑποτιμώντας τὸν ἐν Χριστῷ ἀδελφό μας, ὡς μὴ ὑπακούοντα στὴν αὐθαίρετη γνώμη μας. Ἔτσι ὅμως δὲν ὁμονοοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ προκαλοῦμε διαιρέσεις στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

«Ὡς τέκνα οὖν φωτὸς ἀληθείας φεύγετε τὸν μερισμὸν τῆς ἑνότητος καὶ τὰς κακοδιδασκαλίας τῶν αἱρεσιωτῶν, ἐξ ὧν μολυσμὸς ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τὴν γῆν».

Στὴ συνέχεια μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ ὑπακούουμε καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν καλὸ ποιμένα, τὸν Ὀρθόδοξο, αὐτὸν δηλαδή, ποὺ διδάσκει καὶ πράττει κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὑπάρχουν καὶ οἱ κακοὶ ποιμένες, ποὺ ντυμένοι μὲ προβάτου προβιὰ  ξεστρατίζουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό.

Πολλοί Επίσκοποι παραπλανούν, χρησιμοποιώντας λόγια του Αγ. Ιγνατίου (Ιωάννου Ρίζου)

Επειδή δυστυχώς το ποίμνιο δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει την καθαρή Πίστη της Ορθοδοξίας, πολλοί επίσκοποι εκμεταλλεύονται αυτή του την άγνοια  και πετάνε συχνά πυκνά  –εν είδη φωτοβολίδος–  αγιογραφικές και αγιοπατερικές ρήσεις με τρόπο δόλιο άλλα πάντα κατάλληλο για την  συνειδησιακή χειραγώγησης του.

Έτσι λοιπόν ακούμε συχνά τους επισκόπους να επιχειρούν να τρομάξουν αυτούς που τολμούν να τους ελέγχουν με ρήσεις του αγίου Ιγνατίου. Λένε: «...Τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο…», «…Χωρίς τον Επίσκοπο σας να μην κάνετε τίποτα…», «Όποιος κάνει κάτι κρυφά από τον Επίσκοπο λατρεύει τον διάβολο» κλπ.

Άς δούμε όμως κατ’ αλήθειαν και σύντομα πώς έχουν τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς να πούμε ότι στην Αποστολική περίοδο «επίσκοπος» ονομαζόταν ο προϊστάμενος της σύναξης-ενορίας και δεν έχει σχέση με τον ύστερο θεσμό του μητροπολίτη.[1]

Λέει λοιπόν ο άγιος: «…Είναι λοιπόν σαφές ότι, τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο».[2] Μιλά για κάθε επίσκοπο ο άγιος; Όχι βέβαια![3] Αμέσως μετά την παραπάνω πρόταση λέει ότι ο σεβασμός προς τον επίσκοπο είναι αναγκαίος γιατί: «διότι όλοι σας ζείτε σύμφωνα με την αλήθεια και καμία αίρεση δεν φωλιάζει ανάμεσα σας».[4] Με άλλα λόγια,  πρέπει να σέβεστε τον επίσκοπο σας σα να ήταν ο ίδιος ο Κύριος γιατί με τους κόπους του, την διδασκαλία του και  την φροντίδα του, σας εξασφάλισε να ζείτε χωρίς αιρέσεις. Και το να ζεί η σύναξη-ενορία χωρίς αιρέσεις είναι  για τον άγιο σπουδαιότατο γιατί: «Η κακοδιδασκαλία βρωμίζει τον χριστιανό. Κι αν αυτοί που φθείρουν το σώμα [ως ναό του Θεού] δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, πόσο μάλλον όσοι φθείρουν με την κακή διδασκαλία την Πίστη του Θεού για την οποία ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε; Ο τέτοιος άνθρωπος [δηλ. ο κακοδιδάσκαλος] έχοντας βρωμισθεί θα καταλήξει στην άσβεστη φωτιά, όπως και εκείνος που τον ακούει».[5]

Λέει αλλού ο άγιος: «Χωρίς τον επίσκοπο σας να μην κάνετε τίποτα»[6]. Όμως αυτό δεν το λέει για τον τυχόντα επίσκοπο, άλλα για αυτόν που «δεν απέκτησε μόνος του, ούτε μέσω ανθρώπων την διακονία».[7](!) Είναι εκπληκτική αυτή του η θέση γιατί σημαίνει ότι αναφέρεται στον επίσκοπο που εκλήθη από τον Θεό για αυτή την διακονία. Δηλαδή τον επέλεξε ο Θεός, τον Θεόκλητο, «τον άγιο»[8], «τον άξιο του Θεού επίσκοπο»[9] όπως διευκρινίζει αλλού.

Ο Θεοφόρος πατήρ  επιτάσσει  να είμαστε αχώριστοι από τον επίσκοπο άλλα μόνο αφού διαπιστώσουμε ότι η διδασκαλία του συμφωνεί με αυτήν των Αποστόλων. Να τι ορίζει: «Να είστε αχώριστοι με τον Θεό Ιησού Χριστό και τον επίσκοπο και τα διδάγματα των Αποστόλων».[10]

Άς προσέχουμε λοιπόν κι  εμείς και άς μη ξεγελάμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε απλοϊκοί άνθρωποι. Ό Άγιος Θεοφύλακτος γράφει ότι «…δεν θα συγχωρεθείτε αν ξεγελιέστε από την απλότητα σας  και οι ψευδαπόστολοι σας ξεγελούν με την πανουργία τους».[11]

---

[1] Αποστολικοί Πατέρες, τ. Α΄, σελ.121, σημ.11, εκδ. Κέντρο Βιβλικών και Πατερικών Σπουδών «Η Αποστολική Πίστη».

[2] Προς Εφεσίους 6,1.

[3] Συγκεκριμένα μιλάει για τον επίσκοπο Άγιο Ονήσιμο.

[4] Ό.ά. 6,2.

[5] Ό.ά. 16,2

[6] Προς Φιλαδελφείς 7,2.

[7] Ό.ά. 1,1

[8] Μαγν. Κεφ. 3.

[9] Προς Σμυρναίους 12,1.

[10] Προς Τραλλιανούς 7,1.

[11] Αγ. Νικοδήμου, Ερμηνεία ΙΔ΄ επιστολών..., τ. Β΄, σελ.171.

Πολλοί Επίσκοποι παραπλανούν, χρησιμοποιώντας λόγια του Αγ. Ιγνατίου (Ιωάννου Ρίζου)

Επειδή δυστυχώς το ποίμνιο δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει την καθαρή Πίστη της Ορθοδοξίας, πολλοί επίσκοποι εκμεταλλεύονται αυτή του την άγνοια  και πετάνε συχνά πυκνά  –εν είδη φωτοβολίδος–  αγιογραφικές και αγιοπατερικές ρήσεις με τρόπο δόλιο άλλα πάντα κατάλληλο για την  συνειδησιακή χειραγώγησης του.

Έτσι λοιπόν ακούμε συχνά τους επισκόπους να επιχειρούν να τρομάξουν αυτούς που τολμούν να τους ελέγχουν με ρήσεις του αγίου Ιγνατίου. Λένε: «...Τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο…», «…Χωρίς τον Επίσκοπο σας να μην κάνετε τίποτα…», «Όποιος κάνει κάτι κρυφά από τον Επίσκοπο λατρεύει τον διάβολο» κλπ.

Άς δούμε όμως κατ’ αλήθειαν και σύντομα πώς έχουν τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς να πούμε ότι στην Αποστολική περίοδο «επίσκοπος» ονομαζόταν ο προϊστάμενος της σύναξης-ενορίας και δεν έχει σχέση με τον ύστερο θεσμό του μητροπολίτη.[1]

Λέει λοιπόν ο άγιος: «…Είναι λοιπόν σαφές ότι, τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο».[2] Μιλά για κάθε επίσκοπο ο άγιος; Όχι βέβαια![3] Αμέσως μετά την παραπάνω πρόταση λέει ότι ο σεβασμός προς τον επίσκοπο είναι αναγκαίος γιατί: «διότι όλοι σας ζείτε σύμφωνα με την αλήθεια και καμία αίρεση δεν φωλιάζει ανάμεσα σας».[4] Με άλλα λόγια,  πρέπει να σέβεστε τον επίσκοπο σας σα να ήταν ο ίδιος ο Κύριος γιατί με τους κόπους του, την διδασκαλία του και  την φροντίδα του, σας εξασφάλισε να ζείτε χωρίς αιρέσεις. Και το να ζεί η σύναξη-ενορία χωρίς αιρέσεις είναι  για τον άγιο σπουδαιότατο γιατί: «Η κακοδιδασκαλία βρωμίζει τον χριστιανό. Κι αν αυτοί που φθείρουν το σώμα [ως ναό του Θεού] δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, πόσο μάλλον όσοι φθείρουν με την κακή διδασκαλία την Πίστη του Θεού για την οποία ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε; Ο τέτοιος άνθρωπος [δηλ. ο κακοδιδάσκαλος] έχοντας βρωμισθεί θα καταλήξει στην άσβεστη φωτιά, όπως και εκείνος που τον ακούει».[5]

Λέει αλλού ο άγιος: «Χωρίς τον επίσκοπο σας να μην κάνετε τίποτα»[6]. Όμως αυτό δεν το λέει για τον τυχόντα επίσκοπο, άλλα για αυτόν που «δεν απέκτησε μόνος του, ούτε μέσω ανθρώπων την διακονία».[7](!) Είναι εκπληκτική αυτή του η θέση γιατί σημαίνει ότι αναφέρεται στον επίσκοπο που εκλήθη από τον Θεό για αυτή την διακονία. Δηλαδή τον επέλεξε ο Θεός, τον Θεόκλητο, «τον άγιο»[8], «τον άξιο του Θεού επίσκοπο»[9] όπως διευκρινίζει αλλού.

Ο Θεοφόρος πατήρ  επιτάσσει  να είμαστε αχώριστοι από τον επίσκοπο άλλα μόνο αφού διαπιστώσουμε ότι η διδασκαλία του συμφωνεί με αυτήν των Αποστόλων. Να τι ορίζει: «Να είστε αχώριστοι με τον Θεό Ιησού Χριστό και τον επίσκοπο και τα διδάγματα των Αποστόλων».[10]

Άς προσέχουμε λοιπόν κι  εμείς και άς μη ξεγελάμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε απλοϊκοί άνθρωποι. Ό Άγιος Θεοφύλακτος γράφει ότι «…δεν θα συγχωρεθείτε αν ξεγελιέστε από την απλότητα σας  και οι ψευδαπόστολοι σας ξεγελούν με την πανουργία τους».[11]

---

[1] Αποστολικοί Πατέρες, τ. Α΄, σελ.121, σημ.11, εκδ. Κέντρο Βιβλικών και Πατερικών Σπουδών «Η Αποστολική Πίστη».

[2] Προς Εφεσίους 6,1.

[3] Συγκεκριμένα μιλάει για τον επίσκοπο Άγιο Ονήσιμο.

[4] Ό.ά. 6,2.

[5] Ό.ά. 16,2

[6] Προς Φιλαδελφείς 7,2.

[7] Ό.ά. 1,1

[8] Μαγν. Κεφ. 3.

[9] Προς Σμυρναίους 12,1.

[10] Προς Τραλλιανούς 7,1.

[11] Αγ. Νικοδήμου, Ερμηνεία ΙΔ΄ επιστολών..., τ. Β΄, σελ.171.

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιερομάρτυρος Ιγνατίου του Θεοφόρου

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος και Ιερομάρτυρας

Εορτάζει στις 29 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Χαρις λέουσιν Ιγνάτιε παμβόροις,

Σου σώματος λιπούσι και πιστοίς μέρος.

Τη ενάτη επάνοδος Ιγνατίω εικάδι τύχθη.

«Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν  σημεῖα ποιῆ, κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω, ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν  κατεργαζόμενος... Πᾶς ἄνθρωπος ὁ τὸ διακρίνειν παρὰ Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἀπείρῳ ποιμένι  ἐξακολουθήσας καὶ ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος». 

(Ἅγιος  Ἰγνάτιος  ὁ  Θεοφόρος)

Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιγνάτιος (τιμάται 20 Δεκεμβρίου) ήταν διάδοχος των Αποστόλων και χρημάτισε δεύτερος Επίσκοπος Αντιοχείας. Υπήρξε, μαζί με τον Επίσκοπο της Εκκλησίας της Σμύρνης Πολύκαρπο, μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου. Μαρτύρησε επί αυτοκράτορα Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.) στη Ρώμη, κατασπαραχθείς από τα θηρία.
Μετά το φρικτό μαρτύριο του Αγίου, κάποιοι Χριστιανοί μάζεψαν από τον ιππόδρομο τα εναπομείναντα άγια λείψανά του και τα μετέφεραν στην Αντιόχεια. Η Σύναξη αυτού ετελείτο στην Μεγάλη Εκκλησία.

Απολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως θησαυρόν πλουτοποιών δωρημάτων, την των λειψάνων σου μυρίπνοον θήκην, τη ποίμνη σου μετήγαγον εκ Ρώμης ευσεβώς, ήσπερ την επάνοδον, εορτάζοντες ποθώ, χάριν αρυόμεθα, πολλαπλών ιαμάτων, τους σους αγώνας μέλποντες αεί, Ιερομάρτυς Ιγνάτιε ένδοξε.
Ήχος δ΄.
Και τρόπων μέτοχος, και θρόνων διάδοχος, των Αποστόλων γενόμενος, την πράξιν εύρες θεόπνευστε, εις θεωρίας επίβασιν· δια τούτο τον λόγον της αληθείας ορθοτομών, και τη πίστει ενήθλησας μέχρις αίματος, Ιερομάρτυς Ιγνάτιε· Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον
Ήχος δ΄. Επεφάνης σήμερον.
Εξ εώας σήμερον εξανατείλας, και την κτίσιν άπασαν, καταλαμπρύνας διδαχαίς, τω Μαρτυρίω κεκόσμηται, ο Θεοφόρος και θείος Ιγνάτιος.
 Ο Οίκος
Ιερεμίαν ο Θεός εκ μήτρας αγιάσας, και προ του γεννηθήναι γινώσκων ως προγνώστης, δοχείον έσεσθαι αυτόν Πνεύματος Αγίου, εμπιπλά τούτον ευθύς, εκ νεαράς βιώσεως, και Προφήτην τούτον, και κήρυκα πάσιν αποστέλλει, προαγγέλλειν την αγίαν επί της γης αυτού παρουσίαν. Τεχθείς ουν ο αυτός Θεός εκ Παρθένου, προς το κήρυγμα ελθών, εύρεν εκ βρέφους, άξιον αυτού της χάριτος υποφήτην, τον θεοφόρον και θείον Ιγνάτιον.

Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ του αγίου ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Νικολάου Ζήση (Μοναχοῦ Σεραφείμ)

Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Ἀπὸ τὸν μελέτη αὐτὴ τοῦ μοναχοῦ Σεραφείμ, παραθέτουμε ὅσα ἀναφέρονται στὸν ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν Θεοφόρο ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε. 

Εισαγωγή

Αποστολικοί Πατέρες ονομάζονται οι ποιμένες και διδάσκαλοι εκείνοι οι οποίοι υπήρξαν διάδοχοι των ιδίων των Αποστόλων ή των μαθητών τους, και έδρασαν κατά την μεταποστολική εποχή.

Χριστολογία ονομάζεται η διδασκαλία περί του προσώπου και του έργου του Ιησού Χριστού, αν και το δεύτερο εξετάζεται συνήθως ξεχωριστά, από την σωτηριολογία... Η Χριστολογία αυτή διαμορφώνεται πρωτίστως ως αντίδραση στις χριστολογικές παραχαράξεις αφ' ενός των ιουδαϊζόντων αιρετικών που αρνούνταν την θεότητα του Ιησού Χριστού, αφ' ετέρου των Γνωστικών, οι οποίοι αρνούνταν την ανθρώπινή Του φύση. Η προσπάθεια των Αποστολικών Πατέρων για την διάσωση της ορθοδόξου Χριστολογίας έχει σωτηριολογικό κίνητρο, καθώς προσπαθεί να διαφυλάξει την ορθή έννοια της εν Χριστώ σωτηρίας.

Και στις δύο αιρετικές αποκλίσεις, στην άρνηση της θεότητας ή της ανθρωπότητας του Χριστού, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: δεν έχει ενωθεί υποστατικώς η θεία και η ανθρώπινη φύση εν Χριστώ, συνεπώς δεν έχει επιτευχθεί η δυνατότητα θεώσεως συνόλου της ανθρωπίνης φύσεως. Χριστολογικά στοιχεία απαντώνται επίσης στην προσπάθεια νουθεσίας και εμψυχώσεως των πιστών εκ μέρους των γραφόντων. Η πραγματικότητα του πάθους του Κυρίου, το οποίο προϋποθέτει ανθρώπινη φύση, αποτελεί και ένα υπόδειγμα υπομονής και καρτερίας των πιστών στους διωγμούς και τις θλίψεις «οι δε πιστοί εν αγάπη χαρακτήρα Θεού Πατρός διά Ιησού Χριστού, δι' ου, εάν μη αυθαιρέτως έχωμεν το αποθανείν εις το αυτού πάθος, το ζην αυτού ουκ έστιν εν ημίν». Η αναφορά στην Ανάσταση του

Εγκωμιαστικός λόγος στον άγιο Ιγνάτιο το Θεοφόρο

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ξέσπασε κάποτε φοβερός πόλεμος εναντίον των Εκκλησιών και σαν φοβερότατη τυραννίδα ξαπλώθηκε στη γη και όλοι αρπά­ζονταν μέσα από την αγορά, χωρίς καμιά άτοπη κατηγορία, αλλ’ απλώς ότι απαλλάχθηκαν από την πλάνη και έτρεξαν προς την ευσέβεια, ότι απομακρύνθηκαν από τη θρησκεία των δαιμόνων, ότι γνώρισαν τον αληθινό Θεό και προσκύνησαν τον μονογενή Υιό αυτού· και για εκείνα για τα οποία έπρεπε αυτοί να στεφανώνονται και να θαυμάζονται και να τιμούνται, εξαιτίας αυτών τιμωρούνταν και περιβάλλονταν από μύρια κακά, όλοι εκείνοι που δέχθηκαν την πίστη, και πολύ περισσότερο οι προϊστάμενοι των Εκκλησιών.

   Διότι ο διάβολος, όντας κακούργος και φοβερός στο να μηχανορραφεί τέτοιες επιβουλές, έλπισε ότι, εάν αφαιρέσει τους ποιμένες, θα μπορέσει εύκολα να διασκορπίσει τα ποίμνια. Εκείνος όμως που συλλαμβάνει τους σοφούς στην πανουργία αυτών,

Αποφυγή των διαιρέσεων και των ψευδοποιμένων που τις προκαλούν

Ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τροφὴ τῶν λεόντων, διδάσκει νὰ ἀποφεύγουμε τὶς μεταξύ μας διαιρέσεις καὶ τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται πνευματικὸς μολυσμὸς ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς γιὰ τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες ποὺ οἱ πιστοί, ἀντὶ νὰ ἀνατρέχουμε στοὺς Πατέρες καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐαγγελικὴ ὁδὸ ποὺ ἐκεῖνοι μᾶς ὑποδεικνύουν, ἐμεῖς τοὺς παρερμηνεύουμε καὶ ἀκολουθοῦμε τὴν δική μας γνώμη, ἀρνούμαστε δὲ νὰ ἐξετάσουμε ὅποιον μᾶς παρουσιάζει διὰ μέσου τῶν πατερικῶν κειμένων, διαφορετικὴ γνώμη ἀπὸ τὴ δική μας, ὑποτιμώντας τὸν ἐν Χριστῷ ἀδελφό μας, ὡς μὴ ὑπακούοντα στὴν αὐθαίρετη γνώμη μας. Ἔτσι ὅμως δὲν ὁμονοοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ προκαλοῦμε διαιρέσεις στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

«Ὡς τέκνα οὖν φωτὸς ἀληθείας φεύγετε τὸν μερισμὸν τῆς ἑνότητος καὶ τὰς κακοδιδασκαλίας τῶν αἱρεσιωτῶν, ἐξ ὧν μολυσμὸς ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τὴν γῆν».

Στὴ συνέχεια μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ ὑπακούουμε καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν καλὸ ποιμένα, τὸν Ὀρθόδοξο, αὐτὸν δηλαδή, ποὺ διδάσκει καὶ πράττει κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὑπάρχουν καὶ οἱ κακοὶ ποιμένες, ποὺ ντυμένοι μὲ προβάτου προβιὰ  ξεστρατίζουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό.

 «Ὅπου δὲ ὁ ποιμήν ἐστιν, ἐκεῖ ὡς πρόβατα ἀκολουθεῖτε· πολλοὶ γὰρ λύκοι κωδίοις ἠμφιεσμένοι ἡδονῇ κακῇ αἰχμαλωτίζουσι τοὺς θεοδρόμους· ἀλλ' ἐν τῇ ἑνότητι ὑμῶν οὐχ ἕξουσι τόπον. Ἀπέχεσθε οὖν τῶν κακῶν βοτανῶν, ἅστινας Ἰησοῦς Χριστὸς οὐ γεωργεῖ, ἀλλ' ὁ ἀνθρωποκτόνος θήρ, διὰ τὸ μὴ εἶναι αὐτοὺς φυτείαν πατρός, ἀλλὰ σπέρμα τοῦ πονηροῦ».

Ἐπιμένει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος τὴν παραμονὴ κοντὰ στὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος καθοδηγεῖ ἀσφαλῶς τοὺς «θεοδρόμους». Καὶ προειδοποιεῖ ὅτι, ὅσοι δὲν τὸν ἀκολουθοῦν, καὶ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, αὐτοὶ ὡς «κατηραμένοι» θὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς.

Μὲ αὐτὰ καταλαβαίνει κανείς, ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν οἱ κακοδιδάσκαλοι ποιμένες, ἐκεῖνοι ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Γιατὶ αὐτοὶ δὲν ἀνήκουν στὸ «γεώργιον Χριστοῦ».

 «Ὅσοι γὰρ Χριστοῦ εἰσιν, οὗτοι μετὰ τοῦ ἐπισκόπου εἰσίν· ὅσοι δ' ἂν ἐκκλίνωσιν αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν ἀσπάσωνται μετὰ τῶν κατηραμένων, οὗτοι σὺν αὐτοῖς ἐκκοπήσονται· οὐ γάρ εἰσιν γεώργιον Χριστοῦ, ἀλλ' ἐχθροῦ σπορά· οὗ ῥυσθείητε πάντοτε εὐχαῖς τοῦ προκαθεζομένου ὑμῶν ποιμένος, τοῦ πιστοτάτου καὶ πραοτάτου»

Ὁ λόγος, ὅμως, τοῦ Ἁγίου, ἀναφέρεται καὶ στὴν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν. Ἀπὸ ἀγάπη τοὺς περιμένουμε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε πρέπει νὰ δείξουμε ἀνοχή, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουμε νὰ ἀνανήψουν, καὶ ὄχι πρίν. Ὄχι δηλαδή, ὅταν ἐπιμένουν στὶς αἱρέσεις τους, προσθέτουν νέες, ὑποσκάπτουν διὰ τῆς αἱρέσεως τὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀλλοιώνουν τὴν Πίστη, ὅπως κάνουν Παπικοί, Προτεστάντες καὶ Οἰκουμενιστές.

Εἶναι φανερό, ὅτι ἐδῶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος προϋποθέτει ἐγρήγορση, ἀγῶνα καὶ πόλεμο ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων, καὶ ὄχι ἐφησυχασμὸ καὶ ἀπάθεια μπροστὰ στὸν πόλεμο ποὺ κάνουν ἐναντίον μας οἱ ἐχθροί μας αἱρετικοί. Τότε, αὐτοὶ οἱ ποιμένες δὲν εἶναι γνήσιοι, ἀλλὰ «μισθωτοὶ» καὶ ἄρα, οἱ πιστοὶ ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν. Διότι αὐτοὶ οἱ Ποιμένες ἀποσχίζονται, παίρνουν διαζύγιο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ψευδολόγοι καὶ ψευδοποιμένες. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ φράση του: «οὔτε γὰρ εὐσεβῶν ἀφίστασθαι χρή, οὔτε δυσσεβέσιν συγκεῖσθαι δεῖ» καὶ «εἴ τις ἐν ἀλλοτρίᾳ γνώμῃ περιπατεῖ, οὗτος οὐκ ἔστιν Χριστοῦ οὔτε τοῦ πάθους αὐτοῦ κοινωνός... τῷ τοιούτῳ μὴ συναναμίγνυσθε, ἵνα μὴ συναπόλησθε αὐτῷ»!

«Ὅσοι ἂν μετανοήσαντες ἔλθωσιν ἐπὶ τὴν ἑνότητα τῆς ἐκκλησίας, προσδέχεσθε αὐτοὺς μετὰ πάσης πραότητος, ἵνα διὰ τῆς χρηστότητος καὶ τῆς ἀνεξικακίας ἀνανήψαντες ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος, ἄξιοι Ἰησοῦ Χριστοῦ γενόμενοι, σωτηρίας αἰωνίου τύχωσιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ.  ἀδελφοί, μὴ πλανᾶσθε· εἰ τις σχίζοντι ἀπὸ τῆς ἀληθείας ἀκολουθεῖ, βασιλείαν θεοῦ οὐ κληρονομήσει· καὶ εἴ τις οὐκ ἀφίσταται τοῦ ψευδολόγου κήρυκος, εἰς γέενναν κατακριθήσεται· οὔτε γὰρ εὐσεβῶν ἀφίστασθαι χρή, οὔτε δυσσεβέσιν συγκεῖσθαι δεῖ. εἴ τις ἐν ἀλλοτρίᾳ γνώμῃ περιπατεῖ, οὗτος οὐκ ἔστιν Χριστοῦ οὔτε τοῦ πάθους αὐτοῦ κοινωνός, ἀλλ' ἔστιν ἀλώπηξ, φθορεὺς ἀμπελῶνος Χριστοῦ. τῷ τοιούτῳ μὴ συναναμίγνυσθε, ἵνα μὴ συναπόλησθε αὐτῷ, κἂν πατὴρ ᾖ κἂν υἱὸς κἂν ἀδελφὸς κἂν οἰκεῖος. οὐ φείσεται γάρ σου, φησίν, ὁ ὀφθαλμὸς ἐπ' αὐτῷ.  τοὺς μισοῦντας οὖν τὸν θεὸν μισεῖν χρὴ καὶ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς αὐτοῦ ἐκτήκεσθαι· οὐ μὴν καὶ τύπτειν αὐτοὺς ἢ διώκειν, καθὼς τὰ ἔθνη τὰ μὴ εἰδότα τὸν κύριον καὶ θεόν, ἀλλ' ἐχθροὺς μὲν ἡγεῖσθαι καὶ χωρίζεσθαι ἀπ' αὐτῶν, νουθετεῖν δὲ αὐτοὺς καὶ ἐπὶ μετάνοιαν παρακαλεῖν, ἐὰν ἄρα ἀκούσωσιν, ἐὰν ἄρα ἐνδῶσιν.

(Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Πρὸς Φιλιππησίους), TLG, Epistle 6, chapter 2, section 1, line 1).

Σὲ ἄλλοι ἐπιστολή του ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος συμβουλεύει. Αὐτοὶ ποὺ φαίνονται ἀξιόπιστοι, ἀλλὰ διδάσκουν διαφορετικὰ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ἱ. Παράδοση, μὴ σὲ ἐπηρεάζουν καὶ σὲ φοβίζουν. Μεῖνε ἀμετακίνητος στὴν πίστη, παρόλα τὰ κτυπήματα ποὺ δέχεσαι, γιατὶ εἶναι δεῖγμα μεγάλου ἀθλητοῦ νὰ τὸν χτυποῦν, καὶ αὐτός (ἐπειδὴ ἀσφαλῶς στηρίζεται στὸ Θεό) νὰ ἀντέχει τὰ κτυπήματα καὶ νὰ μὴ πέφτει.

«Οἱ δοκοῦντες ἀξιόπιστοι εἶναι καὶ ἑτεροδιδασκαλοῦντες μή σε καταπλησσέτωσαν· στῆθι δὲ ἑδραῖος ὡς ἄκμων τυπτόμενος. μεγάλου ἐστὶν ἀθλητοῦ δέρεσθαι καὶ νικᾶν. μάλιστα δὲ ἕνεκεν θεοῦ πάντα ὑπομένειν ἡμᾶς δεῖ, ἵνα καὶ αὐτὸς ἀναμείνῃ εἰς τὴν βασιλείαν».

(Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Πρὸς Πολύκαρπον Ἐπίσκοπον Σμύρνης, TLG, Epistle 8, chapter 3, section 1, line 1).

Θεοφόρος Ιγνάτιος, ο Θείω έρωτι επτερωμένος...!

O AΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΘΕΟΦΟΡΟΣ

 Βίος

Ο Ιγνάτιος Αντιοχείας, γνωστός και ως Ιγνάτιος ο Θεοφόρος (50-107) είναι ο δεύτερος Επίσκοπος Αντιοχείας, διάδοχος του Ευόδιου. Γεννήθηκε στη Συρία. Κατά τον Συμεώνα τον μεταφραστή ονομάσθηκε έτσι, διότι αυτός ήταν πιθανώς το παιδί, το οποίον έστησεν εν μέσω των μαθητών του ο Ιησούς. Στο θρόνο της Αντιόχειας ανέβηκε μεταξύ 68 – 70 μ.Χ. Ποίμανε σαν αποστολικός διδάσκαλος και στάθηκε φρουρός των ψυχών του ποιμνίου του. Σύμφωνα με τις πηγές, διετέλεσε, μαζί με το φίλο του Πολύκαρπο Σμύρνης, μαθητής του αποστόλου και ευαγγελιστή Ιωάννου. Το περιβάλλον που γεννήθηκε και μορφώθηκε, ήταν Ελληνικό, όπως μαρτυρεί το αναπτυγμένο γλωσσικό αισθητήριο των επιστολών του. 

Όταν ὁ Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των Χριστιανών (98-107), θαρραλέα ο Ιγνάτιος, ενώ ὁ βασιλιάς περνούσε από την Αντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του και υπεράσπισε τα δίκαια της Εκκλησίας και τὴν αλήθεια της χριστιανικής πίστης. Τότε ὁ Τραϊανός, διέταξε την σύλληψη του Ιγνατίου και την μεταφορά του στην Ρώμη. Οι χριστιανοί της Ρώμης σκόπευαν να τον απαλλάξουν από το μαρτύριο, αλλά ο Ιγνάτιος, με φλογερή δίψα προς το μαρτύριο, έγραψε σ’ αυτούς να αφήσουν να γίνει το θέλημα του Θεού.

Όπως μαθαίνουμε από τον μαθητή του Ειρηναίο Λουγδούνου, τον Ωριγένη και τον Ευσέβιο Καισαρείας, την 20^η Δεκεμβρίου του έτους 107 μ.Χ., τον έριξαν στο αμφιθέατρο, με τα πεινασμένα λιοντάρια. Λέγεται, ότι τα θηρία δίστασαν να τον κατασπαράξουν και βλέποντας το γεγονός ο Τραϊανός κατέβηκε και διαπέρασε με την σπάθη τον άγιο, οπότε τότε τα θηρία κατασπάραξαν τα μέλη του. Διασώθηκαν μόνο τα μεγαλύτερα από τα οστά του, που μεταφέρθηκαν και τάφηκαν με τιμές στην Αντιόχεια. Αργότερα μετακομίσθηκαν στην Ρώμη (β’ ανακομιδή το 540 μ.Χ. και εναποτέθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Κλήμεντος)

Έτσι, ο Ιγνάτιος έμεινε μέχρι τέλους πιστός στη διδαχή του Χριστού, και «ὁ μένων εν τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον πατέρα και τον υιόν έχει». Εκείνος δηλαδή, που μένει στη διδαχή του Χριστού, αυτός και τον Πατέρα και τον Υιό έχει, διότι αυτός έγινε ναός του Θεού και επομένως φέρει μέσα του τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Ιγνάτιος επονομάσθηκε Θεοφόρος.

           Απολυτίκιον.

Θείω έρωτι επτερωμένος, του σε ψαύσαντος, χερσίν αχράντοις, Θεοφόρος ανεδείχθης Ιγνάτιε· και εν τη Δύσει τελέσας τον δρόμον σου, προς την ανέσπερον λήξιν εσκήνωσας. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι  ημίν το μέγα έλεος.

         Επιστολές  

Ο Ιγνάτιος συνέταξε 7 γνήσιες επιστολές, προς Εφεσίους, Μαγνησιείς, Τραλλιανούς, Ρωμαίους, Φιλαδελφείς, Σμυρναίους, Πολύκαρπον. Στην τελευταία προσφωνεί τον αγαπητό φίλο Πολύκαρπο: «Θεομακαριστώτατε».

Οι επιστολές έχουν ως κύριο στόχο, την ομόνοια μεταξύ των πιστών, την υπακοή στον Επίσκοπο, την αποφυγή των ετεροδοξιών, την εμμονή στην αρετή και την πίστη. Στην προς Ρωμαίους επιστολή προσπαθεί να πείσει τους Ρωμαίους να μην αποπειραθούν να προβούν σε ενέργειες για τη διάσωσή του από το μαρτύριο, επειδή επιθυμούσε το ταχύτερο, να επιτύχει δια του μαρτυρικού θανάτου, την τελείωση. 

Πηγή: "Τρελογιάννης"