TA ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

  

ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ  ΚΡΙΤΗΡΙΟ

Του Ι. Ρίζου

Θεόδοτος και  για αυτό υπέρτατος  Κανόνας της εν Χριστώ  σωτηρίας είναι η Αγία Γραφή. Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος: «Θύρα ονόμασε ο Χριστός τις Γραφές, γιατί αυτές μας οδηγούν στο Θεό και μας παρέχουν θεογνωσία»,^[1] και συνεχίζει ο ιερός Πατήρ: «Από τη μελέτη των θείων Γραφών να βγάζεις το σωστό συμπέρασμα. Και αν εμφανιστεί κάποιος να λέει κάτι άλλο, να κλείσεις τα αυτιά σου, να φύγεις αμέσως».^[2]  Θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν μόνο την Αγία Γραφή για να εξετάσουμε το αν στην αίρεση υπάρχουν μυστήρια, -δηλαδή σωτηριώδης Χάρις- και να εξάγουμε το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα.

Την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα την δίνει ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Λέει ο Κύριος: «Όταν τα πρόβατα μου ακούνε την φωνή ξένου ποιμένα φεύγουν» (Ιω. ι΄5). Η φωνή του Κυρίου μεταδόθηκε σε εμάς από τους προφήτες, τους αγίους Αποστόλους και τους μαθητές αυτών. Όποιος λοιπόν λέει πράγματα διαφορετικά από αυτά που μας παρέδωσε ο Κύριος μέσω των  Αποστόλων είναι «ξένος ποιμένας», είναι αιρετικός.

Το τέρας του Οικουμενισμού απέκτησε υιόν και αναδόχους

 Του Ι. Ρίζου

      Δίδαξε  ο Κύριος μας ότι τα πρόβατα του αληθινού Ποιμένα όταν ακούσουν το κάλεσμα ξένης φωνής (δηλ. κήρυγμα διαφορετικό από το παραδοθέν) φεύγουν (Ιω. Ι΄27).

       Ο δε  Απόστολος Ιωάννης στοιχιζόμενος στο ανωτέρω κήρυγμα επανέλαβε ότι κάθε ένας που δεν μένει στην διδαχή του Χριστού είναι χωρισμένος από τον Θεό. Και έναν τέτοιον ούτε στο σπίτι να τον βάζετε, ούτε καλημέρα να του λέτε γιατί έτσι κοινωνείτε με τα πονηρά έργα του [άρα και με την τιμωρία του]. (Β΄Ιω. 9).

Και ο Απόστολος Παύλος  αποδεχόμενος τον λόγο του Χριστού τόνισε ότι αν κάποιος διδάσκει διαφορετικά πράγματα από τα παραδεδομένα … πρέπει να φεύγεις από αυτόν (Α΄Τιμ. στ΄ 3-5) και μάλιστα ακόμα κι αν είναι άγγελος εξ ουρανού να τον θεωρείς ότι βρίσκεται σε απώλεια αιώνια (Γαλ. α΄8).

Όμως στις μέρες μας εμφανίστηκαν κακοδιδάσκαλοι  που δεν ανέχονται την παραπάνω ορθή διδασκαλία και  διδάσκουν στα ποίμνια τους μόνο αυτά που είναι ευχάριστα σε αυτούς (Β΄Τιμ. δ΄ 3-4).

Ο Οικουμενισμός λοιπόν που είναι  άθροισμα φοβερών κακοδοξιών και αιρέσεων απέκτησε γιό πριν λίγα χρόνια, που τώρα φαίνεται να ενηλικιώθηκε. Μαιευτήρας τότε ήταν ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και παιδαγωγός προς την ενηλικίωση του ο π. Θεόδωρος Ζήσης με τους συνεργάτες του.

  Και το όνομα αυτού του υιού: Δυνητισμός.

Ο Δυνητισμός διδάσκει ότι δεν είναι απαραίτητο να φύγει κανείς από τους οικουμενιστές επισκόπους- ιερείς για να σωθεί. Μπορεί να κοινωνεί μαζί τους αν θέλει, χωρίς σωτηριολογικές επιπτώσεις.

Οι Κληρικοί και Μοναχοί στα έσχατα χρόνια

     «Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ θὰ ψυχραθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Θὰ γίνουν ἐπιδρομὲς ἐθνῶν. Μετακινήσεις λαῶν, ἀνωμαλία στοὺς κυβερνῆτες, οἱ Ἱερεῖς θὰ γίνουν ἄσωτοι καὶ οἱ Μοναχοὶ θὰ ζοῦν μὲ ἀμέλεια. Οἱ Ἐπίσκοποι πάλι τῶν καιρῶν ἐκείνων θὰ δείχνουν δουλικότητα πρὸς τοὺς ἰσχυρούς»  (Ἀββὰς Παμβώ).

Οἱ Κληρικοὶ καὶ Μοναχοὶ στὰ ἔσχατα χρόνια

Τοῦ Ἰωάννου Ρίζου

Στὰ ἐνταλτήρια γράμματα μὲ τὰ ὁποῖα ἐφοδίαζε ἡ Ἐκκλησία τοὺς χειροτονηθέντες Ἀρχιερεῖς, τὸ πρῶτο καθῆκον ποὺ τοὺς ὑπενθύμιζε ἦταν ἡ φύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. 

Διὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἀρχιερωσύνης  «τὰ τῆς καθαρᾶς καὶ ἀμωμήτου πίστεως διαφυλάττεται γνωρίσματα καὶ ἀνόθευτον ταύτης ἐναστράπτει τῆς Ὀρθοδοξίας τὸ κάλλος». Καί «τὰ θεῖα καὶ ἀποστολικὰ θεσπίσματα, χερσὶν ὑπτίαις, εἰσδέχεσθαι καὶ ὡς θεοχαράκτους πλάκας ταῦτα τιμᾶν καὶ φυλάττειν».^[1] Καὶ μόνον τὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου –παρατηρεῖ ὁ Ζωναρᾶς στὴν ἑρμηνεία τοῦ ΝΗ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνα– πρέπει νὰ εἶναι μία διαρκὴς ὑπόμνηση τοῦ πνευματικοῦ χρέους τοῦ ἐπισκόπου ἀπέναντι στὸν λαό. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὁ φρουρός, ποὺ ἀπὸ ὑψηλὸ μέρος ἐπισκοπεῖ,

Πρωτοπρεσβύτεροι αμφίβιοι [1]

Του Ι. Ρίζου

         Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την  ψευδοσύνοδο του Κολυμβαρίου η οποία δεν επικύρωσε  μόνο την κακοδοξία των  οικουμενιστών –την οποία γνωρίζαμε εδώ και πολλά χρόνια– αλλά δυστυχώς φανέρωσε και την κακοδοξία που κρυβόταν στην πλευρά των αντι-οικουμενιστών ηγητόρων, την οποία δεν γνωρίζαμε και ούτε φανταστήκαμε στους χειρότερους μας εφιάλτες. «Καιρός του άρξασθε το κρίμα από τον οίκο του Θεού»[2] [τώρα είναι καιρός να αρχίσει η κρίση και το ξεδιάλεγμα από τους πιστούς που αποτελούν τον οίκο του Θεού].

Έχουν πλέον διευκρινιστεί οι θέσεις τους οι οποίες  διαστρέφουν και εντέχνως απορρίπτουν τις διδασκαλίες των αγίων Πατέρων, εμποδίζοντας κάθε ειλικρινή ψυχή να αρχίσει και να τελειώσει τον σωτηριώδη αγώνα της Αποτείχισης. Ως προς την αθέτηση της αγιοπατερικής διδασκαλίας  και την εφεύρεση μιάς νέας δικής τους  που αφορά δήθεν την Αποτείχιση, ταυτίζονται  με τους οικουμενιστές.

Στην ομιλία του για την Αποτείχιση (εδώ), ο Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Γκοτσόπουλος εκφραστής των θέσεων της ομάδας του π. Θεοδώρου Ζήση  λέει:

                                    ____________________________                           

     (1) Πρωτοπρεσβύτεροι αμφίβιοι: Είδος κληρικών που η συνείδηση τους

                            επιβιώνει επιτυχώς και σε περιβάλλον αίρεσης και σε περιβάλλον ορθοδοξίας.  

Α. «Οἱ πρεσβύτεροι δικαιοῦνται, ἀλλὰ δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μαζί του [εννοεί με τον αιρετικό επίσκοπο]. Γιατί; Ὄχι ἁπλῶς, διότι μία τέτοια πράξη ἀπαιτεῖ κληρικοὺς μὲ πολὺ ἰσχυρὲς καὶ τολμηρὲς προσωπικότητες, μὲ πολὺ ἀγωνιστικὸ φρόνημα καὶ τεράστιες ψυχικὲς ἀντοχὲς γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀνταπεξέλθουν στὸ βέβαιο πόλεμο ποὺ θὰ δεχθοῦν, ἀλλὰ καὶ διότι ἀπαιτεῖται πολὺ μεγάλη θεολογικὴ κατάρτηση καὶ φωτισμὸς Θεοῦ, γιατὶ πολλὲς φορὲς δὲν εἶναι εὔκολο νὰ διακρίνει ὁ ὁποιοσδήποτε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη».

 Οι θέσεις ότι η Αποτείχιση  α) δεν είναι υποχρεωτική, β) πρέπει να υπάρχει μεγάλη θεολογική κατάρτιση και γ) φωτισμός Θεού για να προβεί κάποιος σε αυτήν αποτελεί ένα νεοπατερικό κατασκεύασμα πονηρίας που υιοθετείται  ευχαρίστως από την εν λόγω ομάδα. Με αυτές τις θέσεις όλοι βολεύονται πολύ καλά και οι οικουμενιστές πολύ καλύτερα. Αλλά καλύτερα από όλους ο διάβολος.

 Α) Το ότι η Αποτείχιση είναι  υποχρεωτική αποτελεί όχι

ΝΕΑ ΟΜΙΛΙΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ. --Ελπίζουμε ότι τώρα, δεν θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν τις αμφιλεγόμενες θέσεις τους, αλλά την αγιοπατερική αλήθεια! (Σχόλιο)

(Μᾶς ἐστάλη)

Ομιλία Αγιορειτών Πατέρων στο Βόλο

Απάντηση στον κ. Χατζηνικολάου

Του Ι. Ρίζου

1.             Θα αρχίσω σύντομα με ένα σχόλιο από το «Κρυφό σχολειό» που έλεγε: «Η σέχτα των Τρικαμηνικών ανάρτησε έναν λίβελο κατά του Ιερεμία του Τρανού ότι δήθεν αποδέχτηκε τις εντολές του Πάπα Κλήμεντος το 1595, έτος της κοίμησης του». (Υπονοώντας, πώς λέω ότι αποδέχτηκε αφού τότε πέθανε).

Απάντηση

Στις ενετοκρατούμενες περιοχές -από το 1360 περίπου στην Κέρκυρα και από το 1210 στην Κρήτη- οι χειροτονίες του κλήρου γινόταν μόνο με την αποδοχή των όρων της Φερράρας-Φλωρεντίας και της μνημόνευσης του Πάπα. Στην Εκκλησία της Κρήτης μετά το 1439 «…επέβαλλον εις τους χειροτονούμενος ιερείς των ορθοδόξων να υπόσχονται αναγνώρισιν του όρου της ψευδοσυνόδου [Φερράρας-Φλωρεντίας]»… «Οι ορθόδοξοι αρχιερείς εδέχοντο υποψηφίους ιερείς έχοντας ήδη γραπτώς προ των ενετικών αρχών και εκκλησιαστικών προϊσταμένων εν Κρήτη αναγνωρίσει την «ένωσιν» της Φλωρεντίας» (Τωμαδάκης σελ. 43 και 48), δεν εμφανίστηκε επί Ιερεμία του Β΄ αυτή η κατάσταση. Ο Ιερεμίας αυτήν βρήκε και αυτήν άφησε στους επόμενους πατριάρχες. Οι «ορθόδοξοι αρχιερείς» που τελούσαν τις χειροτονίες είχαν άμεσο προϊστάμενο τον πατριάρχη. Οι όροι του Πάπα Κλήμεντος Η΄ στα βασικά τους σημεία εφαρμόζονταν και πριν και μετά τον θάνατο του Ιερεμία από άλλους πάπες. Ο Ιερεμίας ως πατριάρχης δεν αντιστάθηκε ποιμαντικά για να προστατέψει το ποίμνιο από την δογματική προδοσία των Πρωτοπαπάδων και των υπό αυτών χειροτονουμένων.

Περί Ιερεμία Β΄ του Τρανού

Του Ιωάννου Ρίζου

       Στα δεκάδες ιστορικά στοιχεία που εξέθεσαν οι  ομιλητές στην παρουσίαση του βιβλίου «Ού βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες» και τα οποία κονιορτοποίησαν τους γύψινους ανδριάντες των παλαιοημερολογιτών, εμφανίστηκαν κάποιοι ψιθυρισμοί ως –τάχα– απάντηση.  Δεν θα ασχοληθώ με αυτά.  Όμως θα σταθώ σε έναν σχολιασμό που έχει κάποιο ενδιαφέρον. Ένας «πολυδιαβασμένος» παλαιοημερολογίτης σχολίασε στο blog του κ. Μάννη:

«Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2019 - 5:03 μ.μ.

 Ἀγαπητὲ δάσκαλε, προσωπικῶς μοῦ ἔκανε φοβερὴ ἐντύπωσι τὸ τεράστιο ψέμα τοῦ κ. Ρίζου ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου ὅτι τάχα ἐδέχθηκε τὸ filioque καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ χωρὶς ντροπὴ λέει, καὶ οἱ ἄλλοι οἱ ξεδιάντροποι ἀποδέχονται χωρὶς διαμαρτυρίαν. Ἔψαξα στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Στεφανίδου, εἰς τὴν ὁποίαν παραπέμπει, καὶ πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται κάτι τέτοιον. Ἑπομένως κατενόησα καλῶς ὅτι πρόκειται περὶ ἀγυρτῶν καὶ λαοπλάνων».

Ο κ. Μάννης έδωσε την παρακάτω απάντηση στον αγανακτισμένο αδελφό του:

Παρουσίαση του βιβλίου «Ου βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες» (4ο βίντεο) --Ομιλία Ιωάννη Ρίζου

                               Ὁμιλία Ἰωάννη Ρίζου

Πανοσιολογιότατε  π. Ευθύμιε, ελλογιμότατε κ. Σημάτη, ελλογιμότατε κ. Τσακίρογλου, αγαπητοί και εκλεκτοί αδελφοί.

Ο λόγος που ασχολούμαστε με το παλαιό ημερολόγιο (ΠΗ), είναι γιατί δυστυχώς μετά το Κολυμπάρι εμφανίστηκαν ιερομόναχοι, μοναχοί και  λαϊκοί που θεωρούν ότι Παλαιό και Νέο, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα και μπορούν οι νεοημερολογίτες (ΝΗ) να πηγαίνουν στις εκκλησίες του παλαιού,  προκειμένου να μην πάνε στις εκκλησίες των οικουμενιστών. Θα δείξουμε όμως ότι  έτσι φεύγουν από την μία αίρεση και πάνε στην άλλη. Γιατί οι παλαιοημερολογίτες που κάποτε ήταν σχίσμα, εξελίχθηκαν  σε μία πλήρη αίρεση.

Παρουσίαση του βιβλίου «Ου βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες» (5ο βίντεο) -- Συζήτηση

 Συζήτηση - Ἀπάντηση σὲ ἐρωτήσεις

ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. (Β)

Τὸ ψεῦδος τοῦ «ἁγίου» Χρυσοστόμου Καβουρίδη!

Πρ. Φλωρίνης  Χρυσόστομος Καβουρίδης:

   Ἡ νεοημερολογίτικη  «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος χωρισθεῖσα τῶν …(!!!) λοιπῶν Ἐκκλησιῶν κατέστη σχισματική»! (Πότε χωρίσθηκε ἡ Ἐκκλησία μας τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν; ΠΟΤΕ! Ὁ χωρισμὸς ἦταν μόνο στὴν ψευδόμενη διάνοια τοῦ «ἁγίου»! Τόσο συνεπὴς στὶς θέσεις του καὶ διορατικός… ἅγιος, ποὺ ἀργότερα ἀναίρεσε τὶς θέσεις του)!   (σελ. 87).

     Συνεχίζουμε τὴν δημοσίευση δύο ἀκόμα κεφαλαίων ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο τῶν κ.κ. Ρίζου καὶ Τσακίρογλου, ποὺ ξεσκεπάζει τὰ ψέματα, μὲ τὰ ὁποῖα κοροϊδεύουν οἱ Γ.Ο.Χ.  τοὺς ὀπαδούς τους. Κι ἐπειδὴ δὲν ἀντέχουν τὴν ἀλήθεια, ἔχουν κυριολεκτικὰ ἐκμανεῖ μὲ τὶς τελευταῖες δημοσιεύσεις μας, ποὺ ἀνοίγουν τὰ μάτια σ’ ὅσους καλοπροαίρετους θέλουν νὰ μάθουν τὴν ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ καὶ συκοφαντοῦν τὰ πρόσωπα, καὶ διαστρέφουν προθέσεις καὶ λόγους μας, καὶ μιλοῦν γιὰ «σέκτα» κι ὅσα ἄλλα φαιδρά, καὶ ἀναδημοσιεύουν ἄρθρα τους ποὺ ἔχουν ἀπαντηθεῖ ἢ –καλύτερα– διὰ τῶν ὁποίων ἀπαντοῦν…«ἄλλα ἀντ’ ἄλλων»!

    Ἀναρτοῦμε ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο «Οὐ βουλόμεθα ζῆν ψευδολογοῦντες» τὰ κεφάλαια «11. Ἡ ἀντικανονικὴ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας» (σελ. 85-91) καὶ «10. Οἱ τρεῖς Πανορθόδοξοι Σύνοδοι» (σελ. 78-84).  Οἱ καλοπροαίρετοι ἀναγνῶστες ποὺ θὰ τὰ ἀναγνώσουν, ἀσφαλῶς καὶ θὰ ἐπισημάνουν τὰ κακοπροαίρετα καὶ συκοφαντικὰ δημοσιεύματα (ἄρθρα καὶ κυρίως σχόλια) τῶν Γ.Ο.Χ. ἱστολογίων, ποὺ ἀποδίδουν σὲ πρόσωπα ἀπόψεις καὶ θέσεις ποὺ δὲν ἔχουν καὶ βέβαια δι’ αὐτῶν διαστρέφουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια. 

11. Η αντικανονική απόφαση της Εκκλησίας

  

Τό «Πανορθόδοξο Συνέδριο» του πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη –με τις έντονες πιέσεις της πολιτείας^[1]– τελικά αποφάσισε «όλως ανοήτως και ανωφελώς»^[2] να «διορθωθεί» το Ιουλιανό ημερολόγιο με την αφαίρεση 13 ημερών, δεχόμενο στην ουσία την διόρθωση του Γρηγοριανού, χωρίς όμως να δέχεται την αλλαγή στο Πασχάλιο που μένει αμετακίνητο. Έτσι για την αφαίρεση των 13 ημερών ορίστηκε να αριθμηθεί η 1^η Οκτωβρίου του 1923 ως 14 Οκτωβρίου, οι δε εορτές των παραλειπόμενων εορτών να εορταστούν εφ΄ άπαξ την 14^η Οκτωβρίου και εφεξής ή όπως ορίσει ο Αρχιερεύς της επαρχίας.^[3]

Ποιος τότε έλεγε ψέματα;

Του Ιωάννου Ρίζου

Στις 7 Οκτωβρίου 2017 έγραψα ένα άρθρο στην «Π.Π»  με τίτλο «Το λιοντάρι της αίρεσης και η τίγρη του σχίσματος» (εδώ).

Σε αυτό το άρθρο εφιστούσα την προσοχή του αναγνώστη της «Π.Π.» σε κάποιες παρασκηνιακές διεργασίες ενοποίησης μεταξύ νέο-αποτειχισμένων αγιορειτών και Ζηλωτικών κύκλων Γ.Ο.Χ. (απροσδιορίστου παρατάξεως), που είχαν πέσει στην αντίληψή μου.

Το άρθρο προκάλεσε την οργή και την εκτόξευση ύβρεων από τον κύκλο των εν λόγω αγιορειτών  αλλά και πολλών λαϊκών προσκείμενων σε αυτούς, που ξιφούλκησαν εναντίον μου. Ο Μοναχός Σάββας Λαυριώτης ειδικά, δημοσίευσε απάντηση εναντίον μου σε παλαιοημερολογίτικο blog -τυχαία; (εδώ).

Εκεί ο Μοναχός Σάββας δήλωνε ότι αυτά που γράφω είναι: «συκοφαντίες», «δαιμονικές και ανήθικες επιθέσεις», «ανοησίες»,  πράγματα που τα έβαλαν δαίμονες στο μυαλό μου,  και άλλα παρόμοια. [Επίσης αναφερόταν ψευδώς ότι υιοθετούμε θεωρίες  περί ακύρων μυστηρίων κ.λπ.), κάτι που η αρθρογραφία της «Π.Π» απέρριπτε με εκτενείς αναλύσεις, αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτά.]

«Ου βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες»

Νέα έκδοση

Κυκλοφόρησε σε Β΄ έκδοση  το βιβλίο:

 «Ού βουλόμεθα ζήν ψευδολογούντες» 

  Εμπλουτισμένο με νέα ντοκουμέντα της ιστορικής έρευνας, καθώς και τους διαλόγους που έλαβαν χώρα στο διαδίκτυο ανάμεσα στους συγγραφείς του βιβλίου -Ι. Ρίζο και Α. Τσακίρογλου-  και του διαχειριστή της ιστοσελίδας του Παλαιού Ημερολογίου «Κρυφό σχολειό» κ. Ν. Μάννη.

    Το βιβλίο με καινοφανή  ιστορικά στοιχεία ανατρέπει τα επιχειρήματα των  Ζηλωτών Παλαιοημερολογιτών (δηλαδή αυτών

Η 5Η φάλαγγα του Οικουμενισμού.

Του Ιωάννου Ρίζου

Όταν ο στρατηγός Μόλα πολιορκούσε με τέσσερεις φάλαγγες την Μαδρίτη, οι επιτελείς του τον ρώτησαν με ποια φάλαγγα θα εισβάλλει στην πόλη. Αυτός απάντησε: «Με την 5^η … που βρίσκεται ήδη μέσα».

Μετά την αιρετική σύνοδο του Κολυμπαρίου, αυτή η στρατηγική  εφαρμόστηκε και στην προδοσία του αγώνα της Αποτείχισης.  Οι πόρτες του κάστρου άνοιξαν από μέσα κι όχι από την πίεση των φανερών εχθρών (σεσημασμένων οικουμενιστών).

Τα χέρια της προδοσίας έχουν ονοματεπώνυμο.  Περίλαμπροι κληρικοί, μοναχοί, και λαϊκοί ήρθαν αντιμέτωποι με την διδασκαλία των αγίων  και έραψαν  το κοστούμι της απάτης  με το οποίο υποκρίθηκαν τον νέο τους ρόλο στη μετά Γατζέα εποχή και στη νέα μετακολυμπάρια θεατρική σεζόν, εξαπατώντας αλλήλους  και «τακτοποιώντας» συνειδήσεις.

Το θέατρο της απάτης που έστησαν έχει και σεναριογράφο και σενάριο:

Η Αποτείχιση –δηλαδή ο 15^ος Κανόνας της ΑΒ– είναι προαιρετικός και το «ο κοινωνών ακοινωνείτω ακοινώτος έσται» δεν ισχύει.

Απλά πράγματα!  Έτσι μας βολεύει και όποιος θέλει μας ακολουθεί!
 Το «ού θανάτω αποθανείσθε» σε νέα έκδοση.

Και αυτή τη  νέα έκδοση την παρέλαβαν στα χέρια τους οι Θεόδωροι, οι Νικόλαοι, οι Σεραφείμ, οι Φώτιοι, οι Άγγελοι, οι Αναστάσιοι, οι Μάξιμοι, οι Ιγνάτιοι και ένα τσούρμο  (δια)ταραγμένων λαϊκών να αρθρογραφούν -συνταγογραφούν- τα ποντικοφάρμακα τους.

Άς δούμε ένα περίτεχνο  επιστημονικό δείγμα της τοξικής τους διδασκαλίας.

Γράφει σε πρόσφατο άρθρο του ο π. Άγγελος Αγγελακόπουλος (εδώ). 

          «...Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ὁ μόνος λόγος, γιά τόν ὁποῖο παρέχεται τό δικαίωμα τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου ἐκ μέρους τῶν Ἰερέων, εἶναι τό σφάλμα τοῦ Ἐπισκόπου στήν εὐσέβεια, στήν πίστη, δηλ. ἡ αἵρεση, καί στήν δικαιοσύνη. Συγκεκριμένα γιά τήν ἐποχή μας τό σφάλμα εἶναι ἡ ἀποδοχή καί ἐφαρμογή τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης ἐκ μέρους τοῦ Ἐπισκόπου...».

Τι σημαίνουν τα παραπάνω;  Ότι αν ο επίσκοπος αποδέχεται την αίρεση του οικουμενισμού, ο ιερέας, αν θέλει, (κι όχι ότι επιβάλλεται) μπορεί να διακόψει την μνημόνευση του.

(Για δε τον λαϊκό ούτε καν το δικαίωμα να διακόψει την κοινωνία μαζί του δεν αναφέρεται. Είναι καλύτερα άλλωστε να μην μπερδεύονται οι λαϊκοί στα θέματα της πίστεως γιατί  αυτό απαιτεί αυξημένη ποιμαντική παρακολούθηση και οι κληρικοί έχουν κι άλλες δουλειές να κάνουν. Με την σωτηρία του καθενός θα ασχολούνται;).

            Αν λοιπόν ο κληρικός (και ο λαϊκός) έχει την επιλογή και όχι την υποχρέωση να διακόψει από τον αιρετικό επίσκοπο του –σύμφωνα με την ερμηνεία που κάνουν στον  15^ο Κανόνα–  αυτό σημαίνει ότι ο ιερός Κανόνας δεν βλέπει καμία πνευματική βλάβη, ούτε κανέναν σοβαρό κίνδυνο μολυσμού και αμαρτίας στη διατήρηση της μνημόνευσης και κοινωνίας με τον οικουμενιστή επίσκοπο.  Αφού λοιπόν δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος γιατί να υπάρχει η δυνατότητα της διακοπής;  Με την ερμηνεία που αποδίδουν στον 15^ο Κανόνα, δεν θα έπρεπε καθόλου να δίνεται το δικαίωμα της διακοπής της μνημόνευσης.  Είναι φανερό ότι και η λογική τους κινείται ως αμάξι με τρείς ρόδες. (Ίσως και με δύο).

Κι έτσι εξαπατούν αυτούς που ποθούν την εξαπάτηση …«ού θανάτω αποθανείσθε»!!

Η 5^η φάλαγγα σε πλήρη δράση.

Υ.Γ.

Η επιστολή αυτή δεν απευθύνεται στους αναφερόμενους–ελεγχόμενους, οι οποίοι εφόσον πολυχρονίως και επιμόνως εθελοτυφλούν και διαστρεβλώνουν την Ορθοδοξία και παρασύρουν τον κόσμο στην απώλεια, δεν με ενδιαφέρει ούτε η γνώμη τους για μένα, ούτε καν η καλημέρα τους.

 (Η πιθανή ανάρτηση της επιστολής αυτής από την «Π.Π» δεν υπονοεί απαραίτητα ότι η «Π.Π» συμφωνεί με αυτήν).

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης υιοθετεί τον σκοταδισμό των Παλαιοημερολογιτών (Γ.Ο.Χ.);

      Του Ιωάννου Ρίζου

Σε πρόσφατο άρθρο του ο π. Θεόδωρος Ζήσης, (εδώ) παρουσίασε δύο θέσεις του που προκαλούν σοβαρά ερωτήματα –αν όχι αποδείξεις– για το τι γνωρίζει πραγματικά  και το τι πιστεύει τελικά στο σοβαρότατο θέμα του ημερολογιακού σχίσματος.

Γράφει:

«Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα δὲν βρέθηκε οὔτε τόλμησε κανεὶς νὰ προσβάλει τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα».

Η «Πατερική Παράδοση» με δεκάδες άρθρα δημοσίευσε στοιχεία της εκκλησιαστικής και θύραθεν ιστορίας, που απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο από την θέση του π. Θεοδώρου. Ότι δηλαδή μέχρι τον 7^ο αιώνα, μεταξύ της Ανατολικής Εκκλησίας και της Δυτικής (τότε) Ορθόδοξης Εκκλησίας, όχι μόνο δεν υπήρχε πάντα εορτολογική-λειτουργική ενότητα αλλά ούτε και κοινός Πασχάλιος εορτασμός δεν υπήρχε πάντα.

Αυτή η κατάσταση δεν εμπόδιζε τους αγίους Πατέρες αυτών των αιώνων να έχουν πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους και, μάλιστα, να συνέρχονται σε Οικουμενικές Συνόδους, συζητώντας άλλα θέματα και ποτέ τα περί «λειτουργικής-εορτολογικής ενότητας»!

Το 1924, αυτοί που θεωρούσαν ότι το Ιουλιανό ημερολόγιο είναι «άγιο» (οι παλαιοημερολογίτες) διέρρηξαν τα ιμάτια τους στην βλασφημία της αλλαγής του κατά 13 ημέρες, και με σκοπό την διατήρηση της λειτουργικής-εορτολογικής ενότητας  έ-σ-χ-ι-σ-α-ν την μυστηριακή και εκκλησιαστική ενότητα της Ορθοδοξίας, κάνοντας σχίσμα, ιδρύοντας μια νέα «εκκλησία», αναθεματίζοντας τους νεοημερολογίτες και θεωρώντας τους αχαρίτωτους και αβάπτιστους.

Έτσι, η πρώτη ευλογοφανής αντίδραση έναντι της βίαιης εισαγωγής της ημερολογιακής καινοτομίας, έχει εξελιχθεί σήμερα σε μια κανονική αίρεση, με εκπληρωμένα όλα τα χαρακτηριστικά της.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης δεν ξέρει, ή δεν θέλει να ξέρει, ότι ποτέ το ημερολόγιο –πλην του Πασχαλίου Κανόνος– δεν αποτέλεσε «πατρώα», «ιερή» και αμετάβλητη παράδοση. Αν ήταν έτσι, η Α΄ Οικουμενική δεν θα άλλαζε το Μακεδονικό ημερολόγιο σε Ιουλιανό, μια που το Μακεδονικό ίσχυε στα χρόνια των Αγίων Αποστόλων και αυτό  βρήκαν εν ισχύι οι άγιοι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής.

Οι «ευλαβείς κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί που αρνήθηκαν να δεχθούν την ημερολογιακή μεταρρύθμιση», όπως τους ονομάζει  ο π. Θεόδωρος με τόση συμπάθεια, είναι αυτοί που ενέκριναν και δημιούργησαν ένα σχίσμα και που σήμερα τα πιστά τους εγγόνια θεωρούν τον π. Θεόδωρο ως μη γενόμενο ποτέ ιερέα και ούτε καν βαπτισμένο.

Σίγουρα η στάση αυτή του π. Θεοδώρου η τόσο επιπόλαια και ατέκμαρτη, έχει τον σκοπό της, τον οποίο θα μάθουμε εν καιρώ και  που πάντως απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα από την αλήθεια. 

Ιωάννης Ρίζος

 π. Θεόδωρος Ζήσης

Η Κωνσταντινούπολη των Οικουμενιστών δημιουργεί Σχίσματα

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

Ἡ σχισματική συμπεριφορά τῶν οἰκουμενιστῶν τοῦ Φαναρίου, πού μετά τό Ἡμερολογιακό Σχίσμα (τή μονομερή καί ἀντισυνοδική ἀλλαγή τοῦ Ἡμερολογίου) περνᾶ στό Οὐκρανικό Σχίσμα (στήν παράνομη ἐπέμβαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας) ἀποτελεῖ τό θέμα ἀνάλυσης τοῦ πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση.

---

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Μετὰ τὸ Ἡμερολογιακὸ ἔρχεται τὸ Οὐκρανικὸ

1. Αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ Κωνσταντινούπολη

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ πηγὴ τῶν εὐσεβῶν δογμάτων καὶ τῆς κανονικῆς εὐταξίας, ἡ ὁποία ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες (4ος-19ος αἰ.) εἶχε πρωτεύοντα ρόλο στὴν πορεία καὶ ἐξέλιξη ὅλων τῶν τομέων ζωῆς καὶ δράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος σταδιακὰ καὶ μὲ αὐξανόμενους ρυθμοὺς χάνει αὐτά της τὰ γνωρίσματα. Διαβρωμένη