Το Φως της Μεταμορφώσεως του Κυρίου - Σχολιασμός της επικαιρότητας (φόβος κορωνοϊού, 5g ακτινοβολίες)

Σάββατο 8-8-2020

πατήστε ΕΔΩ για να δείτε την ομιλία

Μέρος 1ο

πατήστε ΕΔΩ για να δείτε την ομιλία

Μέρος 2ο

 

Ομιλία π. Ευθυμίου Τρικαμηνά - Σουρωτή

Λόγος στην Μεταμόρφωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Ὁ φιλάνθρωπος Ἰησοῦς, ὅταν φανερώθηκε στὸν κόσμο ὡς διδάσκαλος ἀγαθός, ἐπειδὴ ἦταν καὶ Θεός, εἶπε στοὺς μαθητές του: «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν ζωή του θὰ τὴν χάσει· ὅποιος ὅμως ἐξαιτίας μου χάσει τὴν ζωή του θὰ τὴν εὕρει. Διότι τί ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἂν

ΜΕΘΕΞΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

ΜΕΘΕΞΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Μετα-μορφή, μεταλλαγή-αλλαγή της μορφής, μεταστροφή και… επιστροφή!

Αυτή η αλλαγή, αγαπητοί μου Ορθόδοξοι Πιστοί, δεν έχει μόνο την γενική έννοια της αλλαγής κάποιου σε κάτι διαφορετικό από αυτό που συνήθως είναι, μα εμπεριέχει βεβαιότατα και ενέχει κυριότατα την ειδική έννοια της επιστροφής κάποιου σε αυτό που είναι πάντοτε!

Στην περίπτωση της Μεταμορφώσεως του Χριστού, δεν έχουμε κάποια αλλαγή του Χριστού σε κάτι άλλο που δεν είναι, αλλά αυτόματη επιστροφή σε αυτό που είναι πάντα! Φως Αληθινό! Φως Αΐδιον και Θεϊκό! Φως Δημιουργικό και Ζωοποιό! Φως αλλοιωτικό και θαυματουργικό!

Δηλαδή, στην Μεταμόρφωση:

– έχουμε φανέρωση μιας διαχρονικής φυσιολογικής καταστάσεως και όχι εκτάκτου, υπερβατικής “μετατροπής”

– έχουμε αποκάλυψη διότι πρόκειται για φανέρωση κοινού μυστικού της Θεότητος

– έχουμε Επιφάνεια και Θεοφάνεια, διότι ακούγεται και η Φωνή του Πατρός

– έχουμε μερική, σχετική και “δειγματοληπτική” εκπλήρωση του όρου «οψόμεθα Αυτόν καθώς εστί!» (Α΄ Ιωάν. 3, 2).

Ας δούμε καλύτερα και βαθύτερα την Ευαγγελική διήγηση της Μεταμορφώσεως (Ματθ. 17 1-9). Εκεί επί τούτου ο Λόγος λέγει: «ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν». Αυτό το «κατ’

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Ὁμιλία εἰς τὴν Θείαν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

(νεοελληνικὴ ἀπόδοση)

Ὁ Προφήτης Ἡσαΐας προεῖπε γιὰ τὸ εὐαγγέλιο ὅτι «λόγο συντετμημένο θὰ δώσει ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἡσ. 10, 25). Συντετμημένος λόγος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μέσα σὲ λίγες λέξεις περικλείει πλούσιο νόημα. Ἂς ἐπανεξετάσουμε λοιπὸν σήμερα ὅσα ἔχουμε ἐκθέσει κι ἂς προσθέσουμε ὅσα ὑπολείπονται, γιὰ νὰ ἐμφορηθοῦμε ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὰ ἐναποκείμενα ἄφθαρτα νοήματα καὶ ὁλόκληροι νὰ καταληφθοῦμε ἀπὸ τὰ θεῖα.

 «Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη καὶ τοὺς ἀνεβάζει σὲ ὄρος ὑψηλὸ κατ᾽ ἰδίαν. Ἐκεῖ μεταμορφώθηκε ἐνώπιόν τους καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17, 1). Ἰδοὺ τώρα εἶναι καιρὸς εὐπρόσδεκτος, σήμερα ἡμέρα σωτηρίας, ἀδελφοί, ἡμέρα θεία, νέα καὶ ἀΐδιος, ποὺ δὲν μετρεῖται μὲ διαστήματα, δὲν αὐξομειώνεται, δὲν διακόπτεται ἀπὸ νύκτα. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Ἥλιου τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος δὲν ὑφίσταται ἀλλοίωση ἢ σκιὰ ἕνεκα μετατροπῆς» (Ἰακ. 1, 7). Αὐτός, ἀφ᾽ ὅτου φιλανθρώπως ἔλαμψε σὲ μᾶς μὲ εὐδοκία τοῦ Πατρὸς καὶ συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μᾶς ἐξήγαγε ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ θαυμαστό του φῶς, συνεχίζει γιὰ πάντα νὰ λάμπει πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας ὡς ἄδυτος ἥλιος.

Ἐπειδή, λοιπόν, εἶναι δικαιοσύνης καὶ ἀλήθειας ἥλιος, δὲν ἀνέχεται νὰ φέγγει καὶ νὰ γνωρίζεται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μετέρχονται τὸ ψεῦδος ἢ ὑψώνουν τὴν ἀδικία μὲ λόγια

Ομιλία στην θεία Μεταμόρφωση, Κυρίλλου Αλεξανδρείας

 Αὐτοί πού καλά γνωρίζουν νά ἀγωνίζονται γιά ἕνα βραβεῖο κατά τούς ἀθλητικούς ἀγῶνες, εὐχαριστιοῦνται ἀπό τά χειροκροτήματα τῶν θεατῶν καί μέ τῶν ἐπάθλων τήν ἐλπίδα ἔντονα παρακινοῦνται πρός τήν νίκη, πού ἁρμόζει σ᾽ αὐτά. Ἀσφαλῶς ὅμως καί ὅσοι ἔχουν σφοδρή ἐπιθυμία νά ἐπιτύχουν τά θεῖα χαρίσματα καί διψοῦν νά γίνουν μέτοχοι τῆς ἐλπίδας πού ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιά τούς ἁγίους, ἀφενός ἀναλαμβάνουν μετά χαρᾶς τούς ἀγῶνες χάριν τῆς εὐσέβειας πρός τόν Χριστό.

Ἀφετέρου τήν τιμημένη καί ἔνδοξη ζωή κατορθώνουν ὄχι μέ τό νά προτιμοῦν τήν τεμπελιά, πού εἶναι στερημένη ἀπό μισθό, οὔτε βέβαια ἀγαπώντας τήν ἄνανδρη δειλία, ἀλλά πιό πολύ κινούμενοι μέ ἀνδρεία ἐναντίον κάθε πειρασμοῦ καί συνεπῶς μέ τό νά κρίνουν σχεδόν ὡς ἀνάξεις λόγου τίς ἐπιθέσεις πού προέρχονται ἀπό τούς διωγμούς. Ἔτσι θεωροῦν πλοῦτο τό νά ὑποστοῦν παθήματα γιά χάρη Του. Διότι ἀνακαλοῦν στήν μνήμη τους τόν μακάριο Παῦλο, πού ἔγραφε ὅτι δέν ἔχουν ἀξία τά παθήματα τῆς ἐδῶ ζωῆς ἐμπρός στήν δόξα πού πρόκειται νά φανερωθεῖ σ᾽ ἐμᾶς.

Πρόσεχε, λοιπόν, οἰκονομία ἐξαίρετη πού χρησιμοποιεῖ καί τώρα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, πρός ὠφέλειαν καί οἰκοδομή τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Εἶπε σ᾽ αὐτούς: «Ἄν κανείς θέλει νά μέ ἀκολουθήσει, ἄς ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του καί ἄς σηκώσει τόν δικό του σταυρό καί ἄς μέ ἀκολουθεῖ. Διότι αὐτός πού θέλει νά σώσει τήν ζωή του θά τήν χάσει· αὐτός ὅμως πού θά χάσει τήν ζωή του γιά χάρη μου, θά τήν βρεῖ» (Ματθ. 16, 24-25).

Σωτήριο βέβαια τό παράγγελμα καί ταιριαστό σέ ἁγίους. Καί γίνεται τοῦτο πρόξενος τῆς δόξας, γιά τήν ὁποία κάναμε λόγο παραπάνω, καί τήν χαρά γιά ὅ,τι θά γευθεῖ στό τέλος ὁ ἄνθρωπος δημιουργεῖ ἐντός του. Διότι τό νά ἐπιλέξει κανείς τά πάθη γιά τόν Χριστό δέν μένει χωρίς ἀμοιβή, ἀλλά μᾶλλον προσπορίζει ὡς διαρκές καί ἀναφαίρετο ἀπόκτημα τήν μετοχή στήν αἰώνια ζωή καί δόξα. Ὡστόσο, ἐπειδή ἀκόμη δέν εἶχαν τήν ἐξ ὕψους δύναμη οἱ μαθητές, φυσικό ἦταν νά πέσουν ἴσως κάπου θύματα ἀνθρώπινης ἀσθένειας, ὁπότε νά βάλουν μέ τόν νοῦ τους καί νά ποῦν μέσα τους: πῶς μπορεῖ νά ἀπαρνηθεῖ κάποιος τόν ἑαυτό του; Ἤ πῶς γίνεται, ἀφοῦ χάσει κάποιος τήν ζωή του, νά τήν βρεῖ πάλι; Καί ποιό γιά ὅσους τοῦτο πάθουν τό ἰσάξιο θά εἶναι βραβεῖο; Ἤ, ἐπίσης, τί λογῆς χαρισμάτων θά εἶναι μέτοχος;

Γιά νά τούς ἀφήσει, λοιπόν, μακρυά ἀπό τέτοιες σκέψεις καί τέτοιους λόγους καί, ὅπως μέ τήν κατεργασία κανείς ἀλλάζει τό σχῆμα στά μέταλλα, νά τούς ἀναμορφώσει γενναίους, κάμνοντας νά γεννηθεῖ μέσα τους ἡ ἐπιθυμία τῆς ὡραίας αὐτῆς δόξας, «Λέγω σέ σᾶς», λέει, «εἶναι κάποιοι ἀπ᾽ αὐτούς πού βρίσκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου δοῦν τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 16, 28). Μήπως τόσο πολύ θά ἐκταθεῖ γι᾽ αὐτούς τό ὅριο τῆς ζωῆς τους, ὥστε σ᾽ ἐκεῖνα νά φτάσουν τά χρόνια, ὕστερα ἀπό τά ὁποῖα, στήν συντέλεια τοῦ αἰῶνος, θά κατεβεῖ ἀπ᾽ τούς οὐρανούς καί θά ἀποκαταστήσει τούς ἁγίους στήν ἑτοιμασμένη γιά χάρη τους βασιλεία; Βέβαια καί μέχρι τοῦτο μποροῦσε νά φτάσει ἡ δύναμή του. Διότι ὅλα μπορεῖ καί τίποτα δέν εἶναι ἀδύνατο ἤ ἀκατόρθωτο γιά τήν ἄκρα παντοδυναμία τοῦ νεύματός Του. Βασιλεία ὅμως λέει τήν ἴδια τήν θέα τῆς δόξας, πού μέσα της καί ὁ ἴδιος θά ἐμφανιστεῖ ἐκεῖνο τόν καιρό, ὅταν θά λάμψει πάνω ἀπ᾽ ὅσους βρίσκονται στήν γῆ. Διότι θά ἔρθει μέσα στήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ὄχι φυσικά μέ τήν εὐτέλεια πού χαρακτηρίζει ἐμᾶς.

Πῶς, λοιπόν, ἤθελε νά καταστήσει θεατές τοῦ θαύματος αὐτούς πού δέχθηκαν τήν ὑπόσχεση; Ἀνεβαίνει στό ὄρος ἔχοντας τρεῖς ἀπ᾽ αὐτούς, τούς ὁποίους ἐπέλεξε. Ἔπειτα μεταβάλλεται σέ μιά

Σήμερα ενθυμούμαστε το φοβερό λόγο «Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;»

Ἡ μεγάλη γιορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ, ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα. Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί. εἰ δὲ μή, διὰ τὰ ἔργα αὐτὰ πιστεύετέ μοι» (Ἰωάν. 14, 10-11).

Μεγάλα καὶ ἀμέτρητα ἦταν τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: μὲ ἕνα μόνο λόγο του ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου, τοῦ ἀρχισυναγώγου, τὸν γιὸ τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ἀκόμα καὶ τὸν Λάζαρο, ὁ ὁποῖος ἦταν στὸν τάφο τέσσερεις ὁλόκληρες ἡμέρες. Μὲ ἕνα λόγο του μόνο ἐπιτίμησε τοὺς ἀνέμους καὶ τὰ κύματα τῆς λίμνης Γεννησαρὲτ καὶ ἔγινε ἀπόλυτη γαλήνη. Μὲ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ἀνθρώπους, χωρὶς γυναῖκες καὶ παιδιά, καὶ μὲ τέσσερα ψωμιὰ τέσσερεις χιλιάδες.

Ἂς θυμηθοῦμε πὼς κάθε μέρα θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς, γιατρεύοντας κάθε εἴδους ἀσθένεια, ἔδιωχνε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους. Πώς ξαναέδινε τὴν ὅραση στοὺς τυφλοὺς καὶ τὴν ἀκοὴ στοὺς κουφοὺς μὲ ἕνα μόνο ἄγγιγμά του. Δὲν φτάνουν αὐτά;

Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι τὸν ζήλευαν, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ μέγας προφήτης Ἠσαΐας εἶπε: «Ἀκοὴ ἀκούσετε καὶ οὐ συνῆτε, καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε. ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βαρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τὴ καρδία συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτοὺς» (Ματθ. 13, 14-15).

Σὲ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποία ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὰ γιὰ τοὺς βαρήκοους ἀνθρώπους καὶ μὲ τὰ συσκοτισμένα μάτια, πρόσθεσε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς τὸ μέγα θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεώς Του στὸ ὅρος Θαβώρ. Σ’ αὐτόν, ποὺ ἔλαμψε μὲ ἕνα ἐκθαμβωτικὸ θεῖο φῶς, ἐμφανίστηκαν οἱ προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης, ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας καὶ προσκύνησαν τὸν δημιουργό τοῦ νόμου. Μὲ φόβο καὶ τρόμο ἔβλεπαν τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ θέαμα οἱ ἐκλεκτοὶ ἀπόστολοι Πέτρος, Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης. Καὶ μετὰ ἀπὸ τὴ νεφέλη, ποὺ τοὺς σκέπασε, ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ: «Οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα. αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. 17, 5).

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι κήρυξαν σ’ ὅλο τὸν κόσμο, ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα».

Ὁ κόσμος ὁλόκληρος, ὅταν τὸ ἄκουσε, θὰ ἔπρεπε νὰ γονατίσει μπροστὰ στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ προσκυνήσει τὸν Ἀληθινὸ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.

Θὰ ἔπρεπε ἡ ἐμφάνιση στὸ Θαβὼρ τῶν δύο πιὸ μεγάλων προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἡ προσκύνηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν μεταμόρφωσή του, νὰ κλείσει γιὰ πάντα τὰ βδελυρὰ χείλη τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ ὁποῖοι μισοῦσαν τὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ τὸν θεωροῦσαν παραβάτη τοῦ νόμου τοῦ Μωυσῆ. Ἀλλὰ καὶ μέχρι σήμερα δὲν πιστεύουν οἱ Ἑβραῖοι ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας.

Ὄχι μόνο οἱ Ἑβραῖοι δὲν τὸν πιστεύουν, ἀλλὰ καὶ γιὰ πολλοὺς χριστιανοὺς ὅλο καὶ περισσότερο θαμπώνει τὸ θεῖο φῶς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμα μικρότερο γίνεται τὸ μικρὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ ὁποῖο τὸ θεῖο φῶς τοῦ Χριστοῦ λάμπει μὲ τὴν ἴδια δύναμη μὲ τὴν ὁποίαν ἔλαμψε στοὺς ἀποστόλους Πέτρο, Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη τότε στὸ ὄρος Θαβώρ.

Ὅμως νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε, ἐπειδὴ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον. ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν» (Λουκ. 12, 32).

Ἡ ἀπιστία μεταξὺ τῶν λαῶν ἔλαβε ἀνησυχητικὲς διαστάσεις καὶ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ ἐπισκιάστηκε ἀπὸ τὸ σκοτεινὸ νέφος τῆς ἀθεΐας. Σήμερα πιὸ συχνὰ ἀπὸ ποτὲ ἐνθυμούμαστε τὸ φοβερὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18, 8).

Νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε ὅμως, ἐπειδὴ Ἐκεῖνος, λέγοντας γιὰ τὰ σημεῖα τῆς Δευτέρας Παρουσίας του, εἶπε: «Ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφάλας ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν» (Λουκ. 21, 28).

Νὰ εἶναι, λοιπόν, ἡ ζωὴ σας τέτοια ὥστε τὴν φοβερὴ ἡμέρα τῆς Κρίσεως νὰ μπορέσουμε νὰ σηκώσουμε τὸ κεφάλι μας καὶ ὄχι νὰ τὸ σκύψουμε βαθειὰ ἀπελπισμένοι. Ἀμήν.

(«Λόγοι καὶ ὁμιλίες», τ. Α΄, ἔκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»)

«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν»

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

Τέσσερα ἐρωτήματα

«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν» (Ματθ. 17,2)

    Η σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἑορτὴ  τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ, εἶνε μία  ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑορτὲς τῆς  χριστιανοσύνης. Ἀλλ᾿ ἆραγε ποιά εἶνε ἡ  σημασία της; Τί ἑορτάζει σήμερα ἡ  Ἐκκλησία μας; Τὸ μόνο ποὺ γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ὅταν  ἀκοῦνε Μεταμόρφωσι, εἶνε ὅτι σήμερα  τρῶνε ψάρι. Γνωρίζουν δηλαδὴ τὴν ἑορτὴ  ἀπὸ τὸ φαγητό, ἀπὸ τὸν …τέντζερη. Ἀλλ᾿,  ἀγαπητοί μου, ἑορτὴ δὲ᾿ θὰ πῇ φαγοπότι  καὶ διασκέδασι, νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε.  Τέτοιες ἑορτές, λέει ὁ προφήτης  Ἠσαΐας, τὶς «μισεῖ» ὁ Θεός (Ἠσ. 1,14).  Ἑορτὴ εἶνε μνήμη Θεοῦ, μίμησις τῶν  ἁγίων, ἀνέβασμα τῆς ψυχῆς. Σήμερα λοιπὸν νὰ μιμηθοῦμε τοὺς  ἀποστόλους Πέτρο Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη. Νὰ  πάρουμε κ᾿ ἐμεῖς τὸ πνευματικό μας  ῥαβδὶ καὶ μαζὶ μὲ τὸ Χριστὸ ν᾿ ἀνεβοῦμε στὸ  Θαβώρ. Ν᾿ ἀφήσουμε τὴν πεζότητα μὲ τὶς  καθημερινὲς μέριμνες, νὰ ὑψωθοῦμε στὴν  κορυφὴ καὶ νὰ αἰσθανθοῦμε τὸ μεγαλεῖο  τῆς ἑορτῆς.

* * *

Ἡ ἡμέρα αὐτή, ἀγαπητοί μου, διδάσκει μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ ἀποτελοῦν  θεμέλια τῆς πίστεώς μας. Ἀπαντᾷ σὲ  βαθειὰ ἐρωτήματα. Ἀπαντᾷ σὲ τέσσερα  ἐρωτήματα· 1. Τὸ πρῶτο ἐρώτημα εἶνε· τί εἶνε ὁ  Χριστός; Εἶνε γεγονὸς ὅτι, ἀφ᾿ ἧς στιγμῆς  ὁ Χριστὸς ἔλαβε ἀνθρώπινη σάρκα καὶ  γεννήθηκε ἀπὸ τὰ πάναγνα αἵματα τῆς  ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἔγινε τέλειος  ἄνθρωπος ὅπως ἐμεῖς ἐκτὸς μόνο ἀπὸ τὴν  ἁμαρτία. Ὁ Χριστὸς δηλαδὴ εἶχε τὶς  φυσικὲς καὶ ἀδιάβλητες ἀνάγκες τῆς  ἀνθρωπίνης φύσεως. Ὅταν λοιπὸν τὸν  ἔβλεπαν νὰ κουράζεται, νὰ ἱδρώνῃ, νὰ ζῇ  μὲ φτώχεια, μὲ ταπείνωσι καὶ ἀσημότητα,  ποιός μποροῦσε νὰ φανταστῇ ὅτι μέσα  του κρύβει τὸν ἀδάμαντα τῆς θεότητος; Ὁ  Χριστὸς ἔμοιαζε μὲ κάποιο βασιλιᾶ, ποὺ  θέλοντας νὰ γνωρίσῃ τοὺς ὑπηκόους του  ἔβγαλε τὴ βασιλικὴ στολὴ καὶ τὸ στέμμα,  φόρεσε ροῦχα ζητιάνου, καὶ ἔτσι  περιώδευσε ὅλο τὸ βασίλειό του χωρὶς  κανένας νὰ τὸν γνωρίσῃ. Ἔτσι καὶ ὁ  Χριστός. Αὐτός, ποὺ μπροστά του οἱ  βασιλιᾶδες τοῦ κόσμου εἶνε πελώρια  μηδενικά, παρουσιάστηκε στὴ γῆ σὰν ὁ  πιὸ φτωχὸς ἄνθρωπος. Ποιός μποροῦσε νὰ  φανταστῇ τί ἦταν; Ἀλλὰ σ᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς  δίνει τώρα ἀπάντησι τὸ Θαβώρ. Ἐκεῖ  ἔγινε κάτι καταπληκτικό. Τὸ πρόσωπο τοῦ  Χριστοῦ ἔλαμψε σὰν τὸν ἥλιο. Τὰ φτωχικά  του ροῦχα ἔγιναν λευκὰ σὰν τὸ φῶς. Ἡ  κορυφὴ φωτίστηκε ἀπὸ φῶς οὐράνιο. Ἕνα  σύννεφο φωτεινὸ ἦρθε καὶ τὴν ἐκάλυψε. Καὶ  μέσα ἀπὸ τὸ σύννεφο ἀκούστηκε φωνὴ  δυνατή, ἡ δια φωνὴ ποὺ ἀκούστηκε  ἄλλοτε στὸν Ἰορδάνη ποταμό. Καὶ ἡ φωνὴ  ἔλεγε· «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ  ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Ματθ. 17,5). Τί  σημαίνουν ὅλα αὐτά; Σημαίνουν ὅτι ὁ  Χριστὸς εἶνε Θεός! «Δεῦτε  προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν αὐτῷ». 2. Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀπαντᾷ καὶ στὸ  ἄλλο μεγάλο ἐρώτημα· Τί εἶνε ὁ  ἄνθρωπος; Ἄλλοι λένε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος  εἶνε ἁπλῶς ἕνα ἐξελιγμένο κτῆνος, καὶ  ἄλλοι ἄλλα. Ἀλλὰ τὸ ὄρος Θαβὼρ ἀπαντᾷ·  ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἀθάνατος. ―Μὰ πῶς; θὰ  πῆτε· ἐμεῖς ξέρουμε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος  πεθαίνει· πῶς εἶνε ἀθάνατος;… Ναί, τὸ  σῶμα του πεθαίνει καὶ ἀποσυντίθεται.  Ἀλλὰ ὁ κυρίως ἄνθρωπος εἶνε ἡ ψυχή, τὸ  πνεῦμα ποὺ μένει ἀθάνατο. Τί εἶνε λοιπὸν  ὁ ἄνθρωπος; Ἡ Μεταμόρφωσις ἀπαντᾷ. Γιὰ  δέστε, πόσοι εἶνε πάνω στὸ Θαβώρ; Εἶνε ὁ  Χριστός, μετὰ εἶνε ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης  καὶ ὁ Ἰάκωβος. Τέσσερις εἶνε; Λάθος  κάνετε, δὲν εἶνε τέσσερις. Σὲ μιὰ στιγμὴ  οἱ τέσσερις γίνονται ἕξι. Ποιοί εἶνε  οἱ ἄλλοι δύο; Ὁ ἕνας εἶνε ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ  ἄλλος ὁ Ἠλίας. Μὰ ὁ Μωϋσῆς εἶχε πεθάνει  πρὶν 1.500 χρόνια, κι ὁ Ἠλίας εἶχε ἀνεβῆ μὲ  τὸ ἅρμα του στὸν οὐρανὸ πρὶν 1.000 περίπου  χρόνια. Κι ὅμως παρουσιάζονται τώρα  μπροστὰ στὸ Χριστὸ ὁλοζώντανοι. Τί  σημαίνει αὐτό; Ὅτι καὶ ὁ Μωϋσῆς ζῇ, καὶ  ὁ Ἠλίας ζῇ. Ὅλοι ζοῦν. Δὲν ὑπάρχει  θάνατος πραγματικός. Ὁ Χριστὸς εἶνε  Θεὸς ζώντων. Καὶ οἱ νεκροί μας ζοῦν. Ποῦ;  Στὸν παράδεισο. Κ᾿ ἔτσι ἐρχόμεθα στὸ  τρίτο ἐρώτημα· 3. Τί εἶνε ὁ παράδεισος; Ἂν ρωτήσουμε τὰ  ἄλλα θρησκεύματα καὶ τὶς διάφορες  φιλοσοφίες, θὰ μᾶς ποῦν· Παράδεισος  εἶνε ἕνα ὡραῖο τοπίο μὲ λουλούδια,  δέντρα, νερά, πουλιά…, τέτοια  πράγματα εἶνε ὁ παράδεισος. Ἡ  Μεταμόρφωσις ὅμως λέει· Ὄχι, ὁ  παράδεισος εἶνε κάτι ἀνώτερο.  Παραπάνω ἀπὸ κάθε ὑλικὸ καὶ εὐχάριστο,  ὁ παράδεισος τί ἄλλο εἶνε; Μιὰ στιγμή!  Ὅσο ἀξίζει αὐτὴ ἡ στιγμὴ δὲν ἀξίζουν  χίλια χρόνια. Ὦ ἀδελφοί μου, νὰ μᾶς  ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς κ᾿ ἐμᾶς νὰ ζήσουμε αὐτὴ τὴ  στιγμή! Τόσο βάσταξε τὸ ὅραμα τῆς  Μεταμορφώσεως. Ὅταν ὁ ἀπόστολος  Πέτρος ἀντίκρυσε ἐκεῖνο τὸ οὐράνιο  φῶς καὶ ἄκουσε τὴν γλυκυτάτη φωνὴ τοῦ  Πατρός, τόσο ἐνθουσιάστηκε, ὥστε  ξέχασε καὶ τὴ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά  του καὶ τὰ πάντα στὸν κόσμο αὐτό, καὶ  λέει· Χριστέ, ἐδῶ νὰ μείνουμε γιὰ  πάντα· νὰ στήσουμε μιὰ καλύβα καὶ νὰ  καθήσουμε, κι ἂς μᾶς δέρνῃ ὁ ἄνεμος, ὁ  ἥλιος, τὸ χιόνι. Μιὰ στιγμὴ ἔζησε τὴ θέα  τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Πόσο ἀξίζει νὰ  ζῇς μὲ τὸ Χριστό· νὰ τὸν βλέπῃς, νὰ τὸν  αἰσθάνεσαι, νὰ τὸν ἀγαπᾷς! Αὐτὸς λοιπὸν  εἶνε ὁ παράδεισος. Δὲν εἶνε αὐτὰ λόγια,  ἀδελφοί μου· εἶνε ζωή. Γεμάτη θαύματα  καὶ ὁράματα εἶνε ἡ ἁγία μας θρησκεία. 4. Ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ πᾶμε κ᾿  ἐμεῖς στὸν παράδεισο καὶ ν᾿  ἀπολαύσουμε τὴ θέα τοῦ Χριστοῦ, ἂς  καθαρίσουμε τὰ αὐτιά μας ν᾿ ἀκούσουμε  μιὰ φωνή. Ποιά φωνή; Εἶνε ἡ φωνὴ τοῦ  οὐρανίου Πατρός, καὶ λέει· «Οὗτός ἐστιν  ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα·  αὐτοῦ ἀκούετε» (ἔ.ἀ.). Ἐδῶ εἶνε ἡ  σημασία τῆς ἑορτῆς. Πρέπει ὅλοι νὰ  δώσουμε μεγάλη προσοχὴ σ᾿ αὐτὰ ποὺ μᾶς  λέει ὁ Χριστός. Καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα·  Ἐμεῖς ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι,  κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ὅσοι ε μεθα  βαπτισμένοι εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἁγίας  Τριάδος, ἀκοῦμε τὸ Χριστό; Εἶσαι μάνα ἢ  πατέρας καὶ παραπονεῖσαι καὶ λές, Δὲ᾿ μ᾿  ἀκούει τὸ παιδί μου. Ἐσένα δὲ᾿ σ᾿ ἀκούει  τὸ παιδί σου, ἀλλὰ κ᾿ ἐσὺ δὲν ἀκοῦς τὸ  Χριστό· ποιά εἶνε πιὸ μεγάλη ἁμαρτία;  «Αὐτοῦ ἀκούετε». Οἱ σημερινοὶ  Χριστιανοὶ ἀκοῦμε τὸ Χριστό; Τί μᾶς λέει;  Τέσσερα – πέντε ἁπλᾶ πράγματα, ποὺ τὰ  καταλαβαίνουν ὅλοι.
 Μᾶς λέει πρῶτα – πρῶτα νὰ μὴ λέμε  ψέματα. Κ᾿ ἐμεῖς ὄχι μόνο ψέματα λέμε,  ἀλλὰ καὶ ψεύτικους ὅρκους στὰ  δικαστήρια δίνουμε. Θὰ μᾶς κάψῃ ὁ Θεός.  Μοῦ ᾿λεγε κάποιος δικαστικός, ὅτι ἀπὸ  τοὺς 100 ποὺ ὁρκίζονται ζήτημα ἂν οἱ 10  λένε τὴν ἀλήθεια. Εἶνε Χριστιανοὶ αὐτοί;
 «Αὐτοῦ ἀκούετε». Ὁ Χριστὸς μᾶς λέει, τὰ  χέρια μας νὰ μὴν ἀγγίζουν ξένο πρᾶγμα.  Καὶ οἱ «Χριστιανοὶ» τί κάνουν; Ἅμα τοὺς  ζητήσῃ ἐλεημοσύνη ἕνας φτωχός, δὲν  ἔχουν χέρι νὰ δώσουν· ὅταν ὅμως  πρόκειται νὰ κλέψουν, τότε ὄχι ἕνα  ἀλλὰ ἑκατὸ χέρια ἔχουν.
 Ὁ Χριστὸς μᾶς λέει· «Τίμιος ὁ  γάμος» (Ἑβρ. 13,4), μακριὰ ἀπὸ τὴν πορνεία  καὶ τὴ μοιχεία! ἕνας ἄντρας μιὰ  γυναῖκα! Πόσοι τὸ τηροῦν;
 Τί ἄλλο λέει ὁ Χριστός· Ἑνώθηκε τὸ  ἀντρόγυνο, στεφανώθηκαν; δὲν χωρίζουν  πλέον. Κι ὅμως τώρα χιλιάδες τὰ  διαζύγια! Νά τ᾿ ἀποτελέσματα τῶν  πορνικῶν ἐντύπων καὶ θεαμάτων.
 «Αὐτοῦ ἀκούετε». Μᾶς λέει ἀκόμα ὁ  Χριστός· Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη,  Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο δουλειά!  σὰν τὸ μυρμήγκι. Ἀλλὰ τὴν Κυριακὴ πρωΐ,  χτύπησε ἡ καμπάνα; φτερὰ στὰ πόδια γιὰ  τὴν ἐκκλησία! Σήμερα ὅμως πόσοι  ἐκκλησιάζονται; Ποῦ εἶνε οἱ Χριστιανοί;

* * *

Ἀδελφοί μου, τελείωσα. Στὰ χρόνια ποὺ  ζοῦμε εἶνε ζήτημα, ἀπὸ τοὺς χίλιους  Χριστιανοὺς ἕνας ν᾿ ἀκούῃ καὶ νὰ  ἐφαρμόζῃ ὅ,τι λέει ὁ Χριστός. Οἱ ἄλλοι;  Ὤ οἱ ἄλλοι! Πραγματοποιεῖται μιὰ  προφητεία ποὺ εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος.  Θά ᾿ρθουν, λέει, χρόνια κατηραμένα· οἱ  ἄνθρωποι τ᾿ αὐτιά τους θὰ τά ᾿χουν  βουλώσει μὲ βουλοκέρι, γιὰ νὰ μὴν ἀκοῦνε  τὴν ἀλήθεια, καὶ θὰ τά ᾿χουν ἀνοίξει γιὰ ν ᾿ ἀκοῦνε ὅλα τὰ παραμύθια (βλ. Β΄ Τιμ. 4,4).  Σήμερα πόσοι ἀκοῦμε πιὰ τὸ Χριστό;  Λίγοι μένουν πιστοί. Εὔχομαι, ἀδελφοί μου, νὰ ε μεθα ὄχι μὲ  τοὺς πολλοὺς ἀλλὰ μὲ τοὺς λίγους. Κι ἂν  ἀκόμη ἔρθῃ μέρα, ποὺ μέσα στὸ σπίτι σου  δὲν πιστεύει οὔτε ὁ πατέρας οὔτε ἡ  μάνα οὔτε ἄλλος κανεὶς καὶ μείνῃς  μόνος, ἐσὺ νὰ λές· Πιστεύω, Κύριε. Κι ἂν  ἔρθῃ μέρα ποὺ μέσα στὴν πόλι ἢ τὸ χωριό  σου μείνῃς ἕνας, νὰ μὴ λυγίσῃς. Κι ἂν  ἔρθῃ μέρα κατηραμένη ποὺ ὅλη ἡ Ἑλλάδα  γονατίσῃ στὸ διάβολο καὶ μείνῃς ἕνας,  ἐσὺ νὰ μὴ γονατίσῃς, ἀλλὰ νὰ λές·  Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ, ὅτι σὺ εἶσαι  ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, σὺ εἶσαι ὁ Κύριος  ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ  κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγίου Νικολάου Χαλανδρίου -  Ἀθηνῶν 6-8-1961)

Πηγή:  augoustinos-kantiotis

Εορτή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Τῇ Ϛ ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Ἀνάμνησις τῆς θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Στίχοι

Θαβὼρ ὑπὲρ πᾶν γῆς ἐδοξάσθη μέρος,

Ἰδὸν Θεοῦ λάμψασαν ἐν δόξῃ φύσιν...

Ὁ Οἶκος

Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα. 

Ἀπὸ τὰ Στιχηρὰ Προσόμοια τῶν Αἴνων

Πρὸ τοῦ τιμίου Σταυροῦ σου καὶ τοῦ πάθους, λαβὼν οὓς προέκρινας τῶν Ἱερῶν Μαθητῶν, πρὸς τὸ Θαβώριον Δέσποτα, ἀνῆλθες ὄρος, δεῖξαι θελήσας τούτοις τὴν δόξαν σου, οἳ καὶ κατιδόντες σε μεταμορφούμενον, καὶ ὑπὲρ ἥλιον λάμψαντα, πρηνεῖς πεσόντες, τὴν δυναστείαν σου κατεπλάγησαν, ἀναβοῶντες΄ Σὺ τὸ ἄχρονον, φῶς ὑπάρχεις Χριστὲ καὶ ἀπαύγασμα, τοῦ Πατρός, εἰ καὶ θέλων, σάρξ ὡράθης ἀναλλοίωτος.