Τρίποντο Βαρθολομαίου στους «αφελείς» Αγιορείτες!

Η είδηση: Την αναγραφή στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας των αγιορειτών οσίων

Δανιήλ Κατουνακιώτη,  Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη,  Ιωσήφ του Ησυχαστή  και Εφραίμ Κατουνακιώτη  ανήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Αναρωτιόμαστε μόνο όταν θα έρθει η ημέρα της ψευδοενώσεως με την παπική συναγωγή πόσες νέες αγιοκατατάξεις θα κάνουν οι Πατριαρχικοί για να γλυκάνουν το χάπι;;;

Φυσικά και είναι ευπρόσδεκτες οι επίσημες  αποδοχές Αγίων (και μάλιστα) αντι-οικουμενιστών!

«...Ψηλαφήσατε, θεολογικά, την εκκλησιολογική υπόσταση της "συνόδου" της Κρήτης;»

«Ψηλαφήσατέ με και ίδετε...»

(Ο Κύριος – Λουκ. κδ΄, 39)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Στην εβδομαδιαία έκδοση της εφημερίδας «Εθνικός Κήρυκας» (Η.Π.Α.), που έχει τίτλο «ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ» (12-13 Αυγούστου 2017), υπάρχει αφιέρωμα για το μήνυμα της έκτακτης διπλής Ιεράς σύναξης (Άγιο Όρος) τον Ιούνιο 2016, για τη «σύνοδο» της Κρήτης.

Ο συντάκτης χαρακτηρίζει «ομάδες φονταμενταλιστών», όσους συνειδησιακά αντιδρούν στην οικουμενιστική λογική της «συνόδου». Πάντα, σχεδόν, οι εξουσίες τους αντίθετους, θεωρητικά ή πρακτικά, όταν δηλ. αυτές ελέγχονται από την αλήθεια, τους δίνουν τίτλους (μετονομασία γεγονότων), που συνηγορούν γι’ αυτές.

Ο όρος «φονταμενταλιστές» της εφημερίδας, προσδίδει ιδεολογική απαξίωση και δημιουργεί στον δέκτη–αναγνώστη μια προδιάθεση κατευθυνόμενου συμπεράσματος, χωρίς πλαίσιο ελεύθερου διαλόγου, Ορθοδόξου διαλόγου!

Είναι φανερό, ότι τον αρθρογράφο δεν τον ενδιαφέρει η αλήθεια, το ευσεβές δόγμα, η υγιαίνουσα πίστη, η Ορθοδοξία, γι’ αυτό και δεν τολμά να επιχειρηματολογήσει θεολογικά. Στην εισαγωγή του άρθρου δεν υπάρχει ούτε μία θεολογική καταγραφή επιχειρήματος, παρά μόνο ακολουθεί το κείμενο της Αγιορειτικής συνάξεως.

Για την εκκλησιολογική υπόσταση της «συνόδου» και για τη θεολογική–δογματική εκτροπή της, ας τα πληροφορηθεί η εφημερίδα από τη σοφία–αγιότητα των Πατέρων.

Στην ανακοίνωση της Ιεράς σύναξης διαβάζουμε:

«Η Σύνοδος έγινε μετά από πολυχρόνιον προετοιμασίαν. Προ της Συνόδου τα προετοιμασθέντα κείμενα εκοινοποιήθησαν προς γνώσιν των πιστών και με τη δυνατότητα εκφράσεως κάποιας γνώμης».

Πότε, σεβαστοί Πατέρες, το θεματολόγιό της έγινε προσβάσιμο στο απλό Ορθόδοξο πλήρωμα; Πότε δόθηκε σε Ορθοδόξους Ιεράρχες, για παράδειγμα στον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, η ποιμαντική δυνατότητα να το μελετήσει;

Στην εφημερίδα του Βόλου «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» (28/11/1976), ο τότε επίσκοπος κ. Χριστόδουλος δημοσίευσε άρθρο με τίτλο: «ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ».

Έγραφε: «Τα θέματα που θα απασχολήσουν την Μεγάλη Σύνοδο θα είναι πρακτικής φύσεως, από εκείνα που ενδιαφέρουν κλήρο και λαό. Αυτό σημαίνει πως πρέπει όλοι μας να λάβουμε μέρος στις συζητήσεις που θα προηγηθούν για την τελική επεξεργασία. Έγκαιρα θα γίνουν γνωστά τα θέματα και θα προκληθεί διάλογος, στον οποίο θα μετάσχουν βέβαια ειδικοί θεολόγοι, αλλά και όλο το πλήρωμα. Αυτό σημαίνει να αποκτήσουμε όλοι συνοδική συνείδησι».

Ουδέποτε ο Σεβ. Χριστόδουλος δημιούργησε μηχανισμό ενημέρωσης με μορφή διαλόγου ή συνεδρίου ή κληρικολαϊκής σύναξης, με θέμα την «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ».

Σε επιστολή μου προς τον κ. Χριστόδουλο (υπάρχει στο αρχείο μου), του ζήτησα να υποδείξει τρόπους συμμετοχής στο διάλογο, μα δεν απάντησε.

Για το άρθρο του κ. Χριστόδουλου υπάρχει σχολιασμός και στην εφημερίδα «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ» (20/12/76).

Οι θέσεις–προτάσεις του Σεβασμιωτάτου διατυπώθηκαν επικοινωνιακά, ως θεωρίες, μη δυνάμενες να ελεγχθούν και να εφαρμοσθούν από τις τοπικές εκκλησίες της Ελλάδος και από το πλήρωμα της Ι. Μ. Δημητριάδος. Απλές θεωρίες και οι δικές σας θέσεις, περί «κάποιας γνώμης», συμπληρωματικές του κ. Χριστόδουλου. Βλέπουμε, μια «μυστηριώδη» ιστορική συνέχεια–σύνδεση σε θέσεις, ευθυγραμμισμένες με όσα επιτάσσει ένα οικουμενιστικό κατευθυντήριο σύστημα αναθεωρήσεως των Ορθοδόξων αξιών.

Στο «Μήνυμα του Αγίου Όρους» υπάρχει, ακόμη, και η εξής τοποθέτηση: «Επειδή είμεθα αποδέκται αυτών των ανησυχιών, και ευρισκόμενοι εντός της Εκκλησίας, απευθύνομεν προς όλους τον χαιρετισμόν του Αναστάντος Χριστού: Ειρήνη υμίν. Δεν υπάρχει λόγος ταραχής, εφ’ όσον ευρίσκεται μεθ’ ημών ο Αναστάς Κύριος».

Οι μαθητές του Κυρίου, όπως μας πληροφορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς «πτοηθέντες δε και έμφοβοι γενόμενοι εδόκουν πνεύμα θεωρείν και είπεν αυτοίς· τι τεταραγμένοι εστέ, και διατί διαλογισμοί αναβαίνουσιν εν ταις καρδίαις υμών; Ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ ειμί· Ψηλαφήσατέ με και ίδετε, ότι πνεύμα σάρκα και οστέα ουκ έχει καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα και τούτο ειπών επέδειξεν αυτοίς τας χείρας και τους πόδας» (Λουκ. Κδ΄, 37-40).

Ο Κύριος έδωσε στους μαθητές μια μορφή οντολογικής ευρυχωρίας, για να τον ψηλαφήσουν! Ήθελε ο Κύριος, η εξοβέλιση του φόβου–ταραχής να είναι και καρπός μιας γνώσης στα όρια του νου, της καρδιάς, της βουλήσεως και των αισθήσεων.

Η «σύνοδος» της Κρήτης, σεβαστοί Πατέρες, ως θεολογικός λόγος και ως θεολογική εμπειρία, δεν εκφράζει την αληθινή θεολογία, την θεολογία των Αγίων Πατέρων, που αποτελεί και τον οικείο χώρο μας, ως Ορθοδόξων. Γι’ αυτό και δεν τόλμησε τον λόγο: Ψηλαφήσατέ με και ίδετε. Έπρεπε, χωρίς επιζήμια πολυπλοκότητα και φιλοσοφία, απορρίπτοντας τον οικουμενισμό, ως αίρεση και ειδωλολατρία των ιδεολογιών, να τόνιζε: Ψηλαφήσατέ με! Ιδού διαφύλαξα ανέγγιχτο το θησαυρό της Ορθοδοξίας, της Θείας οικονομίας.

Ψηλαφήσατέ με και ίδετε, ότι έδωσα ιδιαίτερη βαρύτητα στην Ορθόδοξη παράδοση.

Ψηλαφήσατέ με, για να βιώσετε τη μυστηριακή ομορφιά της Εκκλησίας, ως ελευθερώνουσα αλήθεια, χωρίς αυθαίρετες φιλοσοφικές–διανοητικές τοποθετήσεις (βαπτισματική θεολογία, για παράδειγμα).

Ψηλαφήσατέ με, προς αυτογνωσία και καθολική Ορθόδοξη γνώση, για να πουλήσουμε όλα όσα έχουμε, για να αγοράσουμε (διαφυλάξουμε από τον οικουμενισμό) τον πολύτιμο μαργαρίτη (Ματθ. 13, 46), που είναι ο Χριστός και η αληθινή Εκκλησία. Δυστυχώς δεν το έπραξε.

Ερωτήματα: Σεβαστοί Πατέρες ψηλαφήσατε, θεολογικά, την εκκλησιολογική υπόσταση της «συνόδου» της Κρήτης; Ο οικουμενισμός της είναι αληθής Χριστοκεντρισμός;

Η «Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης», σεβαστοί αγιορείτες ηγούμενοι, διατήρησε και απεικονίζει την καθολικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας; Δεχόμενη ως νέα πίστη τον οικουμενισμό, είναι σταθερός παράγοντας ενότητας πίστεως; Είναι δηλ. εντός της Εκκλησίας;

Ο κανονιστικός της ρόλος είναι συνέχεια της Αποστολικής αυθεντίας και της θεολογίας των Πατέρων;

Όταν αποδεχώμεθα μια «συμφωνία» επισκόπων και επισκοπούμενων, που αλλοιώνει την Ορθόδοξη θεολογία, την Ορθόδοξη λειτουργική ζωή και το ορθόδοξο ήθος, τότε μπορεί να ευρίσκεται «μεθ’ ημών ο Αναστάς Κύριος»; Ασφαλώς, όχι!

Το «Μήνυμα του Αγίου Όρους» αποτελεί μια προέκταση–συνιστώσα της «συνόδου» της Κρήτης, διότι έχει τα εξής πνευματικά χαρακτηριστικά:

- Δεν αναφέρει, ότι ο οικουμενισμός είναι αίρεση.

- Δεν ονομάζει ως αίρεση την «απομάκρυνση» της Ρώμης.

- Τονίζει τη Λειτουργική Χάρη αόριστα και όχι στα όρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

- Δεν αναφέρει με αγιοπατερικές θέσεις, πότε είσαι «εντός Εκκλησίας»

- Καταλογίζει ως αιτία των σχισμάτων τις ταραχές και την απόγνωση και όχι το αιρετικό φρόνημα.

- Εφιστά την προσοχή στους πιστούς που αντιδρούν και αποσιωπά την ευθύνη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

- Δεν μνημονεύει τους παλαιότερους αγώνες των αγιορειτών εναντίον του οικουμενισμού, αλλά ομιλεί αόριστα περί παλαιοτέρων θέσεων του Αγίου Όρους.

- Πολλές εκκλησιολογικές διατυπώσεις του, είναι απλά «πανηγυρικοί» λόγοι.

- Ομιλεί περί «αυτοκρατορίας αγάπης», όπως ο αιρετικός Πατριάρχης Αθηναγόρας.

- Δεν αναφέρει, πως αντιμετώπισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι τις αιρέσεις.

- Δεν ερμηνεύει τον όρο «Εκτός Εκκλησίας», πως δηλ. νοείται Αγιοπατερικά.

- Δεν ενημέρωσε, ότι δημιουργείται μια «νέα, οικουμενιστική Εκκλησία».

Άξιο παρατηρήσεως, ότι το «Αγιορειτικό Μήνυμα» ενώ επικαλείται την ιστορική εγκύκλιο (1848) των 4 Πατριαρχών, δηλ.:

«ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις θέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού»,

στην πράξη το επίσημο Άγιο Όρος την αναιρεί και διώκει τους Αγιορείτες Πατέρες, που δεν εμόλυναν τα ιμάτιά τους με οικουμενισμό, ενώ μέμφεται τους πιστούς που αντιδρούν. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Κυρίου: «αλλά έχεις ολίγα ονόματα εν Σάρδεσιν, ά ουκ εμόλυναν τα ιμάτια αυτών και περιπατήσουσι μετ’ εμού εν λευκοίς, ότι άξιοι εισιν» (Αποκ. 3,4).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αγιορείτες ή ψευδοπροφήτες;

Ἡ Ἔκτακτη Διπλῆ Ἱερὰ Σύναξη

-

τοῦ Ἁγίου Ὅρους, …παραπλανᾶ!

    Τὸ Μήνυμα τῆς «Ἔκτακτης Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως τοῦ Ἁγίου Ὅρους» (ἐδῶ), εἶναι ἕνα παραπλανητικὸ κείμενο ποὺ καλύπτει (καὶ ἐκφράζει) τὶς Φαναριώτικες κακοδοξίες. Ἕνα κείμενο ποὺ γράφτηκε μὲ σκοπιμότητα, ὥστε πίσω ἀπὸ θεολογικὴ θεωρητικολογία καὶ ὡραιολογία, νὰ ἀποκρύψει ὅτι, τὶς ἡγετικὲς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας, σήμερα τὶς ἔχουν καταλάβει ψευδοποιμένες, «λύκοι ἅρπαγες» ποὺ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία.

    Ὅταν, ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμετώπισε παρόμοιους ποιμένες τοῦ Ἰσραὴλ δὲν καθησύχαζε τοὺς πιστούς (ὅπως ὑπακούοντας στὰ κελεύσματα τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Βαρθολομαίου κάνουν οἱ Ἁγιορεῖτες), ἀλλὰ ἐξαπέλυσε ἐκεῖνα τὰ φοβερὰ «οὐαί».

    Ἀναφέρονται οἱ Ἁγιορεῖτες στὸν ὕμνον τῆς Πεντηκοστῆς, «πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, …ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας», γιὰ νὰ μᾶς μεταδώσουν τὸ μήνυμα: μὴ φοβᾶσθε, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δὲν θὰ ἀφήσει τὴν Ἐκκλησίαν του, Αὐτὸ τὴν καθοδηγεῖ, Αὐτὸ θεραπεύει τὰ ἀσθενήματα κ.λπ. Θὰ τοὺς θυμίσουμε, ἐμεῖς μὲ τὴ σειρά μας, ὅτι τὸ πρῶτο ἀσθένημα ποὺ διορθώνει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι αὐτὸ τῆς αἱρέσεως, τὸ ὁποῖον διαστρέφει τὴν ἀλήθεια, σπέρνει τὴν ταραχή, τὴν σύγχυση, τὴν ἀλλοίωση τῆς σχέσεως Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων: «Γλῶσσαι ποτὲ συνεχύθησαν, διὰ τὴν τόλμαν τῆς πυργοποιΐας… ἐκεῖ κατεδίκασε Θεὸς τοὺς ἀσεβεῖς τῷ πταίσματι» καὶ «κατειργάσθη ἡ ἀφωνία, πρὸς τιμωρίαν» καὶ διεκόπη ἡ κοινωνία.

    Κι αὐτὰ τὰ «κατορθώματα» τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸ Θεό, ποὺ ὅσοι τὰ ἀπεργάζονται δὲν εἶναι Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἀποτελοῦν «ἐκκλησία πονηρευομένων» καὶ ψευδεκκλησία, ἔρχεται τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ τὰ θεραπεύσει κι ὄχι νὰ τὰ «κουκουλώσει», ὥστε νὰ ὑπάρχουν, ἀλλὰ κρυμμένα, νὰ ἔχουν ὅλο τὸ χρόνο καὶ τὴν εὐχέρεια νὰ διχάζουν καὶ νὰ ἀπομακρύνουν ψυχὲς ἀπὸ τὸ Θεό: «ἐνταῦθα ἐφώτισε Χριστὸς τοὺς ἁλιεῖς τῷ Πνεύματι» καὶ «ἄρτι καινουργεῖται ἡ συμφωνία, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

  Καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ Κύριος, αὐτὴν τὴν θεραπεία τὴν πραγματοποιεῖ ὄχι μαγικά, ἀλλὰ διὰ τῶν ἀνθρώπων Του, τῶν Ἁγίων. Καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες θὰ ἔπρεπε νὰ θέλουν νὰ μιμηθοῦν τὸ ρόλο τῶν Ἁγίων, ποὺ θεραπεύουν τὴν αἵρεση, κι ὄχι τὸ ρόλο τῶν αἱρετικῶν, ποὺ ὑπηρετοῦν ἄλλο κακοποιὸ «πνεῦμα».

   Μᾶς λένε οἱ Ἁγιορεῖτες ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα «ἐὰν ὡς ἄνθρωποι παρεκκλίνωμεν μᾶς ἐπαναφέρει εἰς τὸν ὀρθὸν δρόμον». Δὲν μᾶς λέγουν ὅμως (ὅπως ὁ Θεὸς διὰ τῶν Προφητῶν καὶ Ἁγίων του ἔλεγε), ἐὰν ὑπάρχουν σήμερα τέτοιοι ἄνθρωποι ποὺ παρεκκλίνουν: Γιατί  ὅμως δὲν κατονομάζουν ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ παρεκκλίνουν, ὥστε ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ προφυλαχθεῖ; Μήπως ὁ πρῶτος κι ὁ καλύτερος εἶναι αὐτὸς ποὺ μνημονεύουν, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, καὶ γιὰ νὰ μὴ διωχθοῦν, γι' αὐτὸ σιωποῦν;

  Δὲν κάνουν, λοιπόν, οἱ Ἁγιορεῖτες ὅ,τι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι «ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος»! Ἀσκόπως χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁ ὅρος «λοιμώδεις»; Δὲν μολύνουν τοὺς πιστοὺς οἱ αἱρετικοί; Μήπως ἐξ αἰτίας τῶν «λοιμωδῶν λύκων» ποὺ μνημονεύουν μολύνθηκαν ἀνεπανόρθωτα καὶ οἱ ἴδιοι;

   Δυστυχῶς, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν ἔχει ἕνα καὶ μόνο σκοπό· μὲ ὀρθοδοξοφανῆ γλῶσσα νὰ παραπλανήσει τοὺς πιστούς, καὶ ἰδιαιτέρως αὐτοὺς ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς κακόδοξους πλέον Ἐπισκόπους. Θυμίζουν οἱ Ἁγιορεῖτες (πόση θλίψη!) τοὺς ψευδοπροφῆτες τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἔλεγαν πρὸς τὸ λαὸ ὅτι οἱ ἀποστᾶτες τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, δηλ. οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ, εἶναι καλοί, ὅτι λένε καὶ πράττουν τὸ σωστό!

   Ἔτσι κι ἐδῶ, οἱ Ἁγιορεῖτες διαβεβαιώνουν ὅτι ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι «ὁ φύλαξ τῆς Πίστεως» ὅτι «ἀνήκωμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, τὸ Σῶμα Χριστοῦ», δὲν  μᾶς λένε ὅμως, ἂν ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησία καὶ οἱ αἱρετικοί! Καὶ οἱ αἱρετικοί, ἔστω κι ἂν κατέχουν θρόνους Ἐπισκόπων καὶ Πατριαρχῶν, ἔστω κι ἂν τελοῦν μυστήρια, δὲν ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία, ὡς ψευδεπίσκοποι καὶ φθορεῖς τῆς Ἐκκλησίας κι «ὡς ἀποστάντες τῆς Ἀληθείας»!

   Κι ἂν οἱ Ἁγιορεῖτες, παρουσιάζουν τοὺς λύκους ὡς πρόβατα, τότε πῶς ὁ Λαός, «ποιμαινόμενος» ἀπὸ λύκους εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχει ὑγείαν, καὶ διαύγειαν πνεύματος γιὰ νὰ διακρίνει τὶς αἱρέσεις, καὶ θέληση γιὰ νὰ ἀποβάλλει, ὅσα εἶναι "ξένα" τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀφοῦ οἱ Ἁγιορεῖτες τὰ "ξένα" τὰ παρουσιάζουν ὡς οἰκεῖα;

     Καὶ πῶς οἱ Ἁγιορεῖτες (ὡς νὰ εἶναι ἀφελεῖς καὶ πρωτάρηδες εἰς τὰ τῆς Πίστεως) μᾶς λέγουν ὅτι «αἱ ταραχαὶ ὁδηγοῦν εἰς σχίσματα», καὶ τάχα θέλουν νὰ προλάβουν αὐτὰ τὰ σχίσματα ποὺ πιθανὸν θὰ γίνουν, ἀλλὰ δὲν ὁμιλοῦν γιὰ τὸ δογματικὸ  ΣΧΙΣΜΑ (Ἰ. Ρωμανίδης) ποὺ ἤδη ἔχουν κάνει οἱ Οἰκουμενιστές, ἀφοῦ κατὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας οἱ αἱρετίζοντες ἀποσχίζονται τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας;

   Γιατί, πατέρες, διαστρέφετε τὰ πράγματα, καὶ κρύβετε τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων μας; Δὲν μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοι ὅτι, ὅσοι εἶναι μὲ τὴν Ἀλήθεια, αὐτοὶ εἶναι μὲ τὸν Χριστό καὶ στὴν Ἐκκλησία Του, κι ὅσοι εἶναι μὲ τὸ ψεῦδος τῆς αἱρέσεως, ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπ’ αὐτήν; Καὶ μὴ μᾶς πεῖτε ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικοὶ οἱ Οἰκουμενιστές, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία δὲν τοὺς καταδίκασε ἀκόμα. Διότι, ὅπως πολὺ ὡραῖα μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοί μας, ἕνας ἐγκληματίας, δὲν γίνεται ἐγκληματίας ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ καταδικαστεῖ ἀπὸ τὸ δικαστήριο, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἔκανε τὸ φόνο!

   Κρίμα καὶ πάλι κρίμα! Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο ἄνοιξαν τὸ στόμα τους οἱ Ἁγιορεῖτες κι ἀντὶ νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ καθοδηγήσουν τὸ Ποίμνιο νὰ ἀπομακρυθεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως, τὸ καθησυχάζει πρὸς δόξαν τῶν αἱρετικῶν τοῦ Φαναρίου!

Π.Σ.

ΦΩΝΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ! "Φεύγετε τους ετερόφρονας" Οικουμενιστές Επισκόπους! --(Σχόλιο)

ΦΩΝΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ

ΕΚ ΤΟΥ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ

Εἰς ἀτραποὺς δυσβάτους, σκοτεινὰς καὶ νεφελώδεις βαδίζει ὁλοταχῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης

 Πηγή: «Θρησκευτικά»

Γέρων Ἐρημίτης Ἁγίου Ὄρους:

«... Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ πίστις καὶ ὁμολογία δὲν ἀλλάζει μὲ τοὺς καιρούς, δὲν μεταβάλλεται μὲ τοὺς χρόνους, δὲν ἀλλοιοῦται ἀπὸ περιστάσεις, ἀλλὰ μένει πάντοτε ἡ αὐτὴ καὶ παλαιὰ καὶ νέα... Τί τολμῶσιν αὐτοὶ οἱ νέοι «θεολόγοι» νὰ κινήσουν τὰ ἀκίνητα....» (Εὐγένιος Βούλγαρις). Πόσον δίκαιον εἶχε καὶ πόσον ἀληθινά, προφητικὰ καὶ συνάμα διαχρονικὰ ἦταν καὶ παραμένουν τὰ πεφωτισμένα καὶ ἱερὰ λόγια τοῦ ἀοιδίμου καὶ μεγάλου διδασκάλου τῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας μας, τοῦ Εὐγενίου Βουλγάρεως.

Ζοῦμε ὄντως ἀποκαλυπτικοὺς καιρούς. «Αἱ ἡμέραι πονηραὶ εἰσιν». Δὲν χρειάζεται ἄλλωστε ἰδιαιτέρα προσπάθεια κατανοήσεως, τὸ ὅτι δηλαδὴ εὑρισκόμεθα ὀλίγον τί, πρὸ ἀνησυχητικῶν ἀπροβλέπτων καὶ ἐν γένει δυσαρέστων ἐξελίξεων.... Ἀσφαλῶς δὲν τρομοκρατοῦμε καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἴμεθα κυριευμένοι ὑπὸ πνεύματος ἀπαισιοδοξίας ἀπελπισίας, καὶ ἀπογνώσεως, μὴ γένοιτο· ἀλλὰ πάντοτε ἔχοντες ὡς ὁδοδείκτην, πυξίδα καὶ ὁδηγὸν τὴν καλὴν ὁμολογίαν, τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς παρέδωσαν ὡς καλὴν Παρακαταθήκην, τὴν Μόνην Ἀληθινὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, τὴν ὁποίαν διετράνωσαν, καὶ ἐμεγάλυναν καὶ ἐκραταίωσαν, διὰ τοῦ φωτισμοῦ τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, διὰ τῶν ἱερῶν Κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, διὰ τῆς ἱερᾶς καὶ ὀρθοδόξου παραδόσεως, διὰ τῆς προσεκτικῆς των διατηρήσεως καὶ ἐμπεδώσεως τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων, καὶ τέλος διὰ τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀληθείας τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔτσι πορευόμεθα ἀσφαλῶς, πρὸς τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν ἡμῶν καὶ τελείωσίν μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι ὁ θησαυρὸς τῆς ζωῆς μας.

Πόσο πολὺ θλίβεται ἡ ψυχὴ καὶ ἡ καρδία ἡμῶν ἐκ τῶν γεγονότων ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴν σημερινὴν ἀποστασίαν περὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν τῶν ταγῶν καὶ «ὁδηγῶν» καὶ «φυλάκων», ὅπου σέρνονται ἅμα καὶ ὁλοταχῶς ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Πανθρησκείας τῆς νοθεύσεως τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ἀμετανοήτου πορείας των, καινοτομίας τῶν φρονημάτων καὶ τῶν λειτουργικῶν πρακτικῶν των. Ἐν γένει, ἐν ἑνὶ λόγῳ, οἱ ταγοί μας αὐτοὶ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἕως καὶ τῆς σήμερον, κινούμενοι πάντοτε δυστυχῶς τῶν ὑπὸ τῆς Δυτικῆς καινοτομίας προμάχων, τῶν ἐνθέρμων καὶ ἐκκεκαυμένων (κατὰ Εὐγένιον Βούλγαριν) ὑπὸ ἀδιακρίτου καὶ ἀνοσίου «ζήλου διαφεντευτῶν καὶ ὑπασπιστῶν τῆς παπικῆς μονοκρατορίας Λατίνων», «προσφέρουν» λοιπὸν μόνον λύπην εἰς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα, ἀποστροφὴν καὶ δυσαρέσκειαν.

Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὅλως αὐθαιρέτως ἀνυποχώρητος εἰς τὴν οἰκουμενιστικὴν γραμμήν, καὶ πορείαν του, δυστυχῶς δὲν ἀκούει τὶς τόσες δίκαιες φωνὲς διαμαρτυρίας τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ θεόσωστον χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν συγκινεῖται ποσῶς ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερικὴν στάσιν καὶ τὴν καλὴν καὶ φιλόθεον ὁμολογίαν τῶν εὐλαβεστάτων, πεφωτισμένων καὶ κατὰ πολλὰ ἐναρέτων κληρικῶν, καθηγητῶν, Ἐπισκόπων, λαϊκῶν καὶ ὁσιωτάτων Γερόντων καὶ Μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καὶ συνεχίζει προχωρῶντας μανιωδῶς, ὁλοταχῶς ὄχι εἰς ὁδὸν σωτηρίας καὶ ἀσφαλείας καθὼς ὁ ἴδιος νομίζει, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς ἀτραποὺς δυσβάτους, σκοτεινὰς καὶ νεφελώδεις, καὶ ἀλλοίμονον λέγομεν εἰς ὅποιον πιστὸν καὶ ὀρθόδοξον συμφωνεῖ μὲ τὶς ἀνορθόδοξες αὐτὲς κινήσεις τοῦ Πατριάρχου...

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει «....μὴ συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ...» γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν οἱ πιστοὶ θὰ πρέπη πάσῃ θυσίᾳ, ἐν σπουδῇ, ἐν ἐγρηγόρσει, ἐν προσευχῇ ἀδιαλείπτῳ ἐν κατανύξει, ἐν δάκρυσι, νὰ φροντίζουν πρωτίστως καὶ πάνω ἀπ᾽ ὅλα νὰ φυλάττουν τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ ὁμολογίαν των γνησίαν, καθαράν, ἀνόθευτον καὶ λελαμπρυσμένην ἀποφεύγοντες τὰ οἰκουμενιστικὰ φρονήματα, τὶς λεγόμενες συμπροσευχὲς μετὰ ἑτεροδόξων καὶ ἀλλοθρήσκων. Ἀλλὰ μὲ συνεχῆ βίωσιν τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας καὶ ὀρθοδόξου διαγωγῆς των, νὰ ζοῦν μὲ ἰσόβιον μετάνοιαν, ὀρθοπραξίαν θεοφιλεστάτην, καλλιέργειαν ἀείρρητον τῶν ἔργων τῶν ἀρετῶν, ἐν τῷ μυστικῷ ἀγρῷ τῆς καθαρᾶς καρδίας των, οὕτως ὥστε νὰ δοξάζεται ὁ Πανάγιος Τριαδικὸς Θεός μας, ἀληθῶς καὶ γνησίως, τοὐλάχιστον ὑπὸ τῶν ἀκαινοτομήτων καὶ μὴ ἀποδεχομένων οὔτε συμφωνούντων μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς «ἀβρότητες» τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν καὶ ποιμεναρχῶν...

Ποτὲ νὰ μὴ λησμονῆ ὁ πιστὸς λαός μας τὰ θεοφώτιστα καὶ ἱερὰ λόγια τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς μᾶς λέγει: «...Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί, φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι, καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι...». Ἆραγε πῶς δύναται νὰ ἀνθέξη τὴν σημερινὴν προδοσίαν τῆς φιλτάτης ἡμῶν ὀρθοδόξου πίστεως, κάθε ψυχὴ ὀρθοδόξου πιστοῦ; Μετὰ πολλῆς λύπης καὶ συνοχῆς καρδίας, κατ᾽ ἔτος ἑκατέρωθεν (ἐκ Δύσεως καὶ ἐξ Ἀνατολῆς διὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου) τελοῦνται ἄνευ τῆς συμφώνου γνώμης τῶν πιστῶν οἱ συνεορτασμοὶ κατὰ τὰς λεγομένας θρονικὰς ἑορτὰς Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης μὲ συμπροσευχὰς καὶ συλλείτουργα τῶν ἐκπροσώπων Φαναρίου καὶ Βατικανοῦ.

Εἶναι ἀδιανόητον, ἀνήκουστον, καὶ παντελῶς «ἀπόβλητον» ἐκ τῆς ὀρθοδόξου συνειδήσεως τῶν πιστῶν νὰ συμβαίνουν τοιαῦτες οἰκουμενιστικὲς κινήσεις καὶ πρακτικές, ὅπου μόνον σκάνδαλον διανέμουν, ἀποστροφὴν καὶ θλῖψιν... Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, αὐτὴ ἡ Μόνη Ἀληθινὴ πίστις καὶ Ὁδὸς καὶ Ζωή, ἔχει τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας της, οἱ ὁποῖοι ἔχουν θεσπισθῆ διὰ Πνεύματος Ἁγίου καὶ εἶναι ἰσόκυροι μὲ τὴν Ἁγίαν Γραφήν. Ὅμως δυστυχῶς οἱ σημερινοὶ οἰκουμενισταὶ ἀρχιερεῖς καὶ ποιμενάρχαι, συγκρητισταί, παραβαίνουν αὐτοὺς εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ κηρύττουν «νέον Εὐαγγέλιον» (Γαλ. α´ στ´ 6).

Ὁ ΜΕ´ Ἀποστολικὸς Κανών μετὰ συμφωνίας καὶ ἑτέρων Ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύει τὴν συμπροσευχήν καὶ συλλειτουργίαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν: «...Ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω...».

Κατ᾽ ἐκείνην τὴν εὐλογημένην ἡμέραν, ἐν τῇ ὁποίᾳ ὅλη ἡ Ἁγιορειτικὴ Ἀδελφότης συνεόρταζεν καὶ τιμοῦσε διὰ κατανυκτικωτάτης ἱερᾶς ἀγρυπνίας τὸν προστάτην ἡμῶν Ἅγιον Ἱερομάρτυρα Κοσμᾶν, ὁ ὁποῖος εἶχε μαρτυρήσει ἀπὸ τοὺς Λατινόφρονας αἱρετικούς, καὶ δὴ ὑπὸ τοῦ τότε Πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου, κατ᾽ ἐκείνην λοιπὸν τὴν ἡμέραν εἰς τὸ «ἐσβεσμένον πλέον Φανάριον» ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐδέχετο εἰς τὸ Πατριαρχικὸν Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τὸν αἱρεσιάρχην τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, τὸν Πάπαν Φραγκίσκον, ἄνευ μετανοίας τοῦ δευτέρου καὶ ἐπιστροφῆς εἰς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, ἐκ μέρους τοῦ Πάπα καὶ ἀκολούθως ὑπῆρξαν συμπροσευχαί, συνεορτασμός, κοιναὶ δηλώσεις καὶ κοιναὶ ὑπογραφαί...

Κατ᾽ ἐκείνην τὴν ἡμέραν οἱ καμπάναι τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐκτυποῦσαν πενθίμως. Ἐννοοῦμε, ὄχι τὶς ἐξωτερικὲς καμπάνες τῶν Ἱερῶν μας Μονῶν, ἀλλὰ ἐκτυποῦσαν πενθίμως αἱ ἐσωτερικαὶ καμπάνες τῶν μυστικῶν καρδιῶν ἡμῶν, ἐκτυποῦσαν πενθίμως αἱ συνειδήσεις ὅλων τῶν Ἁγιορειτῶν συνασκητῶν ἡμῶν, τῶν εὑρισκομένων, ἐν ταῖς σκήτεσι, ἐν τοῖς κελλίοις, καὶ ἐν τοῖς κοινοβίοις ἅπαντες γάρ, συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως καὶ ταυτοχρόνως ἀνέπεμπαν θρηνώδεις φωνὲς καὶ κλαυθμούς, προσευχόμενοι ἐν τῷ μυστικῷ τόπῳ τῆς καρδίας των... «στήριξον Ὀρθοδοξίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν Σου Χριστέ, καὶ εἰρήνευσον τὴν ζωὴν ἡμῶν ὡς Ἀγαθὸς καὶ Φιλάνθρωπος...».

Αἱ ἡμέραι ἡμῶν εἰσιν πονηραί, ἀποκαλυπτικαί, καὶ διὰ τοῦτο ὀφείλομε πάντοτε νὰ εἴμεθα ἄγρυπνοι, προσεκτικοί, νήφοντες καὶ προσευχόμενοι ἀδιαλείπτως εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν καὶ Σωτῆρα μας, νὰ γίνη ἵλεως καὶ νὰ εὐσπλαγχνισθῆ, τὸ πολύπαθον ποίμνιον τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ὀφείλομεν καὶ νὰ δεώμεθα πάντοτε, καὶ νὰ ἱκετεύωμεν, καὶ νὰ παρακαλοῦμεν τὸν Κύριον ἡμῶν, ἵνα φωτίση τοὺς ἐν σκότει πορευομένους ἀδελφούς ἡμῶν, ὅπως ἀπομακρυνθοῦν πάραυτα καὶ τὸ ταχύτερον δυνατὸν ἀπὸ τὴν συγκρητιστικὴν - οἰκουμενιστικὴν πανθρησκείαν τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Πρέπει νὰ προσέχωμεν πολύ, ὥστε νὰ μὴ ἐπιτρέπωμεν νὰ εἰσέλθη εἰς τὸν νοῦ μας οὔτε ὁ παραμικρὸς λογισμὸς καὶ οὔτε ἡ ἐλαχιστοτάτη σκέψις ἀμφιβολίας ἤ ἀμφισβητήσεως περὶ τῆς μοναδικότητος καὶ τῆς αὐθεντίας καὶ τῆς μόνης Κιβωτοῦ τῆς σωτηρίας, ὅπου δὲν εἶναι ἄλλο, ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, καὶ τὸ ὀρθόδοξον ἐκκλησιαστικὸν ἦθος, ὅπου παρελάβομεν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας ἡμῶν, ἀπὸ τοὺς ὁμολογητάς, ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Ἀποστόλους, τοὺς Μάρτυρας τῆς πίστεως, καὶ ἀπὸ τοὺς Ὁσίους καὶ Δικαίους Διδασκάλους ἡμῶν. Ἅπαντες οἱ ὁσιώτατοι πατέρες καὶ Γέροντες τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ συνασκηταὶ ἡμῶν, οἱ ἀποτελοῦντες τὴν σύμπασαν Ἁγιορειτικὴν ἀδελφότητα, συμφωνοῦν ὁμοφώνως, καὶ τάσσονται ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Σήμερον, ποὺ δυστυχῶς ὅλοι σχεδὸν οἱ ποιμενάρχαι ὅλων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, σιωποῦν, συνευδοκοῦν καὶ συντάσσονται μὲ τὴν ὀλέθριον αὐτὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ - συγκρητισμοῦ, ἐμεῖς θὰ πρέπη μὲ φόβον Θεοῦ, μὲ καλὴν ἀνησυχίαν, καὶ πόθον θεῖον νὰ προσευχώμεθα εἰς τὸν Κύριον ὅπως ἀναδείξη ἱερὰ καὶ φωτισμένα πρόσωπα, ἔχοντες τὴν ἁγιότητα, τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, τῶν ὁμολογητῶν καὶ ἱερομαρτύρων τῆς ὀρθοδοξία μας, ὥστε νὰ ἀναχαιτίσουν αὐτὴν τὴν παναίρεσιν. Χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἀπὸ ὅλους μας καθαρὰ πίστις καὶ καλὰ ἔργα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος «.... ὥσπερ γὰρ τὸ σῶμα χωρὶς πνεύματος νεκρόν ἐστιν, οὕτω καὶ ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι...» (Ἰακ. β´ 26).

Ἐν κατακλεῖδι νὰ μὴ λησμονῶμεν ποτὲ τὸν ὑπέροχο δυνατὸν καὶ ἄκρως παρηγορητικὸν λόγον τοῦ Κυρίου μας, ὅπου μᾶς λέγει: «...Πορευθέντες οὖν, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς, τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾽ ὑμῶν εἰμὶ πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

«Ὀρθόδοξος Τύπος», 27/3/2015

Σχόλιο:

Ἀναφέρεις, Γέροντα, ὅτι οἱ ἡγέτες τῆς Ὀρθοδοξίας «σέρνονται πρὸς νόθευσιν τῆς Πίστεως»! Μὰ ἀγνοεῖτε, Γέροντα, ὅτι ἤδη ἔχουν νοθεύσει τὴν Πίστη; Γράφετε: «Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὅλως αὐθαιρέτως ἀνυποχώρητος εἰς τὴν οἰκουμενιστικὴν γραμμήν, καὶ πορείαν του, δυστυχῶς δὲν ἀκούει τὶς τόσες δίκαιες φωνὲς» καὶ «δὲν συγκινεῖται ποσῶς ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερικὴν στάσιν» τῶν πιστῶν.

Σωστὰ τὰ λέτε, Γέροντα, γιὰ τὸν Πατριάρχη. Ἀλλὰ ρωτᾶμε. Μήπως κι ἐσεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες, καὶ οἱ Πρωτοπρεσβύτεροι ποὺ τοὺς ἐπαινεῖτε, καὶ τὰ ἱστολόγια ποὺ σᾶς φιλοξενοῦν, δὲν νοθεύετε τὴν Ἁγίαν μας Παράδοση σὲ ἄλλο σημεῖο, σὲ ἐκεῖνο τῆς μνημονεύσεως αὐτῶν ποὺ κατηγορεῖτε; Μήπως ἐσεῖς, «συγκινεῖστε» ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερικὴ στάση τῶν διαχρονικῶς ἀποτειχισμένων Ἁγίων καὶ πιστῶν, μάλιστα ἁγιορειτῶν ἐπὶ Βέκκου, ἐπὶ Ἀθηναγόρου, ἐπὶ Δημητρίου; Μήπως ἐσεῖς, «ὅλως αὐθαιρέτως», δὲν ἐπικοινωνεῖτε μὲ τοὺς κακοδοξοῦντας, ἀρνούμενοι νὰ κάνετε ἐκεῖνο ποὺ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι, περιμένοντες νὰ ἀνανήψουν οἱ Καθηγούμενοι καὶ οἱ Πρωτοπρεσβύτεροι καὶ νὰ ἡγηθοῦν τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀποτειχίσεως; Δὲν σᾶς φτάνει ἡ διδασκαλία καὶ οἱ Ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων; Περιμένετε καὶ τὴν εὐλογία τῶν χαρτοπολεμιστῶν καὶ σιγονταροοικουμενιστῶν;

Ποιό ἀντίκρυσμα ἔχει ἡ συμβουλή-προτροπή σας, Γέροντα, ὅπως «οἱ πιστοὶ θὰ πρέπη πάσῃ θυσίᾳ νὰ φυλάττουν τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καθαράν, ἀποφεύγοντες τὰ οἰκουμενιστικὰ φρονήματα», ἢ ἡ παράθεση τοῦ λόγου τοῦ ἁγίου Μάρκου, ὅτι «ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι, καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι...», ὅταν τοῦτο λησμονεῖτε νὰ τὸ πράξετε; ὅταν συμπράττετε μὲ ἐκείνους ποὺ ἄσπλαχνα κατηγοροῦν ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὅσους στὶς μέρες μας ἀκολούθησαν (παρὰ τὶς ἐλλείψεις καὶ τὶς ἁμαρτίες τους) αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν συμβουλὴ τῶν Ἁγίων περὶ ἀποτειχίσεως;

Γιατί κατηγορεῖτε τοὺς «σημερινοὺς οἰκουμενιστὰς ἀρχιερεῖς καὶ ποιμενάρχας» ὡς «παραβαίνοντας αὐτοὺς (τοὺς Ἱ. Κανόνας) εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ κηρύττοντας “νέον Εὐαγγέλιον”» καὶ δὲν συνειδητοποιεῖτε ὅτι σὲ παρόμοια παράβαση προβαίνετε κι ἐσεῖς, διαγράφοντας τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου;