"ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΦΤΕΙ ΕΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ"!!! (Μοναχός Αβέρκιος για Χρυσόστομο Σμύρνης)

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

  γιὰ τὸν Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης

  Στό  ὑπ’ ἀριθμ. 2105 φύλλο τῆς ἀπό 19/2/2016 ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερίδας «Ὀρθόδοξος Τύπος»  καί μάλιστα στό πρωτοσέλιδο, ὁ μοναχός Ἀβέρκιος συνεχίζει τό ἐνδιαφέρον ἄρθρο του μέ τίτλο:

«ΔΙΑΤΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΤΑΧΘΗ ΣΧΕΤΙΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ;- Ὑπῆρξαν πράγματι μασόνοι οἱ κληρικοί οἱ ἀναφερόμενοι κατά καιρούς ὡς τοιοῦτοι εἰς τά τεκτονικά ἔντυπα;».

Μὲ αὐτή, τήν τέταρτη  κατά σειρά συνέχεια, μᾶς δίνει  πληθώρα  στοιχείων καί ὑλικό γιά  τήν ἐμπλοκή τοῦ Ἐθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης στή μασονία.

    Μᾶς προκάλεσαν, ὅμως, ἰδιαίτερη ἐντύπωση καὶ θλίψη, ὄχι τόσο τά στοιχεῖα πού παραθέτει γιά τόν ἴδιο τόν ἐθνομάρτυρα,  ὅπως  καί γιά στενούς συνεργάτες του, γιατί λίγο πολύ αὐτά -ὅπως καί ἄλλα χειρότερα- μᾶς εἶναι γνωστά, ἀλλά  κυρίως τά συγκεκριμένα λόγια του:

«Ἀπό τή στιγμή ὅμως πού ἡ Ἐκκλησία μας τόν ἔχει ὡς Ἅγιο στούς κόλπους της δέν μᾶς πέφτει ἕτερος λόγος. Κατά τήν τελική κρίση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὁ παντογνώστης καί παντεπόπτης Τριαδικός Θεός θά ἔχει τόν ὕστατο, ἐγκυρότατα ἀλάνθαστον λόγο...».

Λίγο πιό κάτω καταγράφει λίγες πληροφορίες γιά τήν ἁγιοκατάταξη τοῦ ἐν λόγῳ Ἐθνομάρτυρος, ἐπαναλαμβάνοντας χαρακτηριστικά, ἴσως γιά νά μή μᾶς διαφύγει,  ὅτι σήμερα τιμᾶται ὡς ἕνας ἐκ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἴσως δέν γνωρίζει ὁ ὁσιώτατος μοναχός ὅτι μετά τήν ἄκαιρη, ἀντικανονική καί παράνομη ἁγιοποίηση τοῦ  ἐθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης πλῆθος λαϊκῶν, κληρικῶν, καθηγητῶν κλπ. προέβη σέ σωρεία διαμαρτυριῶν, δημοσιεύσεων, καταγγελιῶν κλπ.

Ἴσως νά μή γνωρίζει ὅτι κατετέθη ἐπίσημη προσφυγή–καταγγελία ἀπό τόν Σύλλογό μας (πού φέρει τήν ἐπωνυμία «Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης»  καί πού ἑδρεύει στό Βόλο), πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ ἀρ. κατάθεσης 1010/11-9-02 μέσῳ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος, ὅπου ἀναφέρονται ὅλα τά σχετικά στοιχεῖα (οἰκουμενιστικές–αἱρετικές θέσεις του, μασονική ἰδιότητα κλπ.)  μέ τό αἴτημα νά ἐπανεξετασθοῦν τά πάντα ἀναφορικά μέ τήν  ἁγιοποίηση αὐτή, ὅπως ἐπίσης ζητήθηκαν καί τά σχετικά πρακτικά τῆς Συνόδου, χωρίς οὐδέποτε νά τά λάβουμε.

Ἴσως νά μή γνωρίζει ὅτι  ὁ ἴδιος, ὁ τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μεθόδευσε καί προώθησε  τήν ἁγιοποίηση αὐτή, παρά τίς γενόμενες ἐνστάσεις καί διαμαρτυρίες πού προηγήθηκαν τῆς κατασκευσμένης αὐτῆς ἁγιοποιήσεως. Δυστυχῶς πάντες ἐκώφευσαν καί ἀδιαφόρησαν. Αὐτό πού ἤθελαν τό κατάφεραν. Κατασκεύασαν ἕναν ἅγιο στά μέτρα τους, οἰκουμενιστή, μασόνο, συγκρητιστή, νεοεποχίτη, ἐκκοσμικευμένο, πολέμιο τοῦ μοναχισμοῦ κλπ. κλπ.

Ἴσως, τέλος, νά μή γνωρίζει ὅτι ὑπάρχει πρότασις (ἀπό Ἐπίσκοπο μάλιστα) πρός τό Πατριαρχεῖο γιά τήν ἁγιοποίηση τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα (μασόνου κατά κοινή ὁμολογία!), μέ τό σκεπτικό ὅτι, παραχωρήσαμε στούς πιστούς κάποιους ἡσυχαστές καί ἀντιοικουμενιστές Ἁγίους, ἄς ἱκανοποιήσουμε καί ἐκείνους πού ἀγωνίζονται γιά τό θέλημα τοῦ Κυρίου, «ἵνα» οἱ Χριστιανοί «ἕν ὦσι»!!! Θά δεχθεῖ κι αὐτή τήν ἁγιοποίηση τοῦ Ἀθηναγόρα πού ἴσως κάνει ἡ «Ἐκκλησία»;

Ἔχουμε τήν πεποίθηση ὅτι μᾶς πέφτει καί μᾶς παραπέφτει λόγος γιά τήν παράνομη αὐτή ἁγιοποίηση, διότι ἔγινε ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, καί μάλιστα ἡ μεθόδευση ξεκίνησε ἀπό τήν μητρόπολή μας κι ἔφτασε νά πραγματοποιηθεῖ καί μάλιστα ὄχι ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλὰ ἀπό τή μικρά λεγομένη Σύνοδο, την δωδεκαμελῆ Ἱερά Διαρκή Σύνοδο τοῦ 1992!

Δέν πιστεύουμε ὅτι μία τέτοια Σύνοδος ἀποτελεῖ τήν Ἐκκλησία, ὅπως χαρακτηριστικά γράφει ὁ σεβαστός μοναχός, οὔτε ὅτι ὅλες οἱ Σύνοδοι ὀρθοτομοῦν. Ἀπεναντίας ὑπῆρξαν καί ὑπάρχουν πολλές ληστρικές σύνοδοι σέ ὅλη τήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁποίων οἱ ἀποφάσεις δέν ἴσχυσαν γιατί ἀκριβῶς ἀφ’ ἑνός μέν, δέν ἀκολουθοῦσαν τήν ἁγιοπατερική Παράδοσή της, ἀφ’ ἑτέρου  δέ, δέν τίς ἀποδέχθηκε ὁ λαός τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιπρόσθετα δέν εἶναι δυνατόν νά δεχθοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί στό Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας ἕναν δεδηλωμένο μασόνο κι αἱρετικό οἰκουμενιστή, ὡς Ἅγιο, καί νά τόν τιμοῦμε καί νά τόν προσκυνοῦμε, ὅπως τούς καταξιωμένους Ἁγίους μας, πού ἀποτελοῦν διαχρονικά παραδείγματα πρός μίμηση.

Ἀναμφισβήτητα ἡ τελική κρίση ἀνήκει στόν Δικαιοκρίτη Θεό κι Ἐκεῖνος θά ἔχει τόν ὕστατο λόγο, ὅμως δέν θά ἐβλάπτετο κανείς, ἄν συνεχίζαμε νά τόν τιμοῦμε ἁπλά καί μόνο ὡς Ἐθνομάρτυρα, ἔστω κι ἄν ὁ Θεός τόν κατέτασσε ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Του στή χορεία τῶν Ἁγίων Του ἐν ἀγνοίᾳ μας. Δέν θά ἐπτώχευε τό Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας μέ ἕναν λιγότερο ἀμφισβητούμενο «Ἅγιο», οὔτε θά ἐζημίωνε στό ἐλάχιστο ἡ πίστη μας.  Τώρα ὅμως πού ἐπεβλήθη  ἕνας μασόνος ὡς «Ἅγιος» στή συνείδηση τοῦ λαοῦ, πού ἀντιδρᾶ καί δέν ἀποδέχεται ἕναν μασόνο κι αἱρετικό  ὡς Ἅγιο, ἡ βλάβη καί ὁ σκανδαλισμός εἶναι ἀνεπανόρθωτος μέ ὀλέθριες συνέπειες γιά τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς μας.

Πιστεύουμε ὅτι θά δώσουμε λόγο στό Θεό, σεβαστέ πάτερ, ἄν δεχθοῦμε ἀδιαμαρτύρητα τήν, ἔτσι κι ἀλλιῶς, παράνομη αὐτή ἁγιοποίηση πού ἔγινε ἐπί τῶν ἡμερῶν μας καί δημιουργεῖ ἕνα κακό προηγούμενο, μία κακή κληρονομιά στίς ἐρχόμενες γενεές, ἀνοίγοντας τίς κερκόπορτες γιά τέτοιου εἴδους κατασκευασμένες ἁγιοποιήσεις καί -κατά συνέπεια- ἡ συνείδησή μας ἐπ’ οὐδενί δέχεται τήν  ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ δήλωσή σας, ὅτι δέν μᾶς πέφτει λόγος ἐπί τοῦ συγκεκριμένου θέματος.

Εὐχόμαστε τό ὡραιότατο κι ἐμπεριστατωμένο ἄρθρο – μελέτη σας νά καταλήξει σέ ἕνα ἠχηρό μήνυμα ἀφύπνισης κι ἐγρήγορσης τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί νά δώσει μία λύση στό πρόβλημα πού χρόνια τώρα ταλανίζει τήν Ἐκκλησία μας. Συνάδει ἡ ἰδιότητα τοῦ μασόνου καί τοῦ Ἁγίου; Μπορεῖ νά εὑρίσκονται στό ἴδιο στρατόπεδο οἱ φίλοι καί οἱ ἐχθροί τοῦ Βασιλέως;

  Βόλος 20/2/2016     

Μετά τιμῆς καί σεβασμοῦ.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ

«ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                         Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ            ΧΡΙΣΤΙΝΑ   ΞΑΝΘΑ -ΝΑΚΟΥ

Στὴν συνέχεια παραθέτουμε τὸ ἄρθρο τοῦ μ. Ἀβέρκιου μαζὶ μὲ κάποια σχόλια.

 

ΔΙΑΤΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΤΑΧΘΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ;

Ὑπῆρξαν πράγματι μασόνοι οἱ κληρικοὶ

οἱ ἀναφερόμενοι κατὰ καιροὺς

ὡς τοιοῦτοι εἰς τὰ τεκτονικὰ ἔντυπα

Τὰ ονόματα τῶν ὡς μασόνων ἀναφερομένων κατὰ καιροὺς κληρικῶν ἀπὸ τοὺς τέκτονες εἰς τὰ διάφορα ἔντυπά τους, εἶναι, συνήθως, ἀπὸ τὰ βαρύτερα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἕνα τέτοιο ὄνομα εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ἐθνομάρτυρα (καὶ σημερινοῦ Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας) Χρυσόστομου Σμύρνης¹.

Τὸ θέμα αὐτὸ ἔχει συζητηθεῖ ἄλλοτε πολὺ στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο»- κι ὄχι μόνο. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τὸν ἔχει ὡς Ἅγιο στοὺς κόλπους της δὲν μᾶς πέφτει ἕτερος λόγος. [σ.σ. «Π.Π.»: Σεβαστέ μας, πάτερ, ξέχασες ὅτι στὴν περίπτωση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 449 (στὴν Ἔφέσο), καὶ στὴν περίπτωση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 754 (στὴν Ἱέρεια) ἑκατοντάδες Ἐπίσκοποι ἀποφάσισαν λανθασμένα καὶ ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀντέδρασε καὶ ἀρνήθηκε νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων αὐτῶν, ἕως ὅτου οἱ ἁρμόδιοι ἀναγκάστηκαν νὰ ἐπαναλάβουν τὶς Συνόδους, νὰ ἀπορρίψουν ὅσα εἶχαν ἀποφασίσει καὶ νὰ τὶς ὀνομάσουν ὄχι Οἰκουμενικὲς ἀλλὰ «ληστρικὲς» Συνόδους; Καὶ τώρα, τί; Θὰ ἐμπιστευθοῦμε μιὰ 12μελῆ Σύνοδο, ποὺ ἀποφάσισε ἀγνοώντας τὶς ἐνστάσεις τῶν πιστῶν καὶ ἀπαντώντας στοὺς διαμαρτυρομένους χριστιανούς ποὺ κατέθεσαν τὴν Ἔνσταση, ἐκεῖνο τὸ πρωτοφανὲς στὰ ἐκκλησιαστικὰ χρονικά: «Ἂν στὸ μέλλον ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ Χρυσόστομος ἦταν μασῶνος, τότε ἡ Ἐκκλησία θὰ τὸ ἐξετάσει; Συναγωνίζεσαι πάτερ, καὶ κρίμα, τὸν ἄλλον Οἰκουμενιστὴ Ἁγιορείτη π. Νίκωνα! Καλά, δὲν θὰ ἀκούσουμε καὶ ἀπὸ κάποιο Ἁγιορείτη ὀρθόδοξο λόγο;].

Κατὰ τὴν τελικὴ κρίση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὁ παντογνώστης καὶ παντεπόπτης Τριαδικὸς Θεὸς θὰ ἔχει τὸν ὕστατο, ἐγκυρότατα ἀλάνθαστον λόγο, καλύπτων ὅλους ἐμᾶς μὲ τὸ – ἐν δικαιοσύνῃ! – ἀπέραντο ἔλεός Του. [σ.σ. «Π.Π.»: Καὶ ποιός σοῦ εἶπε πάτερ, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνέδειξε σὲ Ἅγιο τὸ Ἐθνομάρτυρα Χρυσόστομο; Ὁ Θεὸς βέβαια, θὰ κρίνει τοὺς πάντες, ἀλλὰ πότε ἔδειξε, μὲ ποιό τρόπο ὁ Θεὸς τὸ θέλημά του γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ Χρυσοστόμου; Ὁ μαρτυρικὸς θάνατός του, ἴσως, κατ’ εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ, νὰ λειτούργησε πρὸς σωτηρίαν του, πρᾶγμα ποὺ ὁλόψυχα εὐχόμαστε κι ἐμεῖς, ποὺ μὲ φόβο καὶ συνοχὴ καρδίας διαμαρτυρόμαστε τόσα χρόνια γιὰ μιὰ ἁγιοποίηση ποὺ δὲν ἀκολουθεῖ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ὅμως κατὰ τῆς ἁγιοκατάταξής του παρουσιάστηκαν καὶ ἀναπτύχθηκαν, ὄχι μόνο πειστικά, ἀλλὰ κυριολεκτικὰ συντριπτικὰ ἐπιχειρήματα. Ἀκόμα καὶ οἱ στυλοβάτες τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», π. Γ. Μεταλληνὸς καὶ π. Θ. Ζήσης ἀντιτάχθηκαν δημόσια σ’ αὐτὴν τὴν ἁγιοκατάταξη. Δὲν τὰ γνωρίζεις αὐτά; Τότε γιατί ἀνέλαβες καὶ ὑπηρετεῖς αὐτὸν τὸν ἄχαρο οἰκουμενιστικὸ ρόλο; Διάβασες πρῶτα τὴν μελέτη τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, στὴν ὁποία παρατίθενται τὰ οἰκουμενιστικά-μασωνικὰ κείμενα τοῦ Ἐθνομάρτυρα Χρυσοστόμου;].

Ὀλίγαι πληροφορίαι διὰ τὴν ἁγιοκατάταξιν τοῦ ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης

Χάριν τῆς ἱστορίας καὶ μόνο, θὰ θέλαμε τώρα ἐδῶ νὰ δώσουμε λίγες πληροφορίες γιὰ τὴν πορεία ἁγιοκατατάξεως τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ἀπ’ ὅσα ξέρουμε. Τὴν κίνηση γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξη ὤθησαν μερικοὶ

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΟΧΙΑ του π. Δανιήλ ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Ο π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ  ΜΕ ΒΑΣΗ

ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

                  

Χθὲς παρουσιάσαμε Πατερικὲς θέσεις, σχετικὲς μὲ μιὰ ὁμιλία τοῦ π. Δανιὴλ Ἀεράκη ("Η ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΙΤΗ" ἐδῶ), ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο ἀντιτίθεται στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ κοινωνεῖ ἄνετα μαζί τους, καὶ ἔχει μάλιστα πάρει θέση ὑπὲρ τῶν μετα-πατερικῶν θεολόγων ὡς πρὸς τὶς μεταφράσεις τῶν Λειτουργικῶν Κειμένων.

Στὴν συγκεκριμένη ὁμιλία ὁ π. Δανιήλ, δὲν παρουσιάζει τὴν ὀρθόδοξη θέση γύρω ἀπὸ ἐσχατολογικὰ θέματα. Ἀρνεῖται τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ κυριότερο διαστρέφει καὶ πετσοκόβει τὴν Ἁγία Γραφή, ἀποκρύβοντας στὸ ἀκροατήριό του τὸ κρίσιμο χωρίο-ἡμιστίχιο τῆς Α΄ ἐπιστολῆς τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει τὴν διαστρέβλωση ποὺ κάνει. Παρουσιάζει δηλαδή, τὸ δεύτερο ἡμιστίχιο: «καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν», ἀλλ’ ἀποκρύπτει τὸ πρῶτο: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστίν· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται…» (1 Ἰωάν. 2, 18).

Ἡ ὁμιλία του φυσικά, περιέχει πολλὲς ἀλήθειες. Γιὰ τοῦτο ἀκριβῶς καὶ εἶναι ἐπικίνδυνη, διότι πίσω ἀπὸ τὶς ἀλήθειες αὐτές, κρύβεται ἡ πλάνη.

Ποιός θὰ τόλεγε ὅτι ἱεροκήρυκες, ποὺ στὰ νιάτα μας τοὺς θαυμάζαμε, θὰ μᾶς ἀνάγκαζαν νὰ τοὺς ὑποδείξουμε ὅτι παρερμηνεύουν τὶς Γραφὲς καὶ τοὺς Ἁγίους;

Καὶ πάλι δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ ἀναίρεση τοῦ μεγάλου σὲ ἔκταση κειμένου (ὁμιλίας του). Θὰ μείνουμε μόνο στὴν ἄρνησή του περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου ὡς προσώπου.

Τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἀντιχρίστου ὡς προσώπου, ἐκτὸς τῶν Ἁγίων Πατέρων (λίγα κείμενά τους δημοσιεύουμε στὸ τέλος), θαυμάσια παρουσιάζει ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, ὁ ὁποῖος ἐπὶ χρόνια ἑρμήνευε τὴν Ἀποκάλυψη, στὶς 100 περίπου ὡριαῖες ὁμιλίες ποὺ ἔκανε στὴν Λάρισα.

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς ὁμιλίες τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ ἀριθμὸ 52, 53 καὶ 54 (ἐδῶ)

(Ἀπὸ ὁμιλ. ἀριθ. 52).

«Καὶ δοθήσετε ἐν χειρὶ αὐτοῦ» (Δανιὴλ 7, 25)· θὰ τοῦ δοθεῖ ἐξουσία νὰ τὰ κάνει αὐτὰ ὅλα τρεισήμισι χρόνια. Ὅπως σαφέστατα ἀντιλαμβανόμεθα, ἡ περιγραφὴ αὐτὴ τοῦ Δανιὴλ συμπίπτει  σαφῶς, μὲ τὴν περιγραφὴ ποὺ μᾶς κάνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, καὶ πρόκειται γιὰ τὸν Ἀντίχριστο. Ὥστε διὰ τὸν Ἀντίχριστον, σαφέστστα, ὁμιλεῖ καὶ ὁ Δανιήλ. Ὅτι τοποθετεῖ ὁ Δανιὴλ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΜΑΡΚΟΝ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟΝ ΤΟΝ ΝΕΟΝ ΘΕΟΛΟΓΟΝ

 Με τον Άγιο Μάρκο συντασσόμεθα όλοι όσοι έχουμε αποτειχισθεί από τους Οικουμενιστές Επισκόπους, υπακούοντας στην διδασκαλία του Αγίου κι όχι στους Λατινόφρονες της σήμερον που δεν έχουν καμμία μα καμμία σχέση και κοινωνία με τον Άγιο.

Ὁ ἅγ. Μᾶρκος. Κάτωθεν ὁ Πάπας!

Τιμή Αγίου=μίμησις Αγίου. Τιμούμε λοιπόν και  προσπαθούμε να μιμηθούμε τον Άγιο,  ακολουθώντας τους αγώνες που εκείνος έκανε για την πίστη, αποστρεφόμεθα τους Λατινόφρονες και φεύγουμε της κοινωνίας αυτών. Δι’ αυτού του τρόπου πιστεύουμε ότι τιμούμε τον Άγιο και όλη τη χορεία των Αγίων που συμφωνεί με την διδασκαλία του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, του Άτλαντος της Ορθοδοξίας.

Όσοι πιστεύουν ότι ο Άγιος Μάρκος είναι ένα από τα θύματα του αρχεκάκου όφεως (κατά τον αιρετικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο) επειδή έχει κι αυτός μέρος της ευθύνης του σχίσματος μεταξύ Ορθοδόξων και Λατίνων, ας μην τον εορτάσουν κι ας μην τον μιμηθούν στους αγώνες του υπέρ της πίστεως.  Επειδή όμως εμείς δεν μπορούμε να δουλεύουμε σε δύο Κυρίους, αποστρεφόμεθα, απομακρυνόμεθα και διαχωρίζουμε τη θέση μας με όλους τους Λατινόφρονες και τους κοινωνούντες μετ’ αυτών και πιστεύουμε ότι έτσι προσεγγίζουμε περισσότερο το Θεό, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αγ. Μάρκου:

«Βούλομαι πλατύτερον τήν ἐμήν γνώμην εἰπεῖν, εἴπερ ποτέ καί νῦν, ἐν τῷ ἐγγίζειν τήν τελευτήν μου, ἵνα σύμφωνος ὦ ἐμαυτῷ ἀπ' ἀρχῆς μέχρι τέλους καί μή δόξῃ τισίν, ὅτι ἄλλα μέν ἔλεγον, ἄλλα δέ ἔκρυπτον ἐν τῇ διανοίᾳ, ἅ εἰκός ἦν ἐλεγχθῆναι τῇ ὥρᾳ ταύτῃ τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως. Λέγω δέ περί τοῦ πατριάρχου, μήπως δόξῃ αὐτῷ προφάσει τάχα τιμῆς τῆς πρός ἐμέ ἐν τῇ κηδείᾳ τοῦ ταπεινοῦ μου τούτου σώματος ἤ καί ἐν τοῖς μνημοσύνοις μου στεῖλαί τινας τῶν ἀρχιερέων αὐτοῦ ἤ τοῦ κλήρου αὐτοῦ ἤ ὅλως τῶν κοινωνούντων αὐτῷ τινα συνεύξασθαι ἤ συμφορέσαι τοῖς ἐκ τοῦ ἡμετέρου μέρους ἱερεῦσι τοῖς πρός τά τοιαῦτα  προσκληθεῖσι, δοξάσας ὡς οἱῳδήποτε τρόπῳ προσίεμαι, κἄν ἐν τῷ κρυπτῷ τήν αὐτοῦ κοινωνίαν.  Καί ἵνα μή ἡ σιωπή μου συγκατάβασιν τινα ὑπονοῆσαι παρέξῃ τοῖς μή καλῶς καί εἰς βάθος εἰδόσι τόν ἐμόν σκοπόν, λέγω καί διαμαρτύρομαι ἐνώπιον τῶν παρατυχόντων πολλῶν καί ἀξιολόγων ἀνδρῶν, ὡς οὔτε βούλομαι οὔτε δέχομαι τήν αὐτοῦ ἤ τήν τῶν μετ' αὐτοῦ κοινωνίαν τό παράπαν, οὐδαμῶς, οὔτε ἐπί τῆς ζωῆς  μου, οὔτε μετά θάνατον, ὥσπερ οὐδέ τήν γεγονυῖαν ἕνωσιν καί τά δόγματα τά λατινικά, ἅπερ ἐδέξατο αὐτός τε καί οἱ μετ' αὐτοῦ, καί ὑπέρ τοῦ δεφενδεύειν ταῦτα καί τήν προστασίαν ταύτην ἐμνηστεύσατο ἐπί καταστροφῇ τῶν ὀρθῶν τῆς ἐκκλησίας δογμάτων.  Πέπεισμαι γάρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καί πᾶσι τοῖς ἁγίοις, καί ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καί τοῖς ἁγίοις πατράσι, τοῖς θεολόγοις τῆς ἐκκλησίας·  ὥσπερ αὖ πείθομαι τούς συντιθεμένους τούτοις ἀποδιΐστασθαι τῆς ἀληθείας καί τῶν μακαρίων τῆς ἐκκλησίας διδασκάλων.  Καί διά τοῦτο λέγω, ὥσπερ παρά πᾶσάν μου τήν ζωήν ἤμην κεχωρισμένος ἀπ' αὐτῶν, οὕτω καί ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου, καί ἔτι καί μετά τήν ἐμήν ἀποβίωσιν ἀποστρέφομαι τήν αὐτῶν κοινωνίαν καί ἕνωσιν, καί ἐξορκῶν ἐντέλλομαι, ἵνα μηδείς ἐξ αὐτῶν προσεγγίσῃ ἤ ἐν τῇ ἐμῇ κηδείᾳ ἤ τοῖς μνημοσύνοις μου, ἀλλ' οὐδέ ἄλλου τινός τῶν τοῦ μέρους ἡμῶν, ὥστε συμφορένειν ἐπιχειρῆσαι καί συλλειτουργεῖν τοῖς ἡμετέροις·  τοῦτο γάρ ἐστι τό τά ἄμικτα μίγνυσθαι.  Δεῖ δέ παντάπασιν ἐκείνους εἶναι κεχωρισμένους ἡμῶν, μέχρις ἄν δῷ ὁ Θεός τήν καλήν διόρθωσιν καί εἰρήνην τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ».

(Λόγοι τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Μάρκου  ἀρχιεπισκόπου Ἐφέσου, οὕς εἶπε πολλοῖς τῶν ἀρχιερέων καί ἱερομονάχων καί μοναχῶν καί κοσμικῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐν ᾗ  μετέστη πρός τόν Θεόν,  Patrologia Orientalis Τοme XV, Αu Concile de Florence, σελ. 346-348 (8-11), καί Σπ. Λάμπρου, Παλαιολόγεια καί Πελοποννησιακά, Τόμ. Α΄, σελ. 35).

Καὶ διὰ τὴν ἀντιγραφή

Χριστίνα Νάκου

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ  ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΑΡΚΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΕΦΕΣΟΥ  ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟΝ ΤΟΝ ΝΕΟΝ ΘΕΟΛΟΓΟΝ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Μετά  τόν Προοιμιακόν, ἡ πρώτη στάσις τοῦ α´ καθίσματος τοῦ ψαλτηρίου.   Εἰς δέ τό Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν Στίχους στ´  καί ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια τοῦ ῾Οσίου.

 

Μηνί Ἰουνίῳ κγ'  καί Ἰανουαρίῳ ιθ'.

                      ΣΤΙΧΗΡΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑ

῏Ηχος   β´ . Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασιν.

         Ποίοις μελωδικοῖς ἄσμασιν, ἐπαινέσωμεν τόν θεῖον Μᾶρκον, ρήτορα ρητόρων τόν ἔνθεον; καί τόν δημηγόρον τῆς χάριτος;