Κυριακὴ ΙΑ΄ Ματθαίου, ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ, π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Ν Α   Σ Υ Γ Χ Ω Ρ Ο Υ Μ Ε

«Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. 18,35)

Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης
π. Αυγουστινου Καντιώτου

  

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ σήμερα εἶνε μία ἀπὸ τὶς ὡραῖες παραβολὲς ποὺ εἶπε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τί θὰ πῇ παραβολή; Ὅτι ἄλλα λέει κι ἄλλα ἐννοεῖ. Κάτω ἀπὸ εἰκόνες καὶ παραδείγματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς ὁ Χριστὸς διδάσκει μεγάλα μαθήματα. Τί λέει; Ἦταν ἕνας βασιλιᾶς, ὁ πλουσιώτερος καὶ ἰσχυρότερος ὅλων τῶν βασιλέων τοῦ κόσμου. Ἐξουσίαζε τὰ πάντα. Εἶχε δούλους πολλοὺς στὰ ἀνάκτορά του. Κάθε δοῦλος εἶχε τὴ μερίδα τοῦ χρέους του· ἐχρεώνοντο γιὰ διάφορα ποσά, ποὺ τοὺς χορηγοῦσε κατὰ διαστήματα. Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ πολὺ καιρὸ ὁ βασιλιᾶς ἀποφάσισε ν᾿ ἀνοίξῃ τὰ βιβλία καὶ νὰ κάνῃ λογαριασμό, νὰ δῇ τί χρωστάει ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς δούλους του. Τότε παρουσιάστηκε μπροστά του ἕνας δοῦλος, ποὺ βρέθηκε νὰ χρωστάῃ ἕνα ὑπέρογκο ποσό, «μύρια τάλαντα» (Ματθ. 18,24), δηλαδὴ δύο δισεκατομμύρια δραχμές. Δὲν εἶχε ὅμως νὰ τὰ πληρώσῃ καὶ ἐπρόκειτο νὰ τιμωρηθῇ σκληρά. Ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ βασιλέως καὶ ὑποσχόταν· Δός μου μιὰ ἀναβολὴ καὶ θὰ ἐξοφλήσω ὅλο τὸ χρέος μου. Ὁ βασιλιᾶς τὸν λυπήθηκε κ᾿ ἔκανε κάτι ἀνώτερο· τοῦ χάρισε ὅλο τὸ χρέος! Φαντάζεστε πῶς ἔφυγε ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα. Μόλις ὅμως βγῆκε ἔξω, βρίσκει ἕνα σύνδουλό του ποὺ χρωστοῦσε σ᾿ αὐτὸν λίγα χρήματα, «ἑκατὸν δηνάρια» (ἔ.ἀ. 18,28), ἕνα χιλιάρικο ἂς ποῦμε, τὸν ἅρπαξε ἀπ᾿ τὸ λαιμὸ καὶ τὸν ἔπνιγε φωνάζοντας· Δός μου ὅ,τι μοῦ χρωστᾷς! Ἐκεῖνος τὸν παρακαλοῦσε νὰ τοῦ δώσῃ μιὰ προθεσμία. Ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν τοῦ ἄφησε καθόλου περιθώριο, τὸν κατήγγειλε καὶ τὸν ἔκλεισε ἀμέσως στὴ φυλακή. Τὰ ἔμαθαν αὐτὰ ὅλοι οἱ συνάδελφοι καὶ μὲ λύπη πῆγαν καὶ τὰ εἶπαν στὸν κύριό τους. Ὠργισμένος τότε ὁ βασιλιᾶς ἀνεκάλεσε τὴ δωρεὰ ποὺ τοῦ εἶχε κάνει καὶ τὸν παρέδωσε σὲ βασανιστήρια μέχρι ν᾿ ἀποδώσῃ καὶ τὴν τελευταία δραχμή.

* * *

Αὐτὴ εἶνε ἡ παραβολή. Ἂς δοῦμε τώρα τέσσερα πράγματα· ποιός εἶνε ὁ βασιλιᾶς, ποιός εἶνε ὁ πρῶτος δοῦλος μὲ τὸ μεγάλο χρέος, ποιός εἶνε ὁ δεύτερος δοῦλος ποὺ δέχτηκε τὴ σκληρότητα τοῦ πρώτου, καὶ ποιό εἶνε τὸ χρέος.
   Ὁ βασιλεὺς εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς ἐξουσιάζει τὰ πάντα· ἥλιος, σελήνη, ἀστέρια, γῆ, ἄνθρωποι, θάλασσες, ποτάμια…, ὅ,τι βλέπουμε εἶνε

Περὶ σκληροκαρδίας, Αγ. Λουκά του ιατρού

Κυριακὴ ΙΑ´ Ματθαίου (Ματθ. ιη´ 23-35)

 
 Περὶ σκληροκαρδίας

Ἁγ. Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Κριμαίας

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἁγ. Λουκᾶ ἐπισκόπου Κριμαίας Λόγοι καὶ ὁμιλίες»-Τόμος Γ´, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

      Ποιός ἄνθρωπος δὲν θὰ θυμώσει καὶ δὲν θὰ διαμαρτυρηθεῖ ἀκούγοντας τὴν παραβολὴ τοῦ κάκου δούλου, στὸν ὁποῖο ὁ κύριος τοῦ συγχώρεσε ἕνα μεγάλο χρέος, ἐνῶ αὐτὸς δὲν ἤθελε νὰ συγχωρέσει στὸν πλησίον του ἕνα μικρό;
    Ταράζεται ἡ καρδιά μας, ὅταν βλέπουμε τὶς χειρότερες ἐκδηλώσεις τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτωλότητας τῶν ἀνθρώπων. Σωστὰ εἶπε ὁ προφήτης Δαβὶδ «Καὶ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ μέσον σκύμνων, ἐκοιμήθην τεταραγμένος υἱοὶ ἀνθρώπων, οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅπλα καὶ βέλη, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν μάχαιρα ὀξεία» (Ψαλ. Νϛ´, 5). Καὶ δὲν τὸ λέει γιὰ τοὺς φονιάδες καὶ τοὺς κακούργους ἀλλὰ γιὰ μᾶς τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Ἐμᾶς μᾶς ἀποκαλεῖ λιοντάρια καὶ λέει ὅτι τὰ δόντια μας εἶναι ὄπλα καὶ βέλη καὶ ἡ γλῶσσα ἀκονισμένο σπαθί. Καὶ τὸ σπαθὶ εἶναι ὄργανο τοῦ φόνου.
    Ἂν ἡ γλῶσσα μας εἶναι σὰν τὸ αἰχμηρὸ σπαθί, τότε μποροῦμε νὰ τὴν χρησιμοποιήσουμε γιὰ νὰ φονεύουμε τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ὄντως πολλὲς φορὲς τὸ κάνουμε