Η σύγχυση που προκαλείται από τον Βαρθολομαίο και το Ουκρανικό, αυξάνεται τώρα από την Ρωσία και την ομάδα Ζήση!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

  

(Ἕνα ἄρθρο μὲ πολλὲς ἀποκαλύψεις)

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει (Ρωμ. 12: 21): «μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (νὰ μὴν ἀφήνεις νὰ σὲ νικάει τὸ κακό, ἀλλὰ νὰ νικᾶς τὸ κακὸ μὲ τὸ καλό).

Καὶ ὁ Μ. Βασίλειος προσθέτει, «ἐάν τις τὸ κακόν ἐν προσχήματι τοῦ ἀγαθοῦ ποιῇ, διπλασίονος τιμωρίας ἐστίν ἄξιος» (ἐὰν κάποιος πράττει τὸ κακό, χρησιμοποιώντας ὡς πρόσχημα τὸ καλό, αὐτὸς εἶναι ἄξιος διπλασίας τιμωρίας) (P.G. τόμ. 32, σελ. 397) καὶ συνεχίζει «οὐ μόνον μισθοῦ ἐκπίπτει, ἀλλὰ καὶ τιμωρίας ἄξιος ὁ ποιῶν ἐντολὴν μὴ κατὰ θεοσέβειαν, ἀλλὰ κατὰ ἀνθρωπαρέσκειαν, ἤ τινος ἄλλης ἡδονῆς ἔνεκεν…» (δὲν χάνει μόνον τὸν μισθό του, ἀλλὰ γίνεται καὶ ἄξιος τιμωρίας, αὐτὸς ποὺ πράττει μία ἐντολή, ὄχι ἀπὸ σεβασμὸ στὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀρέσει στοὺς ἀνθρώπους ἢ γιὰ κάποια ἄλλη ἡδονή, π.χ. ἐξουσία, αὐτοϊκανοποίηση κλπ.) .

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν δίδαξε καὶ ποτὲ δὲν προσπάθησε νὰ πολεμήσει τὸ κακὸ μὲ τὸ κακό. Ἀντιθέτως, ἀνεξαρτήτως τῆς ὁποιασδήποτε κακῆς ἐξελίξεως, αὐτὴ παρέμενε πιστὴ στὶς ἐντολὲς τῆς Μίας κεφαλῆς Της, τοῦ Χριστοῦ.

Δυστυχῶς σήμερα ἐπαληθεύονται οἱ προβλέψεις τῶν Ἁγίων ὅτι τὸ κακὸ θὰ ὀνομάζεται καλό, καὶ ὅτι ἡ σύγχυση θὰ αὐξάνεται καὶ θὰ παρασύρει πολλούς. Παράλληλα ἡ ὀρθότητα παραμερίζεται καὶ τὴν θέση της παίρνει ἡ δύναμη τῶν ἀριθμῶν (βλ. τὸν τονισμὸ τῶν 150.000.000 Ρώσων ἀνεξαρτήτως ἂν κάποιοι ἢ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκολουθοῦν τὴν αἵρεση ἢ ὄχι). Ἔτσι ὅπως ἀποδείχθηκε καὶ σὲ προηγούμενο ἄρθρο (ἐδῶ, μὲ ἀφορμὴ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας) οἱ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ στρέφονται ἀπὸ τὴν Σκύλλα στὴν Χάρυβδη: ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. στὴν Ρωσία, ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι στὴν Ἁβάννα, ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῆς Κων/πολεως στὴν Οὐκρανία, στὴν ἀνάμειξη τῆς Μόσχας στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν πρωτειομανία τοῦ Βαρθολομαίου στὴν πρωτειομανία τοῦ Κυρίλλου, ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἄνευ μετανοίας, στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Ἑλλάδος ἄνευ μετανοίας.

Ἀντὶ μάλιστα νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ δυσάρεστη ἐξέλιξη, αὐξάνεται, καὶ τὴν κύρια εὐθύνη  γιὰ αὐτὴν φέρει -δυστυχῶς- ἡ ὁμάδα τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση. Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ σαφές, θὰ παραθέσω κάποιες ἀπόψεις τῆς πρόσφατης ἀρθρογραφίας μελῶν τῆς ὁμάδας αὐτῆς μὲ τὶς ἀνάλογες ἐρωτήσεις:

Ὁ π. Νικόλαος Μανώλης στὴν πρόσφατη ὁμιλία του (ἐδῶ) κατέδειξε τοὺς Γ.Ο.Χ. ὡς σχισματικοὺς ἄνευ χάριτος καὶ ἱερωσύνης. Τότε πῶς δημοσιεύει στὸ ἱστολόγιο «Κατάνυξη» (ποὺ ἔχει τὴν εὐλογία τοῦ π. Νικολάου) ὁ κ. Μάννης, ποὺ ἀνήκει στὴν γοχικὴ παράταξη τοῦ Καλλινίκου; Πῶς ἐπιτρέπει ὁ π. Νικόλαος νὰ διαβάζουν τὰ ἀνυποψίαστα(;) πνευματικά του παιδιά ἕναν κατ’ αὐτὸν ἀχαρίτωτο σχισματικό;

Θὰ ἀπαντήσω στὸ ἐρώτημα αὐτό, ἐξετάζοντας τὸ θέμα ἀπὸ δύο διαφορετικὲς ὀπτικὲς γωνίες:

Ο π. Ν. Μανώλης αντιτίθεται στους Γ.Ο.Χ., η "Κατάνυξις" όμως τους προβάλλει ως ...διδασκάλους Ορθοδοξίας!

Πηγή:  "Κατάνυξις"

ὑπὸ Νικολάου Μάννη, ἐκπαιδευτικοῦ

Κεφαλή της επί γης Εκκλησίας ο Κωνσταντινουπόλεως;

    Ἔχοντας ὑπ᾿ ὄψιν τὴν ἀναμφισβήτητη δογματικὴ διάσταση τοῦ Οὐκρανικοῦ Ζητήματος, λόγῳ τῆς ἐμπράκτου ἐφαρμογῆς τῆς αἱρέσεως τοῦ Νεοπαπισμοῦ Κωνσταντινουπόλεως [1], θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο, μετὰ τὴν πρόσφατη κήρυξη –  «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» – τῆς αἱρέσεως αὐτῆς καὶ ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Σπάρτης κ. Εύστάθιο [2], νὰ παρουσιασθεῖ ἡ ὀρθόδοξος διδασκαλία περὶ τοῦ θέματος...

                      (Ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου τοῦ κ. Μάννη ἐδῶ).

  Ὅμως ὁ π. Νικόλαος Μανώλης, στὴν Κυριακάτικη ὁμιλία του μᾶς εἶπε ὅτι, ὅσοι βρίσκονται στὶς σχισματικὲς ὁμάδες τῶν Γ.Ο.Χ. ὁδηγοῦνται στὴν ἀπώλεια!    Πῶς εἶναι δυνατόν, τὸν "Δάσκαλο" τῶν Γ.Ο.Χ. νὰ μᾶς παρουσιάζει ὡς δάσκαλο τῶν Ὀρθοδόξων Ἀποτειχισμένων  ἡ "Κατάνυξη";

Ἰδοὺ καὶ τὸ ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας π. Μανώλη:

    ...Ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Μ. Βασιλείου, ποὺ ἀφορᾶ αὐτὴ ἡ διδασκαλία πολλοὺς ἀδελφούς, ποὺ στὴν ἀγωνία τους καταφεύγουν στὶς σχισματικὲς ὁμάδες. Ἡ ἀγαθὴ πρόθεσή τους τοὺς ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια, διότι δὲν ἔχουν ἀναπτυγμένη τὴν ἐκκλησιολογικὴ διάσταση τοῦ ὅλου ζητήματος. Ἡ σωστὴ ἀποτείχιση ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Μ. Βασιλείου εἶναι ποιά;

Περίεργες κινήσεις για ένωση αιρετικών και σχισματικῶν!

Ἀπὸ πότε στὴν Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζουμε τὸ κακὸ μὲ τὸ ἴδιο κακό;

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ «ἀγωνίζονται» γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἄνευ τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς διδασκαλίας Της, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι αἵρεσις καὶ σχίσμα, καὶ ἄλλο σχίσμα κ.ο.κ.

Μετὰ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, μετὰ τὴν προδοτικὴ στάση τῆς ἱεραρχίας, εἴτε ἀπὸ συμφωνία μὲ τὴν αἵρεση, εἴτε ἀπὸ δειλία εἴτε ἀπὸ φιλοθρονία, μετὰ τὶς ἀποκαλύψεις γιὰ τὴν ἀμερικανοκίνητη καὶ μασονοκίνητη τακτικὴ τοῦ Βαρθολομαίου, θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι οἱ χριστιανοὶ θὰ γινόντουσαν σοφώτεροι καὶ θὰ μποροῦσαν νὰ διακρίνουν τὸ σωστὸ καὶ τὸ λάθος στὰ δρώμενα τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ πράξουν τὸ ὀρθόν. Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἀντίθετο ἔγινε.

Μὲ ἀφορμὴ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας οἱ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ στρέφονται ἀπὸ τὴν Σκύλλα στὴν Χάρυβδη: ἀπὸ τὶς Η.Π.Α στὴν Ρωσία, ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι στὴν Ἁβάννα, ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῆς Κων/πολης στὴν Οὐκρανία, στὴν ἀνάμειξη τῆς Μόσχας στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν πρωτειομανία τοῦ Βαρθολομαίου στὴν πρωτειομανία τοῦ Κυρίλλου, ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἄνευ μετανοίας, στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Ἑλλάδος ἄνευ μετανοίας.

Καὶ ποιά ἦταν ἡ ἐνδεδειγμένη ἁγιοπατερικὴ ἀντίδραση; Ἡ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς παναιρετικούς, ἕως ὅτου συγκληθεῖ σύνοδος καταδίκης τους καὶ ἀποκοπῆς τους ἀπὸ τὸ πανάγιο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν καὶ ὅποτε ὁ Θεὸς θελήσει, καὶ ἡ παραμονὴ στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων της. Ὅμως δὲν ἔγινε αὐτό· λόγῳ τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν, ἀδυναμιῶν καὶ φιλοδοξιῶν, ἡ ἀντίδραση θάφτηκε καὶ μετατράπηκε σὲ συνεργασία μὲ αἱρετικοὺς ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ μὲ σχισματικοὺς ἐναντίον τῶν σχισματικῶν πρὸς προσωπικὸ ὄφελος καὶ ἐπίτευξη μακροχρόνιων σχεδίων καὶ διαβουλεύσεων.

Ἔτσι βλέπουμε τοὺς πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης περὶ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, ἐνῶ πρῶτα δικαίως κατέκριναν τὴν κοσμοκρατορικὴ πολιτικὴ τῶν Η.Π.Α. καὶ τὴν προώθηση μέσῳ αὐτῆς τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.), τώρα ἀδίκως νὰ ὑμνοῦν τὴν «κοσμοκράτειρα» Ρωσία, νὰ παραβλέπουν τὸν ρόλο της στὴν προώθηση τῆς Ν.Τ.Π. καὶ νὰ ὑμνοῦν τὸν Πατριάρχη Μόσχας ὡς ὀρθόδοξο ξεχνώντας τί ἔγραφαν οἱ ἴδιοι πρὶν ἀπὸ ἕναν χρόνο (μᾶλλον ἡ παλινδρόμηση καὶ ἡ κυβίσθηση ἀποτελεῖ ἀγαπημένη τακτικὴ αὐτοῦ τοῦ κύκλου).

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, λοιπόν, ναὶ αὐτὸς ποὺ τώρα ἀναδεικνύει τὴν Ρωσία ὡς προστάτιδα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶχε γράψει πρὶν ἕναν σχεδὸν χρόνο https://www.katanixis.gr/2018/01/blog-post_580.html:

     «Αὐτὴ λοιπὸν ἡ «Σύνοδος» (σσ. τὸ Κολυμπάρι) οὔτε ἀπέθανε, οὔτε ἐτάφη, οὔτε καταδικάσθηκε ἀπὸ τοὺς παρόντες Προκαθημένους στὴ Μόσχα, ἀλλὰ ἀκόμη ζεῖ καὶ βασιλεύει, ἐπαινούμενη καὶ προβαλλόμενη σὲ κάθε εὐκαιρία… Η ἴδια ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία δῆθεν ἔθεσε ταφόπλακα καὶ ἔθαψε τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης, μετὰ τὴν ἀρνητική της ἀναφορὰ εἰς αὐτὴν γράφει: «Ταυτόχρονα πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη ἀποτελεῖ σημαντικὸ σταθμὸ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

Θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐξηγήσει ἡ ὁμήγυρη αὐτὴ τῆς Θεσσαλονίκης, ἂν καὶ τώρα, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θὰ συνεχίσει γιὰ λόγους "Οἰκονομίας" νὰ κοινωνεῖ μὲ "εὐσεβεῖς" ἱερεῖς ποὺ κοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς ποὺ ἡ ἴδια ἡ ὁμήγυρη ὀνόμασε ἀκοινώνητους. Θὰ πρέπει νὰ μᾶς πεῖ, τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε καὶ ἡ Ρωσία ἀπὸ ἐπαινοῦσα τὸ Κολυμπάρι κατέστη ὡς ἐκ θαύματος ὀρθόδοξη. Ποιές διαβουλεύσεις ἔχουν προηγηθεῖ, ποιές ὑποσχέσεις, ποιές προσωπικὲς προσδοκίες ὥστε νὰ ἐπιτρέπουν τὴν συνεργασία τῶν θεσσαλονικέων πατέρων μὲ σχισματικούς, ὅπως ὁ κ. Μάννης, τὴν νέα διδασκαλία τοῦ ὁποίου θὰ παραθέσω ἀμέσως πιὸ κάτω. 

Πρὶν ὅμως πρέπει νὰ τονισθεῖ κάτι: Ἡ συνεργασία αὐτὴ εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε νὰ παρουσιάζονται ἄνευ διακρίσεως στὰ φιλο-Ζησικὰ ἱστολόγια κείμενα σχισματικῶν Γ.Ο.Χ. ματθαιϊκῶν θεολόγων (γιὰ νὰ διδάξουν ὀρθοδοξία!) ὅπως τοῦ κ. Ἀναγνώστου (πρόκειται γιὰ τὸν κ. Δ. Κάτσουρα ποὺ ἔχει τὸ ἱστολόγιο epistrofi-sotiria), καὶ ἄλλων Γ.Ο.Χ. θεολόγων (ποὺ οὔτε μυστήρια δὲν δέχονται στὴν Ἐκκλησία), μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ χτυποῦν τὸν Βαρθολομαῖο!

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος ἐμφανίζεται καὶ ὁ κ. Μάννης. Ὁ «Δάσκαλος» ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία καὶ προσδοκώντας ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ εἰσροὴ πιστῶν ἀπὸ τὸ Νέο (μᾶλλον ἀπὸ τὴν ὁμάδα Ζήση, ἡ ὁποία προετοίμασε μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὸ ποίμνιο μιλώντας ὑπὲρ τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου καὶ κατηγορώντας τὴν Ἐκκλησία ὡς προκαλοῦσα τὸ σχίσμα σὲ πολλὲς ὁμιλίες τους), ἐμφανίζει τὴν προσαρμοσμένη στοὺς καιροὺς διδασκαλία του (ἐδῶ)  Γράφει ὁ κ. Μάννης:

     «Η αναγνώριση των Ουκρανών Σχισματικών από την Εκκλησία της Ελλάδος (η οποία τελικώς ανακοινώθηκε χθες, όπως αναμενόταν), θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών Ρωσίας και Ελλάδος, αλλά και την πιθανή αναγνώριση, εκ μέρους της Μόσχας, της Εκκλησίας των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, οι οποίοι, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, είναι έτοιμοι να συνταχθούν με την Ρωσική Εκκλησία, αρκεί βεβαίως και η τελευταία να λάβει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τα ζητήματα για τα οποία οι πρώτοι διαχώρισαν την θέση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδή το Ημερολογιακό Ζήτημα και την αίρεση του Οικουμενισμού)… Πρέπει αρχικά να συγκληθεί Πανορθόδοξος (Οικουμενική) Σύνοδος, με πρωτοβουλία της Ρωσίας, η οποία αποτελεί σήμερα το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος (σσ. ἐντυπωσιάζει ἡ συμφωνία π. Θεοδώρου καὶ κ. Μάννη στὴν ὁρολογία). Κατά την περίοδο των 7 Οικουμενικών Συνόδων το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος στην οικουμένη ήταν η λεγόμενη Βυζαντινή (Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία, της οποίας ο αυτοκράτορας έδινε την προσταγή για την σύγκλησή τους. Μετά την πτώση της όμως (1453) το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος, και τρόπον τινά διάδοχός της, είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι, είναι η Ρωσία, για αυτό και οι δύο Μεγάλες Πανορθόδοξοι Σύνοδοι του 1593 και του 1666 συνεκλήθησαν με την πρωτοβουλία των Ρώσων αυτοκρατόρων… Πρώτον, επιβάλλεται να εξεταστεί το Ημερολογιακό Ζήτημα, όπως εξ αρχής είχαν συμφωνήσει όλες οι Τοπικές Εκκλησίες (ακόμη και αυτές που υιοθέτησαν το νέο ημερολόγιο), το οποίο θεωρείται ακόμη μετέωρο και ανοικτό… Δεύτερον, και σημαντικότερον, είναι απολύτως απαραίτητο να επανεξεταστεί η συμμετοχή των Τοπικών Εκκλησιών στη λεγόμενη "Οικουμενική Κίνηση", η οποία, όπως αποδείχτηκε, κάθε άλλο παρά "ορθόδοξη μαρτυρία" αποτελεί, αλλά μάλλον "αποτυχία των ορθοδόξων"· παράλληλα δε να καθοριστούν με ορθόδοξα κριτήρια οι προϋποθέσεις του "Διαλόγου" με τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, με βάση τα πατερικά πρότυπα (Διάλογος Αγίου Γρηγορίου Παλαμά με Μωαμεθανούς, Ιερεμία του Τρανού με Λουθηρανούς κλπ.). Ειδικότερα επιβάλλεται η απομάκρυνση από το λεγόμενο "Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών" και η καταδίκη της αιρέσεως του Οικουμενισμού με παράλληλο αναθεματισμό δοξασίας, αλλά και προσώπων, για την προστασία του Πληρώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Βασικός οδηγός δε, προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί να είναι η, κατά του "Οικουμενικού Κινήματος" και της συμμετοχής στο Π.Σ.Ε., απόφαση του Πανορθοδόξου Συνεδρίου της Μόσχας το 1948, την οποία αργότερα δυστυχώς αθέτησε το Πατριαρχείο Μόσχας, αλλά και η καταδίκη του Οικουμενισμού από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς το 1983 [7], όπως και η σχετική αντιοικουμενιστική διδασκαλία των Πατέρων της εποχής μας (π.χ. Γέροντος Ιουστίνου Πόποβιτς, Συρακουσών Αβερκίου, π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.α.)».

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὸν κ. Μάννη κινεῖται καὶ ὁ π. Παΐσιος Παπαδόπουλος μὲ δική του ἀνάρτηση.

Τὸ κείμενο τοῦ κ. Μάννη εἶναι σημαντικό, γιατὶ μᾶς ἀποκαλύπτει, ποιές διαβουλεύσεις μὲ τοὺς Ρώσους καὶ πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τῶν ἑλλήνων ὀρθοδόξων «σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές», ὅπως λέει ὁ ἴδιος ἔχουν γίνει. Φυσικὰ εἰς γνῶσιν τοῦ π. Θεοδώρου, ὅπως ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος στὴν τελευταία ὁμιλία του. Ἀλλὰ ὁ κ. Μάννης πρέπει νᾶ μᾶς ἐξηγήσει:

Επικίνδυνες εξελίξεις! --Προσέχετε τοὺς «Δούρειους Ίππους»! Είμαστε στα έσχατα!

Κρίσιμη καὶ σημαντικὴ παρέμβαση

τοῦ κ. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου:

Οἱ ἀλλαγὲς στὴν σκέψη καὶ στὴν πράξη τῆς ὁμάδας τοῦ π. Θεοδώρου εἶναι βούτυρο στὸ ψωμὶ τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ προκαλοῦν τραγικὴ σύγχυση στὸ ποίμνιο

Γίναμε μάρτυρες τὶς τελευταῖες ὧρες μιᾶς ἀκόμα ἀλλαγῆς πλεύσης τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τῆς ὁμάδας του, ἡ ὁποία προκαλεῖ σύγχυση στὸ ποίμνιο καὶ διευκολύνει τὴν εἰσχώρηση πιστῶν στὰ σχίσματα τῶν Γ.Ο.Χ. Ἐδῶ καὶ λίγες ὧρες καὶ μετὰ τὸν ἔπαινο τοῦ π. Σεραφεὶμ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ κ. Μάννη, τὸ ἰστολόγιο «Κατάνυξη» δημοσιεύει κείμενα τοῦ κ. Ν. Μάννη, μέλους τῆς Γοχικῆς παράταξης τῶν «Καλλινικῶν».

Πολλοὶ φυσικὰ θὰ σπεύσουν νὰ μᾶς κατηγορήσουν, ὅτι πάλι εἴμαστε ἐριστικοὶ καὶ ὅτι διασποῦμε τὴν ὁμόνοια. Ὅμως καὶ πάλι θὰ ἀποδειχθεῖ, ὅτι ὄχι ἐμεῖς διασποῦμε, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μὲ τὶς ἐπικίνδυνες γιὰ τὸ ποίμνιο ἐπιλογές τους. Ἐμεῖς προσδοκοῦμε τὴν ὁμόνοια καὶ μία, ἐπιτέλους, σύναξη ὅλων τῶν αποτειχισμένων κληρικῶν, ὅπου θὰ ἀποφασιστεῖ ἡ κοινὴ πορεία ἔξω ἀπὸ τὰ σχίσματα καὶ μὲ βάση τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ ὄχι τὶς ἐπιλογὲς τοῦ καθενός:

Ἂς δοῦμε, λοιπόν, τί ἔλεγαν παλιά, αὐτοὶ ποὺ τώρα δίνουν βῆμα στοὺς σχισματικούς:

1.   Διαβάζουμε στὸ ἰστολόγιο (ἐδῶ)

«Π. Θεόδωρος Ζήσης. Ἡ “Ἐσφιγμένου” εἶναι ἑνωμένη μὲ τοὺς σχισματικοὺς  “ΓΟΧ”» 

Ὁ π. Θεόδωρος, διαμαρτύρεται περὶ αὐτῆς τῆς ὕπουλης τακτικῆς (σσ. τακτικῆς ποὺ ἐφαρμόζει τώρα ὁ ἴδιος) καὶ κατακεραυνοβολεῖ τὰ ψεύδη τοῦ Μεθοδίου, ἀποκαλύπτοντας τὴν ψευτοχειροτονία του ἀπὸ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ τῆς Διασπορᾶς, ἐνῶ ἐλέγχει ταυτοχρόνως καὶ ὁλόκληρη τὴν ἀγέλη του γιὰ τὴν κοινωνία της μὲ τοὺς «ΓΟΧ» τοῦ Καλλινίκου Σαραντόπουλου (σσ. ἐκεῖ ποὺ ἀνήκει ὁ Ν. Μάννης!).

Τέλος, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἀποστομώνει μὲ ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα ὅλα τὰ σχίσματα τῶν ΓOΧ, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης προσπαθοῦν νὰ ΕΞΑΠΑΤΗΣΟΥΝ ''εἰ δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς'', χρησιμοποιώντας τὸ πρόσωπό του (σσ. τώρα τὸ κάνει ὁ ἴδιος καὶ ὁ κατὰ σάρκα υἱός του!). Συγκεκριμένα, λέγει πὼς οἱ παλαιοημερολογίτες: ''διαστρέφουν τὰ πράγματα καὶ προσπαθοῦν –ὄντως, λέγοντας ὅτι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης συμφωνεῖ μαζί μας, προσπαθοῦν  νὰ παρασύρουν ὁρισμένους ἀπὸ τοὺς ἀδερφούς μας πρὸς τὴν δική τους τὴν πλευρά (σσ. τώρα τὸ κάνει ὁ ἴδιος)– πρὸς τὴν ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ τους κατάσταση!''».

1.   Ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, συνεργάτης τοῦ π. Θεοδώρου γιὰ τοὺς Γ.Ο.Χ. γράφει: «Πιὸ κάτω ὁ Γέροντας Παΐσιος (σσ. ὁ Ἅγιος ποὺ δὲν ἀναγνωρίζει κανένας Γ.Ο.Χ. οὔτε ὁ κ. Μάννης) μιλᾶ γιὰ τὸν ὀλέθριο κίνδυνο ἀποσχίσεως ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἱδρύσεως ἰδίας Ἐκκλησίας, ἐξαιτίας τῶν φιλενωτικῶν ἀνοιγμάτων, ὅπως ἔκαναν τὸ 1924 οἱ σχισματικοὶ Γ.Ο.Χ., Ζηλωτὲς τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου» (ἐδῶ). 

2.   Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἄλλος συνεργάτης τοῦ π. Θεοδώρου γράφει: «Μελετώντας τὴν Πατερικὴ διδασκαλία γιὰ τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς βλέπουμε ὅτι οἱ Ἅγιοί μας εἶναι ἰδιαίτερα αὐστηροὶ καὶ κατηγορηματικοὶ στὴν ἀπαγόρευση ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ σχισματικοὺς σὲ θέματα Λατρείας καὶ κοινῆς προσευχῆς… Γιὰ τὸν ἐκτός της Ἐκκλησίας –αἱρετικὸ ἢ σχισματικὸ– εἶναι τουλάχιστον θέμα συνέπειας νὰ μὴ θέλει νὰ θεωρεῖται μέλος τοῦ σώματος, ἀφοῦ σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἔχει συνειδητὰ ἐπιλέξει ὁ ἴδιος νὰ ἀποχωρισθεῖ ἀπὸ αὐτό!».

Καὶ ἐδῶ «Σχίσμα ἔχουμε μὲ τοὺς Παλαιοημερολογίτες ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παράλληλους Ἐπισκόπους μὲ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, δὲν ἔχουμε κοινωνία μυστηριακὴ μεταξύ μας καὶ δὲν ἀλληλοαναγνωρίζουν τὰ μυστήρια» (σσ. τώρα μιλοῦν μόνο γιὰ μερικὲς παρατάξεις καὶ ἄλλες τὶς ἀναγνωρίζουν. Ποιά ἡ διαφορὰ τότε μὲ τὴν κατάσταση στὴν Οὐκρανία; Καὶ μιὰ παρατήρηση: Ὁ κ. Μάννης καταφέρεται κατὰ 2-3 ὁρισμένων προσώπων. Δὲν εἴδαμε ὅμως νὰ τὰ βάζει καὶ μὲ τοὺς παραπάνω ἀκόλουθους τοῦ π. Θεοδώρου, που ὁμολογοῦσαν τὸ αὐτονόητο: ὅτι οἱ ΓΟΧ ἀποτελοῦν σχίσμα!).

3.   Ἄλλος συνεργάτης τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση ἔγραψε στὸ ἰστολόγιο «Ἀβέρωφ»: (ἐδῶ) 

Άλλη μια ανατροπή στις απάτες και πλάνες, τα ψεύδη του «αγίου» τους και τόσα άλλα κωμικοτραγικὰ των Γ.Ο.Χ.

2^η  ἀπάντησι πρὸς τὸ ἱστολόγιο «Ἐν τούτῳ Νίκα» σχετικὰ μὲ τὴν ὑποσημείωσι τοῦ 7^ου Ἀποστολικοῦ Κανόνος

Τοῦ ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

 Εἰς τὴν ἀπάντησι αὐτὴ ὁδηγήθηκα ἀπὸ κάποιο κείμενο, τὸ ὁποῖο μοῦ ἀπεστάλη ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Κρυφὸ Σχολειό» (ἐδῶ) καὶ ἀνεφέρετο στὴν ὑποσημείωσι τοῦ Ζ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος τοῦ ἁγίου Νικοδήμου. Ἐκεῖ μεταξὺ ἄλλων ὁ κ. Μάννης ἀνέφερε καὶ τὰ ἑξῆς:

«Αν και ήδη έχει απαντήσει για το θέμα το ιστολόγιο "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ" (η απάντηση εδώ, η οποία μάλιστα έμεινε αναπάντητη από τον π. Ε.Τ.), παραθέτω ολόκληρο το κείμενο του Αγίου Νικοδήμου» κ.λπ.

Κατωτέρω ὁ κ. Μάννης ἀναφέρει καὶ τὰ ἑξῆς:

«Αυτά δεν τα γράφω βεβαίως για τον π. Ε. Τ., ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να παραδεχτεί πως έσφαλλε (όπως έχει ήδη φανεί και σε άλλες περιπτώσεις –και ήταν η αιτία που διέκοψα κάθε διάλογο μαζί του), αλλά για τους καλοπροαιρέτους και φιλαλήθεις αναγνώστες...» κ.λπ.

Νομίζω κ. Μάννη, ὅτι αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ δικαιολογία γιὰ νὰ σταματήσετε ἕνα διάλογο δημόσιο, ἀλλὰ ὑπεκφυγὴ καὶ δολιότητα, διότι καὶ ἐγὼ νὰ ἤμουν ἀδιάλλακτος καὶ ἀμετανόητος, ἔπρεπε νὰ τὸν συνεχίσετε γιὰ νὰ βοηθήσετε τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ διαλόγου νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ ἕνα πλανεμένο καὶ ἀμετανόητο καὶ νὰ ἐγκολπωθοῦν τὶς θεωρίες σας περὶ τῆς ἱερότητος τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου, τὴν δογματοποίησί του κ.λπ.

Περί Ιερεμία Β΄ του Τρανού

Του Ιωάννου Ρίζου

       Στα δεκάδες ιστορικά στοιχεία που εξέθεσαν οι  ομιλητές στην παρουσίαση του βιβλίου «Ού βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες» και τα οποία κονιορτοποίησαν τους γύψινους ανδριάντες των παλαιοημερολογιτών, εμφανίστηκαν κάποιοι ψιθυρισμοί ως –τάχα– απάντηση.  Δεν θα ασχοληθώ με αυτά.  Όμως θα σταθώ σε έναν σχολιασμό που έχει κάποιο ενδιαφέρον. Ένας «πολυδιαβασμένος» παλαιοημερολογίτης σχολίασε στο blog του κ. Μάννη:

«Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2019 - 5:03 μ.μ.

 Ἀγαπητὲ δάσκαλε, προσωπικῶς μοῦ ἔκανε φοβερὴ ἐντύπωσι τὸ τεράστιο ψέμα τοῦ κ. Ρίζου ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου ὅτι τάχα ἐδέχθηκε τὸ filioque καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ χωρὶς ντροπὴ λέει, καὶ οἱ ἄλλοι οἱ ξεδιάντροποι ἀποδέχονται χωρὶς διαμαρτυρίαν. Ἔψαξα στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Στεφανίδου, εἰς τὴν ὁποίαν παραπέμπει, καὶ πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται κάτι τέτοιον. Ἑπομένως κατενόησα καλῶς ὅτι πρόκειται περὶ ἀγυρτῶν καὶ λαοπλάνων».

Ο κ. Μάννης έδωσε την παρακάτω απάντηση στον αγανακτισμένο αδελφό του:

«Το ακατάλληλο δεν πρέπει να είναι προσωρινά κατάλληλο»!

Του Ιωάννου Ρίζου

Κάποιοι είπαν ότι  ήταν ακατάλληλη  η στιγμή της ανακίνησης ενός τέτοιου θέματος, λες και υπάρχουν ακατάλληλες στιγμές να πολεμά κανείς τις πλάνες που συναντά. Και ποιος άραγε θα κρίνει  πότε είναι η κατάλληλη στιγμή; Θα έλεγα όμως ότι ποτέ δεν είναι κατάλληλη η στιγμή ανακίνησης ενός τέτοιου θέματος, ειδικά για αυτούς που επιζητούν μια πρόχειρη και επιφανειακή συνεργασία εναντίον του Οικουμενισμού μεταξύ Aποτειχισμένων και Σχισματικών.

Θα ακολουθήσω τον Μ. Βασίλειο που λέει ότι: «Το ακατάλληλο δεν πρέπει να  είναι προσωρινά κατάλληλο», παρά με διάφορες θολές, προσωρινές και διπλωματικές συνεργασίες. Αν είναι να υπάρξει ενότητα, αυτή πρέπει να έχει την βάση την στην αλήθεια, κι όχι να πούμε κι εμείς το οικουμενιστικό «αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν».

      Eπι της ουσίας τώρα.

 Όλη σας η σπουδή και μελέτη κ. Μάννη είναι στημένη έτσι ώστε να φανεί ότι το οικοδόμημα σας είναι με ακρίβεια χιλιοστού ελεγμένο και τεκμηριωμένο. Δεν αφήνετε ούτε μία λάθος παραπομπή να πάει χαμένη, ούτε μια αρίθμηση σελίδας που να μην την διορθώσετε. «Σημαντικά σφάλματα» θεωρείτε μια λάθος παραπομπή. Ο σκοπός της τακτικής  σας  είναι να πείσετε τους αφελείς ότι τα πάντα είναι επιστημονικά ελεγμένα από σας, και να δικαιολογείται έτσι  η τυφλή εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουν στα γραφόμενα σας και στους μέντορες σας.

1.

Ο πρ. Φλωρίνης στην εγκύκλιο απόσχισης του, το 1937, ονομάζει σχισματική μόνο την Ιεραρχία και όχι και τον λαό που την ακολουθεί (άκουσον , άκουσον!), αλλά χρειάστηκε επιπλέον 13 χρόνια  (στην εγκύκλιο της 26/6/1950) για να  σας πει: «Ουδένα Νεοημερολογίτην δέον να δέχεσθε εις τους κόλπους της καθ΄ ημάς Αγιωτάτης Εκκλησίας, άνευ προηγούμενης ομολογίας δι΄ ής να καταδικάζει ούτος την καινοτομίαν των Νεοημερολογιτών και να κηρύσσει την εκκλησίαν τούτων Σχισματικής». Αυτή η σοβαρότατη ασυνέπεια στον πνευματικό του προσανατολισμό δεν σας ενοχλεί καθόλου,

Στην αρένα των Ζηλωτών.

Απάντηση του κ. Ιωάννη Ρίζου,

στην μέχρι τώρα (6/6/2017) κριτική

που δημοσίευσε ο κ. Νικ. Μάννης για το βιβλίο:

«Ού βουλόμεθα ζήν ψευδολογούντες»

Παρουσιάσατε  κ. Μάννη  την απάντηση σας με τόσο εκτενείς και ανούσιες σε περιεχόμενο απαντήσεις, που φαντάζομαι το κάνατε περισσότερο για να το γλεντήσουν  οι λεγεωνάριοι σας που επευφημούσαν στις κερκίδες κάτω από κάθε σας ανάρτηση. Θα προσπαθήσω να μη σας μιμηθώ γράφοντας μια νέα Ραψωδία, για αυτό αρχίζω τις απαντήσεις μου αμέσως κατά την χρονική σειρά των γραφομένων σας.

 Δυστυχώς η πρώτη θλιβερή παρατήρηση –εκτός χρονικής σειράς– αφορά  την επιστημονική σας ανεπάρκεια και το επίπεδο της ερευνητικής σας ηθικής. Αφορά κατ΄ αρχάς την  τακτική σας να βάζετε σε αντιπαράσταση πίνακες των θέσεων μου με αυτές του κ. Καρδάση, κ. Σιαμάκη, και π. Ευθυμίου Τρικαμηνά για να δείξετε στους θαμώνες της αρένας σας ότι χειραγωγούμαι. Πανηγυρίζετε για την ανακάλυψη σας ότι χρησιμοποιώ  κάποιες ιστορικές πηγές που είναι κοινές με αυτές των παραπάνω προσώπων, που τους εμφανίζετε σα να επρόκειτο  για απόψεις κάποιων αποφυλακισμένων με περιοριστικούς όρους! Για αυτές τις μεθόδους σας, σας θαυμάζουν οι πανέξυπνοι ροπαλοφόροι σας κ. Μάννη;

Χρησιμοποίησα τα δύο πρόσωπα (Σιαμάκη-Καρδάση) για τα ιστορικά στοιχεία που μου παρείχαν κι όχι για την αγιότητα του βίου τους, την οποία δεν γνωρίζω και για την οποία δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω γιατί δεν με αφορά. Εκτός από το να παραθέτετε σε στήλες, τα παρεχόμενα από αυτούς ιστορικά στοιχεία, θα περίμενα  κύριε Μάννη να τα ανατρέψετε επιστημονικά ως λανθασμένα. Δεν κάνατε ούτε καν την προσπάθεια! Αν αυτά που γράψατε στις απαντήσεις σας προς εμένα, ήταν η εργασία σας σε ένα πανεπιστήμιο είναι βέβαιο ότι θα την πετούσαν από το παράθυρο. Αλλά φαίνεται ότι είναι κοινό χαρακτηριστικό της κάστας σας η αγραμματοσύνη, αν κρίνω από το σχόλιο κάποιου ο οποίος βεβαιώνει ότι στην Αμερική η αντιγραφή (εννοεί αυτό που έκανα, δηλ. τις παραπομπές σε πηγές τρίτων) είναι ποινικό αδίκημα! Τέτοια ασχετοσύνη δεν την έχω συναντήσει πουθενά.

Κύριε Μάννη, σας κατηγόρησε κανείς  για το ότι κάνετε δεκάμετρες αντιγραφές ατελείωτων κειμένων από όπου εσείς κρίνετε σωστό; Γιατί γίνεστε τόσο εμμονικός  απαγορεύοντας μου συνεχώς να κάνω αντιγραφές παραπομπών από όπου κι εγώ κρίνω; Μήπως γιατί  οι αναγνώστες σας, όντας αληθινά χειραγωγούμενοι,  δεν μπορούν να καταλάβουν από μόνοι τους  το σωστό από το λάθος και έχετε ορίσει κάποιες «λέξεις-κλειδιά» όπως «Καρδάσης», όπως «Σιαμάκης», για να καταλαβαίνουν «τυφλοσούρτι», ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί;

Και ενώ κάνετε αυτά τα πλήρη πονηρίας και άσχετα μιας σοβαρής έρευνας, μας παρουσιάζετε κάποιες «αυθεντίες» που άν τους ψάξει κανείς αναρωτιέται σοβαρά για τα φρονήματα σας και για τον ρόλο που παίζετε.

 Μας απασχολείτε με κείμενα κάποιων που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους παρά μόνο μερικοί απελπισμένοι συλλέκτες κενών  κειμένων. Όπου βρείτε κειμενογράφο να υπερασπίζεται το ημερολόγιο, αυτομάτως γίνεται και η αναγόρευση  του σε φωτεινή προσωπικότητα. Έτσι κάνετε με  κάποιον  Σεβαστό Κυμινήτη που κατά τα άλλα κατηγορήθηκε ώς πιθανός Καλβινιστής, και ώς πιθανός αποδέκτης της  θεωρίας της θνητοψυχίας.[1] Έτσι κάνετε αναγορεύοντας  σε «σοφό» και κάποιον επίσκοπο Κερκύρας Ευστάθιο Βουλισμά, που στο βιογραφικό του εμφανίστηκε ως υπέρμαχος των μικτών γάμων και στην κηδεία του παραβρέθηκαν εκπρόσωποι όλων των ετερόδοξων «εκκλησιών» της Κέρκυρας. [2]  Κάθε καρυδιάς καρύδι λοιπόν είναι σπουδαίο για σας, αρκεί και μόνο να υιοθετεί τις θέσεις σας  στο ημερολογιακό.

Όλες τις   αντιαιρετικές σας ευαισθησίες και παλικαριές τις καταπίνετε χωρίς νερό, αρκεί να συμφωνήσει μαζί σας κάποιος στο ημερολογιακό! Πόσο γυρολόγοι αποδεικνύεστε! Και  κατηγορείτε εμένα συνέχεια που αντιγράφω κάποια αποσπάσματα των  Καρδάση και  Σιαμάκη που στο κάτω-κάτω έχουν να παρουσιάσουν και Ακαδημαϊκή καριέρα και  εργασίες κ. Μάννη !

Άς ξεκινήσουμε όμως το  ταξίδι στα θολά νερά σας.

Γράφετε:

1.

«Έχω ακούσει/διαβάσει συχνά, κυρίως από Οικουμενιστές/Μοντερνιστές, την φράση  "δεν είναι δόγμα τούτο", "δεν είναι δόγμα το άλλο", "δεν είναι δογματικό ζήτημα" κ.ο.κ.. Εσείς κ. Ρίζο θεωρείτε πως ότι δεν είναι δόγμα (π.χ. το πως κάνουμε τον σταυρό μας) επιτρέπεται να μεταβάλλεται και αν ναι, με ποιες προϋποθέσεις και ποιοι έχουν αυτό το δικαίωμα;».

♦

Κύριε Μάννη, οτιδήποτε, όπως και ότι δεν είναι δόγμα στην Εκκλησία δεν πρέπει να μεταβάλλεται αυθαίρετα. Η Εκκλησία όμως αποφασίζει τι θα αλλάξει και τι όχι. Κι αν αποφάσισε «λάθος», αυτό δεν πρέπει να πυροδοτεί και να δικαιώνει  τη γέννηση ενός Σχίσματος, όταν βεβαίως πρόκειται για «ιάσιμο ζήτημα» κατά τον Μ. Βασίλειο. Αν σε κάθε «λάθος» μεταβολής  θεσμών της Εκκλησίας νομιμοποιούνταν ένα Σχίσμα θα είχαμε εκατοντάδες σχίσματα. Σας το λέει ο ιερός Χρυσόστομος και δεν πείθεστε:

«Ο Χριστός όχι μόνο δεν διέταξε να φυλάσσουμε ορισμένες ημέρες, άλλα και μας απάλλαξε από την υποχρέωση αυτή».^[3]

 «Ο Θεός αδιαφορεί για την φύλαξη ορισμένων ημερών… Κανείς δεν τιμωρήθηκε, ούτε αποκλείστηκε από τον παράδεισο επειδή ετέλεσε Πάσχα αυτόν ή τον άλλον μήνα».^[4]

«Το να διαφωνούμε στο χρόνο της νηστείας και να λέμε, τώρα ή ύστερα νηστεύουμε, δεν είναι έγκλημα».^[5]

«Ο χριστιανός δεν πρέπει να γιορτάζει σύμφωνα με τους μήνες ή τις νουμηνίες ή τις Κυριακές, αλλά σε όλη του τη ζωή πρέπει να ζεί με την πρέπουσα γιορτή. Αν έχεις καθαρή συνείδηση, έχεις πάντοτε γιορτή».^[6]

“Την ακρίβεια και την αρμονία θα έπρεπε να την επιδιώκετε όχι στις ημερομηνίες,  αλλά  στην πνευματική πρόοδο.”[7]

Αυτή τη διδασκαλία  είναι αδύνατο να την αποδεχτείτε κ. Μάννη, φανερώνοντας έτσι ποιός περιφρονεί τους αγίους που υποτίθεται ότι ακολουθεί. Στις παραπάνω διδασκαλίες του Χρυσοστόμου  αντιπαραβάλλατε  κάτι απίθανα και εκτεταμένα κείμενα συγγραφέων των εσχάτων χρόνων, για να πείσετε τους πεπεισμένους της ομήγυρης σας!

Το δε παράδειγμα σας με το σημείο του σταυρού είναι επιεικώς  ατυχέστατο, γιατί ο σταυρός του Κυρίου μας δεν ήταν στρόγγυλος,

Τοποθέτηση επί του Ημερολογιακού.

Κοινοποιήθηκε καὶ στὸ ἱστολόγιό μας μιὰ ἐπιστολὴ τοῦ ἱστορικοῦ φιλολόγου κ. Τσακίρογλου πρὸς τὸ "Κρυφὸ Σχολειὸ" καὶ τὸν κ. Ν. Μάννη ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν κριτικὴ τοῦ κ. Μάννη στὸ καινούργιο βιβλίο τοῦ κ. Ρίζου (ἐδῶ, ἐδῶ κι ἐδῶ). Τὴν δημοσιεύουμε.

            Ἀπάντηση στὸν κ. Μάννη.

                     Ἀξιότιμε κ. Μάννη,

Παρακολουθῶ ἐδῶ καὶ κάποιες ἑβδομάδες μὲ ἐνδιαφέρον τὸν διάλογό σας μὲ τὸν κ. Ρίζο ἐπὶ τοῦ βιβλίου τοῦ δευτέρου. Εἶχα τὴν ἀφελῆ ἐντύπωση, ὅτι ἑκατέρωθεν κάτι θὰ μποροῦσε νὰ βγεῖ ἀπὸ αὐτόν, ὅτι θὰ μπορούσαμε μαζὶ νὰ πολεμήσουμε τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ μετὰ ἐν ὁμονοίᾳ νὰ λύσουμε μὲ ὀρθόδοξο τρόπο ἐπιτέλους καὶ τὸ θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, ἀλλὰ οἱ ἀπαντήσεις σας, ἰδίως καὶ κυρίως ἡ τελευταία σας ἀπάντηση μοῦ ἔκοψε τὰ φτερά προσγειώνοντάς με στὴν σκληρὴ πραγματικότητα. Ἀμέσως μόλις τελείωσα τὴν ἀνάγνωσή της, ἀποφάσισα νὰ συντάξω μία καὶ μοναδικὴ σύντομη ἀπάντηση ὡς διαμαρτυρία καὶ στὴν δική μου ἀνακήρυξη ἀπὸ μέρους σας ὡς «ἀναθεματισμένο» στὰ ὅσα λέτε στὰ σχόλια τοῦ τρίτου μέρους τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Ρίζου χωρὶς καμία διάθεση συνέχισης τοῦ διαλόγου μαζί σας.

Γενικὰ πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι ὑποτιμᾶτε τὸ μήνυμα τοῦ κ. Ρίζου μὲ βάση τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν στάση τῶν Πατέρων Της, ὅτι δηλ. μπορεῖ νὰ ὑπῆρχαν ἡμερολογιακὲς διαφορές, πρᾶγμα ποὺ παραδέχεσθε καὶ ἐσεῖς, δὲν ὑπῆρχε ὅμως σχίσμα οὔτε προϋποθέσεις στὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων αὐτῶν τῶν αἰώνων, τοῦ εἶδους ἢ γιορτάζεις μαζί μου ἢ δὲν συμπορεύομαι ἐναντίον τοῦ Νεστορίου κλπ. γιατὶ σὲ θεωρῶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ...ἢ δυνάμει...

Εἰδικότερα λέτε στὸ σχόλιο σας, ὁ ὅρος «οἰκουμενισμὸς» δὲν ἦταν γνωστὸς πρὶν τὸ 1924. Αὐτὸ κ. Μάννη δὲν ἰσχύει. Ὁ ὅρος «οἰκουμενισμὸς» πρωτοεμφανίστηκε τὸν 19^ο αἰ., καὶ εἰδικώτερα προτεσταντικοί κύκλοι τὸν χρησιμοποιοῦσαν ἀπὸ τὸ 1855, ἀσφαλῶς ὄχι μὲ τὴν ανεπτυγμένη σημασία καὶ τὴν φόρτιση κακοδοξιῶν ποὺ ἔχει σήμερα. Μετὰ τὸν παρέλαβε ἡ World Alliance of YMCAs καὶ τελικὰ τὸν καθιέρωσε τὸ «οἰκουμενικὸ συνέδριο παγκοσμίας ἱεραποστολῆς» στὴν Νέα Ὑόρκη τὸ 1900 καὶ μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια στὸ Ἐδιμβοῦργο στὴν Σκωτία. Αὐτὸ κίνησε μεγάλους Ρώσους Ἁγίους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης νὰ διακρίνουν σὲ ποία τρομακτικὴ κατεύθυνση ὁδηγούμαστε καὶ νὰ προφητεύσουν τὰ δεινὰ τῆς ἐποχῆς μας. Ἔπειτα προωθήθηκε καὶ ἀπὸ τὴν νεοϊδρυθείσα κοινωνία τῶν Ἐθνῶν ἀπὸ τὸ 1919 καὶ τὸν χρησιμοποίησε καὶ ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης σὲ ὁμιλίες του. Ἀπὸ τὰ λόγια σας φαίνεται, ὅτι οἱ «Παλαιοημερολογίτες» τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν ἀντελήφθηκαν, πρᾶγμα παράξενο, διότι ὅπως λέτε, ἡ ἀλλαγὴ ἔγινε γιὰ κάποιους σκοπούς! Μὰ κανεὶς δὲν φρόντισε νὰ ἐρευνήσει γιὰ ποιούς σκοπούς;

Ἀφοῦ παραδέχεσθε ὅτι τὸ διάγγελμα τοῦ 1920 ἦταν πράγματι καταστροφικὸ καὶ δογματικοῦ χαρακτῆρα παρόλο πού, ὅπως λέτε, δὲν ἦταν γνωστό, τότε δὲν μπορεῖτε νὰ ἐπιχειρηματολογεῖτε λέγοντας ὅτι τὸ ἡμερολόγιο ἧταν ἡ πρώτη ἐπίσημη πράξη τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Διότι πιὸ ἐπίσημη πράξη ἀπὸ πατριαρχικὸ διάγγελμα καὶ ἀναγνώριση αἱρέσεων ὡς ἐκκλησίες δὲν ὑπάρχει.