Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΓΕΙΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΣΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΑΒΒΑ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

 Βίντεο και φωτογραφίες από την θρησκευτική σχολική εορτή στη Σερβία.

Το Βίντεο καὶ οἱ φωτογραφίες εἶναι ἀπὸ Σερβία, ὅπου παραβρέθηκε προχθὲς ὁ π. Εὐθύμιος, στὴν ἑορτὴ καὶ μεγάλη πανήγυρη προς τιμήν τοῦ Ἁγ. Σάββα στὸ Μπαράγιεβο, 30 χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τὸ Βελιγράδι, σὲ μία ἀπὸ τὶς «κατακόμβες στὴν ἐξορία», τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ράσκας π. Ἀρτεμίου,  ποὺ εἶναι ἀφιερωμένη στὸν Ἁγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς.

Ἐκείνη τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν Παράδοσή τους οἱ Σέρβοι πραγματοποιοῦν καὶ τὴν θρησκευτικὴ σχολικὴ γιορτή, ἀνάλογη μὲ τὴν δική μας τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν.

Ο π. Ευθύμιος γιόρτασε στη Σερβία με τον Σεβασμιώτατο Aρτέμιο τον Άγιο Σάββα.

Ο π. Ευθύμιος γιόρτασε στη Σερβία με τον Σεβασμιώτατο Ἀρτέμιο τον Άγιο Σάββα.

 

Των τριών Ιεραρχών σήμερα, ημέρα κατά την οποία γιορτάζουμε τους τρεις μεγίστους Φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, τους Μεγάλους Καππαδόκες Πατέρες, που ερμήνευσαν με άριστο τρόπο την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο και το διέδωσαν σε όλη την οικουμένη, χρησιμοποιώντας  την κατά κόσμον σοφία και γνώση τους γι’ αυτόν τον σκοπό προς δόξαν Θεού.

Επετέλεσαν απαράμιλλο  κοινωνικό–φιλανθρωπικό έργο, υπερασπίστηκαν  την Ορθόδοξο πίστη με τα θεόπνευστα συγγράμματά τους, όταν αυτή κινδύνευε από τους αιρετικούς της εποχής τους, και ήταν αυτοί οι Άγιοι, που μίλησαν για όλα τα κοινωνικά–ηθικά–πνευματικά–δογματικά θέματα που απασχολούσαν την κοινωνία των πιστών. Οι απαντήσεις τους είναι διαχρονικές, καὶ αποτελούν μέχρι σήμερα, για μας τους συγχρόνους Ορθοδόξους,  τα φώτα, τους οδοδείκτες και τους συμβουλευτικούς οδηγούς για την επίλυση κάθε μορφής προβλημάτων στην καθημερινή μας ζωή.

Μια τέτοια μεγάλη μορφή για τους Σέρβους, είναι και ο άγιος Σάββας. Ονομάζεται φωτιστής των Σέρβων και έχει να παρουσιάσει παρόμοιο έργο, όπως αυτό των Τριών Ιεραρχών, καθόσον μεταλαμπάδευσε την Ορθόδοξο πίστη σε όλη τη Σερβία, έκτισε σχολεία και φρόντισε για  την πνευματική και κατά κόσμον μόρφωση κι εκπαίδευση του σερβικού λαού, άσκησε την φιλανθρωπία σε υπέρτατο βαθμό και αναγέννησε πνευματικά τους αδελφούς μας τους Σέρβους. Είναι θα λέγαμε ο άγιος Σάββας, ένας μεταγενέστερος φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος.  Προς τιμήν του οι Σέρβοι έχουν κτίσει σε κάθε γωνιά της σερβικής γης ναούς, περικαλλείς, περίτεχνους  κι απλούς, μεγάλους και μικρούς, δείγμα της μεγάλης τους αγάπης κι αφοσίωσης προς τον Άγιό τους.

Ο Άγιος Σάββας ήταν γιός του Αγίου Συμεών, του Σέρβου βασιλιά της μεγάλης δυναστείας των Νεμάνια. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ράστκο κι από πολύ μικρός μεγαλωμένος σε ορθόδοξο και φιλομόναχο περιβάλλον (καθόσον φιλοξενούσαν αγιορείτες πατέρες στο σπίτι τους) ήθελε να γίνει μοναχός. Όταν λοιπόν κάποια φορά είχαν έλθει φιλοξενούμενοι Αγιορείτες πατέρες στη Σερβία, αυτός βρήκε ευκαιρία και προφασιζόμενος ότι θα πάει για κυνήγι με τους πατέρες, έφυγε κρυφά για το Άγιον Όρος σε ηλικία 17 ετών. Εγκατέλειψε τα εγκόσμια, τον θρόνο που τον περίμενε, καθόσον αυτός θα ήταν ο διάδοχος της δυναστείας Νεμάνια, κάθε υλική και γήϊνη απόλαυση και προτίμησε το μοναχικό σχήμα.

Ο πατέρας του, θύμωσε πολύ κι αφού ήταν το αγαπημένο του παιδί έβαλε στρατιώτες να τον ψάξουν παντού.   Δεν ήθελαν οι γονείς του να γίνει μοναχός γιατί έπρεπε να διαδεχθεί τον θρόνο στην πατρίδα του τη Σερβία, κι αφού είχε ανατραφεί με την κατά Χριστόν παιδεία θα ήταν ο πλέον άξιος και κατάλληλος για να γίνει ο βασιλιάς των Σέρβων.  Τον  αναζήτησε λοιπόν παντού κι έστειλε μάλιστα συνοδεία στρατιωτική στο Άγιον Όρος, και βρήκε μετά από μέρες τον Ράστκο στο Ρωσικό μοναστήρι.

Εκεί ο Ράστκο με τον ηγούμενο και τους πατέρες της μονής φιλοξένησαν την συνοδεία του βασιλιά Συμεών, τους παρέθεσαν τράπεζα με ό,τι είχαν στο μοναστήρι, καθώς και κρασί για να ξεκουραστούν από την ταπαιπωρία και την πεζοπορία στα δύσβατα μονοπάτια τους Όρους. Μετά τη φιλοξενία που τους παρείχαν ο Ράστκο υποσχέθηκε στους στρατιώτες ότι θα γυρίσει πίσω μαζί τους στη Σερβία. Αυτοί αποκοιμήθηκαν κι ο Ράστκο κρυφά εκάρη μοναχός στο παλαιό Ρωσικό μοναστήρι κι έτσι το πρωί, όταν ξύπνησαν οι στρατιώτες τον βρήκαν ντυμένο με το μοναχικό σχήμα.

Όταν επέστρεψαν στη σερβική γη, ενημέρωσαν τον βασιλιά Συμεών Νεμάνια, ότι ο γιός του τον καλεί στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός. Πηγαίνοντας εκεί ο βασιλιάς γεμάτος θυμό και λύπη, σαγηνεύτηκε τόσο από τη μοναχική πολιτεία,  που εκάρη κι αυτός μοναχός κι έγινε μάλιστα υποτακτικός στον γιό του Σάββα. Η βασίλισσα Άννα, και μητέρα του αγίου Σάββα, εκάρη κι αυτή μοναχή  με το όνομα Αναστασία κι αφιερώθηκε κι αυτή στο Θεό όπως κι ο σύζυγός της.

Ο Άγιος Συμεών, που ονομάστηκε μάλιστα και μυροβλήτης, με την άσκηση και τα πνευματικά χαρίσματα που απέκτησε ευρήκε μεγάλη χάρη ενώπιον του Θεού και έκανε πολλά θαύματα.  Απέκτησαν τόση χάρη και παρρησία ενώπιον του Τριαδικού Θεού, ώστε έγιναν όλοι Άγιοι της Σερβικής Εκκλησίας. Οι άγιοι μάλιστα Σάββας και Συμεών είναι οι μεγάλοι κτήτορες της Ι. Μονής Βατοπεδίου, οι οποίοι αγόρασαν μετέπειτα την παλαιά μονή του Χιλανδαρίου, την ανακαίνισαν και την αναστήλωσαν και έκτοτε  η μονή  έγινε σερβική.

Η εορτή λοιπόν του Αγ. Σάββα είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τους Σέρβους αδελφούς μας, γιατί θεωρείται ο φωτιστής των Σέρβων και ήταν ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας που ίδρυσε αυτοκέφαλη τη σερβική Εκκλησία. Έκτισε παντού σχολεία, νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Επί τουρκοκρατίας οι Τούρκοι έκαψαν το άγιο λείψανό του, γιατί θεώρησαν ότι έτσι θα τον ξεχνούσαν οι Σέρβοι, που πάντοτε τον λάτρευαν και τον τιμούσαν. Είναι ο πιο μεγάλος άγιος της Σερβίας, από τις μεγαλύτερες μορφές της Εκκλησίας, σοφός και θαυματουργός κατέχει την πρώτη θέση στην καρδιά του σερβικού λαού.

    Δεν υπάρχει οικογένεια ορθόδοξη, κοινότητα, σύλλογος ή σχολείο στη Σερβία που να μην κάνουν κάποια γιορτή την ημέρα της μνήμης του, να ψάλλουν ύμνους και πνευματικά τραγούδια  και να τιμήσουν τον Άγιο, τα παιδάκια να πουν ποιήματα κι αφιερώματα για τον Άγιο και να πάρουν δώρα από τους μεγάλους την ημέρα αυτή για να εκφράσουν την αγάπη και την αφοσίωσή τους στον μεγάλο ευεργέτη τους. Γιορτάζεται κι εκεί στη Σερβία σαν σχολική εορτή όπως ακριβώς γιορτάζουμε κι εμείς τους Τρεις Ιεράρχες.

       Την ημέρα αυτή λοιπόν που γιόρταζε η σερβική Εκκλησία ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς παρευρέθηκε στη μεγάλη πανήγυρη προς τιμήν του Αγ. Σάββα στο Μπαράγιεβο, 30 χιλιόμετρα έξω από Βελιγράδι, σε μία από τις κατακόμβες του σεβασμιωτάτου Αρτεμίου, του ευρισκομένου στην εξορία,  που είναι αφιερωμένη στον Αγ. Ιουστίνο τον Πόποβιτς.   

Μοιράστηκε τη χαρά και την ευλογία με τον Σεβασμιώτατο Αρτέμιο, συλλειτούργησαν και γιόρτασαν μαζί με πλήθος λαού που προσήλθε για την γιορτή του μεγάλου προστάτου της Σερβικής Εκκλησίας και πήρε δύναμη για τη συνέχεια του αγώνα, για την ομολογία κι υπεράσπιση της πίστεώς μας.

Χριστίνα Νάκου

Ο άγ. Ιουστίνος, ο "πρώην", οι νυν και ερμηνεία θεοσημείων

Δημοσιεύσαμε ἄρθρο τοῦ πρωτοπρ. π. Ἄγγελου Ἀγγελακόπουλου μὲ τίτλο «Ἐμπειρίες ἀπὸ προσκυνηματικὴ ἐκδρομὴ στὴ Σερβία, Ἡ ἄρρητος εὐωδία τῶν ἱερῶν καί χαριτοβρύτων λειψάνων τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Ἰουστίνου Πόποβιτς».

http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_31.html

Ἦταν μιὰ σημαντικὴ καὶ ἀξιόπιστη εἴδηση δεκάδων ἀνθρώπων ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν μαρτυρία τοῦ οὐρανοῦ γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου.

Ὅμως, στὸ ἄρθρο αὐτὸ παρατηρήσαμε κάποιες ἀνακολουθίες, ποὺ δὲν σχολιάσαμε κατὰ τὴν ἀνάρτησή του, ἀλλὰ τὸ κάνουμε τώρα.

Γράφει ὁ π. Ἄγγελος:

«Στή συνέχεια ὁ λόγος στράφηκε καί στήν σημερινή θλιβερή κατάσταση καί εἰκόνα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία μέχρι τῆς πατριαρχείας τοῦ Μακ. Πατριάρχου κυροῦ Παύλου κρατοῦσε την αὐστηρή, Ὀρθόδοξη καί παραδοσιακή γραμμή τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου. Μετά τήν κοίμηση, ὅμως, τοῦ κυροῦ Παύλου καί τήν ἄνοδο στόν θρόνο τοῦ Μακ. Πατριάρχου κ. Εἰρηναίου, ἡ Σερβική Ἐκκλησία ἔκανε στροφή 180⁰ καί ἀπό παραδοσιακή μετατράπηκε σέ οἰκουμενιστική.

Σ’ αὐτό συνέβαλαν τά μέγιστα μέ τήν στάση τους τά τρία πνευματικά τέκνα τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου, οἱ Ἐπίσκοποι Ἀμφιλόχιος Ράντοβιτς, Ἀθανάσιος Γιέφτιτς καί Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς, ἀπό τούς ὁποίους θά περίμενε κανείς νά κρατήσουν τήν αὐστηρή καί παραδοσιακή γραμμή τοῦ Γέροντός τους».

Ἡ ἀλήθεια εἶναι, π. Ἄγγελε, ὅτι ὁ Πατριάρχης Παῦλος, ἐλεγχόμενος τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του ἀπὸ τὴν «Τρόϊκα» (δηλαδή τοὺς Ἐπισκόπους Ἀμφιλόχιο Ράντοβιτς, Ἀθανάσιο Γιέφτιτς καί Εἰρηναῖο Μπούλοβιτς) εἶχε σὲ κάποιες στιγμὲς ἐγκαταλείψει τὴν αὐστηρὴ γραμμή, καθοδηγούμενος καταλλήλως ὑπὸ τῶν ἀνωτέρω.

Συνεχίζετε: «Ἐντούτοις, προδίδοντας τόν Γέροντά τους, κατάφεραν νά ὁδηγήσουν τήν Σερβική Σύνοδο στήν ἀπόφαση τῆς καθαιρέσεως τοῦ πνευματικοῦ τους ἀδελφοῦ καί μοναδικοῦ ἐναπομείναντος, πραγματικοῦ, αὐθεντικοῦ καί γνησίου διαδόχου τοῦ ὁσίου Ἰουστίνου, Σεβ. Μητρ. πρώην Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, καί τοῦ πρωτοσυγκέλλου του παν. ἀρχιμ. Συμεών Βιλόφσκυ ἐπειδή ἦταν ἐμπόδιο στά οἰκουμενιστικά τους σχέδια. Και δυστυχῶς τώρα πρωτοστατοῦν μαζί μέ τόν Μακ. Πατριάρχη κ. Εἰρηναῖο στίς οἰκουμενιστικές παρεκτροπές, συμπροσευχόμενοι παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, συναγελαζόμενοι, συντρώγοντες, συμπίνοντες, ἀλληλοασπαζόμενοι καί ἀλληλολιβανιζόμενοι μέ παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες, ραββίνους καί μουσουλμάνους, προσκολλώμενοι στό ἅρμα τοῦ παπισμοῦ καί τοῦ οἰκουμενισμοῦ».

Μᾶς σκανδαλίζει, πάτερ, ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Σεβ. Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, ὡς «πρώην Ράσκας καί Πριζρένης». Δηλ. π. Ἄγγελε, σὰν νὰ λέμε, ὅτι γιὰ σᾶς, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅταν ἄδικα καὶ ἀντικανονικὰ ἐξορίστηκε ἦταν πρώην; Κι ὁ ἅγιος Κύριλλος, ὅταν καθαιρέθηκε ἦταν πρώην!

Ἀλλὰ καὶ ὁ Μητροπολίτης σας κ. Σεραφείμ, δὲν ὀνομάζει «πρώην» τὸν Σεβ. Ἀρτέμιο, ἀλλὰ χαρακτηρίζει ὡς «Κανονικὸ» μητροπολίτη Ράσκας! Σᾶς θυμίζουμε τὸ σχετικό κείμενο:

«Ο έκπτωτος Επίσκοπος Αρτέμιος... Ακραδάντως πιστεύω και δημοσία ταπεινώς διακηρύσσω με την 20ετη εμπειρίαν ενασχολήσεως μετά της Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης» ὅτι «κατά τον Ευαγγελικόν Θείον Νόμον τυγχάνει ο Κανονικός Επίσκοπος της Αγιωτάτης Επισκοπής Ράσκας, Πριζρένης, Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων, των καθ’ Υμών ενεργηθέντων υπό της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ως και της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δίχα Κανονικού κατηγορητηρίου και προσάψεως πραγματικών περιστατικών, Κανονικών ανακρίσεων και διερευνήσεως του κατηγορητηρίου, Κανονικής δίκης και Απολογίας και ενδίκων μέσων και ειδικώτερον».

http://aktines.blogspot.com/2011/02/e.html

Ρωτᾶμε π. Ἄγγελε: Μήπως ὁ «ἀκραδάντως πιστεύων καὶ δημοσίως διακηρύσσων» μητροπολίτης σας ἄλλαξε πάλι γνώμη; Μήπως σᾶς διέταξε νὰ ὀνομάζετε ὡς «πρώην» τὸν Σεβασμιώτατο Ράσκας Ἀρτέμιο, ὥστε νὰ μὴ δημιουργοῦνται «προβλήματα»;

Ἔτσι, λοιπόν: Πρώην Ράσκας ὁ Ἀρτέμιος! Οἱ τῆς «τρόϊκα» ὅμως, εἶναι «νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς» οἰκουμενιστικοὺς αἰῶνας Ἐπίσκοποι! Ἔστω κι ἂν ἐγκατέλειψαν, πρόδωσαν τὸν χαριτόβρυτο ἅγιο Ἰουστῖνο, τὸν πνευματικό τους Πατέρα καὶ κατεδίκασαν τὸν ἀδελφό τους Ἀρτέμιο!

ΒΕΒΑΙΑ, στὸ ἄρθρο σας ξεχωρίζει τὸ σημαντικὸ γεγονὸς τῆς ἄρρητης εὐωδίας τῶν ἱερῶν καὶ χαριτοβρύτων λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου. Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴν διήγηση τοῦ γεγονότος, παρέχετε καὶ μιὰ ἑρμηνεία, ἡ ὁποία δύναται νὰ εἶναι αὐθαίρετη. Γράφετε:

«Συγκεντρωθήκαμε ὅλοι μέσα στό Ναό καί τότε ἔγινε τό ἀπροσδόκητο θαῦμα!!! Μόλις ὁ Ἱερομόναχος ἄνοιξε τήν λάρνακα, τά λείψανα τοῦ Ὁσίου ἄρχισαν νά εὐωδιάζουν μέ μιά ἄρρητη καί ἀνέκφραστη εὐωδία, ἡ ὁποία πλημμύρισε ὅλο τό Ναό καί ἔγινε ἀντιληπτή ἀπ’ ὅλους, μηδενός ἐξαιρουμένου. Ἡ εὐωδία κράτησε γιὰ ὅση ὥρα ἤμασταν στό Ναό,  περίπου μισή ὥρα...

Ἐξηγώντας ὁ Γέροντας (σ.σ. Ἡγούμενος Γατζέας π. Γρηγόριος) τό θαυμαστό αὐτό γεγονός τῆς εὐωδίας τῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου, τόνισε ὅτι ἦταν ἡ ἀνταπόδοση τοῦ κόπου, στόν ὁποῖο ὑποβληθήκαμε, γιά νά ἔλθουμε ἀπό τήν Ἑλλάδα στήν Ἱ. Μ. Τσέλιε καί ἡ ὑποδοχή, πού μᾶς ἐπιφύλαξε ὁ Ὁσιος. Ἦταν, ἐπίσης, ἕνα δεῖγμα εὐαρεστήσεως τοῦ Ὁσίου πρός ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι, παρά τά πάθη μας, τήν ἀναξιότητα, τήν ἁμαρτωλότητα καί τήν μηδαμινότητά μας, ἀγωνιζόμαστε, μέ τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας καί ὅση ἡμῖν δύναμις, νά εἴμαστε ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι καί τῶ ὁσίῳ Ἰουστίνῳ, νά ἀκολουθοῦμε πιστά καί ἀπαρέγκλιτα τήν ἀντιαιρετική, ἀντιπαπική καί ἀντιοικουμενιστική γραμμή τῶν ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων καί νά ἐνημερώνουμε τό Ὀρθόδοξο ποίμνιο γιά τήν χειρότερη ἐκκλησιολογική αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν καί τρομερή αὐτή λύμη καί μάστιγα τῆς ἐποχῆς μας, τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἐκθεμελιώνει ἐκ βάθρων τήν ταυτότητα καί τήν αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ἀπώτερο σκοπό μας τήν προφύλαξη καί τήν ἐν τέλει σωτηρία τοῦ ποιμνίου, ὅπως ἔκανε καί ὁ ὅσιος Ἰουστίνος. Ἦταν, τέλος, καί ἕνα μήνυμα συμπαραστάσεως, στηρίξεως καί ἐνθάρρυνσης τοῦ Ὁσίου πρός ἐμᾶς, γιά νά συνεχίσουμε σταθερά καί ἀταλάντευτα τόν ἀγῶνα μας».

Ἀλήθεια, πάτερ, «ἡ γραμμή τῶν ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων» ἦταν μόνο «νά ἐνημερώνουν  τό Ὀρθόδοξο ποίμνιο γιά τήν χειρότερη ἐκκλησιολογική αἵρεση ...καί τρομερή λύμη καί μάστιγα τῆς ἐποχῆς μας»; Ἀλήθεια, μία αἵρεση «ἡ ὁποία ἐκθεμελιώνει ἐκ βάθρων τήν ταυτότητα καί τήν αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ χαρτοπόλεμο;  Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθεῖ «προφύλαξη καί ἐν τέλει σωτηρία τοῦ ποιμνίου», ὅταν αὐτὸ προσφέρεται –διὰ τῆς ἐπικοινωνίας καὶ τῆς «διακοινωνίας»– βορὰ στὰ χέρια τῶν Οἰκουμενιστῶν; Αὐτὸ διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες; Ἢ τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς;

Νὰ σᾶς θυμίσουμε τί γράφατε, π. Ἄγγελε, ὅταν ὑποστηρίζατε τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, ἀντιτιθέμενος σὲ ὅσα ἀθεολόγητα ἔγραφε ὁ μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομος. Ὁ Μεσσηνίας ἰσχυριζόταν πὼς «ὁποιαδήποτε τάση ἀνάπτυξης τῆς θεωρίας ὅτι “ὁ ἐπιβεβλημένος σωτήριος δρόμος ...εἶναι ἡ ἀκοινωνησία, ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι καθίστανται συγκοινωνοί τῆς αἱρέσεως καί τῆς πλάνης”, εἶναι ὡς προτάσεις, ἐκκλησιολογικῶς ἀπαράδεκτες».

Kι’ ἐσεῖς τότε, ἐκφράζοντας τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση χαρακτηρίσατε «ἀπαράδεκτο τὸν ἰσχυρισμό του καὶ τὶς «ἀπειλές του περί κανονικῶν συνεπειῶν» γιὰ ὅσους σκέπτονται τὴν ἀποτείχιση, καὶ ἐπισημαίνατε ὅτι «ὁ Σεβασμ. κ. Χρυσόστομος καταδεικνύει τό πόσο πολύ φοβᾶται τήν ἀντίδραση κλήρου καί λαοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἱεροκανονικά κατοχυρωμένος, μέ βάση τόν ιε΄ Ἱερό Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου ἐπί Μ. Φωτίου (861), νά ἀσκήσει προαιρετικά καί δυνητικά τό δικαίωμα νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ ἐπισκόπου του»!

Στὴ συνέχεια παραθέτατε τὸν ΙΕ΄ Κανόνα, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι, ΟΧΙ ὁ Χαρτοπόλεμος καὶ ἡ ἐκστρατεία ἐνημέρωσης μερικῶν ...ἑκατοντάδων πιστῶν, ἀλλὰ ἡ Ἀποτείχιση συντελεῖ στὴν ἀποτροπὴ τοῦ σχίσματος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ (δηλ. τὴν ἀποτροπὴ τοῦ χωρισμοῦ μας ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄρα στὴ σωτηρία μας) καὶ ἐλευθερώνει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς λυκοποιμένες, ποὺ κρατοῦν τὸ ποίμνιο αἰχμάλωτο σὲ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση, κατατρώγοντες τὸ ποίμνιο. Ὁ ΙΕ΄ Κανόνας ποὺ παραθέτατε λέγει ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς φοβοῦνται, ΟΧΙ τὸν Χαρτοπόλεμο, ἀλλὰ  τὴν Ἀποτείχιση.

Νά, πῶς μεταφράζατε τὸν ΙΕ΄ Κανόνα: οἱ ἀποτειχισμένοι δὲν «ἐπροξένησαν σχίσμα εἰς τήν Ἐκκλησίαν μέ τόν χωρισμόν αὐτόν (σ.σ. ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ Ἐπίσκοπο), ἀλλά μᾶλλον ἠλευθέρωσαν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τό σχίσμα καί τήν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν» (ΙΕ΄ Κανων τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου).

Παραθέτατε καὶ τὴν ἑρμηνεία ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο καὶ ἄλλους κανονολόγους καὶ μάλιστα κατοχυρώνατε τὸν κανόνα μὲ τὴν παράθεση καὶ ἄλλων παραπλήσιων Ἱερῶν Κανόνων. Γράφατε: «Ὁ παραπάνω Ἱερός Κανὼν εἶναι σύμφωνος καί μέ ἄλλους Ἱερούς Κανόνες Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως ὁ λα΄ Ἀποστολικός, ὁ στ΄ τῆς ἐν Γάγγρα Τοπικῆς Συνόδου (340), ὁ ε’ τῆς ἐν Ἀντιοχεία Τοπικῆς Συνόδου (341), οἱ ι΄, ια΄ και ζβ΄ τῆς ἐν Καρθαγένη Τοπικῆς Συνόδου (419), ὁ ιη’ τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου (451), οἱ λα΄ καί λβ΄ τῆς ΣΤ΄ Οἰκ. Συνόδου (691), καί οἱ ιβ΄, ιγ΄, ιδ΄ τῆς ΑΒ΄ Συνόδου (861)».

Ἂν λοιπόν, π. Ἄγγελε, ἰσχύουν αὐτά, τότε κατὰ ποιά ἔννοια ἀποδέχεσθε τὴν ἑρμηνεία τοῦ Ἡγουμενου τῆς Γατζέας, π. Γρηγορίου, ὅτι τὸ «γεγονός τῆς εὐωδίας τῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου» ἦταν ἐπιβράβευση τῆς «πιστῆς καὶ ἀπαρέγκλιτης ἀντιοικουμενιστικῆς γραμμῆς» σας; Ἀφοῦ ἀκολουθεῖτε «ἄλλη», νεοπατερικὴ γραμμή, αὐτὴ τῆς συγκοινωνίας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς «ἄχρι καιροῦ», εἶναι δυνατὸν νὰ εἴχατε γι’ αὐτὴ τὴ γραμμὴ τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου;

Μήπως σᾶς ἐπιβράβευσε ὁ Ἅγιος γιὰ τὴν παρέκκλιση ἀπὸ τὴν γραμμὴ τῶν Ἁγίων πατέρων;

Ψάξτε σᾶς παρακαλῶ γιὰ ἄλλη αἰτιολογία, πιὸ ἁπλῆ.

Ὑπάρχει.

Τα χαριτόβρυτα λείψανα του αγ. Ιουστίνου, οι Οικουμενιστές και ο Ράσκας Αρτέμιος

Πρωτοπρ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

 Ἐμπειρίες ἀπό προσκυνηματική

ἐκδρομή στή Σερβία

Ἡ ἄρρητος εὐωδία τῶν ἱερῶν

καί χαριτοβρύτων λειψάνων τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Ἰουστίνου Πόποβιτς.

Πηγή: "Ακτίνες"

Ἐν Πειραιεῖ 2-8-2014

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ 

 Η ΑΡΡΗΤΟΣ ΕΥΩΔΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΟΒΡΥΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Καλλιπόλεως Πειραιῶς 

Ἡ ἄκτιστος Χάρις τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ παρεῖχε τήν ἰδιαίτερη τιμή καί εὐλογία στήν ἐλάχιστότητά μας νά συμμετάσχουμε στήν ὀκταήμερη προσκυνηματική ἐκδρομή, πού πραγματοποίησε ἀπό 7 ἕως 14 Ἰουλίου ἐ.ἔ. ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίας Τριάδος Ἄνω Γατζέας Βόλου, Μετόχιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαῦρας Ἁγίου Ὄρους, στή Σερβία καί τή Βουδαπέστη.

Ἡ ἀπόλυτη ἐπιτυχία τῆς προσκυνηματικῆς αὐτῆς ἐκδρομῆς ὠφείλεται κατ’ ἀρχήν στήν παρουσία τοῦ ἁγίου Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί πνευματικοῦ μας πατρός, πανοσιολογιοτάτου ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου καί κατά δεύτερον στήν ἄρτια καί ἐξαιρετική διοργάνωση τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Μονῆς, π. Συμεών, γεγονός τό ὁποῖο εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἀθρόα προσέλευση καί συμμετοχή ἰκανοῦ ἀριθμοῦ ἀδελφῶν ἐν Χριστῶ στήν ἐκδρομή.

Ἐν πρώτοις θά πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ χῶρος τοῦ λεωφορείου τοῦ ἐξαίρετου ὀδηγοῦ μας  κ. Δημητρίου Μαντέλα μεταμορφώθηκε ὅλες αὐτές τίς ἡμέρες σέ μία κατ’ οἶκον Ἐκκλησία, σ’ ἕνα μικρό μοναστηράκι, ἀφοῦ καθημερινῶς πρωΐ καί ἀπόγευμα τελούσαμε τίς ἀκολουθίες τοῦ Ὄρθρου, τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου. Ἐπίσης, δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά ποῦμε ὅτι ὁ χῶρος τοῦ λεωφορείου μεταβλήθηκε σ’ ἕνα μικρό φροντιστήριο Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἀφοῦ ὁ Γέροντας ἀναφέρθηκε διεξοδικά στό ἐκκλησιολογικό θέμα: «Ποιά εἶναι τά χαρακτηριστικά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», κάνοντας ἄριστη θεολογική ἑρμηνεία στό ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως «Πιστεύω… εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», μέ ἀρκετές ἀντιαιρετικές, ἀντιπαπικές καί ἀντιοικουμενιστικές ἀναφορές.

Ἀναπτύχθηκαν, ἐπίσης, κι ἄλλα θέματα, ὅπως «Ἡ ἀξία τῆς Κυριακῆς ὡς ἡμέρας Κυρίου καί ἡ προσπάθεια καταργήσεώς της», «Ἡ Δ’ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδος», «Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ κατά τόν ἅγιο Νικόδημο τον Ἁγιορείτη», «Τό σχίσμα τοῦ ζηλωτικοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ» κ.ἄ. Ἰδιαίτερο χρώμα ἔδωσαν οἱ κωμικοῦ, διδακτικοῦ καί παιδαγωγικοῦ  χαρακτῆρος ταινίες (DVD), πού παρακολουθήσαμε, κατά τήν διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ.

Τήν πρώτη ἡμέρα (Δευτέρα 7 Ἰουλίου), περάσαμε τά ἑλληνικά, τά σκοπιανά καί τά σερβικά σύνορα. Στά σκοπιανά σύνορα, ἀλλά καί διασχίζοντας τά Σκόπια, μετά λύπης καί ἀγανακτήσεως παρατηρήσαμε τήν ἀπαράδεκτη καί παράνομη οἰκειοποίηση ἐκ μέρους τῶν Σκοπίων τῶν ἑλληνικῶν ὀνομάτων «Μακεδονία» καί «Μέγας Ἀλέξανδρος» καί τῆς σημαῖας τῆς Βεργίνας, ἀποδίδοντας βεβαίως καί τίς ἀνάλογες εὐθύνες στίς ἑλληνικές κυβερνήσεις, οἱ ὁποίες κατά κόρον ἐφαρμόζουν τήν τακτική τῶν ὑποχωρήσεων στήν ἐξωτερική τους πολιτική. Στά σκοπιανά σύνορα ὑπῆρχαν σημαῖες τῆς Βεργίνας καί πινακίδες, πού ἔγραφαν «Καλωσήρθατε στήν ‘Μακεδονία’» (Wellcome to Macedonia). Καθ’ ὅλη τήν διάδρομη πρός τά σερβικά σύνορα, παρατηρήσαμε ἀμέτρητες μεγάλες πινακίδες, πού ἕγραφαν «Πρός ἀεροδρόμιο ‘Μέγας Ἀλέξανδρος’». Στα σερβικά σύνορα κάναμε συνάλλαγμα σέ δηνάρια, τό τοπικό νόμισμα τῆς Σερβίας (1€=113 δηνάρια).

Μετά ἀπό ἕνα κουραστικό, ἀλλά μέ συνεχεῖς στάσεις, ταξίδι δεκατεσσάρων (14) ὡρῶν, φτάσαμε γιά προσκύνημα στήν Ἱ. Μ. Στουντένιτσα. Ἡ Στουντένιτσα εἶναι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα καί πλουσιότερα μοναστήρια τῆς Σερβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί βρίσκεται κοντά στή σερβική πόλη τοῦ Κράλιεβο. Τό μοναστήρι εἶναι ἀφιερωμένο στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου καί εἶναι ἰδιαίτερα γνωστό γιά τή συλλογή τῶν τοιχογραφιῶν ἀπό τόν 13^ο καί τόν 14^ο αἰώ. Στή συνέχεια κατευθυνθήκαμε γιά τό Κράλιεβο, τήν πόλη τῶν Βασιλέων, ὅπου καί διανυκτερεύσαμε.

Τήν δεύτερη ἡμέρα (Τρίτη 8 Ἰουλίου) ἀναχωρήσαμε γιά τήν κοιλάδα τῶν Βασιλέων στή ΝΔ Σερβία. Ἐπισκεφθήκαμε τρία ἐμβληματικά μοναστήρια. Πρώτη μας στάση ἡ Ἱ. Μ. Ζίτσας. Ἐδῶ εἶναι πού ὁ πρώτος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Σερβίας, ὁ Σάββας, ἔστεψε τόν ἀδελφό του ὡς τόν πρώτο Βασιλιά τῆς Σερβίας.

Συνεχίσαμε γιά τό Βάλιεβο, πού εἶναι κτισμένο στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Κολουμπάρα. Ἐδῶ ἐπιβιβαστήκαμε σέ τοπικά ταξί, γιά νά ἐπισκεφθοῦμε τήν Ἱ. Μ. Τσέλιε, πού βρίσκεται σέ ἀπόσταση  6 χλμ νοτιοδυτικά τῆς πόλεως.

Κύριος σκοπός τῆς ἐκδρομῆς ἦταν τό προσκύνημα στή Μονή, πού ἔζησε ὁ Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, ὅπου βρίσκεται ὁ ἀπέριττος τάφος του καί φυλάσσονται τά λείψανά του, τά ὁποία εἶναι ὁ μεγαλύτερος θησαυρός, πού φυλάσσει ἡ μονή καί προσφέρει πρός προσκύνηση, εὐλογία καί παρηγορία τῶν δεκάδων προσκυνητῶν. Ὁ Ὅσιος ἐγκαταβίωσε στή μονή ἐπί 28 συνεχόμενα ἔτη μέχρι τῆς κοιμήσεώς του τό 1979. Σημειωτέον ὅτι ὁ τάφος τοῦ Ὁσίου εἶναι τώρα κενός, διότι πρίν ἀπό 1½ περίπου μήνα, στίς 14 Ἰουνίου ἐ.ἔ., ἡμέρα τῆς μνήμης του, ἔγινε ἡ ἀνακομιδή τῶν λειψάνων του[1], τά ὁποία τοποθετήθηκαν σέ εἰδική λάρνακα στόν διπλανό ναό. Ἐμεῖς τώρα γιά πρώτη φορά θά ἀξιωνόμασταν νά προσκυνήσουμε τά ἅγια καί χαριτόβρυτα λείψανά του.

Σημειωτέον ὅτι ὁ Γέροντας Γρηγόριος καί οἱ Πατέρες εἶχαν ξαναέλθει στό παρελθόν στή Μονή. Μάλιστα ὁ Γέροντας ἀξιώθηκε νά δεῖ καί νά συναναστραφεῖ ἐν ζωῆ μέ τόν Ὅσιο Ἰουστίνο, διότι πολλές φορές ἐρχόταν ὁ Ὅσιος στήν Φλώρινα, τότε πού ἦταν καί ὁ Γέροντας μαζί μέ τόν ἀοίδιμο Σεβ. Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρό Αὐγουστίνο Καντιώτη.

Πλησιάζοντας, λοιπόν, στό Μοναστήρι, γιά νά προσκυνήσουμε τά λείψανα τοῦ ἀντιαιρετικοῦ, ἀντιπαπικοῦ καί ἀντιοικουμενιστοῦ ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, ἦρθαν στό μυαλό μας τά κυριώτερα συγγράμματα τοῦ ὁσίου, ὅπως «Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος», «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί Οἰκουμενισμός», ἡ ἀπαγορευτική διάγνωσή του περί τῶν συμπροσευχῶν μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους κ.ἄ. Ἤδη εἴχαμε φροντίσει καθ’ ὁδόν στό λεωφορείο νά διαβαστεῖ ὁ συνοπτικός βίος τοῦ ὁσίου καί τό μοναδικό, ἀνεπανάληπτο, ἐξαίρετο καί αὐστηρό ὑπόμνημά του πρός τήν Σύνοδο τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας περί τῆς ἀπαράδεκτης συμμετοχῆς της στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν» («Π.Σ.Ε.»), τό ὁποῖο οὐσιαστικά εἶναι Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Αἱρέσεων, τοῦ Ἑωσφόρου καί τοῦ ψεύδους καί Παγκόσμιο Συνονθύλευμα τῶν Αἱρέσεων. Ἐπί τοῦ θέματος γράφει ὁ Ὅσιος:

«Ἦτο ἄραγε ἀπαραίτητον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, αὐτό τό πανάχραντον Θεανθρώπινον σῶμα καί ὀργανισμός τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, νά ταπεινωθῆ τόσον τερατωδῶς, ὥστε οἱ ἀντιπρόσωποί της, Θεολόγοι, ἀκόμη καί Ἱεράρχες, νά ἐπιζητοῦν τήν ὀργανωτικήν μετοχήν καί συμπερίληψιν εἰς τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»; Ἀλλοίμονον, ἀνήκουστος προδοσία»[2].

Στή σκέψη μας, ἐπίσης, ἦρθαν τά ὅσα λέγει γιά τόν Οἰκουμενισμό.  Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει καταγνωστεῖ ὡς παναίρεση ὑπό τοῦ συγχρόνου ἁγίου γέροντος τῆς ἀδελφῆς Ἁγιοσαββιτικῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς καί Οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός Ἰουστίνου Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος στό ἐξαίρετο σύγγραμμά του «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί Οἰκουμενισμός» σημειώνει: «Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινόν ὄνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν μέ ἐπικεφαλῆς τόν Παπισμό. Ὅλοι δέ αὐτοί οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τήν ἄλλην αἵρεσιν. Τό κοινόν εὐαγγελικόν ὄνομά τους εἶναι ἡ παναίρεσις»[3].

Ἐν τῶ μεταξύ μᾶς ἐνημέρωσαν ὅτι θά εἶναι κάπως δύσκολη ἡ ὑποδοχή καί ἡ περιποίησή μας στή Μονή, λόγω τῆς κοιμήσεως μιᾶς μοναχῆς, τῆς ὁποίας ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία γινόταν ἐκείνη τήν ὥρα. Εἰσήλθαμε στή μονή καί περιμέναμε μέχρι νά συγκεντρωθοῦμε ὅλοι, διότι ἐρχόμασταν μέ ταξί ἀνά τέσσερεις, λόγω τοῦ δυσβάτου τῆς περιοχῆς. Μέχρι νά συγκεντρωθοῦμε, τελείωσε ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία τῆς μοναχῆς καί μᾶς προϋπάντησαν τόσο ἡ ἁγία Καθηγουμένη τοῦ Μοναστηριοῦ, ὅσο καί ἕνας Σέρβος Ἱερομόναχος. Μετά ἀπό θερμή παράκληση ἐκ μέρους μας, ἡ ἁγία Καθηγουμένη καί ὁ Ἱερομόναχος ἔτειναν εὐήκοον οὖς, ἐκάμφθησαν καί δέχθηκαν ν’ ἀνοίξουν γιά χάρη μας τήν λάρνακα μέ τά ἅγια λείψανα τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου.

Συγκεντρωθήκαμε ὅλοι μέσα στό Ναό καί τότε ἔγινε τό ἀπροσδόκητο θαῦμα!!! Μόλις ὁ Ἱερομόναχος ἄνοιξε τήν λάρνακα, τά λείψανα τοῦ Ὁσίου ἄρχισαν νά εὐωδιάζουν μέ μιά ἄρρητη καί ἀνέκφραστη εὐωδία, ἡ ὁποία πλημμύρισε ὅλο τό Ναό καί ἔγινε ἀντιληπτή ἀπ’ ὅλους, μηδενός ἐξαιρουμένου. Ἡ εὐωδία κράτησε γιὰ ὅση ὥρα ἤμασταν στό Ναό,  περίπου μισή ὥρα.

Μερικοί ἀπό μᾶς δέν θέλαμε νά φύγουμε, προκειμένου νά γευθοῦμε ὅσο περισσότερο μπορούσαμε τήν ἄρρητη αὐτή εὐωδία, μιμούμενοι τόν Ἀπ. Πέτρο, πού ἔλεγε στόν Μεταμορφωθέντα Κύριό μας: «Κύριε, καλόν ἐστίν ἡμᾶς ὦδε εἶναι˙ εἰ θέλεις ποιήσωμεν ὦδε τρεῖς σκηνάς»[4].  Ὅλοι κοιταζόμασταν μεταξύ μας καί λέγαμε ὁ ἕνας στόν ἄλλο ὅτι τά λείψανα εὐωδιάζουν. Τά συναισθήματα δέους καί συγκίνησης, χαρᾶς καί εὐχαρίστησης, πού μᾶς κατέλαβαν, ἦταν ἀπερίγραπτα. Στή συνέχεια ψάλλαμε τό ἀπολυτίκιο τοῦ ὁσίου στά ἑλληνικά καί οἱ μοναχές στα σερβικά. Προσκυνήσαμε τά λείψανα καί ἀναχωρήσαμε. Ἡ βιωματική αὐτή ἐμπειρία τοῦ θαυμαστοῦ αὐτοῦ γεγονότος θά μείνει  ὄντως ἀξέχαστη καί ἀνεξίτηλη γιά τό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας.     

Ἐξηγώντας ὁ Γέροντας τό θαυμαστό αὐτό γεγονός τῆς εὐωδίας τῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου, τόνισε ὅτι ἦταν ἡ ἀνταπόδοση τοῦ κόπου, στόν ὁποῖο ὑποβληθήκαμε, γιά νά ἔλθουμε ἀπό τήν Ἑλλάδα στήν Ἱ. Μ. Τσέλιε καί ἡ ὑποδοχή, πού μᾶς ἐπιφύλαξε ὁ Ὁσιος. Ἦταν, ἐπίσης, ἕνα δεῖγμα εὐαρεστήσεως τοῦ Ὁσίου πρός ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι, παρά τά πάθη μας, τήν ἀναξιότητα, τήν ἁμαρτωλότητα καί τήν μηδαμινότητά μας, ἀγωνιζόμαστε, μέ τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας καί ὅση ἡμῖν δύναμις, νά εἴμαστε ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι καί τῶ ὁσίῳ Ἰουστίνῳ, νά ἀκολουθοῦμε πιστά καί ἀπαρέγκλιτα τήν ἀντιαιρετική, ἀντιπαπική καί ἀντιοικουμενιστική γραμμή τῶν ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων καί νά ἐνημερώνουμε τό Ὀρθόδοξο ποίμνιο γιά τήν χειρότερη ἐκκλησιολογική αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν καί τρομερή αὐτή λύμη καί μάστιγα τῆς ἐποχῆς μας, τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἐκθεμελιώνει ἐκ βάθρων τήν ταυτότητα καί τήν αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ἀπώτερο σκοπό μας τήν προφύλαξη καί τήν ἐν τέλει σωτηρία τοῦ ποιμνίου, ὅπως ἔκανε καί ὁ ὅσιος Ἰουστίνος. Ἦταν, τέλος, καί ἕνα μήνυμα συμπαραστάσεως, στηρίξεως καί ἐνθάρρυνσης τοῦ Ὁσίου πρός ἐμᾶς, γιά νά συνεχίσουμε σταθερά καί ἀταλάντευτα τόν ἀγῶνα μας.

Στή συνέχεια ὁ λόγος στράφηκε καί στήν σημερινή θλιβερή κατάσταση καί εἰκόνα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία μέχρι τῆς πατριαρχείας τοῦ Μακ. Πατριάρχου κυροῦ Παύλου κρατοῦσε την αὐστηρή, Ὀρθόδοξη καί παραδοσιακή γραμμή τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου. Μετά τήν κοίμηση, ὅμως, τοῦ κυροῦ Παύλου καί τήν ἄνοδο στόν θρόνο τοῦ Μακ. Πατριάρχου κ. Εἰρηναίου, ἡ Σερβική Ἐκκλησία ἔκανε στροφή 180^ο καί ἀπό παραδοσιακή μετατράπηκε σέ οἰκουμενιστική. Σ’ αὐτό συνέβαλαν τά μέγιστα μέ τήν στάση τους τά τρία πνευματικά τέκνα τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου, οἱ Ἐπίσκοποι Ἀμφιλόχιος Ράντοβιτς, Ἀθανάσιος Γιέφτιτς καί Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς, ἀπό τούς ὁποίους θά περίμενε κανείς νά κρατήσουν τήν αὐστηρή καί παραδοσιακή γραμμή τοῦ Γέροντός τους. Ἐντούτοις, προδίδοντας τόν Γέροντά τους, κατάφεραν νά ὁδηγήσουν τήν Σερβική Σύνοδο στήν ἀπόφαση τῆς καθαιρέσεως τοῦ πνευματικοῦ τους ἀδελφοῦ καί μοναδικοῦ ἐναπομείναντος, πραγματικοῦ, αὐθεντικοῦ καί γνησίου διαδόχου τοῦ ὁσίου Ἰουστίνου, Σεβ. Μητρ. πρώην Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, καί τοῦ πρωτοσυγκέλλου του παν. ἀρχιμ. Συμεών Βιλόφσκυ ἐπειδή ἦταν ἐμπόδιο στά οἰκουμενιστικά τους σχέδια. Και δυστυχῶς τώρα πρωτοστατοῦν μαζί μέ τόν Μακ. Πατριάρχη κ. Εἰρηναῖο στίς οἰκουμενιστικές παρεκτροπές, συμπροσευχόμενοι παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, συναγελαζόμενοι, συντρώγοντες, συμπίνοντες, ἀλληλοασπαζόμενοι καί ἀλληλολιβανιζόμενοι μέ παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες, ραββίνους καί μουσουλμάνους, προσκολλώμενοι στό ἅρμα τοῦ παπισμοῦ καί τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, ἀρκεῖ νά ἀναφέρουμε ὅτι τήν Κυριακή 30 Ἰουνίου/13 Ἰουλίου ἐ.ἔ. στόν Πατριαρχικό Ναό τῆς Σερβίας, ὅπου λειτούργησε ὁ Μακ. Πατριάρχης κ. Εἰρηναῖος μαζί μέ τόν νέο Σεβ. Μητρ. Αὐστρίας κ. Ἀνδρέα, τόν Ἐπίσκοπο κ. Ἀμφιλόχιο Ράντοβιτς κ.ἄ. ἔγινε ἀπροκάλυπτη συμπροσευχή μέ παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες, ραββίνους καί μουσουλμάνους, οἱ ὁποῖοι παρίσταντο στόν Ὀρθόδοξο Ναό καί μάλιστα σέ περίοπτη θέση.

Τήν  Θ. Λειτουργία μετέδιδε ἡ τηλοψία τῆς Σερβίας, μέρος τῆς ὁποίας παρακολουθήσαμε ἰδίοις ὄμμασιν! Τά ἴδια ἔγιναν καί στήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου Σεβ. Μητρ. Αὐστρίας κ. Ἀνδρέου στόν Ἱερό Ναό Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στήν Βιέννη τήν Κυριακή 7/20-7-2014, ὅπου παρέστησαν ὁ Παπικός νούντσιος στήν Αὐστρία,  ἐκπρόσωποι τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν “Ἐκκλησιῶν” («Π.Σ.Ε.») καί τοῦ Παπικοῦ οἰκουμενιστικοῦ ἱδρύματος Pro Oriente.

Πιὸ πράσινος Πατριάρχης ἀπὸ τὸν πράσινο Οἰκ. Πατριάρχη

Ὁ δέ Μακ. Πατριάρχης Σερβίας κ. Εἰρηναῖος, ἀπευθυνόμενος πρός τόν νέο Μητροπολίτη Αὐστρίας καί Ἑλβετίας κ. Ἀνδρέα, μεταξύ ἄλλων τόνισε:  «Στά καθήκοντά σου θά εἶναι ἐπίσης ἡ προώθηση τῶν καλῶν σχέσεων μεταξύ τῆς σερβικῆς κοινότητας καί τῆς αὐστριακῆς πολιτείας. Νά δημιουργήσεις στενές φιλικές σχέσεις μέ τή Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία, τίς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί θρησκευτικές κοινότητες»[5]. Εἶναι πολύ κρίμα καί ἄδικο νά συμβαίνουν αὐτά στήν μαρτυρική, πολύπαθη καί ὁμόδοξη Σερβία. Παρόμοιες σκηνές ἐκτυλίχθηκαν

Οι βουλές του Θεού και οι ενοχές του Πατριάρχη!

Πηγή: Ρομφέα 

Πατριάρχης Σερβίας:

''Οι πλημμύρες είναι τιμωρία για τις αμαρτίες μας''

Στην αποστασία αλλά και στην φετινή νικήτρια της Γιουροβίζιον, αποδίδουν τις καταστροφικές πλημμύρες οι Ορθόδοξοι ηγέτες των Βαλκανίων.

Ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος σχολιάζοντας το γεγονός, μεταξύ άλλων ανέφερε: "Οι πλημμύρες ήταν θεϊκή τιμωρία για τις αμαρτίες μας."

Ενώ σε άλλο σημείο ο Προκαθήμενος της Σερβικής Εκκλησίας, τόνισε ότι "ο Θεός ξεπλένει τη Σερβία από τις αμαρτίες."

Για τις πλημμύρες μίλησε και ο Σεβ. Μητροπολίτης Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιος, ο οποίος δήλωσε πως "αυτή η πλημμύρα δεν είναι σύμπτωση, αλλά προειδοποίηση."

"Ο Θεός μάς έστειλε τις βροχές σαν υπενθύμιση ότι άνθρωποι δεν πρέπει να γίνονται μέρος του κακού", πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο κ. Αμφιλόχιος.

Πηγή: Romfea.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ... «ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ» ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ»

ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

«Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ»

INTERORTHODOXASSOCIATION «ST. PAUL THE APOSTLE»

Δι’ ἀλληλογραφίαν : ΜΟΥΣΩΝ 14, 15452 ΨΥΧΙΚΟΝ

Ἕδρα: Ἀπόλλωνος 23 Β, ΑΘΗΝΑΣ 10557

Τηλ. 0030 2103254321-2, fax 3236978, e-mail: fot_gram@otenet.gr, ἱστοσελίς: www.fotgrammi.gr

ΑΦΜ 090208446 ΣΤ΄ ΔΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΠΕΙΓΟΝ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

ΚΑΙ «ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΙ» ΑΕΤΟΝΥΧΗΔΕΣ

ΚΑΙ «ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ» ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Ἀπὸ τότε εἶχε ἀρχίσει ὁ διωγμὸς τοῦ Σεβ. Ἀρτέμιου!

21.2.2014 Γ.Ι.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ

Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μᾶς «κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου» μὲ τό : «μεῖζων πασῶν τῶν ἀρετῶν ἐστι ἡ διάκρισις» καθὼς καὶ ὁ Φωκυλίδης (5ος αἰώνας π.Χ., Ἀρχαῖος Ἕλληνας ποιητὴς ἀπὸ τὴν Μίλητο) μὲ τό : «Μηδενὶ δίκην δικάσῃς, πρὶν ἀμφοῖν μύθον ἀκούσῃς», δηλαδή «ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτρέπεται νὰ βγάζῃ κάποιος συμπεράσματα γιὰ κάτι, ἐὰν προηγουμένως δὲν ἔχει ἐξετάσει τὴν ὑπόθεσι ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές.

Ἐπειδὴ μερικὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως ἄθελά τους ἢ σκοπίμως γίνονται ὁδοστρωτῆρες καὶ ἐμμέσως βλάπτουν τὴν κοινωνία ἀντὶ νὰ τὴν ὠφελοῦν, ἀναγκαζόμαστε νὰ ξεκαθαρίσουμε καὶ πάλι τὴν θέσι μας ἐπαναλαμβάνοντας περιληπτικῶς τὸ ἱστορικὸ τοῦ «Ἑλληνογιουγκοσλαβικοῦ Συνδέσμου ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος» καὶ μετέπειτα «Διορθόδοξος Σύνδεσμος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος»:

1. Βλέποντας ἀπὸ τὴν Βόννη Γερμανίας, ὅπου καὶ ἡ ἕδρα τῆς ἐπιχειρήσεώς μας, ὅτι οἱ παπικοὶ καὶ οἱ προτεστάντες βοηθοῦσαν μαζικὰ τοὺς Κροάτες καὶ τοὺς μωαμεθανοὺς καὶ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι οὐδεμιᾶς βοήθειας ἐτύγχαναν, ἀπεστείλαμε στὸ Πατριαρχεῖο Βελιγραδίου ἀμεταχείριστα κουστουμάκια, γιὰ ἀγόρια καὶ κορίτσια.

2. Τὰ δείγματά μας, 10 μεγάλα πακέτα, μᾶς τὰ ἐπέστρεφαν ἀπὸ τὰ σύνορα πίσω, λόγῳ τοῦ ὅτι ὑπῆρχε ἐμπάργκο πρὸς τὴν Σερβία. Ἐμεῖς τὰ ἀποστέλλαμε πάλι δηλώνοντας ὅτι εἶναι καθαρὴ ἀνθρωπιστικὴ βοήθεια γιὰ τὰ ὀρφανὰ παιδιά. Μὴ ἀνεχόμενοι αὐτὴ τὴν ἐλεεινὴ συμπεριφορὰ τῶν συνοριακῶν Γερμανῶν, ἀναγκάσθηκα καὶ ἀπέστειλα τέλεξ στὸν Γερμανὸ Ὑπουργὸ τῶν Ἐξωτερικῶν μὲ τὸ ἑξῆς κείμενο: «ποῖα φασιστικὰ κατάλοιπα δὲν ἐπιτρέπουν σὲἕνα Ἕλληνα δημοκράτη (καὶ μάλιστα ἀπὸ τὰ Καλάβρυτα, ὅπου τὴν 13.12.1943 ὅλοι οἱἄρενες ἀπὸ 13 ἐτῶν καὶἄνω ἐσφαγιάσθησαν καὶὅλα τὰ οἰκήματα μέχρι καὶ οἱἘκκλησίες ἔγιναν στάκτη), καθ᾿ἥν στιγμὴν οἱ πάντες ἐξοπλίζουν τοὺς πάντες, διὰ νὰἀλληλοσπαραχθοῦν;».

3. Τελικῶς συμφώνησε ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν μαζί μας ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Βελιγραδίου δὲν εἶναι κράτος, γιὰ νὰ ἰσχύῃ τὸ ἐμπάργκο ἐναντίον τῆς Σερβίας, ἀλλὰ εἶναι τὸ ἀνώτατο πνευματικὸ καθίδρυμα, τὸ ὁποῖο εὑρίσκετο ἐν διωγμῷ ἀπὸ τοὺς κομμουνιστές. Τὰ πακέτα μας ἔφθασαν τελικὰ στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, εἶδαν ὅτι πρόκειται περὶ καινούριων κουστουμιῶν μεγάλης ἀξίας καὶ «κρεμάστηκαν» ἐπάνω μας καὶ μᾶς ἐζητοῦσαν πανάκριβα φάρμακα διὰ καρκίνο, λευχαιμία καὶ λοιπὰ ἀγαθά.

4. Ὅταν διαπιστώσαμε ὅτι οἱ ποσότητες αὐτῶν ποὺ μᾶς ζητοῦσαν πολλαπλασιάζονταν, σκεφθήκαμε ὅτι μόνοι μας δὲν θὰ τὰ «βγάζαμε πέρα» καὶ ἀναγκασθήκαμε νὰ ἔλθουμε στὴν Ἀθήνα νὰ ἐπιστρατεύσουμε ὅλους τοὺς συγγενεῖς, φίλους καὶ γνωστούς, ὡς π.χ. τὸν τέως Πρόεδρο Ἀκαδημίας καὶ τέως Ὑπουργὸ ἀείμνηστο Γεώργιο Μερίκα, τὸν τέως Πρόεδρο Ἀκαδημίας ἀείμνηστο Καθηγητὴ Σόλωνα Κυδωνιάτη, τὸν ταπεινὸ καὶ εὐλαβῆ διεθνοῦς φήμης Καθηγητὴ Γεώργιο Δαΐκο, τὸν Καθηγητὴ τῆς καρδιολογίας κ. Παῦλο Τούτουζα καὶ ἑκατοντάδες ἄλλες προσωπικότητες καὶ ἐζητήσαμε τὴν ἔγκρισι τοῦ Ἑλληνογιουγκοσλαβικοῦ Συνδέσμου ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος, ἡ ὁποία μᾶς ἐδόθη μὲ τὴν ὑπ᾿ ἀριθμ. 3585/1994 ἀπόφασιν τοῦ Πολυμελοῦς Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν.

5. Ἔτσι κατορθώναμε, ὀργανωμένοι, νὰ ἀποστέλουμε νταλίκες καὶ βαγόνια ὁλόκληρα (μέχρι 18 φορτία ἡμερησίως) μὲ ἀνθρωπιστικὲς βοήθειες στὴν Κράϊνα, Βοσνία, Ἑρζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Κοσσυφοπέδιο, Σερβία κ.λπ.

Σὰν Διορθόδοξος Σύνδεσμος ἔχουμε ἀποστείλει ἄνω τῶν 75.000 τόννων ἀνθρωπιστικῆς βοηθείας στὴν Σερβία,

Oμιλία π. Εὐθυμίου στήν Σερβία: Όσοι δεν διώκονται -όταν υπάρχει αίρεση- σημαίνει ότι συμφωνούν με τους αιρετικούς

Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπ. Ράσκας καὶ Πριζρένης π. Ἀρτεμίου, μετέβη στὸ Βελιγράδι (Ιανουάριος  2014) καὶ συλλειτούργησε μαζί του κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς περιτομῆς τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου. Στὸ τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας, ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Σεβασμιὠτατο νὰ ἀπευθύνει λίγα λόγια πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα. Τὰ λίγα ποὺ εἶπε, μετέφραζε ὁ Σεβασμιώτατος, καὶ εἶναι τὰ ἑξῆς:

Φωτογραφίες ἀπὸ τὴν Ἐπίσκεψη τοῦ π. Ευθύμιου στὴ Σερβία