Εβδομάδα οικουμενιστικών συμπροσευχών και στο... Δουβλίνο!

Εβδομάδα οικουμενιστικών συμπροσευχών για την Χριστιανική Ενότητα

(18-25 Ιανουαρίου 2015) 

ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ»

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΑΚΟΗ

–ΩΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑ ΜΕΛΗ– ΣΤΟ Π.Σ.Ε.

ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ!

Ελληνορθόδοξη ενορία στο Δουβλίνο

Τοῦ συνεργάτη μας Persea

Δεν πέρασε πολύς καιρός απο την προηγούμενη ανάρτησή μας όπου περιγράφαμε το πως η Ελληνορθόδοξη ενορία του Ευαγγελισμού στο Δουβλίνο (εδώ), υπαγόμενη στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μ. Βρεττανίας (εδώ) κάτω από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο, προσκάλεσε τον Αγγλικανό αρχιεπίσκοπο του Δουβλίνου να παρευρεθεί

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΝΙΕΡΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Οι Ιεράρχες ζήλεψαν τους Τζιχαντιστές και τους Χομεϊνικούς.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Ειλικρινά η αίσθηση ότι το ολίσθημα της Ιεράς Συνόδου της επίσημης Ελλαδικής εκκλησίας δεν έχει τέλος, αυθόρμητα μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Αφού ταυτίστηκαν τα τελευταία χρόνια με το προδοτικό και αντιχριστιανικό πολιτικό σύστημα, αφού αδιαφορήσαν σκανδαλωδώς για το ποίμνιο που σέρνεται έρμαιο κάθε οικουμενιστικής παρεκτροπής που οι ίδιοι στήριξαν, αφού έλυσαν

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά: «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Ορθοδόξου Πίστεως», Αρχιμ. Ιωὴλ Κωνστάνταρος

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά

Ἀπόστολος: Ἑβρ. ιγ´ 7-16

Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιζ´ 12 – 19

Ἦχος βαρύς – Ἑωθινόν: Ι´

Τὸ ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ διδασκόμεθα ἀπὸ τὴν ζωή τῶν Ἁγίων μας, ἀπὸ τὴν ζωή δηλαδὴ τῶν προσώπων, ποὺ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας κατέκτησαν τὸν φωτισμὸ καὶ ἔφθασαν στὴ θέωση, αὐτὸ διακηρύσσετε ξεκάθαρα στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἀποστολικοῦ μας ἀναγνώσματος. “Ἀδελφοί, μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς, μιμεῖσθε τὴν πίστιν”.

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν “ἡγουμένων”, τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τοὺς τιμᾶ καὶ τοὺς προβάλλει ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση ἀπ᾽ ὅλους τοὺς πιστούς, κυρίως ὅμως ἀπὸ τοὺς ποιμένες, ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν σωστὴ καθοδήγηση τοῦ ποιμνίου.

Ὑπῆρξαν μεγάλοι Ἱεράρχες, ἀκατάβλητοι ἀγωνιστὲς τῆς Ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ σοφοὶ διδάσκαλοι τῆς πίστεως. Ὀρθοτόμησαν μέσα στὶς ἅγιες Οἰκουμενικὲς συνόδους, ὁ μὲν Ἅγιος Ἀθανάσιος στὴν Α´, ὁ δὲ ἅγιος Κύριλλος στὴν Γ´ καὶ ὁ δυναμικός τους χαρακτῆρας ἀποδεικνύει τί ἦθος ἀλλὰ καὶ τί ἀγωνιστικότητα χρειάζεται σὲ κάθε ἐποχὴ νὰ φέρουν οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, χαρακτηρίζεται ὡς ὁ “ἁγιώτερος τῶν ἡρῴων καὶ ὁ ἡρωϊκώτερος τῶν ἁγίων”.

Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου, τὸ νὰ μνημονεύουμε δηλ. τοὺς ἁγίους καὶ νὰ παραδειγματιζόμεθα ἀπὸ τὴν ὅλη ἀναστροφὴ καὶ τὸ μακάριο τέλος τους, εἶναι πολὺ σπουδαία καὶ πρῶτα ἀπ' ὅλα τὴν ὑπαγορεύει αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Αὐτὸ συμβαίνει διότι ὁ πιστὸς χριστιανὸς ἔχει ἀνάγκη προτύπων καὶ παραδειγμάτων. Καὶ ἄνευ ἀντιλογίας μετὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὰ πρότυπά μας εἶναι οἱ ἐπίσημοι καὶ αὐθεντικοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν εἶναι κάποιοι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, οὔτε κάποιοι διανοούμενοι, οὔτε ὅσοι φιλοσοφοῦν τὴν πίστη. Δὲν εἶναι ἀκόμα ὅσοι βρίσκονται σὲ θώκους ὑψηλοὺς μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποσποῦν λόγω θέσεως τὸν σεβασμὸ τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

Εἶναι οἱ θεοφόροι ἅγιοι τῶν ὁποίων τὰ ἱερὰ λείψανα τιμοῦμε καὶ ἀσπαζόμεθα. Εἶναι αὐτοί, ποὺ κράτησαν τὴν μοναδικότητα τῆς πίστεως “ἕως θανάτου”! Εἶναι αὐτοί, ποὺ δὲν ἐρωτοτροποῦν μὲ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση ἀλλὰ στεντορείᾳ τῇ φωνῇ διασαλπίζουν πρὸς κάθε κατεύθυνση: “οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως”, ἔστω κι ἂν αὐτὸ συνεπάγεται ὑπογραφὴ διά τοῦ ἰδίου αἵματος.

Οἱ ἅγιοι καθοδηγητές μας εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ βιώνουν διὰ τῶν θείων μυστηρίων καὶ τῆς ἱερᾶς καρδιακῆς προσευχῆς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ ταυτοχρόνως “κρατοῦν τῆς ὁμολογίας”!

Διά τῆς ὅλης τους ζωῆς καὶ τῶν ἀκαταπαύστων ἀγώνων τους ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου πίστεως ἀποδεικνύουν στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅπου γῆς ὅτι ἡ “ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστις τοῖς ἁγίοις” (Ἰούδα 3), δὲν διαφοροποιεῖται καὶ δὲν ἀλλοιοῦται ἀναλόγως μὲ τοὺς καιροὺς καὶ τὰ σχέδια τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου, ἀφοῦ “ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Αὐτός, χθὲς καὶ σήμερον, ὁ Αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας”.

Ἐὰν ἡ θέση αὐτὴ ἰσχύει γιὰ κάθε ἐποχή, πολὺ περισσότερο ὅμως ἰσχύει σήμερα. Σήμερα ποὺ ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι τόσο ἔξωθεν, ὅσο “ἐντὸς τῶν πυλῶν” τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Θεωρίες πρωτόγνωρες καὶ ἀπαράδεκτες κατὰ τοὺς πατέρας καὶ διδασκάλους, κάνουν ὄχι πλέον δειλὰ τὴν ἐμφάνισή τους, ἀλλὰ μὲ θράσος καὶ ἀδιαντροπιὰ μεταδίδονται ἀπὸ “ἄμβωνας ὑψηλοὺς καὶ ἐπηρμένους”. Θεωρίες ποὺ στοχεύουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως, τουτέστιν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας μας· θεωρίες ποὺ διευρύνουν κατὰ τρόπο ἀπαράδεκτο τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας ἢ προσφέρουν τὸν τίτλο τῆς Ἐκκλησίας σὲ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις, ὅπως ὁ παπισμός, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ “βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως” αὐτὸ δηλ. τὸ λεγόμενο “παγκόσμιο συμβούλιο τῶν ἐκκλησιῶν”, θεωροῦνται πλέον ὡς δεδομένα καὶ παγιωμένα σὲ εὐρεῖς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους.

Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν πανσπερμία τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων, ἡ θεόπνευστη Ἀποστολικὴ προτροπὴ “διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε” (Ἑβρ. ιγ΄9) θεωρεῖται ὡς ξεπερασμένη καὶ ὅσοι πιστοὶ καὶ ποιμένες τὴν ἐφαρμόζουν, τοὺς προσάπτεται ὁ τίτλος τοῦ “φανατικοῦ” καὶ τοῦ “μισαλλόδοξου”. Καὶ ναὶ μέν, κάποτε ἐκήρυσσαν οἱ ὑπεύθυνοι ἐπὶ τῶν αἱρέσεων βάσει αὐτῆς τῆς Ἀποστολικῆς προτροπῆς ὅτι εἶναι ἀνάγκη ἅπαντες οἱ πιστοί, κυρίως ὅμως οἱ νέοι ἄνθρωποι, νὰ προστατεύονται ἀπὸ τὶς ποικίλες αἱρέσεις καὶ τὶς λεγόμενες καταστροφικὲς λατρεῖες. Τώρα ὅμως, ὁ Ἀποστολικὸς αὐτὸς λόγος, ὅπως ἐξελίσσονται τὰ πράγματα, ἰσχύει πρωτίστως γιὰ ὅσους ἐκ τῶν ποιμένων ἐλησμόνησαν ὅτι εἶναι διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ συνεχιστὲς τῶν ἁγίων καὶ αἰσθάνονται ὅτι (ξεπεσμένοι ὄντες) ἀποτελοῦν ἕνα γρανάζι σὲ ἕναν παγκόσμιο ὀργανισμό. Σὲ ἕνα ὀργανισμό, ποὺ πρώτιστο σκοπό του ἔχει νὰ ἐπιφέρει μία δῆθεν παν - ανθρώπινη εἰρήνη, μὲ μία πίστη καὶ λατρεία καὶ κυρίως μὲ μία παγκόσμια διοίκηση. Δὲν εἶναι δὲ καθόλου τυχαῖο τὸ γεγονός, πὼς ὅσοι διαφωνοῦν στὰ συστήματα αὐτὰ τοῦ θρησκευτικοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τίθενται στὸ στόχαστρο καὶ ἀναγράφονται στὸν μαῦρο πίνακα τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου.

Ποσῶς μᾶς ἐνδιαφέρει. Μᾶλλον χαιρόμεθα διότι μᾶς ἐμπνέουν. Ὄχι, δὲν μᾶς καθοδηγοῦν οἱ “Δημάδες” τοῦ κόσμου τούτου (Β΄ Τιμ δ΄10), ἀλλὰ οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Μᾶς καθοδηγεῖ ἡ χάρις τοῦ ἀρχηγοῦ μας καὶ τελειωτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. “Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες” (Ἑβρ. ιγ΄13).

Ἀδελφοί μου, τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ μόνο, ποὺ θὰ παραμείνει ἑδραῖο καὶ ἀμετακίνητο, εἶναι ἡ πίστη μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Ἡ παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων ἔτι ἅπαξ θὰ θριαμβεύσει, ἀφοῦ ταυτοχρόνως θὰ ἐξευτελιστοῦν ὅσοι περιφέρουν τὶς ποικίλες κακόδοξες διδαχὲς χρησιμοποιώντας πότε μὲν τὰ γλυκόλογα καὶ τὶς ὑποχωρήσεις, πότε δὲ τὰ φόβητρά τους, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν γιὰ τοὺς πιστούς, παρὰ “βέλος νηπίων” (Ψαλμ. ξγ΄ 8).

Δὲν ἔχουμε λοιπὸν νὰ κλονιστοῦμε. Θὰ παραμένουμε σταθεροὶ στὰ πάτρια, ποὺ διδαχθήκαμε καὶ παραλάβαμε. Ὅσοι δὲ εἶναι ποιμένες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἂς ἀγωνιστοῦν μὲ θάρρος καὶ μὲ ὅσα χαρίσματα τοὺς ἔχει προικίσει ὁ Θεός, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴν “παρακαταθήκην”. Ἄλλωστε, ἐπιζητοῦμε τὴν “μέλλουσαν πόλιν” πρὸς τὴν ὁποίαν καὶ βαδίζουμε. Γι᾽ αὐτὸ ἂς “ἀναφέρομεν” θυσίαν αἰνέσεως διά παντὸς τῷ Θεῷ” (Ἑβρ. ιγ΄15) μέσῳ τῆς ὁμολογίας μας καὶ ἕως θανάτου ἂς ἐμμείνουμε στὴν πίστη τῶν Πατέρων. Εἴθε οἱ Ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος νὰ πρεσβεύουν, ὥστε ὁ θεῖος Δομήτωρ νὰ ἀναδεικνύει ἁγίους καὶ ἀτρομήτους ποιμένας. Ἀμήν.

Ἀρχ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

Ορθόδοξος Τύπος, 09/01/2015

Γράφετε, πάτερ: «Σήμερα ποὺ ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι τόσο ἔξωθεν, ὅσο “ἐντὸς τῶν πυλῶν” τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος», σήμερα ποὺ «θεωρίες στοχεύουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως, ἢ προσφέρουν τὸν τίτλο τῆς Ἐκκλησίας σὲ αἱρέσεις», οἱ ὁποῖες  «θεωροῦνται πλέον ὡς δεδομένα καὶ παγιωμένα σὲ εὐρεῖς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους», πρέπει οἱ ποιμένες νὰ «ἀγωνιστοῦν μὲ θάρρος, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴν “παρακαταθήκην”».

Καὶ πῶς θὰ γίνει αὐτό, πάτερ;

Εὐστοχότατα τὰ λόγια σας, καὶ κατοχυρωμένη ἁγιογραφικὰ ἡ ὑπόδειξή σας: «“Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες” (Ἑβρ. ιγ΄13)».

Ἀλλὰ δυστυχῶς μέχρι ἐδῶ. Διότι  ἡ συμπεριφορά καὶ ἡ πράξη σας εἶναι κακόδοξη καὶ οἰκουμενιστική: Δὲν ἐξέρχεσθε «ἔξω τῆς παρεμβολῆς» (ἐσεῖς καὶ ὁ Ἐπίσκοπός σας), ἀλλὰ παραμένετε σὲ κοινωνία μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκάλεσατε «ἀποκορύφωμα, “βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως”, δηλ. μὲ τὸ λεγόμενο “παγκόσμιο συμβούλιο τῶν ἐκκλησιῶν”»! Ἡ Ἐκκλησία σας, πάτερ, εἶναι μέλος τοῦ Π.Σ.Ε.! Οἱ ἀρχηγοὶ τῆς Παναιρέσεως Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι μνημονεύονται ἀπὸ σὲνα καὶ τὸν Μητροπολίτη σου! Πῶς, λοιπόν, τότε μᾶς λέτε ὅτι «Ὄχι, δὲν μᾶς καθοδηγοῦν οἱ “Δημάδες” τοῦ κόσμου τούτου (Β΄ Τιμ δ΄10), ἀλλὰ οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας»; Ἐκεῖ μᾶς καθοδηγοῦν οἱ Ἅγιοι, πάτερ, στὸ Π.Σ.Ε. καὶ στὶς συμπροσευχές; Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι;

Ὄχι βέβαια· ἔτσι κάνουν οἱ Δημάδες!

Σᾶς θυμίζουμε ἄλλη μιὰ φορὰ τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δυστυχῶς, ἐσύ, ὁ Δεσπότης σου καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀντι-Οἰκουμενιστές, δὲν τοὺς ἀναγνωρίζετε ὡς Ἁγίους σας ...στὴν πράξη καὶ ἔχετε «μεταπατερικῶς» πράττοντες ἀπορρίψει τὴν διδασκαλία τους, καὶ θεωρεῖτε ὡς «διάκριση» τὴν ...«πτώση» νὰ καθοδηγεῖσθε ἀπὸ συγχρόνους Γέροντες, ἀκόμα καὶ στὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ οἱ Γέροντες αὐτοὶ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους!

Λοιπόν, πάτερ, ἀποδέχεσθε τὴν συμβουλὴ τοῦ Μ. Ἀθανασίου; «Ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν... Εἰ δέ τις προσποιεῖται μὲν ὁμολογεῖν ὀρθὴν πίστιν, φαίνεται δὲ κοινωνῶν ἐκείνοις, τὸν τοιοῦτον προτρέψασθε ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης συνηθείας· καὶ ἐὰν μὲν ἐπαγγέλληται, ἔχετε τὸν τοιοῦτον ὡς ἀδελφόν· ἐὰν δὲ φιλονείκως ἐπιμένῃ, τὸν τοιοῦτον παραιτεῖσθε. Οὕτω γὰρ διατελοῦντες καθαρὰν τὴν πίστιν διατηρήσετε» (P.G. 26,1188Β).

Ἂν τὰ ἀποδέχεσθε, καὶ θέλετε νὰ «διατηρήσετε καθαρὰν τὴν πίστιν» πρέπει νὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ σεῖς ὁ ἴδιος διδάσκετε: «Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς»! Ἔξω τῆς «παρεμβολῆς» τοῦ Π.Σ.Ε., τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ ὅσων κοινωνοῦν μαζί τους! Μακριὰ ἀπὸ τὴν μνημόνευση τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου, ἐφ’ ὅσον τὸ φρόνημά του εἶναι αἱρετικό, ὅπως ἀκριβῶς τὸ λέγει ὁ Μ. Ἀθανάσιος! Τὸν προτρέψατε κι ἐσεῖς καὶ ἄλλοι πολλοὶ νὰ σταματήσει τὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο. Καλῶς κάνατε. Αὐτὸς ὅμως συνεχίζει ἀπτόητος. Γιατί δὲν ἀπομακρύνεσθε απ' αὐτόν;

Ἀποδέχεσθε τὸ τοῦ Μ. Βασιλείου; «Οὐδ’ ἂν πρὸς ὥραν (οὔτε κἂν μιὰ ὥρα) αὐτῶν ἐπεδεξάμεθα τὴν συνάφειαν, εἰ σκάζοντας (χωλαίνοντας) περὶ τὴν Πίστιν εὕρομεν» (P.G. 32,992-994). Ἀποδέχεσθε καὶ τὸν ἄλλον λόγον του; «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν»; (Εἰς ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28).

 Πράγματι· "οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως". Τώρα, πῶς ἐσεῖς τὸ διδάσκετε αὐτὸ μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ τὸ ἀναιρεῖτε στὴν πράξη, "ὁ Θεὸς κι ἡ ψυχή σας"!

Σημάτης Παναγιώτης

Η ΣΤΑΣΗ του Αγίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ έναντι των αιρετικών, ΠΡΟΤΥΠΟ μίμησης για όλους σήμερα! π. Θεόδωρος Ζήσης

Ὅταν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς δίδασκαν

ὅτι μολυνόμαστε, ὅταν  ἐπικοινωνοῦμε

μὲ Οἰκουμενιστὲς  Ἐπισκόπους!!!

π. Θεόδωρος: "Μόνο νὰ μὴ μιανθοῦμε ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ Οἰκουμενισμό, μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους. Παπισμὸς καὶ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἱρέσεις πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό(!) γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως"!

Καὶ ρωτοῦσε:

"Μέχρι πότε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἄλογα κτήνη, τοὺς αἱρετικούς, νὰ λακτίζουν καὶ νὰ μιαίνουν τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδοξίας;

Ὅσο ἀπρακτοῦμε καὶ βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανεῖς, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως θὰ ἵσταται ἐν τόπῳ ἁγίῳ". 

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ὅταν κινδυνεύῃ ἡ πίστις, ἡ Ὀρθοδοξία, πρώτη πνευματικὴ προτεραιότητα εἶναι ἡ ὑπεράσπισή της, ὁ ἀγώνας ἡ συμπαράσταση πρὸς ὅσους ἀγωνίζονται, ἡ μέχρι θανάτου καὶ αἵματος προθυμία. Ὅλα τὰ ἄλλα πνευματικὰ καθήκοντα ἔπονται. Ὅσοι πράττουν καὶ συμβουλεύουν τὰ ἀντίθετα, ἁπλῶς συγκαλύπτουν μὲ προφάσεις τὴν ἀπροθυμία καὶ δειλία τους, καὶ γίνονται διδάσκαλοι καὶ καθηγητὲς τῆς ἀπραξίας καὶ τῆς ὑποκρισίας.

  

Ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, πρότυπο μίμησης γιὰ ὅλους σήμερα.

Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦμε τώρα νὰ κάνουμε ἐδῶ εἶναι νὰ παρουσιάσουμε πῶς ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε ἐσωτερικὰ τὴν Ἐκκλησία, ἔχουσα τὴν ὑποστήριξη αὐτοκρατόρων, ἡγεμόνων, πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων, ὅπως συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τὶς παναιρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καὶ μεταβάλουν τὴν θεϊκὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου σέ συνήθη ἀνθρώπινη διδασκαλία, ἀποσύρουν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς Πατέρας, καὶ ἐγκαθιστοῦν τὸν ἀλάθητο πάπα τῆς Ρώμης καὶ τὴν πανσπερμία τῶν αἱρέσεων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν δῆθεν Ἐκκλησιῶν. Ἡ παρουσίαση αὐτὴ εἶναι πολὺ διδακτικὴ καὶ γιὰ ὅσους καμώνονται πὼς δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο, γιὰ "σοβαροὺς" πνευματικοὺς ποὺ παρασύρουν ἢ φέρνουν σὲ πολὺ δύσκολη θέση τὰ πνευματικὰ τους παιδιά, ποὺ βλέπουν καλύτερα μὲ τὰ μάτια τῶν Ἁγίων καὶ ἀρχίζουν νὰ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης. Καὶ ἀσφαλῶς οἱ Ἅγιοι εἶναι πιὸ ἀξιόπιστοι ἀπὸ τοὺς οποιουσδήποτε Γέροντες καὶ πνευματικούς, ὅταν δὲν ὁργίζονται γιὰ τὴν αἵρεση καὶ δὲν ἀγωνίζονται νὰ τὴν φανερώσουν καὶ νὰ τὴν ἀποδιώξουν.

Ὁ Μ. Αντώνιος, ὅπως μᾶς παραδίδει ὁ «Βίος» του, καὶ στὰ θέματα τῆς πίστεως «πάνυ θαυμαστὸς ἦν καὶ εὐσεβής». Δὲν εἶχε καμμία κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, γιατὶ γνώριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν πονηρία καὶ τὴν ἀποστασία τους. Ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Μανιχαίους καὶ ἄλλους αἱρετικοὺς δὲν μίλησε ποτὲ φιλικά, παρὰ μόνο γιὰ νὰ τοὺς νουθετήσῃ καὶ νὰ τοὺς μεταβάλῃ σὲ εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξους. Πίστευε καὶ ἐδίδασκε ὅτι ἡ φιλία καὶ ἡ συναναστροφὴ μαζί τους εἶναι βλάβη καὶ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς. Ἐσιχαίνετο καὶ τὴν αἵρεση τῶν Ἀρειανῶν καὶ παρήγγελε σὲ ὅλους οὔτε νὰ τοὺς πλησιάζουν οὔτε νὰ δέχονται τὴν κακή τους πίστη. Ὅταν τὸν ἐπισκέφθηκαν κάποτε κάτι φανατικοὶ Ἀρειανοί, ἀφοῦ συζήτησε μαζί τους καὶ κατάλαβε πὼς εἶναι ἀσεβεῖς, τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸ ὄρος ποὺ ἀσκήτευε, λέγοντας ὅτι τὰ λόγια τους εἶναι χειρότερα καὶ ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῶν φιδιῶν.

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ θὰ λέγαμε κανόνα, ὁ ὁποῖος ὁλοκάθαρα μᾶς παρουσιάζει, ἀψευδέστατα καὶ ἀπλανέστατα, πῶς πρέπει νὰ γίνονται οἱ διάλογοι μὲ τοὺς αἱρετικούς, καὶ πῶς πρέπει ἀνθρώπινα καὶ κοινωνικὰ νὰ ρυθμίζουμε τὴ σχέση μας μαζί τους, ἀλλὰ συγχρόνως δείχνει πὼς σήμερα γκρεμίζονται ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ Πατέρες ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι ἀγκαλιάζουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀσπάζονται ὡς εὐσεβεῖς.

Φοβερὴ ἡ ὀπτασία τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου γιὰ τοὺς αἱρετικούς: Ἄλογα κτήνη γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.

Εἶναι ὄντως φοβερὸ τὸ ὅραμα ποὺ εἶδε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος σχετικὰ μὲ τὴν παρουσία αἱρετικῶν μέσα σὲ ὀρθόδοξους ναούς. Τὸ ὅραμα αὐτὸ αἰτιολογεῖ, ἐξηγεῖ παραστατικὰ γιὰ ποιὸ λόγο οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπαγορεύουν μὲ συνοδικοὺς κανόνες τὴν εἴσοδο αἱρετικῶν σὲ καθαγιασμένους χώρους, τὴν συμμετοχὴ τους σὲ ἀκολουθίες καὶ λειτουργίες, τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὰ συλλείτουργα. Οἱ αἱρετικοὶ μὴ δεχόμενοι τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων, ἐπηρεάζονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες καὶ τὸν πατέρα τους τὸν διάβολο, στὴν προβολὴ πλανεμένων ἀπόψεων.

Συγκλονίσθηκε λοιπόν, καὶ ἐτρόμαξε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὅταν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ δῇ στὸ ὅραμά του τοὺς Ἀρειανοὺς νὰ περικυκλώνουν τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο ὡς ἡμίονοι (= μουλάρια), νὰ τὸ λακτίζουν καὶ νὰ τὸ μιαίνουν. Τόση ἦταν ἡ λύπη καὶ ἡ στεναχώρια του, ὥστε ἔβαλε τὰ κλάμματα, ὅπως πικράθηκαν καὶ ἔκλαυσαν πολλοὶ εὐσεβεῖς, ὅταν εἶδαν τὸν αἱρεσιάρχη πάπα νὰ εἰσάγεται μέσα στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ Φανάρι, τὸν ὁποῖο μάλιστα Ἅγιο κατήργησε τὸ Βατικανό, καὶ νὰ τὸν μολύνῃ. Εἴμαστε βέβαιοι πὼς, ἂν διαβάσουν καὶ μάθουν αὐτὸ τὸ ὅραμα τοῦ Ἁγίου οἱ πατριάρχες, οἱ ἀρχιεπίσκοποι καὶ οἱ ἐπίσκοποι, ἂν βέβαια ἐξακολουθοῦν ὡς Ὀρθόδοξοι νὰ σέβονται καὶ νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, θὰ διακόψουν τὶς λειτουργικὲς ἀμοιβαῖες φιλοξενίες καὶ ἐπισκέψεις, τὶς ἑβδομάδες συμπροσευχῆς καὶ τὶς ἀποστολὲς ἀντιπροσωπειῶν στὶς θρονικὲς ἑορτές. Γιατὶ διαφορετικὰ θὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ αὐτοὶ ὡς συνεργοὶ στὸ φρικτὸ ὅραμα τοῦ Μ. Ἀντωνίου.

Τώρα βλέπουμε νὰ μολύνονται οἱ ναοὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια ἀπὸ συμπροσευχὲς καὶ συλλείτουργα μὲ τοὺς «ἀλόγους» αἱρετικοὺς καὶ ἐνισχύουμε τὴν μόλυνση καὶ τὴν ἐπαινοῦμε, συλλακτίζοντες κι ἐμεῖς μέσα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Μόνη ἐλπίδα γιὰ νὰ ἐπανεύρῃ ἡ Ἐκκλησία τὴν ὁμορφιά της εἶναι ἡ σύσταση καὶ συμβουλὴ τοῦ Μ. Ἀντωνίου: «Μόνον μὴ μιάνετε ἑαυτοὺς μετὰ τῶν Ἀρειανῶν». Μόνο νὰ μὴ μιανθοῦμε ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ Οἰκουμενισμό, μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους. Ἐπειδὴ μέχρι τώρα δὲν τὸ ἐπράξαμε δυναμικὰ καὶ ἀποφασιστικά, γι' αὐτὸ παρατείνει ὁ Θεὸς ἐπὶ ἔτη τὴν ὀργή του, τὴν αἰχμαλωσία τῶν Ὀρθοδόξων στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μέχρι πότε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἄλογα κτήνη, τοὺς αἱρετικούς, νὰ λακτίζουν καὶ νὰ μιαίνουν τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὅσο ἀπρακτοῦμε καὶ βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανεῖς, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως θὰ ἵσταται ἐν τόπῳ ἁγίῳ. 

Περιοδικὸ "Θεοδρομία", Ἔτος Θ, Τεῦχος 1, Ἰανουάριος - Μάρτιος 2007  

Ὅλο τὸ κείμενο ἐδῶ.