Επειδή κάποιοι δεν θέλουν να αποδεχθούν τους Πατέρες, αλλά προβάλλουν τις γνώμες τους.

π. Ευθύμιου Τρικαμηνά:

Διευκρινήσεις περί του «καθαιρείσθω»

και «ἀνάθεμα ἔστω»

Πρὶν ἀπὸ κάποιο καιρὸ σχολιάσαμε τὶς θέσεις κάποιων ἀποτειχισμένων Πατέρων, καὶ ἐπισημάναμε ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, δὲν προϋποθέτει τὴν καταδίκη τους. Ἐπειδὴ κάποιοι ἀμφισβητοῦν αὐτὴ τὴ θέση, σήμερα δημοσιεύουμε σχετικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ δύο μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ τοποθετεῖ ἁγιογραφικὰ καὶ ἁγιοπατερικὰ τὸ θέμα.

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ σὲ ἁγιορείτη μοναχό. Γράφει μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἁγιορείτης καὶ τὰ ἑξῆς:

 «Ἐξ ἄλλου ἀδυνατῶ νά διανοηθῶ ὅτι, κατά τήν μακράν ἐνασχόλησίν του μέ τό θέμα, δέν ἔπεσε στήν ἀντίληψίν του τοὐλάχιστον τό ἐν ἀρχῇ τοῦ Πηδαλίου (σελ. 4, σημ. 2) σχόλιον τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου, τό σαφέστατα διακρίνων τόν δυνάμει ἀχαρίτωτον ψευδεπίσκοπον (πρό τῆς Συνοδικῆς καταδίκης του) ἀπό τόν ἐν ἐνεργείᾳ τοιοῦτον (μετά ταύτην)· καί ὅσα περί τοῦ “καθαιρείσθω” κ.λπ. ἐπισημαίνει, φέρων εἰς συνηγορίαν καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους».

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ:

Ἐδῶ πραγματικά, πάτερ, θέλω τήν βοήθειά σου γιά νά διακρίνωμε καί οἱ δύο ἀπό κοινοῦ ποία εἶναι ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος πού θίγεις. Ἐπειδή λοιπόν, ὄντως ἔχω ἀσχοληθῆ μέ τά γραφόμενα εἰς τό Πηδάλιο σχόλια τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, κατέληξα εἰς τό συμπέρασμα ὅτι τά «καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω», τά ὁποῖα ἀναφέρουν οἱ Κανόνες, ἰσχύουν γιά ὅλα τά ἄλλα θέματα, πλήν τῶν θεμάτων τῆς πίστεως.  Καί ἐκεῖ φυσικά χρειάζεται τό δεύτερο πρόσωπο (ἡ Σύνοδος ἐν προκειμένῳ) ἡ ὁποία θά ἐπιβάλη τά προβλεπόμενα ὑπό τῶν Κανόνων ἐπιτίμια στό συγκεκριμένο πρόσωπο. Εἰς τούς κηρύσσοντας ὅμως, οἱαδήποτε αἵρεσι, δέν ὑπάρχει τό «καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω» ἀλλά τό «ἀνάθεμα ἔστω».  Αὐτό τό βλέπομε στόν ἀπ. Παῦλο (Γαλ. 1,8), ὅπου δύο φορές μετ’ ἐμφάσεως ἀναθεματίζονται οἱ διδάσκοντες οἱαδήποτε αἵρεσι· εἰς τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἀναθεματίζονται ὅλες οἱ μέχρι τότε αἱρέσεις καί οἱ αἱρετικοί· σέ πολλούς Ἁγίους και, βεβαίως, σέ πολλούς ἱερούς Κανόνες εἰς τό Πηδάλιο.

Τό πρόβλημα λοιπόν ἑστιάζεται εἰς τό ἑξῆς:

Πρός τό ιστολόγιο «Εν Τούτω Νίκα»: Ερωτήσεις σχετικές μέ δημοσιευθέντα κείμενα.

Πρὸς τὸ ἱστολόγιο «Ἐν Τούτῳ Νίκα»:

Ἐρωτήσεις σχετικές μέ δημοσιευθέντα κείμενα.

   Ἀγαπητοί ἀδελφοί τοῦ ἱστολογίου «Ἐν Τούτῳ Νίκα»,

          Χαίρετε ἐν Κυρίῳ.

Ἐζήτησα νά μοῦ ἀποσταλοῦν ἀπό τούς ἀδελφούς τά κείμενα τά ὁποῖα δημοσιεύσατε εἰς ἀπάντησι δικῶν μου δημοσιεύσεων πρός τόν κ. Μάννη καί  τό ἱστολόγιο «Κρυφό Σχολειό» καί ἀφοῦ τά ἐμελέτησα ἔχω νά σᾶς προτείνω τό ἑξῆς. Ἀντί νά πελαγοδρομοῦμε μέ ἀτέλειωτες συζητήσεις καί κείμενα, εἰς τά ὁποῖα θά ἠδυνάμην καί ἐγώ νά ἀπαντήσω λεπτομερῶς μέ ἄλλα τόσα κείμενα, ἔχω νά σᾶς προτείνω αὐτό τό ὁποῖο ἐπρότεινα καί στόν κ. Μάννη, καί ὁ ὁποῖος τελικά ἀρνήθηκε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν διάλογο καί θέλησε νά τόν σταματήση. Νά γίνεται δηλαδή ὁ διάλογος βάσει συγκεκριμένων ἐρωτήσεων, τίς ὁποῖες θά θέτη ἡ κάθε πλευρά καί ἡ ἄλλη θά εἶναι ὑποχρεωμένη νά ἀπαντήση. Δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θά συζητοῦμε καί θά ἀπαντοῦμε ὄχι ἐκεῖ ὅπου μᾶς ἐξυπηρετεῖ, ἀλλά ἐκεῖ ὅπου θά μᾶς κατευθύνη ἡ ἐρώτησις τοῦ ἄλλου. Ἀπαραίτητη προϋπόθεσις νομίζω ὅτι πρέπει νά εἶναι τίς ἐρωτήσεις καί ἀπαντήσεις ἑκάστης πλευρᾶς νά τίς δημοσιεύουν καί τά δύο ἱστολόγια, δηλαδή τό «Ἐν Τούτῳ Νίκα» καί ἡ «Πατερική Παράδοσις», μέ την γραμμή τοῦ ὁποίου ἔχω δηλώσει ὅτι συμφωνῶ ἀπολύτως καί ἔχω πνευματική ἐπικοινωνία μέ τούς διαχειριστές του.

   Μέ βάσι τά ἀνωτέρω θά σᾶς ὑποβάλλω λοιπόν τρεῖς ἐρωτήσεις, στηριζόμενος μάλιστα στά γραφόμενά σας. Φυσικά, ἄν δέν δέχεσθε καί ἐσεῖς αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν διάλογο, δύνασθε νά μήν ἀπαντήσετε στίς ὑποβληθεῖσες ἐρωτήσεις, πλήν ὅμως εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι δέν δύναμαι ἐγώ νά ἀσχοληθῶ μέ διαλόγους ἀπέραντους, οἱ ὁποῖοι κατ’ οὐσίαν δέν ἔχουν κανένα ἀποτέλεσμα καί οὔτε φυσικά ἐξυπηρετοῦν τήν ἀναζήτησι τῆς ἀληθείας, ἐφ’ ὅσον ὁμιλοῦμε, κατά τό δή λεγόμενο, «περί ἀνέμων καί ὑδάτων» καί ἀναμασοῦμε αὐτά τά ὁποῖα πολλάκις ἔχουν εἰπωθῆ.

   1. Θέλουμε νά μᾶς πῆτε ἄν, τό «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ», τό ὁποῖο προϋποθέτει τήν ἐνέργεια τῆς Συνόδου διά νά ἰσχύση μία ποινή καί εἶχε πρωτοεισηγηθῆ, διά τούς νεοημερολογίτες Ἐπισκόπους καί τά μυστήριά των, ὁ νεοανακηρυχθείς ἀπό τούς Γ.Ο.Χ. ἅγιος πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, ἰσχύει καί διά τα θέματα τῆς πίστεως.

Σᾶς ἐφιστοῦμε τήν προσοχή διά τήν ἀπάντησί σας, διότι ἐπισυνάπτομε,  ἄν τό «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ» ἰσχύει καί διά τά θέματα τῆς πίστεως, τότε δέν ἰσχύει τίποτε ἀπό αὐτά τά ὁποῖα γράφετε στά κείμενά σας περί ἀναθεμάτων ἀπό τό Σιγγίλιο τοῦ 1583 τοῦ Νεοσκητιώτου μοναχοῦ Ἰακώβου, ἔστω καί ἄν αὐτό δέν ἦταν πλαστό· δέν ἰσχύει ἡ ἀπόφασις τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1848 διά τούς «νεωτερίζοντας ἤ αἱρέσει ἤ σχίσματι» και, βεβαίως, δέν ἰσχύουν τά ἀναθέματα, διά θέματα πίστεως, τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καί ὅλων τῶν Συνόδων, ἐφ’ ὅσον πρέπει νά ἐνεργοποιηθοῦν τρόπον τινα ὑπό τῆς Συνόδου διά τά συγκεκριμένα πρόσωπα καί τό συγκεκριμένο θέμα τῆς πίστεως (στήν προκειμένη περίπτωσι τήν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου).

   Ἄν ἐκ τοῦ ἀντιθέτου δέν ἰσχύει τό «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ» διά τά θέματα τῆς πίστεως, τότε μέ τό νά ἀποδεχθῆ ὁ πρώην Φλωρίνης καί ὅλοι οἱ Παλαιοημερολογίτες (πλήν τῶν Ματθαιϊκῶν) ὅτι ἰσχύει, ἀπεδέχθησαν ἐν τῇ πράξει ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου τό 1924 δέν ἦτο θέμα πίστεως. Ἄν τώρα ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου δέν εἶναι θέμα πίστεως, ἐφ’ ὅσον διά τούς ὑπευθύνους ἰσχύει τό περιβόητο «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ» σημαίνει, ὅπως καταλαβαίνετε, ὅτι ἡ ἀποτείχισις διά τήν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου δέν δικαιολογεῖται, πολύ δε περισσότερο ἡ δημιουργία Συνόδων κλπ.

   Παραδόξως στά κείμενά σας, τά ὁποῖα μοῦ ἀπεστάλησαν καί ἐμελέτησα, φαίνεται ὅτι ἀποδέχεσθε τήν περίπτωσι ὅτι τό «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ» δέν ἰσχύει διά τά θέματα τῆς πίστεως.  Σᾶς ἐπισυνάπτω κάποια ἀπό τά λόγια σας τοῦ τετάρτου τμήματος τῶν ἀπαντήσεών σας:

«Σέ ὅλους τούς καινοτόμους Νεοημερολογίτες ἀπευθύνεται ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1848 στήν Κωνσταντινούπολη, ὅταν σφραγίζει τήν Πίστιν καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας καί ἀναθεματίζει τούς νεωτεριστές καί τούς ἀποστάτες».  Καί ἐπίσης: «2. Στή Σύνοδο τοῦ 1583 ἀναθεματίσθηκε ὅποιος τολμήσει νά   ἀκολουθήσει   τό   Νέον   Πασχάλιον   καί   τό νέον Μηνολόγιον, πού εἰσήγαγε ἡ παπική ἐκκλησία τό 1582. Ὅπου οἱ Σύνοδοι μιλᾶνε γιά Καλενδάριον ἤ Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον, ὅπως εἶναι αὐτονόητο, δέν ἐννοοῦν μόνον τό Πασχάλιον, ὅπως διαστρεβλώνουν τά πράγματα οἱ Νεοημερολογίτες καί οἱ Θεόκλητοι Διονυσιάτες».

Αὐτό, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἔρχεται σέ ὀξεία ἀντίθεσι μέ τόν νεοκηρυχθέντα ἅγιο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο καί τήν πλειοψηφία τῶν Γ.Ο.Χ. Ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος ὅμως τοῦ 1848, τήν ὁποία ἀναφέρετε στά κείμενά σας, ὄντως ἀπροκάλυπτα καί ξεκάθαρα ἀποδέχεται ὅτι γιά τά θέματα τῆς πίστεως δέν ἰσχύει τό «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ», ἐφ’ ὅσον ἀναφέρει ὅτι ὁ τολμῶν ἤ πρᾶξαι, ἤ συμβουλεῦσαι, ἤ διανοηθῆναι νεωτερισμό ἤ ἀλλοίωσι τῆς πίστεως «ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα κλπ.», χωρίς δηλαδή τήν ἐπιπρόσθετη συγκεκριμένη ἀπόφασι κάποιας Συνόδου  καί ἐπί πλέον ἐφ’ ὅσον «Ἅπαντες οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἱρέσει ἤ σχίσματι, ἑκουσίως ἐνεδύθησαν κατάραν ὡς ἱμάτιον, κἄν τε Πάπαι κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ».  Ὁ ἀόριστος δηλαδή χρόνος «ἐνεδύθησαν» σημαίνει κάτι τετελεσμένο (π.χ. ἔφαγαν, ἐφόνευσαν, ἐφυλακίσθηκαν κλπ.) καί τό «ἐκουσίως» τό ὁποῖο ὡς ἐπιρρηματικός προσδιορισμός συνοδεύει τό «ἐνεδύθησαν κατάραν ὡς ἱμάτιον» σημαίνει ὅτι καταδικάζονται ἀπό τήν ἴδια τήν πρᾶξι των, χωρίς δηλαδή περαιτέρω ἀπόφασι Συνόδου.

   Τελειώνοντας μέ τήν πρώτη ἐρώτησι σᾶς ἐπισημαίνομε ὅτι ἡ ὑπ’ ἀριθμ. (1) παράγραφος ἀποτελεῖ τήν ἐρώτησι καί τά ὑπόλοιπα εἶναι ἐπεξηγηματικά καί ἄν θέλετε τά λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν σας, διά νά μήν βγῆτε ἐκτός θέματος.

   

2. Πῶς ἰσχυρίζεσθε ὅτι τό Σιγγίλιο τοῦ Νεοσκητιώτου μοναχοῦ Ἰακώβου εἶναι γνήσιο, ὅτι οἱ Νεοημερολογίτες ὑπεστήριξαν ὅτι εἶναι πλαστό καί ὅτι κανείς δέν ἐτεκμηρίωσε τήν  περί πλαστότητος κατηγορία σέ σοβαρή πηγή κλπ., τήν στιγμή κατά τήν ὁποία οἱ ἴδιοι οἱ Γ.Ο.Χ. στήν μεγαλύτερη πλειοψηφία τους, ὄχι μόνο ἀμφισβητοῦν τήν ἐγκυρότητα αὐτοῦ τοῦ Σιγγιλίου, ἀλλά καί μέ εἰδική μελέτη ἀποδεικνύουν τήν πλαστότητά του καί τήν περί αὐτοῦ ἀπάτη;

   Γράφετε στό τέταρτο τμῆμα τῶν ἀπαντήσεών σας τά ἑξῆς:

«Προσπαθώντας νά ἀποφύγουν τήν βαρειά ἀπειλή τοῦ ἀναθέματος οἱ Νεοημερολογίτες ὑποστήριξαν ὅτι τά Σιγγίλια τοῦ 1583 καί 1593 πού ἀναφέρονται στόν ἀναθεματισμό ὅσων ἀκολουθήσουν Νέον Καλεντάριον καί Πασχάλιον εἶναι τάχα πλαστά!

Τά λεγόμενα περί πλαστογραφίας μέ βάση ὅσα ἔχουν σημειωθεῖ ἀνωτέρω εἶναι ἕνας ἄχαρος μῦθος, πού προσφέρεται ὡς παυσίπονο σέ ὅσους τρέμουν τά ἐκκλησιαστικό αὐτό ἀνάθεμα»· καί ἐπίσης κατωτέρω: «Κανένας δέν ἔνιωσε τήν ἀνάγκη νά τεκμηριώσει τήν κατηγορία σέ σοβαρή ἱστορική πηγή. Ποῦ νά βρεθεῖ ὅμως τέτοια σοβαρή μαρτυρία!».

   Πρός  ἀπόδειξιν τῶν λεγομένων σᾶς προσκομίζομε τήν εἰδική αὐτή μελέτη τῶν Ἐνισταμένων τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου ἀπό τήν περιοδική ἔκδοσί τους «Ὀρθόδοξος Μαρτυρία καί Ἔνστασις» τοῦ μηνός Δεκεμβρίου του ἔτους 2011, ἀρ. 5, κάποια τμήματα τῆς ὁποίας θά παρακαλοῦσα τούς ἀδελφούς πού διαχειρίζονται τό ἱστολόγιο «Πατερική Παράδοσις» νά δημοσιεύσουν πρός ἐνημέρωσι τῶν ἐνδιαφερομένων Ὀρθοδόξων. (Δημοσιεύεται στὸ τέλος τῆς ἀνάρτησης). Νομίζω ὅτι ἡ ἄποψις αὐτή, περί τῆς πλαστότητος τοῦ Σιγγιλίου αὐτοῦ, θά εἶναι ἀποδεκτή καί ἀπό τήν Σύνοδο τοῦ Καλλινίκου, ἐπειδή ἑνώθηκαν τώρα οἱ δύο αὐτοί Σύνοδοι καί ἀσφαλῶς στήν δεκατετράμηνη πορεία τῶν συζητήσεων διά τήν ἕνωσι αὐτή τῶν δύο Συνόδων θά συζητήθηκε  αὐτό τό σοβαρό ζήτημα.

   Μία σημαντική θέσις τῶν Ἐνισταμένων τοῦ Π. Ἡμερολογίου εἶναι καί αὐτή πού καταγράφουν στήν 6^η σελίδα τοῦ ἐν λόγῳ περιοδικοῦ:

«2. Στήν ἱεράν ἔνστασιν κατά τῆς ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἐμπεριέχει τὸ Ἡμερολογιακόν, τὸ δῆθεν «Σιγγίλιον» τοῦ 1583 οὐδὲν οὐσιαστικῶς προσφέρει, ἐφ’ ὅσον καὶ ἐὰν ἀκόμη ἦταν γνήσιο, δὲν θὰ ἐνεργοῦσε αὐτομάτως καὶ ἀκαριαίως, ἐκβάλον πάραυτα τοὺς Καινοτόμους ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, διότι τὸ ἀνάθεμα, προκειμένου νὰ ἐνεργοποιηθῆ, ἀπαιτεῖ εἰδικὴν συνοδικὴν κρίσιν, βάσει τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς τάξεως».

Οἱ πατέρες λοιπόν οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στους Ἐνισταμένους τοῦ Π. Ἡμερολογίου δέχονται ὅτι διά τά θέματα τῆς πίστεως ἰσχύει τό «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ» τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί φέρνουν ὡς συνήγορο καί ὑπερασπιστή αὐτῆς τῆς θεωρίας στήν ὑποσημείωσι καί τόν μεγάλο θεολόγο τῆς ἐποχῆς μας, Ἀριστ. Δελήμπαση.

   Οἱ Ἐνιστάμενοι πατέρες τοῦ Π. Ἡμερολογίου ἀναφέρουν ἐπίσης ὅτι τό Γρηγοριανό (Νέο) Ἡμερολόγιο κατεδικάσθη ἀπό τίς Συνόδους τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνος λόγῳ τοῦ Πασχαλίου ὡς ἀντιπίπτον δηλαδή εἰς τόν Ζ΄ Ἀποστολικό Κανόνα.

   Τέλος σᾶς μεταφέρομε ἀπό τόν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων καί ὁλόκληρον τόν Η΄ Κανόνα τῆς Συνόδου τοῦ 1593 διά νά ἐπιβεβαιωθῆ καί ὁ κάθε δύσπιστος ὅτι ὁ Κανών ὁμιλεῖ καί καταδικάζει τήν ἀλλαγή τοῦ Πασχαλίου τῶν Δυτικῶν καί οὐδέν ἕτερον:

«Κανών ὄγδοος: Ἀσάλευτον διαμένειν βουλόμεθα τό τοῖς Πατράσι διορισθέν περί τοῦ ἁγίου καί σωτηρίου Πάσχα, ἔχει καί οὕτως. ἅπαντας τούς τολμῶντας παραλύειν τούς ὅρους τῆς ἁγίας καί οἰκουμενικῆς μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπί παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου περί τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους πάσχα ἀκοινωνήτους καί ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνισταμένους πρός τά καλῶς δεδιδαγμένα, καί ταῦτα εἰρήσθω περί τῶν λαϊκῶν. εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, μετά τόν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπί διαστροφῇ τῶν λαῶν καί ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καί μετά τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τό Πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας. δεῖ    στοιχεῖν τῷ τῶν πατέρων κανόνι μέχρι καί σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὅ,  καθ’ ὅ δή καί τά λοιπά ἡ Θεοῦ ἐκκλησία διαφυλάττει» (Τόμος Ἀγάπης κατά Λατίνων σελ. 547).

Σημειώνομε καί ἐδῶ, δοθείσης τῆς εὐκαιρίας, ὅτι καί ὁ Κανόνας τῆς Ἀντιοχείας, τόν ὁποῖο ἐπικαλοῦνται οἱ πατέρες τῆς Συνόδου τοῦ 1593 καί αὐτολεξεί ἀναφέρουν, καταδικάζει μέ τήν ποινή τοῦ ἀφορισμοῦ καί τούς μετά ταῦτα παραβάτας τοῦ Κανόνος, χωρίς δηλαδή ἄλλη διαδικασία καί ἀπόφασι Συνόδου, ἐνάντια δηλαδή στόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο, στούς Ἐνισταμένους τοῦ Π. Ἡμερολογίου καί φυσικά στόν Ἀριστ. Δελήμπαση.

   Ἀπό τά ἀνωτέρω μόνο ἡ ὑπ’ ἀριθμ. (2) παράγραφος ἀποτελεῖ τήν ἐρώτησι, τά δε ὑπόλοιπα ἐτέθησαν πρός ἐνημέρωσι καί διευκρίνησι καί προκειμένου νά μήν ἀπαντήσετε ἐκτός θέματος.

   3. Θέλουμε νά μᾶς ἀναφέρετε ἀδελφοί, διατί οἱ τρεῖς αὐτές Σύνοδοι τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνος, οἱ ὁποῖες εἶχαν τόσο σημαντικές ἀποφάσεις καί ἀναθέματα κατά τήν ἄποψί σας, δέν ἀναφέρονται οὔτε ἔστω ἀκροθιγῶς, οὔτε κἄν ὑπονοοῦνται στό Πηδάλιο ἀπό τόν Ἅγ. Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη; Ἐφ’ ὅσον δηλαδή διά ἐσᾶς ἔχουν τόσο μεγάλη σημασία, παρουσιάζετε τό Πηδάλιο ὡς ἐλλιπές καί ἐπί πλέον δημιουργεῖτε ἕνα νέο «Πηδάλιο» διευρημένο καί τρόπον τινά πληρέστερο.

   Ὡς γνωστόν, ὁ Ἅγ. Νικόδημος ἔζησε δύο αἰῶνες μετά τίς Συνόδους τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνος, ἦταν γνώστης ὅλων τῶν Κανονικῶν Διατάξεων, εἶχε μελετήσει τόν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων, ὅπως φαίνεται ἀπό ἀναφορές του στό Πηδάλιο καί εἶναι, κατά κοινή ὁμολογία, ὁ ἄριστος ἑρμηνευτής τῶν ἱερῶν Κανόνων. Εἶναι ἐντυπωσιακό ὡς ἐκ τούτου ὅτι, ὄχι μόνον δέν ἀναφέρει ἀπολύτως τίποτα διά τίς Συνόδους αὐτές, τούς Κανόνες καί τά ἀναθέματά των, ὥστε νά προστατεύση τούς Ὀρθοδόξους, ἀλλά καί ἀντιθέτως πρός τίς ἰδέες καί ἀντιλήψεις τῶν σημερινῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἀναφέρει τό περίφημο καί καταλυτικό διά τό θέμα αὐτό, τό ὁποῖο στίς ἀναφορές τους πάντοτε τό παρακάμπτουν τεχνηέντως μέ τά ἀποσιωπητικά (τελίτσες) οἱ ἀκολουθοῦντες τό Π. Ἡμερολόγιο. Ὅτι, δηλαδή, δέν εἶναι ἁμαρτία τό νά ἑορτάση κανείς τό Πάσχα αὐτόν τόν καιρό ἤ ἐκεῖνο, σύμφωνα μέ τόν ὀρθόδοξο ὁρισμό ἤ μέ τόν παπικό, ἀλλά εἶναι μεγίστη ἁμαρτία καί ἀσυγχώρητη τό νά κάνη σχίσμα δι’ αὐτόν τόν λόγο τῶν ἑορτῶν, νά φιλονικῆ κάι νά ἀποκοπῆ ἀπό τή Σύνοδο (ὑποσημ. εἰς Ζ΄ Ἀποστ. Κανόνα). Φυσικό εἶναι, ἀδελφοί, ὅλα αὐτά νά ἔρχωνται σέ ὀξεία ἀντίθεσι μέ τίς ἀποφάσεις τῶν ἐν λόγῳ Συνόδων καί νά παρουσιάζετε ἔτσι τόν Ἅγ. Νικόδημο ὡς διδάσκαλο τῆς παρανομίας καί μάλιστα μεγίστης παρανομίας, σέ θέματα πίστεως καί μέ ἐπιτίμιο τό ἀνάθεμα.

   Σημειώνω καί ἐδῶ τελειώντας, ὅτι τήν τρίτη ἐρώτησι τήν ἀποτελεῖ ἡ ὑπ’ αριθμ. (3) παράγραφος μόνο καί τά ὑπόλοιπα ἐτέθησαν πρός διευκρίνησι διά τούς ἰδίους ὡς ἄνω λόγους.

   Ἀναμένοντας τίς ἀπαντήσεις καί φυσικά τίς ἰδικές σας ἐρωτήσεις, ἐφ’ ὅσον θελήσετε νά διεξαχθῆ δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ μεταξύ μας διάλογος καί εὐχόμενος τά βέλτιστα διά τήν κατ’ ἄμφω ὑγεία, σᾶς χαιρετῶ μέ τήν ἐν Κυρίῳ ἀγάπη.

                                           

  20/1/2017                                    

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

  

______________________________________________________________________________________________

†Ἐπισκόπου Ὠρεῶν Κυπριανοῦ

Ἀναπληρωτοῦ Προέδρου

τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῶν Ἐνισταμένων

Τὸ «Σιγγίλιον» τοῦ 1583 κατὰ «τοῦ καινοτομηθέντος καλενταρίου παρὰ Λατίνων»

Μῦθος ἢ πραγματικότης;

Α. Ἡ τριπλῆ συνοδικὴ ἀποβολὴ τοῦ νέου Καλενταρίου

Β. Οἱ Τόμοι τῶν συνοδικῶν ἀποβολῶν

Γ. Τὰ Αγιορειτικὰ ἀντίγραφα τοῦ Μοναχοῦ Ιακώβου

Δ. Μία ἄσκοπος διαμάχη

Ε. Παράρτημα

α. Τὸ πλαστὸ «Σιγγίλιον»

β. Ὁ «Τόμος» Κυρίλλου Λουκάρεως

Φυλὴ Ἀττικῆς 13η Μαΐου 2011 ἐκ.ἡμ.

Τὸ «Σιγγίλιον» τοῦ 1583 κατὰ «τοῦ καινοτομηθέντος καλενταρίου παρὰ Λατίνων»*

Μῦθος ἢ πραγματικότης;

Α. Ἡ τριπλῆ συνοδικὴ ἀποβολὴ τοῦ νέου Καλενταρίου

 1. Ὁ πάπας Γρηγόριος ΙΓ (1502-1585) μετερρύθμισε τὸ Εκκλησιαστικὸ Ημερολόγιο καὶ εἰσήγαγε τὸν ἐπικληθὲν Γρηγοριανὸ Ημερολόγιο τὴν 5η Οκτωβρίου 1582, ἡ ὁποία ἀριθμήθηκε ὡς 15η Οκτωβρίου.

2. Ἐν συνεχείᾳ, ὁ πάπας Γρηγόριος παρεκάλεσε, μέσῳ τριῶν εἰδικῶν Αντιπροσωπειῶν, τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β τὸν Τρανὸν

Κάπως παράξενα μας τα λέτε Γέροντα!

Τήν Παρασκευή 19-12-2014, τό Ἱστολόγιό μας ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ  εἶχε τήν τιμή νά συναντήσει τόν Γέροντα Σάββα Λαυριώτη, ὥρα 18:00 μ.μ. καί νά τοῦ πάρει μία μεγάλη καί ἄκρως ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη γιά τρέχοντα καί βαρυσήμαντα πνευματικά ζητήματα πού ἀπασχόλησαν καί συνεχίζουν νά ἀπασχολοῦν τό χριστεπώνυμο ποίμνιο τῶν πιστῶν.

Παραθέτουμε ἀπομαγνητοφωνημένο τό Β΄ μέρος τῆς συνέντευξης:

(“Π.Π.”: Δημοσιεύουμε κάποια τμήματα τοῦ Β΄ μέρους τῆς συνεντεύξης. Ὁλόκληρη μπορεῖτε νὰ τὴν δεῖτε ἐδῶ).

Ἐρώτηση: ...Πολλοί λένε ὅτι καί οἱ ἀβάπτιστοι θά σωθοῦνε. Στό Πατριαρχεῖο ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὅταν πηγαίνουν αἱρετικοί νά βαπτιστοῦν, δέν τούς βαπτίζει (μόνο τούς χρίει).

Ἀπάντηση:  Ἄρον ἄρον ἕνωσον αὐτούς!...

Ἐρώτηση:  Παρατηρεῖται στά σημεῖα τῶν καιρῶν ἡ Γεροντολατρεία-προσωπολατρεία στό πρόσωπο τοῦ πνευματικοῦ. Τό πνευματικό παιδί ἀντί νά ἐρωτευθεῖ τόν Χριστό μέ τήν βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ, πολλές φορές "σκοντάφτει" στό πρόσωπό του καί μένει ἐκεῖ κι αὐτό εἶναι πολύ ἐπικίνδυνο. Ὁ πνευματικός δέν πρέπει νά σέ ἀπογαλακτίζει ἀπό τόν ἑαυτό του;

Ἀπάντηση:  Ἔτσι. Ὁ πνευματικός σέ ἀνδρώνει. Σέ κάνει ἄντρα. Δηλαδή σέ φέρνει σέ ἡλικία πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Ναί μέν θά σέ καθοδηγήσει, ἀλλά κάποια στιγμή θά πρέπει νά σοῦ λέει "ἀδελφέ μου", ἤ "ἀδελφή μου". Ὄχι νά σέ ἔχει ὑποανάπτυκτο γιά νά σέ καθοδηγεῖ καί γιά νά ἔχει ὀπαδούς. Δέν κάνουμε ὀπαδούς. Προσπαθοῦμε νά βγάλουμε ἀνθρώπους Χριστιανούς ἔξω. Νά στηρίζονται στόν ἑαυτό τους καί στόν Χριστό πάνω ἀπ' ὅλα κι ὄχι σέ μᾶς καί στόν κάθε Πνευματικό. Ἀλλιῶς, αὐτό εἶναι ὅπως τά μπονσάι τά φυτά πού τά βάζουν σίδερα γιά νά μήν μεγαλώνουν. Αὐτό εἶναι. 

[σ.σ. “Πατερικῆς Παράδοσης”: Λέτε, γέροντα: «Δέν κάνουμε ὀπαδούς»! Μόνο ποὺ αὐτὸ εἶναι στὰ λόγια. Γιὰ ρωτῆστε, πάτερ, τί συμβουλεύουν μὲ τὸ φωτοστέφανο τοῦ “πνευματικοῦ” καὶ τοῦ φωτισμένου Ἁγιορεῖτες, ἀλλὰ καὶ  ἄλλοι Γέροντες, ὅταν οἱ ἀνησυχοῦντες πιστοὶ τοὺς ἐρωτοῦν, ἂν ἐπιτρέπεται νὰ ἀποτειχιστοῦν! (Εἰδικὰ κάποιοι στὴν Καψάλα!). Τοὺς τὸ ἀπαγορεύουν μὲ διάφορες αἰτιολογίες (ὅπως κι ἐσεῖς), διλήμματα ἢ καὶ μὲ ἐκφοβιστικὸ λόγο· τοὺς λένε π.χ.: «ὅσοι ἀποτειχίζονται βγαίνουν ἐκτὸς Ἐκκλησίας»! Γέροντα, δυστυχῶς οἱ περισσότεροι σύγχρονοι Γέροντες, θέλουν ὀπαδούς!].

Ἐρώτηση:  Θέλουν νά κάνουν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, γιά νά ἀλλάξουν αὐτά πού δέν ἐπιθυμοῦν νά τηροῦν, ἔτσι δέν εἶναι;

Ἀπάντηση:   Αὐτό εἶναι πού ἔλεγα προηγουμένως. Στήν οὐσία τά ἔχουμε ἀλλάξει (τά τῆς Πίστεως) μέχρι τήν ψυχή μας μέσα. Ὅταν τό Εὐαγγέλιο δέν λειτουργεῖ σ’ ἐμᾶς, αὐτό θά γίνει κάποια στιγμή. Δηλαδή...........

Πρέπει νά μᾶς ἀπασχολήσει πρῶτα τό θέμα τῆς Πίστεώς μας!... Ἐδῶ οἱ Ἐπίσκοποί μας, τό μεγαλύτερο μέρος ἀπό αὐτούς σιωπᾶ καί μιλᾶνε τά ἀντίθετα. Εἶναι λίγοι αὐτοί πού μιλᾶνε. Εἶναι λίγοι αὐτοί πού λένε· ξέρετε κάτι; Θά πάρουμε μέτρα. Φοβοῦνται τήν ἐκκοπή τῶν μνημοσύνων. Ποιοί τό λένε αὐτό τό πρᾶγμα; Δέν τό λέει κανένας! Γιά αὐτήν τήν πατερική ἀντιμετώπιση, μιλάει γιά ἐκκοπή τοῦ μνημοσύνου κανείς σήμερα; Δέ μιλάει κανένας.

Ἐρώτηση:  Τό ποίμνιο ἔχει ἀπορία: ἐδῶ καταργοῦνται τά πάντα ἀπό πολλούς Ποιμενάρχες, πότε θά γίνει καθαίρεση;

Ἀπάντηση: Ἐμεῖς ἀγαποῦμε τά πρόσωπα. Δέν κάνουμε καθαίρεση...Ποιός θά κάνει καθαίρεση;…Τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ποιός θά τόν καθαιρέσει; Ὁ κόσμος! Ὁ κόσμος ὅμως δέν μπορεῖ νά τόν καθαιρέσει, παρά μόνο νά μήν τόν ὑποστηρίζει. Μά ὁ κόσμος «εἶναι στήν κοσμάρα του»! Δέ νοιάζεται ὁ κόσμος. Εἶναι μερικοί πού νοιάζονται, ἀλλά δέν ἔχουν ἐνοχλήσει τούς Ἐπισκόπους τους. Οὔτε τούς Ἱερεῖς τους. Κι ἄν ἔχουν στήριξη, ἔχουν λίγη, μικρή στήριξη γιατί δέν ὑπάρχουν Θεοφόροι Πατέρες. Ἐγώ τά συζητάω αὐτά πάρα πολλές φορές μέ ἀνθρώπους μέσα ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος πού ἔχουν πνευματικές καταστάσεις καί πνευματικές ἀντιστάσεις. Μή νομίζετε ὅτι ἐμᾶς δέν μᾶς ἐνδιαφέρει αὐτό τό πρᾶγμα κι ὅτι δέν μᾶς κόπτει. Ἀλλά καταλήγουν στό ἴδιο συμπέρασμα: δέν ὑπάρχουν ἄνθρωποι νά τραβήξουν μπροστά. Κι ἄν βγαίνουνε κάποιοι καί τραβᾶνε μπροστά, κατευθείαν τούς καταχαρακώνουν. Κι ἐμεῖς γιά αὐτό πού πήγαμε καί κάναμε τώρα (οἱ ὑπογραφές στην ἐπιστολή γιά τήν «νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου») μᾶς κυνηγᾶνε. Πέσαν ὅλοι ἐπάνω. "Θά σᾶς κάνουμε καί θά σᾶς δείξουμε"…Ἐμεῖς γιά αὐτό πού κάνουμε δέ φοβόμαστε.

[σ.σ. “Πατερικῆς Παράδοσης”: Κάπως μπερδεμένα μᾶς τὰ λὲς γέροντα. Ἐπίσημα, βέβαια, θεσμικά, δὲν καθαιρεῖ ὁ “κόσμος”, ἀλλὰ ἡ Σύνοδος. Αὐτὰ σὲ καιρὸ εἰρήνης. Ὄχι σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Οἱ Πατέρες μᾶς δίδαξαν ὅτι σὲ καιρὸ αἱρέσεως ὁ πιστὸς κόσμος, κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ὅπως ἐπὶ Νεστορίου, Βέκκου κ.λπ., (γιατὶ ὁ πιστὸς κόσμος, εἶναι πράγματι «κόσμος»-κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας), ἔκαναν ἐκεῖνο ποὺ ἡ Ἐκκλησία διδάσκει: ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς μὴ καθηρημένους «ὀρθόδοξους» αἱρετικούς! Ἔτσι, ἀντέκρουσαν τὴν αἵρεση μὲ πρακτικὸ τρόπο, τοὺς ξεχώρισαν, κατέδειξαν ὅτι ὡς αἱρετικοὶ εἶναι ἐκτὸς τῆς ἀληθείας καὶ διαφύλαξαν τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως.

Ὡς πρὸς τὸν φόβο, γέροντα· «δὲν φοβεῖσθε γι’ αὐτὸ ποὺ κάνατε», καὶ αὐτὸ μᾶς δίνει ἐλπίδες· φοβηθήκατε ὅμως νὰ κάνετε, αὐτὸ ποὺ παραλείψατε νὰ κάνατε, δηλαδή τὴ Διακοπὴ Μνημοσύνου, παρόλο ποὺ στὸ περιοδικὸ ποὺ βγάλατε, μᾶς παρουσιάζετε ὡς θεάρεστο ἔργο τὸ ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες ἔκαναν Διακοπὴ Μνημοσύνου τὸ 1970, ὅταν τὸ κακὸ ἦταν πολὺ μικρότερο!!! Τώρα, λοιπόν, ποὺ τὸ κακὸ γιγαντώθηκε, πάτερ, τώρα ποὺ ἔπρεπε, ὄχι μία, ἀλλὰ πολλὲς Ἀποτειχίσεις νὰ γίνουν, ΟΧΙ μόνο δὲν τὶς κάνετε, ἀλλὰ ΑΠΟΤΡΕΠΕΤΕ κι ὅσους θέλουν νὰ ἀποτειχιστοῦν! Ἂς συλλογιστεῖτε: Πόσο θεάρεστο εἶναι αὐτό;].

Ἐρώτηση:  Μά ἤδη μέσα σέ ἐλάχιστες ἡμέρες ὑπέγραψαν χιλιάδες, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὁ κόσμος ἐπιτέλους δέν κοιμᾶται κι ὄρθιος κι ἀντιδρᾶ στήν ἔκπτωση τῆς Πίστεως. Βέβαια, θέλουν νά τόν παρουσιάσουν κοιμισμένο, ἀλλά δέν εἶναι!

Ἀπάντηση:  Πρέπει νά ξυπνήσουμε. Πρέπει νά ξυπνήσουμε. Κι ὅσο πιό πολύ ὁ ἄνθρωπος ἔρχεται σ’ ἐπαφή μέ τόν Θεό, τόσο πιό πολύ ξυπνᾶ γι’ αὐτά τά θέματα. Ὅσο πιό πολύ καθαρίζεται κι ἀγαπάει τόν Θεό, τόσο πιό πολύ κοιτάζει κι ἐνδιαφέρεται γι’ αὐτά τά θέματα καί φυσικά πονάει γιατί ἀγαπᾶ τήν Ἐκκλησία. Ὅταν ἀγαπᾶς τόν Θεό, ἀγαπᾶς καί τήν Ἐκκλησία Του καί πρέπει νά κάνεις κάτι. Δέ μπορεῖ νά τ’ ἀφήνεις ἔτσι τά πράγματα.

Ἐρώτηση:  Ἐπιτρέπεται ἡ εἰσαγωγή αἱρετικοῦ μέσα στήν Ἁγία Τράπεζα;

Ἀπάντηση: Λέτε γι’ αὐτό πού ἔκανε ὁ Ἐπίσκοπος Ἄνθιμος πού ἔβαλε τόν Μονοφυσίτη;

Ἐρώτηση:  Ναί. Καί μάλιστα τράβηξαν οἱ ἴδιοι φωτογραφίες μέσα στό Ναό τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μέσα στό Ἱερό. Τίς δημοσίευσε ἀπό μόνη της ἡ Μητρόπολη καί μετά πειράχτηκε ἀπό κάποιους πού ἁπλῶς τά ἀναδημοσίευσαν. Καί βέβαια, διώκονται πιό πολύ Ἱερεῖς, ἐμᾶς τούς λαϊκούς δέ μᾶς διώκουν ἀκόμη τόσο. Ὁ Μονοφυσίτης φίλησε καί τό Ἱερό Εὐαγγέλιο μέσα στό Ἱερό.

Ἀπάντηση: Οὔτε στούς Ὀρθοδόξους δέν ἐπιτρέπεται αὐτό.

Ἐρώτηση:  Τούς ἱερεῖς ὅμως πού λένε μέ πᾶσα ἀγάπη καί σεβασμό καί χωρίς ἀκρότητες ὅτι αὐτό δέν ἐπιτρέπεται, τούς διώκουν.

Ἀπάντηση: Μᾶς διώκουν γιατί τούς καταδεικνύουμε. Τό ἴδιο καί τό Ἅγιον Ὄρος. Καί μᾶς διώκουνε γιατί τούς λέμε· γιατί δέ μιλᾶτε; Λένε· προσέξτε. Ἐμένα μ’ ἔχουν χαρακτηρίσει: «σοβαρό θέμα» ἡ Ἱερά Κοινότητα. Νά ἐπιληφθεῖτε, λένε, τοῦ «σοβαροῦ θέματος»… Ναί… Εἶμαι «σοβαρό θέμα»… Καί μοῦ λένε καί οἱ δικοί μου μέσα· μή μιλᾶς γιατί θά χάσεις τή θέση σου. Μά, ἡ θέση μου εἶναι τό ζητούμενο;

Ἐρώτηση:  Τήν θέση στόν Παράδεισο νά μή χάσουμε.

Ἀπάντηση: Μά αὐτήν θά χάσω ἅμα δέν μιλήσω. Καί δέν μποροῦν νά καταλάβουν ὅτι εἶναι ἔκπτωση νά μή μιλᾶμε. Στό κάτω-κάτω, ὅπως εἴπαμε καί προηγουμένως, δείχνουμε καί τήν ἀγάπη μας καταθέτοντας τό κυριακό μας δίλεπτο καί λέμε· νά, ἐντάξει. Προσπαθοῦμε νά δείξουμε τήν ἀγάπη μας καί αὐτό πού γίνεται δέ μᾶς ἀναπαύει. Ὄχι μόνο δέ μᾶς ἀναπαύει, μᾶς βρίσκει ἀντίθετους καί θά μᾶς βροῦνε μπροστά τους. Ἄς κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ἐμεῖς δέν φοβόμαστε. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, ψυχή παίρνει μόνο ἕνας. Ἕνας παίρνει ψυχή. Ἄς κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ἐμεῖς εἴμαστε ἀποφασισμένοι ὅτι ἔχουμε ἀφιερωθεῖ στόν Θεό. Προσευχώμαστε στόν Θεό νά μᾶς κρατήσει ἐκεῖ πέρα πού εἴμαστε, νά μήν ἐκπέσουμε ἀπό τήν ἀγάπη Του καί νά μήν ἐκπέσουμε ἀπό κεῖ πού βρισκόμαστε, γιατί θέλουμε τήν Χάρη, νά μᾶς βοηθάει ὁ Θεός. Ἐπειδή εὔκολα μπορεῖς νά πάθεις ὁ,τιδήποτε κι ἐμεῖς οὔτε τούς πρωταθλητές παριστάνουμε, οὔτε λεονταρισμούς κάνουμε. Ἁπλῶς αὐτό πού ἔχουμε μέσα στήν καρδιά μας, αὐτό δείχνουμε. Τίποτε λιγότερο, τίποτε παραπάνω. Καταλάβατε;

[σ.σ. “Π.Π.”: Αὐτὸ τὸ καταλάβαμε, πάτερ. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν καταλάβαμε, γέροντα, καὶ μᾶς δημιουργεῖ ἀπορία, εἶναι τὸ ἑξῆς· Ἀφοῦ θέλετε νὰ ἔχετε τὴν θεία Χάρη, γιατί ἐξαιρεῖτε καὶ βγάζετε «μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά σας» τοὺς παρακάτω λόγους τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Πατέρων; «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε» καὶ «Ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν... ἐὰν δὲ φιλονείκως ἐπιμένῃ, τὸν τοιοῦτον παραιτεῖσθε» (Μ. Ἀθανασίου)· «Οὐδ’ ἂν πρὸς ὥραν αὐτῶν ἐπεδεξάμεθα τὴν συνάφειαν, εἰ σκάζοντας (χωλαίνοντας) περὶ τὴν Πίστιν εὕρομεν» καὶ «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» (Μ. Βασιλείου), ὅπως καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου, νὰ θεωροῦμε «ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνούντας»].

Ἐρώτηση (καί ὑποερωτήματα):  Κατά πόσο μποροῦμε νά ἀποκαλοῦμε τόν Πατριάρχη «αἱρετικό» ἐφόσον ἐπίσημα δέν καθαιρέθηκε, μέ τίς ἐκτροπές τῆς Πίστεως πού κάνει;

Ἀπάντηση:  Δέν εἶναι "ἐν ἐνεργείᾳ" αἱρετικός, ἀλλά «ἐν δυνάμει». Ὁ,τιδήποτε λένε οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες, ὁ,τιδήποτε, εἶναι τό ὀρθόν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει· ὅτι ἄν κάποιος ἔλθει καί σᾶς εὐαγγελίσει κάτι διαφορετικό ἀπό αὐτά πού σᾶς εὐαγγελίστηκα ἐγώ, ἀκόμη κι Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ κι ἄν εἶναι, «ἀνάθεμα ἔστω», νά τόν ἀναθεματίσετε. Λοιπόν, ἄν εἶναι καί Ἄγγελος, ὄχι ἄνθρωπος! Ἄγγελος!

[σ.σ. “Π.Π.”: Δηλαδή, γέροντα, ὁ Νεστόριος πρὶν καθαιρεθεῖ, ἦταν ἐν δυνάμει αἱρετικός; Ὅταν ἔλεγε ὅτι ἡ Παναγία ἦταν «ἀνθρωποτόκος», ἦταν ἐν δυνάμει αἱρετικός, καὶ ἐκείνη ποὺ φταίει (ἀφοῦ τὸν προήγαγε σὲ αἱρετικὸ ἐν ἐνεργείᾳ) ἦταν ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου; Τότε, γιατὶ οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Κελεστῖνος τὸν ὀνόμαζαν «λύκο» πρὶν καθαιρεθεῖ; Ἦταν ἐν δυνάμει λύκος κι ὄχι ἐν ἐνεργείᾳ;

Σ’ αὐτὸν τὸν παραλογισμὸ ὁδηγεῖ, γέροντα, ἡ Δυνητικὴ (παρ)ἑρμηνεία τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές].

Ἐρώτηση:  Αὐτό ἰσχύει καί στούς λαϊκούς νά τό κάνουμε;

Ἀπάντηση: Σέ ὅλους. Σέ ὅλους ἀπευθυνόταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τό Εὐαγγέλιο δέν ἀναφέρεται μόνο στούς Ἱερεῖς. Αὐτά πού λές, ρωτᾶνε τόν ἀπόστολο, τά λές γιά ἐμᾶς; Αὐτά πού λέω σέ ἐσᾶς, ἀπαντᾶ, «τοῖς πᾶσι λέγω». Γιά ὅλους τά λέει!

Ἡ πνευματικότητα, αὐτό πού λέγαμε προηγουμένως, ὅταν θά μπορεῖ νά φτάσει κάποιος στόν φωτισμό, μπορεῖ νά μήν εἶναι Ἐπίσκοπος, δέν ἔχει σημασία, δέν εἶναι θέμα τῶν Ἐπισκόπων (ὁ φωτισμός). Εἶναι θέμα τῶν θεοφόρων. Ὅταν κάποιος εἶναι θεοφόρος, δέν χρειάζεται νά εἶναι οὔτε Ἐπίσκοπος, οὔτε τίποτε.

Ἐρώτηση:  Μᾶς λένε, ὄμως, μή μιλᾶτε. Αὐτά εἶναι θέματα τῶν Ἐπισκόπων.

Ἀπάντηση:  Κι ἄν ὁ Ἐπίσκοπος καί ἡ Κεφαλή κηρύσσει αἵρεση, τότε τί γίνεται;…

Ἐρώτηση:  Πάτερ, γιατί νά μήν μπορῶ νά τόν πῶ· «αἱρετικό»; Ἀφοῦ ἀποδεδειγμένα αἱρετίζει. «Καθηρημένο» δέν μπορῶ νά τόν πῶ.

Ἀπάντηση:  Ἐδῶ παίζουμε μέ τίς λέξεις. Ἄν θέλουμε νά τά πάρουμε ὅπως ἔχουν τά πράγματα, ἐπειδή δέν εἶναι καθηρημένος τά Μυστήρια ἐνεργοῦν, δέν τά ἐνεργεῖ αὐτός. Τά Μυστήρια τά ἐνεργεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τό Ἅγιον Πνεῦμα καθαγιάζει. Διαμέσου τοῦ ἱερέως, ἀλλά τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ὅταν δέν εἶναι καθηρημένος, τό Μυστήριο ἐνεργεῖται. Ὁ ἄλλος μπορεῖ νά κολαστεῖ, ἔτσι; Αὐτό πάει νά πεῖ ὅτι δέν εἶναι «ἐν ἐνεργείᾳ αἱρετικός». «Ἐν δυνάμει» εἶναι αἱρετικός. «Ἐν ἐνεργείᾳ» δέν εἶναι αἱρετικός. Δέν εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία.

[σ.σ. “Π.Π.”: Πάτερ, ἐδῶ προκαλεῖτε σύγχυση μὲ ὅσα λέτε! Ξεχάσατε, ἄρα, τί σὲ προηγούνενη ἀπάντηση εἴπατε; Σᾶς τὸ θυμίζω: Ἂν κάποιος ἔλθει καί σᾶς εὐαγγελίσει κάτι διαφορετικό... «ἀνάθεμα ἔστω», νά τόν ἀναθεματίσετε»! Γιατί, πάτερ, νὰ τὸν ἀναθεματίσουμε, ἂν δὲν εἶναι αἱρετικός; Καὶ γιατί αὐτὴ ἡ σύγχυση ἐννοιῶν «ἐν δυνάμει», «ἐν ἐνεργείᾳ», «αἱρετικός», «καθηρημένος»; Μήπως χρησιμοποιεῖ ὁ ἀπ. Παῦλος τὸν ὅρο «ἐν δυνάμει» καὶ «ἐν ἐνεργείᾳ», ἢ διδάσκει ὅτι ἀπαιτεῖται πρῶτα ἔγκριση Συνόδου γιὰ ἀναθεματίσουμε κάποιον ποὺ εἶναι ἀποδεδειγμένα ἡγέτης αἱρέσεως, αἱρέσεως μάλιστα, ποὺ ἀπὸ Ἁγίους ἔχει χαρακτηρισθεῖ Παναίρεση; Μπορεῖτε νὰ μᾶς ὑποδείξετε, ποιοί Πατέρες χρησιμοποιοῦν αὐτὸν τὸν νεολογισμὸ τοῦ «ἐν δυνάμει», προκειμένου γιὰ αἱρετικό; Ἀλλὰ αὐτή σας ἡ θέση, ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσα καὶ παρακάτω λέτε:].

Στήν οὐσία, ὅμως, ὁ ἴδιος βγάζει τόν ἑαυτό του ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἔξω ἀπό τήν σωτηρία. Ἔτσι ἴσως τό ἐννοῦν (αὐτοί πού τόν ἀποκαλοῦν αἱρετικό), ἀλλά ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης λέει ὅτι· ξέρετε ὅτι θά ἔλθει ὁ Ἀντίχριστος καί ἤδη εἶναι πολλοί ἀντίχριστοι, ἔτσι; Καί οἱ αἱρετικοί ἦταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τούς πετάξαν ἀπέξω. Γιατί; Γιατί ἦταν αἱρετικοί. Ὁ Ἄρειος ἦταν αἱρετικός καί ὅταν ἤθελαν νά τόν ἐπαναφέρουν στήν Ἐκκλησία καί πάλι αἱρετικός ἦταν. Μέ βάση τίς ὀνομασίες μπορεῖ τυπικῶς νά μήν ἀποκαλοῦνται «αἱρετικοί», ἀλλά τά φρονήματά τους εἶναι αἱρετικά. Αὐτό ἔχει σημασία. Μπορεῖ νά μήν τόν πεῖς «Γιάννη», νά τόν πεῖς «Γιαννάκη», ἀλλά δέν ἔχει ὀρθόδοξα φρονήματα. Αὐτό θά τοῦ ἀρέσει καλύτερα; Θά σοῦ πεῖ ναί, ἀλλά τά φρονήματά του, ὅμως, εἶναι αἱρετικά! Ἀφοῦ φρονεῖ αἱρετικά καί κηρύσσει Παναίρεση (τόν Οἰκουμενισμό), τί νά κάνουμε τώρα; Ἐμεῖς φταῖμε πού τό λέμε ἤ αὐτός πού τό κάνει;...

Ἐρώτηση (καί ὑποερωτήματα):  Ἄν δῶ τόν Πατριάρχη, νά τοῦ φιλήσω τό χέρι; Ἤ ὁποιονδήποτε ρασοφόρο πού γνωρίζω ὅτι ἐκπίπτει σέ θέματα Πίστεως; Ρωτῶ, διότι πολλοί πνευματικοί ἀδελφοί κάνοντας αὐτήν τήν ἐρώτηση στόν πνευματικό τους, τούς ἀπαντοῦν, καί πολλές φορές θυμωμένα, λέγοντας ὅτι ἐφόσον δέν ἔχουν καθαιρεθεῖ κι ἔχουν τήν ἱερωσύνη, δέν ὑπάρχει πρόβλημα νά τούς ἀσπασθοῦν τήν χεῖρα. Ὅμως, ἄν τοῦ φιλήσω τό χέρι, δέν τόν ἐπαναπαύω ὅτι ὅλα βαίνουν καλῶς; Δέν εἶναι μία ἔμεση ἀποδοχή ὅτι πράττει ὀρθά; Κι ἐγώ ἐπιπλέον θά ἔχω συνειδησιακό πρόβλημα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἀγαπῶ τό πρόσωπο. Πῶς ὅμως θά δείξει κανείς, κατ’ ἀρχήν στόν Χριστό, ὅτι δέν συμφωνεῖ μέ τήν ἔκπτωση τῆς Πίστεως ἀπό τόν συγκεκριμένο ρασοφόρο; Θά πεῖ στόν Χριστό: γιά τήν δική Σου τήν ἀγάπη, δέν θά πάω νά φιλήσω τό χέρι αὐτοῦ τοῦ ρασοφόρου, διότι πληγώνει Ἐσένα καί τήν ὀρθή Πίστη μέ τίς πράξεις του καί τίς συμπεριφορές του.

Ἀπάντηση:  Ἄς δοῦμε οἱ Πατέρες τί ἔκαναν. Ὁ Ἄρειος πῶς πέθανε; Τοῦ βγῆκαν τά ἔντερα. Γιατί, ὅμως, γιατί; Θά συλλειτουργοῦσε μέ τόν Πατριάρχη, μέ τόν Ἀλεξανδρείας, τότε. Ἐκεῖνος ἔλεγε· Θεέ μου ἐγώ δέν θέλω (νά συλλειτουργήσω), ἄς γίνει τό θέλημά σου. Δέν ὀνομάζουνε τά πράγματα μέ τ’ ὄνομά τους. Φοβοῦνται. Κύριοι, αὐτά πού λέει ὁ Πατριάρχης ἀντίκεινται στό Εὐαγγέλιο, ναί ἤ ὄχι; Ναί! Εἶναι ἀντίχριστα, ναί ἤ ὄχι; Τελείωσε! Ἤ θά παίζουμε μέ τίς λέξεις ἤ θά φοβώμαστε. Δέ φοβώμαστε.

Ἐρώτηση: Μέσα στήν Λειτουργία, ἐφόσον δέν ἔχει καθαιρεθεῖ καί γιά τήν οἰκονομία τοῦ κόσμου, εἶναι ἔγκυρα τά Μυστήρια καί λειτουργεῖ ἡ χάρις, ὅμως, ἐκτός Ἐκκλησίας, γιατί νά ἐπιδιώξω νά τοῦ φιλήσω τό χέρι;

Ἀπάντηση:  Καί στήν Λειτουργία δέν πρέπει νά πᾶς. Οὔτε στήν Λειτουργία του πρέπει νά πᾶς. Ἄν δεῖ τήν ἀπουσία τοῦ ποιμνίου, ἴσως ἔλθει εἰς ἑαυτόν. Αὐτό εἶναι ἀγάπη. Ἡ ἐν ἀληθείᾳ σωτηρία τῆς ψυχῆς τοῦ συνανθρώπου. Πολλές φορές τό συζητᾶμε καί μέ ἄλλους ἀνθρώπους (τό συγκεκριμένο ζήτημα). Ὅταν δέν ἔχεις μῖσος στήν καρδιά σου, αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό, κι ὅταν ἔχεις ἀγάπη μέσα σου, κι ὅταν βλέπεις ὅτι δέν ὑπάρχει ἐμπάθεια. Κάποιες φορές θά κάνεις καί λάθη. Ἐμένα μοῦ λένε κάποιες φορές, (ὅταν κάνω λάθος) καί τούς λέω· ἄκου νά δεῖς, κάνω κι ἕνα λάθος. Ἄς μέ συγχωρέσει ὁ Θεός. Ὁ Θεός δέν εἶναι μπακάλης, ἐσύ εἶσαι μπακάλης. Ἔκανα ἕνα λάθος, ἐντάξει. Σέ παρακαλῶ συγχώρεσέ με ἐκειπέρα. Δέν εἶναι μπακάλης ὁ Θεός, οὔτε μανάβης νά σοῦ πεῖ· ἕνα κι ἕνα κάνουν δύο. Δύο κιλά πῆρες, αὐτό…Ἔκανα λάθος, ἐντάξει. Ὅ,τι κάνεις, νά κοιτάξεις νά τό κάνεις μέ ἀγάπη. Γιατί ἄν δέν τό κάνεις μέ ἀγάπη, μετά πέφτεις σέ ἄλλα. Θά πέσεις σέ ὑπερηφάνεια, θά πέσεις σέ ἄλλα πράγματα. Θά χάσεις καί τήν χάρη. Ἡ ἀγάπη πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. Λοιπόν, ἄν εἶναι νά ἐκπέσω ἀπό τήν ἀγάπη, δέν τό κάνω. Πρέπει νά εἶσαι ἕτοιμος γιά νά τό κάνεις αὐτό τό πρᾶγμα. 

[σ.σ. “Π.Π.”: Πάτερ Σάββα, εἶστε ἀπόλυτος στὰ λόγια, ἀλλὰ συμβιβαστικὸς στὶς πράξεις. Σὲ παρακαλοῦμε, ἐξήγησέ μας. Λέτε: «Κύριοι, αὐτά πού λέει ὁ Πατριάρχης ἀντίκεινται στό Εὐαγγέλιο, ναί ἤ ὄχι; Ναί! Εἶναι ἀντίχριστα, ναί ἤ ὄχι; Τελείωσε!». Διδάσκετε, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀγάπη ἀπαιτεῖ νὰ μὴν πηγαίνουμε στὸν Ναὸ ποὺ λειτουργεῖ ὁ Βαρθολομαῖος, ὁ Ζηζιούλας, ὁ Μεσσηνίας (καὶ κάθε αἱρετικός, ἀφοῦ εἶναι «ἀντίχριστα» ὅσα κάνουν καὶ λένε), νὰ μὴν τοὺς ὑποδεχόμαστε, νὰ μὴν φιλοῦμε τὸ χέρι τους κ.λπ.

Αὐτό, ὅμως, σὲ τί διαφέρει ἀπὸ τὴν Ἀποτείχιση; Γιατί, λοιπόν, ἐνῶ περιγράφετε τὴν Πατερικὴ ὁδὸ τῆς Ἀποτειχίσεως, τὴν ἀποφεύγετε καὶ προτιμᾶτε νὰ παραμένετε ἐντειχισμένοι στὴν Παναίρεση; Γιατί ἐπικοινωνεῖτε μὲ αὐτοὺς και ὅσους ἀντι-Οἰκουμενιστὲς τοὺς συναναστρέφονται, φιλοῦν τὰ χέρια τους, δέχονται τὶς εὐλογίες τους καὶ προσκυνοῦν τοὺς «ἀντίχριστους»; Ἂν δὲν ἀπαιτεῖται γιὰ ἕνα τέτοιο ἀντιχρίστως πράττοντα ἡ ἀποτείχιση, γιὰ ποιές ἄλλες περιπτώσεις ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἁγίους Πατέρες πρῶτα, καὶ ἀργότερα θεσμοθετήθηκε καὶ ἀπὸ Συνόδους;].