Η
«αλλεργiα στο χριστιανισμo»
Έτσι γεννήθηκε ο νεώτερος αθεϊσμός όλων
των αποχρώσεων [από τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει Θεός (που συχνά εκφράστηκε
επιθετικά, όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα) μέχρι την απλή αδιαφορία για σχέση
με το Θεό, άσχετα αν υπάρχει ή όχι]. Γεννήθηκε από τη λανθασμένη ταύτιση του
χριστιανισμού με τις νοσηρές δυτικές παραχαράξεις του (καθολικισμό και
προτεσταντισμό), που ήταν φανερά αντίθετες στη διδασκαλία του Ιησού, όπως
διατυπώνεται στην Καινή Διαθήκη, και συχνά έγιναν αφορμή να φερθούν με
σκληρότητα στους ανθρώπους κάποιοι δήθεν «καθαροί», που τιτλοφορήθηκαν
«αντιπρόσωποι του Θεού».
Ωστόσο, η «αλλεργία» που πιάνει το
σύγχρονο άνθρωπο (και μάλιστα το νέο) όταν ακούει για χριστιανισμό και παπάδες,
οφείλεται στην άγνοια στοιχείων του αρχαίου (των πρώτων χιλίων ετών) και
του ορθόδοξου χριστιανισμού, όπως:
Ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή
αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες,
που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή
των εξαρτήσεων
που, ριζωμένες στα βάθη
της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης (όχι μόνο στο σώμα ή μόνο στην ψυχή), εμποδίζουν τον άνθρωπο να
ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της
δημιουργίας· στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της
ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς
σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο
(Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.
Κατά τον άγιο Ιωάννη το Σιναΐτη (6ος
αι. μ.Χ.), συγγραφέα της Κλίμακος και κατ’ εμέ πατέρα της επιστήμης της
ψυχολογίας, τα πάθη δεν είναι «φυσικά στην ψυχή», αλλά εμείς μεταβάλαμε σε πάθη
«τα φυσικά χαρακτηριστικά της». Αυτά δεν είναι κακά από μόνα τους, αφού «ο Θεός
δε δημιούργησε τίποτα κακό», αλλά γίνονται κακά όταν χρησιμοποιούνται λάθος.
Έτσι η «σπορά» (η εκσπερμάτωση και, κατ’ επέκτασιν, η σεξουαλική
πράξη) διαστράφηκε σε πορνεία, ο θυμός, που προορίζεται κατά του όφεως
(διαβόλου), στράφηκε κατά του πλησίον, ο ζήλος, αντί για τις αρετές,
απευθύνεται στο κακό, η επιθυμία της δόξας, αντί για την ουράνια δόξα
(«δοξασμός» = μετοχή στο θείο Φως, γιατί «δόξα του Θεού» στη Βίβλο = το θείο
Φως, εκ του εβραϊκού νεφές Γιαχβέ), στράφηκε προς την ανθρώπινη δόξα
κ.ο.κ. (Κλίμαξ, Λόγος ΚΣΤ΄, Περί διακρίσεως – Β΄, 41). Βλ. Ιωάννου του
Σιναΐτου,