Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2017

Η παιδεία κατά τόν άγιο Κοσμά καί τόν άγιο Νικόδημο

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος


 [Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς] 


     Ἅγιος Κοσμᾶς

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐγκατέλειψε τό ῎Ορος καί βγῆκε νά κηρύξει στούς ὑπόδουλους ῞Ελληνες τότε πού οἱ Τοῦρκοι τούς ἐξανάγκαζαν ἀκόμη καί ὁμαδικά νά ἐξισλαμισθοῦν, οἱ μισσιονάριοι ὀργίαζαν καί οἱ ῾Εβραῖοι βυσσοδομοῦσαν.

Πρωταρχικό μέλημά του ὑπῆρξε ἡ παιδεία τοῦ Γένους. «᾿Ανοίξατε σχολεῖα», δίδασκε. «Νά σπουδάζετε καί σεῖς, ἀδελφοί μου, νά μανθάνετε γράμματα ὅσον μπορεῖτε... Καλύτερον, ἀδελφέ μου, νά ἔχῃς ἑλληνικόν σχολεῖον εἰς τήν χώραν σου, παρά νά ἔχῃς βρύσες καί ποτάμια». Γιά τό λόγο αὐτό ρωτοῦσε τούς μεγάλους κάθε χωριοῦ· «῎Εχετε σχολεῖον ἐδῶ εἰς τήν χώραν σας νά διαβάζουν τά παιδιά; - Δέν ἔχομεν, ἅγιε τοῦ Θεοῦ. - Νά μαζευθῆτε ὅλοι νά κάμετε ἕνα σχολεῖον καλόν, νά βάλετε καί ἐπιτρόπους νά τό κυβερνοῦν, νά βάνουν διδάσκαλον νά μανθάνουν ὅλα τά παιδιά γράμματα, πλούσια καί πτωχά». Τό ἐρώτημα ἀμείλικτο συντάραζε τίς συνειδήσεις.

«Διατί, ἅγιοι ἱερεῖς καί τίμιοι προεστῶτες, δέν ἑρμηνεύετε τά εὐλογημένα μας ἀδέλφια νά στερεώνωσι καί νά βάνωσιν εἰς κάθε χωρίον σχολεῖον, νά μανθάνουν τά παιδιά γράμματα, νά γνωρίζουν τό καλόν καί τό κακόν;». Πρῶτος ἀπό ὅλους -πρίν ἀπό τή Γαλλική ᾿Επανάσταση- ἐμπνεύσθηκε καί ἐπέβαλε τή γενική καί τή δωρεάν παιδεία ἐπιστρατεύοντας ὡς δασκάλους τούς ἱερεῖς καί ὕστερα ὅσους γνώριζαν γράμματα· δέν ἔπρεπε νά τά κρατήσουν μόνον γιά τόν ἑαυτό τους.

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁραματίστηκε μία Παιδεία ἀνθρωποπλαστική, τῆς ὁποίας σκοπός θά ἦταν ἡ ἀληθινή μόρφωση καί ἡ πνευματική καλλιέργεια· «Δέν βλέπετε ὅτι ἀγρίεψε το Γένος μας ἀπό τήν ἀμάθειαν καί ἐγίναμεν ὡσάν θηρία;».

Δέν ἤθελε μία Παιδεία ἄνυδρη καί ἀνούσια, ἀναμεταδότρια στείρων γνώσεων, ἀλλά Παιδεία χριστοκεντρική, ὀρθοδοξοκεντρική, ξένη πρός τά ἄθεα γράμματα τῆς ῾Εσπερίας,

Κυριακή 21 Αυγούστου 2016

Η καπήλευση και ο εμπαιγμός των αγίων από τους οικουμενιστές



Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπόδειξη, πόσο ἔχουν ξεφύγει ἀπὸ τὴν Παράδοση τῶν Πατέρων καὶ πόσο τοὺς καπηλεύονται καὶ ἐμπαίζουν οἱ οἰκουμενιστὲς, ἰδίως Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, ἀπὸ τὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα δημοσιεύονται τελευταῖα μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ἐκεῖ ἀνακαλύπτει κάθε νοήμων ἄνθρωπος τὴν ἀνακολουθία λόγων καὶ ἔργων. Γιὰ νὰ φανεῖ αὐτὸ καθαρά, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν σκανδαλισμοί, θὰ κάνουμε μία σύγκριση τῶν λόγων τοῦ ἁγίου μὲ τά λόγια καὶ ἔργα αὐτῶν ποὺ τὸν ὑμνοῦν (στο κείμενο μὲ σκούρα γράμματα).

Ἡ ἀποστολή ποὺ ἀνέλαβε ὁ ἅγιος, ὅπως γράφει ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστίνος στὸ σχετικὸ γνωστὸ ἔργο του, ἦταν «νὰ πολεμήση τὸν Ἑωσφόρον, νὰ πολεμήση τὸ θηρίον εἰς τὰ ἴδιά του κέντρα. Ν' ἀφυπνίση συνειδήσεις βεβαρημένας. Νὰ παρηγορήση. Νὰ σπογγίση δάκρυα. Ν' ἀναπτερώση τὸ φρόνημα, νὰ θερμάνη τὸ συναίσθημα τῶν πιστῶν, νὰ σταματήση τὸ κύμα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ, νὰ ὑψώση κέρας χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, νὰ πέση ἐπὶ τέλους μαχόμενος διὰ τὴν Πίστιν». Πράγματα ποὺ δὲν κάνουν αὐτοὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι λόγοις τὸν Ἅγιο ὑμνοῦν, ἀλλὰ ἔργοις ἄλλα πράττουν. Λέει λοιπὸν ὁ ἅγιος:
«Καὶ τί πληρωμὴν θέλω ἐγώ; Χρήματα; Καὶ τί νὰ τὰ κάμω; Ἐγώ, μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, μήτε σακκούλα ἔχω, μήτε σπίτι, μήτε ἄλλο ράσο· καὶ τὸ σκαμνὶ ὁποὺ ἔχω ἰδικόν σας εἶνε, τὸ ὁποῖον εἰκονίζει τὸν τάφον μου. Ἐτοῦτος ὁ τάφος ἔχει ἐξουσίαν νὰ διδάξη βασιλεῖς, πατριάρχας, ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, ἄνδρας καὶ γυναίκας, νέους καὶ γέροντας καὶ ὅλον τὸν κόσμον. Ἀνίσως καὶ ἐπεριπατοῦσα διὰ ἄσπρα (=χρήματα), θὰ ἤμουν τρελὸς καὶ ἀνόητος· ἀμὴ τί εἶνε ἡ πληρωμή μου;.... καὶ μὲ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἐσταυρωμένου καὶ Θεοῦ δὲν ἔχω μήτε σακκούλα, μήτε σπίτι, μήτες κασέλα, μήτε ἄλλο ράσο ἀπὸ αὐτὸ ὁποὺ φορῶ, ἀλλὰ ἀκόμη παρακαλῶ τὸν Κύριόν μου μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μου νὰ μὲ ἀξιώση νὰ μὴν ἀποκτήσω σακκούλα, διότι ὡσὰν κάμω ἀρχὴν νὰ παίρνω ἄσπρα(=χρήματα), εὐθὺς ἔχασα τοὺς ἀδελφούς μου, καὶ δὲν ἠμπορῶ καὶ τὰ δυό, ἢ τὸν Θεὸν ἢ τὸν διάβολον». Αὐτοὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἱερεῖς (καὶ μάλιστα οἱ χωρὶς οἰκογενειακὲς ὑποχρεώσεις Μητροπολίτες), οἱ ὁποῖοι λόγοις τὸν Ἅγιο ὑμνοῦν, ἀλλὰ ἔργοις ἄλλα πράττουν, τελοῦν τὰ μυστήρια, τὰ μνημόσυνα, τοὺς ἁγιασμοὺς κλπ. ἀφιλοκερδῶς; Ἡ σύνοδος στὸ Κολυμπάρι μὲ τὰ ξενοδοχεῖα πέντε ἀστέρων καὶ τὰ συμπόσια καὶ τὶς συναυλίες, εἶχε μήπως καμία σχέση μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἁγίου; Ἡ στάση τῶν κληρικῶν ἀπέναντι στὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ δὲν φανερώνει ἂν μή τι ἄλλο, ὅτι δυστυχῶς τὰ ἄσπρα (=χρήματα) παίζουν σήμερα μεγάλο ρόλο στὰ θέματα ζωῆς καὶ ἀποφάσεων τῶν κληρικῶν;
«Ἀφήνομεν λοιπόν, ἀδελφοί μου, τὰς φλυαρίας τῶν ἀσεβῶν, τῶν αἱρετικῶν, τῶν ἀθέων, καὶ λέγομεν μόνον ὅσα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐφώτισε τοὺς ἁγίους Προφήτας, Ἀποστόλους καὶ Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ μᾶς ἔγραψαν». Αὐτοὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι λόγοις τὸν Ἅγιο ὑμνοῦν, ἀλλὰ ἔργοις ἄλλα πράττουν, μιλοῦν πιὰ σήμερα γιὰ αἱρέσεις; Οἱ ἐπίσκοποι μιλοῦν πάντως, ἀντὶ γιὰ φλυαρίες γιὰ διαλόγους, γιὰ μεταπατερικὲς διδαχὲς καὶ Πατριάρχες ὀνομάζουν τοὺς ἁγίους θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως.
«Τὸν παλαιὸν καιρὸν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἤθελον νὰ παιδεύσουν κανένα

Κυριακή 30 Αυγούστου 2015

Κακοί και καλοί γεωργοί, π. Αυγουστίνος Καντιώτης



Κυριακὴ ΙΓ΄ Ματθαίου (Ματθ. 21,33-42)

«Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν».
ΠΕΡΙ γεωργῶν, ἀγαπητοί μου, περὶ γεωργῶν ὁμιλεῖ σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Οἱ γεωργοί, ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς ἐμπιστεύθηκε τὸ ἀμπέλι του, ἀποδείχθηκαν κακοί· δὲν ἀπέδωσαν τοὺς καρποὺς ποὺ περίμενε. Γι᾿ αὐτὸ στὸ τέλος τῆς παραβολῆς λέει, ὅτι τοὺς κακοὺς γεωργοὺς θὰ τοὺς τιμωρήσῃ ὅπως τοὺς ἀξίζει, καὶ θὰ παραδώσῃ τὸ ἀμπέλι σὲ ἄλλους γεωργούς, καλοὺς γεωργούς, ποὺ θ᾿ ἀποδώσουν τοὺς καρποὺς στὸν οὐράνιο ἰδιοκτήτη.
Στὸ ἀμπέλι λοιπὸν τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ στὴν Ἐκκλησία, ἄλλοι εἶνε κακοὶ γεωργοὶ καὶ ἄλλοι καλοί. Καὶ ποιοί εἶνε οἱ γεωργοί; Γεωργοὶ εἶνε οἱ ἐργάτες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ κληρικοί. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς θὰ μιλήσουμε γιὰ τοὺς κληρικούς· πρῶτα γιὰ τοὺς κακούς, καὶ ἐν συνεχείᾳ γιὰ τοὺς καλοὺς κληρικούς.
* * *
Ὑπάρχει μιὰ τρομερὰ προφητεία, ποὺ τὴν εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, καὶ στὶς μέρες μας ἐκπληρώνεται. Τὸν ρώτησαν· Ποιά εἶνε τὰ σημάδια ὅτι ἔρχεται ἡ καταστροφὴ τοῦ κόσμου; Καὶ ἀπήντησε· Ἦταν ἐποχὴ ποὺ οἱ κληρικοὶ ζοῦσαν σὰν ἄγγελοι· δὲν ἀγαποῦσαν τὰ λεφτά, δὲν ἀγαποῦσαν τὴ δόξα, δὲν εἶχαν πάθη, στέκονταν ψηλὰ μέσα στὴν κοινωνία· καὶ τότε οἱ λαϊκοὶ ζοῦσαν σὰν ἄνθρωποι. Θὰ ἔρθουν ὅμως, λέει, χρόνια κατηραμένα, ποὺ θὰ πέσῃ καὶ θὰ ἐξευτελισθῇ ὁ κλῆρος. Καὶ τότε, ὅταν οἱ παπᾶδες θὰ ζοῦν σὰν τοὺς λαϊκούς, οἱ λαϊκοὶ θὰ ζοῦν σὰν τὰ κτήνη· καὶ τότε θὰ ἔρθῃ τὸ τέλος τοῦ κόσμου.
Τί ἐννοεῖ ὅταν λέει, ὅτι οἱ παπᾶδες θὰ ζοῦν σὰν τοὺς λαϊκούς;

Κυριακή 23 Αυγούστου 2015

Ο άγιος Κοσμάς ως Ιεραπόστολος.

«Ἡ ἱεραποστολή δέν ἐξαντλεῖται μόνον στό κήρυγμα ἤ σέ κάποια ἄλλη ποιμαντική ἐργασία, ἀλλά εἶναι καί ἡ προσευχή, ἡ προσωπική ἐπικοινωνία μέ κάθε Χριστιανό, καί ἡ μόνη παρουσία ἑνός ἁγίου, ἡ ἀπόκτηση δογματικῆς συνείδησης, καθώς καί ἡ διατύπωση καί διαφύλαξη τῶν δογμάτων, καί τελικά ἡ ἱεραποστολή…».
 
Ἐγεώργησας ἀρότρῳ τῆς χάριτος τοῖς πρότερον ἐν ἀγνωσίᾳ Ἅγιε καί ἀπάτης προσκειμένοις»[1]. «Εὐαγγελίῳ γάρ τόν λόγον καί τά ἀγαθά τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν[2], σοφῶς ἐκήρυξε. Καί τάς καρδίας θείῳ φόβῳ ἐρρύθμισε»[3].

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς δέν ἦταν διαφωτιστής, ἀλλά κυρίως καί κατ᾽ ἐξοχήν ἁγιορείτης. Ἄν διαβάσει κανείς προσεκτικά τά κείμενά του, τίς λέξεις πού χρησιμοποιεῖ, τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐκφράζεται καί τίς πράξεις πού ἔκανε, θά δεῖ ὅτι ἐκινεῖτο ὡς ἕνας Μοναχός τοῦ Ἁγίου Ὄρους, βάδισε στό μονοπάτι τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.Ἦταν ἐκφραστής τοῦ ὀρθοδόξου φωτισμοῦ καί δίδασκε στον λαό για τήν κάθαρση, ἀπό τά πάθη, τόν φωτισμό τοῦ νοῦ, πού εἶναι ἡ νοερά προσευχή (ἡ προσευχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά), καί τήν θέωση. Εἶναι λανθασμένη ἡ ἔκφραση ὅτι ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἦταν ἕνας ἰδεολόγος ἠθικιστής ἱεραπόστολος, ὅπως θέλουν νά τόν χαρακτηρίσουν μερικοί.
 Ξεκίνησε τήν ἱεραποστολή του μέσα ἀπό τήν ἡσυχαστική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί ἔλαβε τήν διαβεβαίωση ἀπό τούς Γεροντάδες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, κατ’ ἀρχάς τόν Σεραφείμ Β΄ καί ἔπειτα τόν Σωφρόνιο. Εἶχε Ἐκκλησιαστική συνείδηση καί ἡ ὑπακοή του ἦταν Χριστομίμητη.
Πέρα ἀπό αὐτό, ὡς ἱεραπόστολος διέθετε μερικά ἄλλα σημαντικά στοιχεῖα. Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, ἕνας μεγάλος θεολόγος τοῦ 20ου αἰῶνος, σέ ἕνα κείμενό του γιά τήν ἱεραποστολή σημειώνει τρία ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα τοῦ γνησίου ἱεραποστόλου.
Πρῶτον, ὁ θεολόγος ἱεραπόστολος σέβεται τήν ἱστορία. Δέν ὡθεῖται στό παρελθόν, γι’ αὐτό ἀποφεύγει τόν φονταμενταλισμό καί οὔτε ὁδηγεῖται ἁπλῶς πρός τό μέλλον μέ μία ἐσχατοτολογική οὐτοπία. Ὁ Χριστός ἐνηνθρώπησε καί εἰσῆλθε στήν ἱστορική πραγματικότητα γιά νά τήν μεταμορφώσει. Ὅπως γράφει: «Ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει καί διακηρύσσει τήν δογματική ἀλήθεια ὡς γεγονότα τῆς ἱστορίας». Ὁ Χριστός ἔπαθε, σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε σέ ὁρισμένο χῶρο καί

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ, το μάθημα των ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ και η απαξίωσή του από τους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ.





Στις 24 Αυγούστου 1779 στο Κολικόντασι της τουρκοκρατούμενης τότε Βορείου Ηπείρου απαγχονίσθηκε με εντολή του Κουρτ Πασά ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πατροκοσμάς όπως κατεγράφη στη συνείδηση του λαού μας. Ξεκίνησε από το Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας, δίπλα από το Θέρμο, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιτωλικής Συμπολιτείας.
Τα σύγχρονα σχολικά βιβλία έχουν την τάση να αγνοούν τον Άγιο Κοσμά ή να τον παρουσιάζουν σαν έναν δυτικού τύπου Διαφωτιστή. Όμως ο Πατροκοσμάς δεν είχε την παραμικρή επιρροή από τον Γαλλικό Διαφωτισμό, ο οποίος άλλωστε έρρεπε προς ακρότητες αθεϊστικού τύπου.
Ο Άγιος Κοσμάς δεν άνοιγε απλώς σχολεία, αλλά τόνιζε ότι το σχολείο είναι προθάλαμος της Εκκλησίας. Η επιτυχημένη προσπάθειά του να σταματήσει τους εξισλαμισμούς βοήθησε την επιβίωση του Έθνους, διότι εκείνη την εποχή όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό. Ο εξισλαμισμένος τούρκευε, γινόταν φανατικός ανθέλληνας, γι’ αυτό και έχει μείνει ως αρνητική για το Γένος μας έννοια ή λέξη «γενίτσαρος».
Η παιδεία, στην οποία πίστευε ο Άγιος Κοσμάς, δεν ήταν μία απλή εκμάθηση τεχνοκρατικών γνώσεων, όπως θα ήθελαν σήμερα ορισμένοι. Αλλά μιλούσε για μία Παιδεία, η οποία πρωτίστως θα δια-μορφώνει ανθρώπους, θα διαπλάθει ανθρωπίνους χαρακτήρες.
Από το σπουδαίο κείμενο «Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας», το οποίο συνετάγη και εξεδόθη από την Ιερά Μονή Ιβήρων, πρώτα το 1994 και βελτιωμένο το 2003, παραθέτουμε ορισμένες εύστοχες επισημάνσεις για τις διδαχές του Πατροκοσμά:

«…Ανοίξτε σχολεία ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα.
Από το σχολείον μανθάνομεν το κατά δύναμιν τί είναι Θεός, τί είναι Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τί είναι Αγία Κοινωνία, τί είναι Βάπτισμα, τί είναι το Άγιον Ευχέλαιον, ο τέλειος γάμος, τί είναι ψυχή, τί είναι κορμί… το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια. Ανίσως και δεν ήτανε σχολεία, πού ήθελα εγώ να μάθω να σας διδάσκω;….
Είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δεν δίνει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται τη γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο».

Αυτή η τοποθέτηση του Αγίου Κοσμά για τον σκοπό του σχολείου καθίσταται σήμερα ακόμη πιο επίκαιρη, λόγω και των συζητήσεων περί της αξίας και του περιεχομένου του μαθήματος των Θρησκευτικών. Οι διαφορετικές απόψεις που έχουν κατατεθεί συνοψίζονται ως εξής:
Α) Το ανοικτό ομολογιακό μάθημα με Ορθόδοξο Χριστιανικό περιεχόμενο. Πρόκειται για μία βελτιωμένη εκδοχή του μαθήματος, όπως το γνωρίζουμε τα τελευταία εκατό τουλάχιστον χρόνια. Η άποψη αυτή, την οποία υποστηρίζω και εγώ, θέλει να διδάσκεται στα σχολεία μας η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και Παράδοση, δέχεται όμως τη διεύρυνση των θρησκειολογικών αναφορών (σε άλλες Χριστιανικές ομολογίες και σε άλλες θρησκείες) μετά τη Γ΄ Γυμνασίου. Πρόκειται για άποψη, η οποία ενισχύεται από δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και από τη σχετική απόφαση 115/2012 του Διοικητικού Εφετείου Χανίων.
Β) Το πολυθρησκειακό μάθημα. Προτείνει την ισότιμη διδασκαλία πολιτιστικών στοιχείων όλων των άλλων δογμάτων και θρησκευμάτων υποβαθμίζοντας την πατροπαράδοτη Ορθόδοξη Πίστη.
Γ) Το αμιγώς θρησκειολογικό. Μία ξερή παρουσίαση ιστορικών, κοινωνιολογικών και πολιτιστικών στοιχείων όλων ανεξαρτήτως των θρησκευμάτων του κόσμου. Χάνει τελείως τον στόχο του μαθήματος που είναι η διάπλαση ήθους. Ουσιαστικά αποτελεί το πρώτο βήμα για την πλήρη κατάργηση των Θρησκευτικών.
Από σεβασμό στον Άγιο Κοσμά και από αγάπη στα παιδιά μας θα αγωνισθούμε για να διατηρήσουμε τα Ορθόδοξα Θρησκευτικά στο ελληνικό σχολείο.
Πηγή: "agioritikovima"

Σχόλιο:
Δυστυχῶς τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ἔχει ὑπονομευθεῖ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ τοὺς Μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι ἀδιαφόρησαν γιὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὸ μάθημα (ἀπὸ τὴν διδασκαλία του στὶς θεολογικὲς σχολές, ἕως τὴν προαιρετικὴ παρακολούθησή του κ.λπ.).
Μποροῦσαν μὲ τὶς παρεμβάσεις τους νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἀπαξίωσή του, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται μὲ ποικίλους τρόπους καὶ σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε πολλοὶ πιστοὶ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦν τὸ παιδί τους νὰ τὸ παρακολουθεῖ! Ἀλλὰ παράγοντες τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Μασωνίας (σύμφωνα μὲ μαρτυρίες πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν πρωτοπρεσβυτέρων) ἐπενέβαιναν δυναμικὰ σὲ ὅ,τι εἶχε σχέση μὲ τὸ μάθημα,  ἔχοντες λόγο ἀκόμα καὶ στὸν καθορισμὸ τῆς διδακτέας ὕλης, ἀλλὰ καὶ στὸ περιεχόμενο τῶν θρησκευτικῶν βιβλίων.
Κι ἀφοῦ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία Οἰκουμενιστοκρατεῖται, ἀφοῦ μετα-πατερικοὶ καὶ «παραδοσιακοὶ» στὴν ἐμφάνιση Ἐπίσκοποι διδάσκουν ὅτι τὸ Filioque δὲν ἀποτελεῖ αἵρεση, ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση, ἀλλὰ ἀδελφὴ Ἐκκλησία, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «διηρημένη», ἀφοῦ θεολόγοι, πνευματικοὶ καὶ Μητροπολίτες διδάσκουν τὸν νεονικολαϊτισμὸ καὶ «προάγουν» τὴν ὁμοφυλοφιλία, ἀφοῦ ἄλλοι εὐνοοῦν ἔμμεσα τὴν δολοφονία ἀρρώστων διὰ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, ἀφοῦ τὸ πλεῖστον τοῦ λαοῦ ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ, ποιός νὰ κρατήσει καὶ πῶς νὰ κρατηθεῖ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μέσα στὰ σχολεῖα στὰ Ὀρθόδοξα πλαίσια;
Εἶναι πλέον ἀργά! Ἡ ἴδια ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀναλάβει τὴν κατήχηση τῶν νέων, ὥστε νὰ παύσει νὰ κακοποιεῖται ἡ Πίστις μας στὰ σχολεῖα, ἔχει φανερὰ ἀποτύχει στὸν τομέα τῆς κατηχήσεως τῶν παιδιῶν.
Ὁ κάθε γονιός, λοιπόν, ἂς φροντίσει, ὅσον δύναται, νὰ μεταδώσει ὅ,τι μπορεῖ, ἐπικουρούμενος ἀπὸ μερικὲς ἐνορίες-ὀάσεις, ἀπὸ ὅσους κληρικοὺς καὶ θεολόγους διατηροῦν ἀκόμα τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ τὴν θυσιαστικὴ διάθεση μεταδόσεώς της! Μὲ τὶς πρεσβεῖες καὶ τὶς δεήσεις τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος θυσίασε τὸν ἑαυτό του, ἐφαρμόζων τὸν λόγον τοῦ Κυρίου: «ὃς ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν»!
Στὴν ἐποχή μας, εἶναι ὁλοφάνερο τὸ «ὁ σώζων ἑαυτὸν» καὶ ὅποιον ἀπὸ τὸ περιβάλλον του, «σωθήτω»!
Π.Σ., ἐκπαιδευτικός

Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015

ΤΙΜΗ ΑΓΙΟΥ – ΜΙΜΗΣΗ ΑΓΙΟΥ!



Μπαίνουμε σε ένα ναό να ανάψουμε το κερί μας, ν’ ασπαστούμε τις άγιες εικόνες και να σταθούμε σε μια γωνιά να προσευχηθούμε, να βρεθούμε τετ-τετ με το Θεό και να του ανοίξουμε την καρδιά μας κι αν Εκείνος θελήσει κι ανταποκριθεί, ίσως να μας κάνει τη χάρη να νοιώσουμε αυτή την επικοινωνία με τον τρόπο που Αυτός θα επιτρέψει.


Σε μια λοιπόν εκκλησιά, περνώντας  απ’ έξω,  κοντά στο πατρικό μου σπίτι, αφού είχα κάμποσα χρόνια να  δρασκελίσω τα κιτρινισμένα απ’ το χρόνο μαρμάρινα σκαλιά της, αισθάνθηκα την ανάγκη να μπω για τον σκοπό αυτό· άναψα δυο κεράκια και κάθισα σε μια γωνιά  ρίχνοντας το βλέμμα μου στο τέμπλο και στο βάθος στο ιερό.  Έψαχνα κάτι για να με κάνει να εστιάσω και να συγκεντρωθώ στην προσευχή, μία μορφή, μία αφορμή για να πιαστώ.
 Ατενίζοντας γύρω τις αγιογραφίες έπεσε το μάτι μου στις δύο αντικριστές κολώνες, πριν τον σολέα, που βαστάζουν τροπόν τινά τη βάση του τρούλου.
Στη μια κολώνα δέσποζε η ολόσωμη αγιογραφία του αγίου Κοσμά του Αιτωλού κι από την αριστερή πλευρά του Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, που πριν κάμποσα χρόνια αγιοποίησε παρανόμως η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με ενέργειες του τότε Δημητριάδος (και μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών) Χριστοδούλου.  Δεν είχα ξαναδεί την αγιογραφία του σε κάποιο ναό, παρά μόνο σε εικόνα.
Το θέαμα με τάραξε. Σηκώθηκα αναστατωμένη, έκανα βιαστικά το σταυρό μου κι έφυγα σαν κάτι να με έδιωχνε από κει μέσα. Γύρισα λυπημένη και απογοητευμένη και με σκυμμένο το κεφάλι κατέβαινα τα σκαλιά μονολογώντας μέσα μου.
Θεέ μου, τί συμβαίνει πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν μέσα στη χορεία των Αγίων σου, διαφορετικοί Άγιοι, που άλλα να πρεσβεύει ο ένας κι άλλα ο άλλος; Πού είναι η συμφωνία, η ομοφωνία, η σύμπνοια, η ενότητα, η ταύτιση των Αγίων σου εν Αγίω Πνεύματι;
Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα την τραγικότητα αυτή. Ένοιωσα τόσο άσχημα εκεί μέσα στο ναό, που από μικρό παιδί  πήγαινα κι άναβα το κεράκι μου κι αναπαυόμουνα,  ένοιωσα τόσο άσχημα που δεν μπόρεσα να προσευχηθώ, που  διάφοροι λογισμοί και σκέψεις δυσάρεστες με κατέβαλαν τόσο πολύ, που δεν κατάφερα να συγκεντρωθώ όσο κι αν προσπάθησα.
Γιατί, αλήθεια, σε ποιόν από τους δυό θα μπορούσα να απευθυνθώ, για να μεσιτέψει για την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα ως Χριστιανοί, ως Έλληνες, ως γονείς, ως παιδαγωγοί, ως... Σήμερα που κινδυνεύουμε ως έθνος και ως Ορθόδοξοι πιστοί, ποιος θα μπορούσε να πρεσβεύσει για τα δεινά που έρχονται,  για την πορεία μας και για την σωτηρία μας από την λαίλαπα του Οικουμενισμού; Είναι δυνατόν, ένα πρώϊμο κήρυκα του Οικουμενισμού, τον Χρυσόστομο Σμύρνης, να επικαλεστούμε να σπεύσει σε βοήθειά μας;
Οι διδαχές του ενός, του αγίου Κοσμά, ήσαν ορθόδοξες, βγαλμένες μέσα από την άσκηση στον Άθω, μέσα από την προσευχή. Στήριξε το υπόδουλο γένος, άφησε στους ταλαιπωρημένους από την Τουρκιά ορθόδοξους χριστιανούς θεόπνευστες Παρακαταθήκες, κληρονομιά αθάνατη.
Δίδαξε ο απλός και χαριτωμένος άγιος Κοσμάς: «τον Πάπα να καταράσθε γιατί αυτός θα είναι η αιτία του κακού». Κι ο άλλος εκθείαζε τον Πάπα και τον αποκαλούσε Υπάτη κι Αγιωτάτη Κορυφή, προκειμένου να αποκομίσει   στρατιωτική βοήθεια για τη Σμύρνη.
Ο ένας πίστευε και δίδασκε ότι όλα τα δεινά του «Ρωμαίικου» θα έλθουν από τη Δύση, από το Δυτικό κόσμο, από τα ρηγάτα τα ευρωπαϊκά, ενώ ο άλλος ότι η σωτηρία, η ανάπτυξη, η πρόοδος θα έλθει από τη Δύση.
 Ο πατρο-Κοσμάς πίστευε ότι οι ευρωπαίοι εισβολείς και κατακτητές θα φέρουν συμφορές στον τόπο μας και ό,τι σεβάστηκαν κι άφησαν απείρακτο οι Οθωμανοί, θα το καταστρέψουν  οι διαβασμένοι ευρωπαΐζοντες διαφωτιστές. Ο εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης διεκήρυττε ότι μόνον αν στραφούμε προς την Δύση, μόνον αν έχουμε ως πρότυπα τους  ευσεβεστάτους Αγγλικανούς και Προτεστάντες, μόνο αν ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και πάρουμε από τα φώτα τους στην παιδεία, στις επιστήμες, στη θεολογία, στις τέχνες, τότε μπορεί να λυτρωθεί το γένος μας και να ανανήψει από τη δουλεία.
 Ο ένας πρόβαλε ως ηρωϊκά παραδείγματα τους Νεομάρτυρες και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, κι ο άλλος τους διαφωτιστές, τον Βολταίρο, τον Κλεμανσώ, τον Ουΐλσων και τον Βενιζέλο!
Ο ένας αποκαλούσε τον φράγκικο χριστιανισμό ψεύτικο, κάλπικο και διαβολικό κι ο άλλος χαρακτήριζε και δίδασκε ότι οι δυτικές αιρέσεις είναι τύποι αγνής, απλής κι απερίττου αρχεγόνου Χριστιανικής Εκκλησίας, στους οποίους η χριστιανική πίστη κι αλήθεια ορθοτομείται σε  βαθμό σχεδόν τέλειο.
Ο ένας είχε ως πρότυπο τον μοναχικό κι ασκητικό βίο και ο άλλος τ’ αποστρεφόταν  και τα έφερε ως παραδείγματα προς υποτίμηση κι αποφυγή .
«Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται» βροντοφώναζε ο ένας. Κι ο άλλος,  το να έχει κανείς υγεία, τροφές,  σκεπάσματα και τίποτε άλλο εκτός από σχολεία το θεωρούσε ευτυχία·  και μάλιστα αυτά τα έλεγε δυο μήνες πριν από το φρικτό του μαρτύριο.
Ο ένας αποστρεφόταν κάθε νεωτερισμό και δυτικό προσανατολισμό  κι ήταν προσκολλημένος στην Παράδοση της Εκκλησίας μας, κι ο άλλος οραματιζόταν  θεολογική μόρφωση και εκπαίδευση στα πρότυπα του  δυτικού ευρωπαϊκού επιστημονισμού χωρίς τα κριτήρια της ορθόδοξης πατερικής και λειτουργικής παραδόσεως.
Θα μπορούσε, αλήθεια, κανείς να υποθέσει πως και οι δύο θα μίλησαν και άφησαν την ίδια Ορθόδοξη κληρονομιά; Μπορεί να ισχυριστεί ότι είχαν κι οι δυό ακριβώς την ίδια γραμμή και θέση; Ότι και οι δύο είναι Άγιοι της Εκκλησίας μας, αφού ολοφάνερα οι διδαχές τους αποδεικνύονται εκ διαμέτρου αντίθετες, οι δρόμοι τους ξεχωριστοί, τα οράματά τους εντελώς διαφορετικὰ και ξένα μεταξύ τους;
Ειλικρινά ποιός μπορεί να δώσει απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Ποιός μπορεί να κατευνάσει τον σκανδαλισμό που νοιώθει κάποιος, όταν στον καθαρώτατο χώρο της Εκκλησίας μας εισχωρούν τέτοιοι «άγιοι», τύπου  Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, όταν τα κριτήρια είναι ανθρώπινα κι όχι θεϊκά, όταν δεν καθοδηγεί το Άγιον Πνεύμα τους εκκλησιαστικούς ηγέτες αλλά ένα αλλότριο κοσμικό πνεύμα που δημιουργεί σύγχυση και ταραχή;
Πώς μπορεί το μαρτύριο για την πατρίδα να λογίζεται μαρτύριο για την Ορθόδοξη πίστη; Τί μπορεί άραγε να συμβεί σε λίγα χρόνια; Μήπως γίνει κι η Ορθοδοξία, όπως ο Παπισμός μία βιομηχανία  παραγωγής «Αγίων»;  Ποιά θα είναι τα πρότυπα  αγιότητος προς μίμηση στις νέες γενιές που θα έχουν άγνοια; Ποιόν άγιο να τιμήσει και ποιόν να μιμηθεί κάποιος που δεν γνωρίζει;
                                                                             X. N.

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Προσβολή των Αγίων Μάρκου καὶ Κοσμά Αιτωλού από τον Αργολίδος Νεκτάριο!



Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ τὸν κ. Ν.Σ.

Δ
ιαβάσαμε  στην ιστοσελίδα poimin.gr  μία επιστολή σας-απολογία για την παρελθούσα παρουσία σας ως κεντρικού ομιλητή  του γνωστού βιβλίου του Πάπα Φραγκίσκου.
 Επιτρέψτε μου όμως να αντιπαραθέσω δύο απαντήσεις σε δύο παρατηρήσεις σας.
 Θέλοντας προφανώς να εξωραΐσετε τον θεσμό του Πάπα αναφέρεστε στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και όσα ευγενικά είπε αρχικά  προς τον Πάπα, όπως:
 «σήμερον της παγκοσμίου χαράς τα προοίμια, σήμερον αι νοηταί ακτίνες του της ειρήνης ηλίου τη οικουμένη πάση προανατέλλουσι, σήμερον τα του Δεσποτικού σώματος μέλη, πολλοίς πρότερον διεσπαρμένα τε και διερρηγμένα, προς την ένωσιν αλλήλων επείγεται...».
 Δεν μας ενημερώνετε όμως και για όσα  είπε κατόπιν στους Παπικούς, έπειτα  από την φαρσοκωμωδία της ληστρικής συνόδου!
Ας γνωρίζουν  λοιπόν οι αναγνώστες ότι ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός συμμετείχε στις συζητήσεις με διάθεση ειλικρινούς διαλόγου και γνήσιας επιθυμίας να γίνει η Ένωση επί τη βάσει της εν Χριστώ αγάπης και της αληθούς πίστεως.
Όμως  οι συζητήσεις τραβούσαν εις μάκρος χωρίς κανένα ελπιδοφόρο αποτέλεσμα.
Οι Λατίνοι ήθελαν να κουράσουν τους ορθοδόξους ελπίζοντες ότι οι στερήσεις στην καθημερινή τους τροφοδοσία και στις συνθήκες διαμονής, η νοσταλγία της επιστροφής στην πατρίδα μετά από πολύμηνη παραμονή σε ιταλικό έδαφος, οι πιέσεις, οι εκβιασμοί ακόμη και για την ίδια τους την ζωή (μάλιστα ο Σταυρουπόλεως Ησαΐας ανεχώρησε κρυφά εις Βενετίαν όταν πληροφορήθηκε ότι οι Λατίνοι έχουν την πρόθεση, να τον φονεύσουν διότι δεν είχε την διάθεση να υπογράψει τον «όρον»), οι ίντριγκες, οι υπονομεύσεις και οι χρηματικές υποσχέσεις του Πάπα και κάθε ανέντιμος τρόπος,  θα έφερναν το επιθυμητό αποτέλεσμα, να κάμψουν το φρόνημα των ορθοδόξων και να τους αναγκάσουν έστω και απρόθυμα να υπογράψουν την Ένωση με τους όρους των Λατίνων.
Ακόμη και ο Πάπας τον εκάλεσε ενώπιόν του προσπαθώντας με πιέσεις και απειλές να τον πείσει πως αν δεν υπογράψει θα υποστεί τις συνέπειες.
Γι΄ αυτό και απογοητευμένος πια από την πεισματική διάθεση και τα αιρετικές αντιλήψεις του Πάπα και της ψευδοεκκλησίας του έλεγε μέχρι το τέλος της ζωής του:
«Φεύγετε τους παπικούς ως φεύγει τις από όφεως».
«Εμείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλά διότι είναι όχι μόνον Σχισματικοί, αλλά και Αιρετικοί.
Όσο πιο μακρυά φεύγει κανείς απ’ αυτούς τόσο πιο κοντά έρχεται εις τους Αγίους Πατέρες. Ενώ όσο πιο κοντά τους έρχεται, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από τους Αγίους μας. Δεν χωρεί καμμία συγκατάβασις σε ό,τι έχει σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη μας».
«Τας των Δυτικών διδασκάλων φωνάς ούτε αναγνωρίζω ούτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος ότι διεφθαρμέναι εισίν. Ου συγχωρεί (=δεν επιτρέπεται) συγκατάβασις εις τα της ορθοδόξου πίστεως».

 Μετά δε την επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη, ανέλαβε το βάρος της ανθενωτικής προσπάθειας, και μετέβη στην Έφεσο, αλλά κατόπιν εντολής του αυτοκράτορος, παρέμεινε σε περιορισμό στην Λήμνο (1440-1441). Εκεί, συνέταξε την περίφημη  Εγκύκλιο "Προς τους απαναταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς" (P.G. 160, 112-204). Σε αυτήν διαφωτίζει τους ορθοδόξους πιστούς για το ζήτημα της Ενώσεως και πώς να βλέπει τους Λατίνους, ενώ ταυτοχρόνως τονίζει το γεγονός ότι οι ορθόδοξοι κράτησαν την πίστη των πατέρων ανόθευτη. Την ψευδοσύνοδο της Φλωρεντίας αποκαλούσε ειρωνικά «Καϊφαϊκόν συνέδριον».
Τους Λατίνους αποκαλεί "αιρετικούς" διότι πιστεύουν "άτοπα και δυσσεβή", ότι στο Σύμβολο της Πίστεως προσέθεσαν "παράλογον προσθήκην" (το Φιλιόκβε), και αιτιολογεί τον χαρακτηρισμό των Λατίνων ως αιρετικών ως εξής: "φασί γαρ οι φιλευσεβείς νόμοι, αιρετικός εστι και τοις κατά των αιρετικών νόμοις υπόκειται ο και μικρόν γουν τι παρεκκλίνων της ορθής πίστεως". Εφ’ όσον οι Δυτικοί παρεξέκλινον της ορθοδοξίας τότε "ορθώς απεκόψαμεν τούτους ως αιρετικούς".
Επίσης αναφέρεστε στην πασίγνωστη ρήση του Αγ. Κοσμά του Αιτωλού «ὅτι ὁ πάπας εἶναι ἀντίχριστος καὶ αὐτόν νὰ καταρρᾶσθε»
Όπως γράφετε:
«Ἡ νέα ἐπανέλαβε μία φράση πού, ὑποτίθεται τὴν εἶπε ὁ ἅγ. Κοσμᾶς. Καὶ πάνω σ᾿ αὐτή τὴ φράση στηρίχτηκαν πλῆθος συγχρόνων ἀντιπαπικῶν. Καὶ συνεχῶς αὐτή ἡ φράση ἀναπαράγεται δεκαετίες τώρα. Εὐτυχῶς ὅμως, ποὺ ἕνας σοβαρός ἐπιστήμονας καὶ ἐρευνητής, ὁ κ. Ἰ. Μενοῦνος, ποὺ ἀσχολήθηκε χρόνια μὲ τὸν ἁγιο Κοσμᾶ καὶ τὶς διδαχές του, ἀπέδειξε ὅτι αὐτή ἡ φράση δὲν ὑπάρχει. Εἶναι παρέμβλητη. Προσθήκη κάποιας εὐσεβοῦς ἀλλά φανατικῆς χειρός. Γράφει ὁ κ. Μενοῦνος: "Ἡ φράση αὐτή ἦταν λόγος τοῦ Κωλέττη, καὶ ὄχι τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, ὁ ὁποίος σὲ καμιά ἄλλη ἀπό τὶς προφητεῖες του δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τὸν πάπα. Εἶναι ἐκπληκτικό ὅτι οὔτε στὶς διδαχές του ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἀσχολήθηκε μὲ τὶς διδασκαλίες ἤ τὰ ἔργα τῶν παπῶν"».


Σας διέφυγε όμως και ένας ακόμη λόγος του Αγίου Κοσμά:
«Ο αντίχριστος ο ένας είναι ο Πάπας και ο έτερος είναι αυτός, που είναι εις το κεφάλι μας» [εννοεί τον τούρκον].
Επίσης ένας αγνός ήρωας της πίστης και της πατρίδας, ο Μακρυγιάννης, σχεδόν σύγχρονος με τον Άγιο Κοσμά επαναλαμβάνει τα λόγια του Αγίου «τον πάπα να καταράσθε».

Ένα απόσπασμα των λόγων του Μακρυγιάννη παραθέτουμε εδώ:
«…Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον...

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

 Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του.

«τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον».

Θέλω να το βλέπω κοντά στα ’κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας. Τρομάρα τους!!!

Θα ήθελα όμως να γράψω και άλλα, αλλά θα γίνω κοπιαστικός.
Συγχωρέστε με μόνον αν σας ελύπησα.
Ν.Σ.