Ξεδιάντροπα οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀποκαλύπτουν τὰ σχέδιά τους. Καὶ οἱ Ποιμένες σιωποῦν!

Σεληνιακὸ πεδίο ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία!

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἔχουν κυριολεκτικὰ «ξεσαλώσει», ἀλλὰ οἱ Ποιμένες δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν αἵρεση ποὺ κυριαρχεῖ, δὲν διαφωτίζουν τοὺς πιστούς,  ἀλλ’ ἀναμένουν παθητικὰ τὸ μοιραῖο!

Ὁ Π. Βασιλειάδης, μιλᾶ ξεκάθαρα γιὰ ἑνότητα ...πρὶν τὴν Ἕνωση καὶ χαρακτηρίζει τὶς κακοδοξίες τῶν Παπικῶν ὡς “νόμιμη ποικιλία”, ποὺ φυσικὰ ἡ κάθε «Ἐκκλησία» θὰ κρατήσει!

Μετὰ τὰ τελευταῖα καμώματα τοῦ Πατριάρχη στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀλλαχοῦ, ὡς ἐπίσης καὶ τῶν Ἐπισκόπων, μετὰ  τὴν ἔξαρση τῶν συμπροσευχῶν καὶ τῶν Διαλόγων, μετὰ τὶς προαναγγελίες Πανορθοδόξου ἀλλὰ καὶ κοινῆς μὲ τοὺς Παπικοὺς Συνόδου, ἔρχεται καὶ ἡ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ὁ κ. Πέτρος Βασιλειάδης, ὡς ἐπιστέγασμα καὶ ἐπιβεβαίωση τῆς συντελεσθείσης προδοσίας. Γιὰ νὰ τὰ ἀκούσουν οἱ Ποιμένες καὶ νὰ ἀποδείξουν ἄλλη μιὰ φορὰ διὰ τῆς σιωπῆς τὴν συγκατάθεσή τους στὰ Οἰκουμενιστικὰ δρώμενα καὶ τὴν εὐπείθειά τους στὸν “Πρῶτο” τοῦ ἐσβεσμένου Φαναρίου.

Καὶ οἱ ὑπόλοιποι Χριστιανοὶ τί θὰ κάνουν; Θὰ συνεχίσουν νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν ὥς τὸ τέλος; 

Στὴ τελευταία, λοιπόν, συνέντευξη ὁ κ. Π. Βασιλειάδης:

 * Ὁμιλεῖ ξεκάθαρα γιὰ ἑνότητα πρὶν τὴν ...Ἕνωση(!) «Ἑνότητα τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ”. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν εἶναι ἀνάγκη ἐμεῖς νὰ ἐπιβάλλουμε στὴν τεράστια Καθολικὴ χριστιανικὴ κοινότητα ΟΛΕΣ τὶς ἰδιαιτερότητες τὶς ὁποῖες ἔχει ἡ δική μας Παράδοση καὶ ἡ δική μας πνευματικότητα, οὔτε ὅμως καὶ αὐτοὶ νὰ ἐπιβάλλουν σὲ μᾶς. Χρειάζεται καὶ καταφάσκεται αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται “νόμιμος ποικιλία”»!!!

* Δηλώνει ὅτι «ὁ θεολογικὸς διάλογος ἔχει καταλήξει σὲ σοβαρὰ ἐπιτεύγματα ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους», ἀφοῦ οἱ Παπικοὶ σχεδὸν υἱοθέτησαν τὴ θεολογία μας(!!!) τὴν ἐκκλησιολογία μας(!) καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ πλέον νὰ μιλάει κανεὶς γιὰ ἔλλειψη ἑνότητας!!!!!!

* Ὁ κ. Βασιλειάδης διαβεβαιώνει ὅτι ἡ Κοινὴ Δήλωση Πάπα-Πατριάρχη ταυτίζεται μὲ τὶς πρόσφατες ἀποφάσεις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν!

* Τὸ κείμενο αὐτό, λέγει, πρέπει νὰ προσυπογράψει κάθε ἐχέφρων Ὀρθόδοξος πιστός!

* Ὁ Πάπας Φραγκίσκος εἶναι ὁ ἰδανικὸς Πάπας μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μποροῦσε οὐσιαστικὰ νὰ ταυτιστεῖ πνευματικὰ ἡ Ὀρθοδοξία!

* Δηλώνει ὅτι «ποτὲ δὲν ὑπῆρξε πλήρης διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν δύο Παραδόσεων, τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Ὑπῆρχε ἕνα σχίσμα, μία διατάραξη τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, καὶ φυσικά, οἱ δύο διαφορετικοὶ δρόμοι πνευματικότητος (σ.σ. κι ὄχι οἱ αἱρέσεις τῶν Παπικῶν) ποὺ ἀνέπτυξαν οἱ δύο πλευρές, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διάσπαση τῆς ἑνότητας. Αὐτὸν τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑπὸ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἑνότητας, αὐτὴν τὴν ὑπογραμμίζουνε ἐκ νέου, καὶ αὐτὸ ἔχει ἀποδείξει καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος»!!!

* Στὸ Εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο, τὸν κάθε ἄλλο. Δὲν ταυτίζεται μὲ θρησκευτικὰ ἢ μὲ θεολογικὰ γεγονότα!

Ἀκολουθεῖ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν συνέντευξη τοῦ κ. Π. Βασιλειάδη. «Ἀπολαῦστε», ἴσως εἶναι ἡ καλύτερη Οἰκουμενιστική του συνέντευξη. Ἂν μάλιστα θέλετε νὰ ἀκούσετε ὅλα τὰ μαργαριτάρια του, ὑπάρχει ὁλόκληρη σὲ Βίντεο!

 (Μετὰ ἀπὸ εἰσαγωγικὰ τοῦ ἐρωτῶντος δημοσιογράφου ὁ κ. Βασιλειάδης παίρνει τὸ λόγο καὶ λέει τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικὰ γιὰ Ὀρθόδοξο θεολόγο).

Καθηγητὴς Π. Βασιλειάδης: Ἂν τὴ διαβάσει κανείς, αὐτὴ τὴν Κοινὴ Δήλωση (σ.σ. Πάπα καὶ Πατριάρχη), οὐσιαστικὰ εἶναι σὰ νὰ διαβάζει τὶς ἀποφάσεις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Μὲ μία μόνο ἐξαίρεση. Ἡ τελευταία παράγραφος, ὅπως κάνουν ὅλα τὰ κείμενα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρεται στὴν ὑπερβολικὴ λατρεία τῆς Θεοτόκου καὶ εἶναι φυσιολογικὸ νὰ καταλήγει ἕνα κοινὸ Ἀνακοινωθὲν μὲ κάτι ποὺ ἀναφέρεται στὴν Θεοτόκο.

Ἂν ἐξαιρέσει αὐτὸ τὸ κομμάτι κανείς, κι ἂν ἐξαιρέσει καὶ μερικὰ πολὺ σημαντικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δείχνουν τὸ νέο πνεῦμα τὸ ὁποῖο διακατέχει τὸν Πάπα Φραγκίσκο, αὐτὸ δηλ. τὸ πνεῦμα ἀνάγκης κοινωνικῆς προσφορᾶς καὶ κοινωνικῆς ἀναφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατὰ τὰ λοιπὰ εἶναι ἕνα κείμενο τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο προσυπογράφει καὶ πρέπει νὰ προσυπογράψει κάθε ἐχέφρων Ὀρθόδοξος πιστός, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ προωθήσει ὅσο μπορεῖ.

Πραγματικὰ λέω ὅτι δὲν λείπουν οἱ ἀναφορὲς στὴν κοινωνικὴ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν πανορθοδόξων συνδιασκέψεων, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ αὐτὸς ὁ καημὸς τοῦ νέου Πάπα (δὲν ξέρω ἂν θὰ βρεθεῖ ἄλλος Πάπας μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μπορέσει οὐσιαστικὰ νὰ ταυτιστεῖ πνευματικὰ ἡ Ὀρθοδοξία) μιλάει γιὰ τὴν εἰρήνη, γιὰ τὴν πείνα, γιὰ τὴ φτωχεία, γιὰ τὴν ἀμάθεια καὶ κυρίως γιὰ τὴν ἄνισον διανομὴ τῶν ἀγαθῶν, ποὺ πρέπει συνεχῶς νὰ ἀντιμετωπίζονται. Ἡ οἰκοδόμηση, ἑπομένως, λέει, “καθῆκον μας εἶναι νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν οἰκοδόμηση στὴν ἀπὸ κοινοῦ μιᾶς δικαίας καὶ ἀνθρωπίνης κοινωνίας”, στὴν ὁποίαν, βεβαίως, κανεὶς “δὲν θὰ αἰσθάνεται ἀποκλεισμένος καὶ περιθωριοποιημένος”. Εἶναι ἡ 5η παράγραφος.

Ἀλλὰ πέρα ἀπ’ αὐτό. Αὐτὴ ἡ Κοινὴ Δήλωση κάνει γιὰ πρώτη φορὰ (τουλάχιστον ἀπ’ ὅ,τι ξέρω ἐγώ), κάνει λόγο καὶ γιὰ κάτι τὸ ὁποῖο στὸν πολυμερῆ οἰκουμενικὸ διάλογο, εἶχε ἀρχίσει σιγά-σιγὰ νὰ ἀναδεικνύεται. Ποιό εἶναι αὐτό; Νὰ σᾶς διαβάσω μόνο τὴν δεύτερη παράγραφο, εἶναι πολὺ σηγμαντικό:

“2. Ἡ ἀδελφική ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἕν νέον καί ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα”. Δὲν μιλάει γιὰ Ἕνωση, αὐτὸ θὰ ἀκολουθήσει φυσικά, μὲ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, μὲ τὸν διάλογο δηλ. τῆς Ἀληθείας, ἔχει ἀκόμη χρόνο, ἀλλὰ μιλᾶνε γιὰ ἑνότητα “πρός τήν ὁποίαν μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ”. (σ.σ. Δηλ. τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ Θεός, ἀντιφάσκων πρὸς ἑαυτόν, πρὸς τὶς Ἐντολές Του, θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ἑνότητα πρὶν συμφωνήσουμε στὴν Ἀλήθεια!).

Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ ἑνότητα; Εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ”. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν εἶναι ἀνάγκη ἐμεῖς νὰ ἐπιβάλλουμε στὴν τεράστια Καθολικὴ χριστιανικὴ κοινότητα ΟΛΕΣ τὶς ἰδιαιτερότητες τὶς ὁποῖες ἔχει ἡ δική μας Παράδοση καὶ ἡ δική μας πνευματικότητα, οὔτε ὅμως καὶ αὐτοὶ νὰ ἐπιβάλλουν σὲ μᾶς. Χρειάζεται καὶ καταφάσκεται αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται “νόμιμος ποικιλία”.

(σ.σ.: «Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;  Ἀκούσατε» ἀπὸ ἔγκυρο πρόσωπο τί ἔχουν ἀποφασίσει. Μήπως θὰ βγεῖ ὁ Ζηζιούλας ἢ ὁ Βαρθολομαῖος νὰ τὰ διαψεύσει. Ὄχι. Αὐτὰ ἐξ ἄλλου τὰ διακηρύσσουν ὄχι, κρυφά ("εἰς τὸ οὖς») οἱ διάφοροι ὑπηρέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ «ἐπὶ τῶν δωμάτων»! Καὶ οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες ...καθεύδουν! Ἀκοῦνε τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση, καὶ λένε: «ἄχρι τοῦ καιροῦ τῆς δολοφονίας τοῦ καταδίκου, θὰ περιμένουμε. Ὅταν τὸν σκοτώσουν, ὅταν δηλαδή, διαπράξουν τὸ ἔγκλημα, ὅταν δοῦμε νὰ χύνονται τὰ αἵματα καὶ νὰ πορφυρώνουν τὴν γῆν, τότε θὰ βγοῦμε καὶ θὰ καταδικάσουμε τὸ ἔγκλημα, ἀλλὰ καὶ θὰ ποῦμε ὡς ὁ Πιλᾶτος: «Ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε»!).

Δημοσιογρ.: Ὑπάρχει αὐτὴ ἡ διάκριση, τυγχάνει ὅμως καὶ μιὰ σύγχυση μεταξὺ τῆς λέξεως ”ἑνότητα” καὶ ”ἕνωση”. Ὅταν πρακτικά αὐτὴ τὴν στιγμὴ μιλᾶμε, καὶ μιλᾶτε καὶ ἐσεῖς, ἀλλὰ καὶ τὸ κείμενο, γιὰ ἑνότητα μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, τί σημαίνει αὐτό;

Καθηγητὴς Π. Βασιλειάδης: Σημαίνει ὅτι ποτέ, μὰ ποτέ, ὅσο καὶ νὰ θέλουν πολλοὶ νὰ τὸ τονίσουν, ποτὲ δὲν ὑπῆρξε πλήρης διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν δύο Παραδόσεων, τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς. Ὑπῆρχε ἕνα σχίσμα καὶ ὑπῆρχε μία διατάραξη τῆς κοινωνίας καὶ διατάραξη, θὰ λέγαμε, τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, καὶ φυσικὰ διαφορετικοὶ δρόμοι πνευματικότητος ποὺ ἀνέπτυξαν οἱ δύο πλευρές, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διάσπαση τῆς ἑνότητας. Αὐτὸν τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑπὸ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἑνότητας, αὐτὴν τὴν ὑπογραμμίζουνε ἐκ νέου, καὶ αὐτὸ ἔχει ἀποδείξει καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος. Ὁ θεολογικὸς διάλογος ἔχει καταλήξει σὲ τέτοια (ὅπως τὸ ἀναφέρει καὶ τὸ κείμενο) σὲ τέτοια –θὰ λέγαμε– σοβαρὰ ἐπιτεύγματα ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους, σχεδὸν υἱοθέτησης καὶ τῆς φρασεολογίας, καὶ τῆς θεολογίας, καὶ τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ πλέον δὲν μπορεῖ νὰ μιλάει κανεὶς γιὰ ἔλλειψη ἑνότητας.

Βέβαια αὐτὴ ἡ ἑνότητα δὲν εἶναι πλήρης ἀκόμη. Ἡ πλήρης ἑνότης, μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, τοῦ διαλόγου τῆς Ἀληθείας θὰ ἐπέλθει μόνο μὲ τὴν εὐχαριστιακὴ ἑνότητα, δηλαδή, ὅταν θὰ μποροῦν νὰ συμμετέχουν στὸ κοινὸ ποτήριο Καθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι. Αὐτὸ ἀκόμη, ὅπως καὶ τὸ ἀναγνωρίζει τὸ κείμενο, εἶναι τὸ ζητούμενο καὶ γι’ αὐτὸ δεσμεύονται νὰ προχωρήσουν πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, θὰ λέγαμε, οἱ ἐκπρόσωποι τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων χριστιανικῶν Παραδόσεων...

Ἀποτελεῖ ἀναφέρετο, ὄχι δικαίωμα, ὑποχρέωση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς κοινότητας νὰ βαδίσει πρὸς τὴν ἑνότητα τῶν πάντων. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο εὔχεται ἡ Ἐκκλησία ἐν συνάξει καθημερινῶς, «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν μπορεῖ νὰ μὴν τὰ ἐπιδιώκει καὶ νὰ μὴ βάζει ἕνα χέρι συνεργείας, γιατὶ εἶναι θέματα τὰ ὁποῖα ἀνήκουν στὸν Τριαδικὸ Θεό, βέβαια, ἡ ἑνότητα αὐτή· ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ μὴ ἔχει αὐτὴν τὴν εὐθύνη νὰ προωθεῖ αὐτὴ τὴν ἑνότητα. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα. Καὶ τὸ δεύτερο καὶ τὸ κυριότερο, ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς θείας οἰκονομίας εἶναι ἡ ἑνότητα τῶν πάντων (σ.σ. καὶ μετὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὀργάνων του αἱρετικῶν ποὺ ἐπιμένουν ἀμετανόητα στὴν αἵρεση;) ἵνα οἱ πάντες, «ἵνα τὰ πάντα καὶ ἐν πάσει Θεός», λέει ὁ ἀπ. Παῦλος ἢ ἀργότερα λιγάκι, αὐτὸ ποὺ ἔγινε, «τὰ πάντα καὶ ἐν πάσει Χριστός». Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καὶ δὲν μπορεῖ καὶ ἡ μαρτυρία τὴν ὁποία ὀφείλει νὰ καταθέσει ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τί κάνει; Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ. Ὡς σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ, οὐσιαστικὰ συνεχίζει τὸ ἔργο τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τῆς κεφαλῆς, δηλ. τοῦ Χριστοῦ. Ἔ, αὐτὸ τὸ ἔργο εἶναι ἡ σωτηρία σύμπαντος τοῦ κόσμου, τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τῆς κτιστῆς δημιουργίας..., διατήρηση τοῦ Οἰκοσυστήματος δηλαδή, ποὺ ὅλοι ξέρουμε, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι μοναδικὸς ἀνάμεσα σὲ ὅλους, ὄχι τοὺς χριστιανούς, σὲ ὅλους τοὺς θρησκευτικοὺς ἡγέτες, αὐτά, εἶναι ἀπὸ τὶς ὑποχρεώσεις τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ δυστυχῶς στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ὑπάρχει ἕνα σύνδρομο φοβίας, ἴσως ἀπὸ ἄγνοια τοῦ πλούτου τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας, ἴσως γιατὶ φοβοῦνται μὴ τυχὸν ὁ δυτικὸς κόσμος ἐπικυριαρχίσει καὶ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας. Αὐτὸ εἶναι λάθος, ἴσα ἴσα, ὅπως διεφάνη ἀπὸ εἰσήγηση τοῦ π. Εἰρηναίου Δεληδήμου, ἡ εὐεργετικὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία συνέπεια ὅλων αὐτῶν τῶν διαλόγων, ὅπου διαχρονικὰ βλέπουμε ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ἀνοίγεται ἡ Ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ ἂν ἔρχονται ὡς κατακτηταί, περίπτωση τῶν Σταυροφοριῶν..., αὐτὸς ποὺ ἦταν οὐσιαστικὸς νικητής, ἦταν πάντοτε ἡ Ἀνατολή. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει καὶ σήμερα(!!!).

Δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε τὸν κάθε ἄλλο, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι αὐτός, ἑτερόδοξος ἢ ἑτερόθρησκος, ὡς κάτι τι τὸ ὁποῖον εἶναι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Θυμηθεῖτε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως. Ταυτίζεται ὄχι μὲ θρησκευτικά, εἴτε μὲ θεολογικὰ γεγονότα ἡ σωτηρία μας· ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο, τὸν κάθε ἄλλο, –καὶ φυσικὰ τὸν ὄντως ἄλλο, τὸν κάθε ἄλλο ὡς εἰκόνα τοῦ Χριστού, ὡς ἀδελφό του: «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Αὐτὸ ἀποτρέπει, θὰ λέγαμε, τὴν διολίσθηση πρὸς τὴν ἐκκοσμίκευση, γιατὶ καταλαβαίνω, εἶναι πολὺ φυσιολογικό, νὰ πεῖ κάποιος ὅτι ὅλα αὐτὰ γίνονται καὶ φυσιολογικὰ πηγαίνουμε, καὶ τὸ λέει ἐδῶ τὸ Κοινὸ Ἀνακοινωθὲν μιλάει ξεκάθαρα, δὲν εἶναι νὰ βροῦμε ἕνα κοινὸ παρανομαστὴ στὸ διάλογό μας, νὰ βροῦμε δηλ. κάτι καὶ ἐν πάσει περιπτώσῃ νὰ κάνουμε μία ἐπίπλαστη ἑνότητα. Ὄχι. Νὰ προχωρήσουμε στὴν ἑνότητα ἐν τῇ ἀληθείᾳ στὴν ἑνότητα ἐν τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ Εὐαγγελίου.

 Τὸ Βίντεο

Οι Οικουμενιστές συνεχίζουν το έργο τους

Ἕνας «γκουροῦ» τῆς μετανεωτερικότητος

καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Διαβάσαμε στὸ Διαδίκτυο:

«Οἰκουμενικὸ Συμπόσιο ἀφιερωμένο στὸν Οἰκουμενικὸ Διάλογο ξεκίνησε τὶς ἐργασίες του χθὲς στὴ Θεσσαλονίκη πρὸς τιμὴν τοῦ ἀποχωροῦντα ἀπὸ τὴν ἐνεργὸ διδασκαλία Καθηγητοῦ Πέτρου Βασιλειάδη. Στὸ Συμπόσιο μὲ θέμα “Ὁ Οἰκουμενικὸς Διάλογος στὸν 21ο αἰῶνα: Πραγματικότητες, προκλήσεις, προοπτικές”, συμμετέχουν διακεκριμένοι Πανεπιστημιακοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι διεθνῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργανισμῶν».

 http://www.amen.gr/article11994, 15 Ιανουαρίου 2013

Ἀπὸ κάποιες πρῶτες πληροφορίες διαπιστώσαμε ὅτι ὁ Βασιλειάδης ἐπαναλαμβάνει τὸν ἑαυτό του, ὅπως τὸν διέπλασε ἀπὸ τὸν δάσκαλό του τὸν Ἀγουρίδη καὶ τὴ συμμετοχή του στὰ οἰκουμενιστικὰ Συνέδρια καὶ τοὺς Διαλόγους τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν μπόρεσε νὰ ἀπαντήσει ἐν μετανοίᾳ στὴν ἐμπεριστατωμένη κριτικὴ ποὺ τοῦ ἐξάσκησε ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου. Ἐξάλλου ἡ μετάνοια, ὅπως τὴν διδάσκει ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία», δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν θανατερὴ ἐσχατολογικὴ σύλληψη τῆς μετανεωτερικότητας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἐπίσης δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη (ὁ κ. Βασιλειάδης) νὰ ἀπαντήσει σὲ ὅσα κάποιοι πιστοὶ χριστιανοὶ καὶ εἰδικὰ τὸ ἱστολόγιο amethystosbooks ἐπὶ χρόνια τοῦ καταμαρτυροῦν.

Πῶς θὰ μποροῦσε ἄλλωστε νὰ ἐπανακάμψει στὴν ὀρθή δόξα; Τώρα ποὺ τιμᾶται ἐπάξια ὡς οἰκουμενιστής–γκουροῦ; Τώρα ποὺ βλέπει νὰ στεφανώνονται οἱ ἀγῶνες μιᾶς ζωῆς; Ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ κύριοί του ἐξάλλου, ποὺ τὸν τιμοῦν γιὰ τὴν οἰκουμενιστική του προσφορά, τοῦ ἐπαναλαμβάνουν ἐπιτακτικά:

«Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες, καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους» τὰ οἰκουμενιστικὰ «γράμματα οἶδας...»!

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραψε τὴν φοβερὴ βλασφημία, ὅτι «διέστρεψε τὸ μήνυμα τοῦ πρώτου Χριστιανισμοῦ» τὸ ἔχει προφητέψει:

«Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι».

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε ἕνα πρῶτο δημοσίευμα ποὺ ἀναφέρεται στὸ γεγονός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συμποσίου ποὺ διοργανώθηκε πρὸς τιμήν τοῦ κ. Βασιλειάδη.

___________________________________________________

«Βίβλος και Οικουμένη» Με τήν ευκαιρία τής αντιφωνήσεως του καθηγητή

Πέτρου Βασιλειάδη στο oικουμενικό συμπόσιο που διοργανώθηκε προς τιμήν του

Ο   Θ Ε Ο Λ Ο Γ Ο Σ   Τ Ω Ν   Ε Θ Ν Ω Ν

Ένας σημαντικός "άγιος" τής νεωτερικής - οικουμενιστικής" εκκλησίας"

Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».

Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!

Το περιοδικό διείδε την φιλοδοξία του Βασιλειάδη αλλά ο αξιότιμος καθηγητής δεν κατόρθωσε να δει τις σκοτεινές προθέσεις του περιοδικού, διότι στο ίδιο τεύχος του περιοδικού μαζί με την καταγγελία του Βασιλειάδη εναντίον του Αποστόλου Παύλου ανακοινώνεται, τυχαία, και η κατάρρευση των Ελλήνων από τον κ. Ζιάκα και η κατάρρευση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Μέσκο!

κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;
Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;

 Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά - σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;
Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!

Είμαστε σοβαροί;

Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;

Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!

Πρέπει κατεπειγόντως να εγκαταλείψουμε το πρωτείο του Παύλου, υπέρ του πρωτείου του Πέτρου. Γιατί και οι Ορθόδοξοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Και αυτοί πιστεύουν σε ένα πρωτείο (του Απ. Παύλου).

Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι- πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!
Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!

Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!

Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.
Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!

ΣΧΟΛΙΟ: Επειδή θα ασχοληθούμε εκτενέστερα μέ τίς κενολογίες τού οικουμενισμού. Καί επειδή ο Βασιλειάδης επαναλαμβάνει συνεχώς τά ίδια καί τά ίδια (Ίσως είναι τό διδακτορικό του μέ τόν Αγουρίδη) ξαναπαρουσιάζουμε μιά παληά μας ανάρτηση καί από τήν σημερινή του ομιλία σχολιάζουμε ως εξής τήν ουσία τής ομιλίας του :

"...η χριστιανική εσχατολογία δεν είναι ούτε άρνηση της ιστορίας, ούτε προσθήκη και απλή συνέχεια της ιστορίας και του παρελθόντος· η εσχατολογία στην αυθεντική χριστιανική κατανόησή της είναι μάλλον μια επέλαση των εσχάτων μέσα στις δικές μας ιστορικές πραγματικότητες. Τα έσχατα «επελαύνουν» (σάν τόν Αττίλα) στην ιστορία μέσω του Αγίου Πνεύματος — κατά κύριο λόγο κατά την Θεία Ευχαριστία".

Μέ τον Απόστολο Παύλο, τόν οποίο φιλοδοξείτε νά αντικαταστήσετε, κ. Βασιλειάδη, έχουμε μιά πρώτη επέλαση τών εσχάτων στήν ιστορία.

Θα τα ξαναπούμε.

Αμέθυστος

Πηγή: amethystosbooks.blogspot.gr/2013/01/o_15.html

________________________________________________________

Δὲν προλάβαμε νὰ δημοσιεύσουμε τὸ ἕνα κείμενο τοῦ «Ἀμέθυστου», δημοσίευσε καὶ δεύτερο, ὁπότε παραθέτουμε κι αὐτό.

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΕΣ

 

ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Είναι μάταιο νά προσπαθούμε νά εκλογικεύσουμε, έστω, έναν αιρετικό. Δέν συνέβη ποτέ στήν ιστορία. Επειδή όμως άλλος σπέρνει καί άλλος θερίζει καί επειδή αυτή είναι η ορθόδοξη εσχατολογία, διότι η πλάνη τής επιστημονικής ιστορικής εσχατολογίας προσπαθεί νά μάς πείσει πώς μπορούμε νά θερίσουμε χωρίς νά έχουμε σπειρει, θά συνεχίσουμε τίς προσπάθειές μας μέχρι τέλους. Μέχρι τής τελικής νίκης τής ορθοδοξίας έναντι τής συγχρόνου αιρέσεως.

Η σύγχρονη αίρεση τής εσχατολογίας είναι προτεσταντικής, γερμανικής προελεύσεως καί ολοκληρώνει τήν αίρεση τού Αυγουστίνου. Τό περίεργο είναι πώς καί στην περίπτωση τού οικουμενισμού, η προτεσταντική αρχή, θεωρείται πώς ανανεώνει τόν χριστιανισμό. Ξέθαψε τήν αρχική εσχατολογική πίστη τής πρώτης εκκλησίας. Καί είναι περίεργο διότι μέ τόν ίδιο ακριβώς λόγο περιγράφεται καί η κακοδοξία τού Αυγουστίνου. Ο san Gerolamo έγραψε γύρω στά 386 μ.Χ., όταν κυκλοφόρησε τό de beata vita τού Αυγουστίνου : «Δοξάζεσαι σε όλο τόν κόσμο. Οι καθολικοί (όλος ο κόσμος δηλ. από τότε) σέ λατρεύουν σάν τόν νέο θεμελιωτή τής αρχαίας πίστης». Ήδη τό 386, γιά τούς Λατίνους, η πίστη στόν Κύριο ήταν απαρχαιωμένη καί χρειαζόταν μιά καλή μεταρρύθμιση. Καί ποιά ήταν αυτή; Η ψυχολογία στήν θέση τής θεολογίας. ΤΟ ΕΓΩ ΣΑΝ ΕΑΥΤΟΣ.

Η γερμανική εσχατολογία θεμελιώνει καθαρά πλέον τήν ανθρώπινη ζωή στόν χρόνο καί τόν απελευθερώνει από τήν ουσία, τόν αληθινό εαυτό τού ανθρώπου, τήν νόηση. Γιαυτό καί η σύγχρονη ελευθερία είναι μιά απελευθέρωση τού ανθρώπου από τό βάθος του, τόν λόγο καί η εγκατάλειψή του στήν πολιτική. Γιαυτό καί εμφανίζονται μελέτες τύπου : ο χωρόχρονος τών χριστιανών είναι ο χριστός. Η πολιτικοποίηση τής χριστιανικής ζωής βρίσκεται πίσω καί από τόν διάλογο πού ξεκίνησε η δήθεν εκκλησία μέ τούς αριστεριστές.

Καί ιδού η απορία μας πρός τόν Βασιλειάδη. Ισχυρίζεστε όλοι οι οικουμενιστές, πώς τό Άγιο Πνεύμα βρίσκεται στήν εκκλησία. Ταυτόχρονα ισχυρίζεστε πώς η Σωτηρία έρχεται από τήν επέλαση τού Αγίου Πνεύματος από τά έσχατα. Εννοείτε δύο Άγια Πνεύματα, διαφορετικά μεταξύ τους; Τό ένα είναι βοηθός τού άλλου; Κι αυτό τό δεύτερο Άγιο Πνεύμα οδηγώντας σάν φάρος τήν ιστορία, στήν οποία βολοδέρνει καί η εκκλησία πού ατυχώς διαθέτει μόνον τό πρώτο Άγιο Πνεύμα, μπορεί νά σώσει καί όλες τίς υπόλοιπες θρησκείες, διότι τό Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνεί; Τό πρώτο ή τό δεύτερο; Διότι τό πρώτο βρίσκεται μέσα στήν εκκλησία. Τό δεύτερο επελαύνει στην ιστορία. Αυτό τό πνεύμα πού ‘‘όπου θέλει πνεί’’ είναι ένα τρίτο Άγιο Πνεύμα; Η θέληση τού Άγίου Πνεύματος είναι διπλή; Διότι μέ τήν θέλησή του συνεργεί μέ τόν Κύριο στήν οικονομία της σωτηρίας μας καί κατοικεί μαζί μέ τόν Κύριο στήν εκκλησία. Πέτυχαν οι μαθητές τού Κυρίου τόν ευαγγελισμό όλων τών εθνών; Ή μήπως απομένει νά ευαγγελίσουμε σήμερα τίς δύο θρησκείες πού εμφανίστηκαν μετά τόν Κύριο καί οι οποίες προϋποθέτουν τήν άρνηση τού Κυρίου, τόν εβραϊσμό καί τόν μωαμεθανισμό; Καί η ενότης τών χριστιανών μέ αυτές τίς θρησκείες, σάν τήν σύνθεση τών αντιθέτων τού Χέγκελ, δέν θά περιέχει οπωσδήποτε καί τήν άρνηση τού Κυρίου; Καί θά μάς σώσει από αυτή τήν άρνηση τό Άγιο Πνεύμα; Αυτονομούμενο εντελώς από τόν Κύριο; Καί θά διδάξουμε σέ αυτές τίς θρησκείες τήν ειρήνη καί τήν αγάπη τίς οποίες διαθέτουν ήδη οι χριστιανοί;

Οι Γερμανοί Βασιλειάδη, αφού πέτυχαν τήν υπαταγή τής πίστεως στόν χρόνο, κατάλαβαν πώς ο χρόνος χρειάζεται καί ένα διαφορετικό τέλος από τόν θάνατο, πού είναι τό φυσικό άδοξο τέλος του. Κάι επινόησαν τόν αναστημένο Χριστό τής δόξης ο οποίος επιτρέπει στό Άγιο Πνεύμα νά επελαύνει στήν ιστορία, καθότι τό Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται καί εκ τού Υιού.

Βρισκόμαστε Βασιλειάδη αυτή τήν στιγμή μέ τρία Άγια Πνεύματα καί μέ δύο Χριστούς. Είσαι σίγουρος πώς δέν υπάρχει καί τρίτος Χριστός; Υπάρχει. Κάι θά στόν φανερώσουμε εμείς, γιά νά ολοκληρωθείς.

Ο διανοούμενος, ο οποίος πήρε τήν θέση τού φιλοσόφου στήν ιστορία, εδημιουργήθη από τήν εσωτερικότητα τού Αυγουστίνου, έχει ανάγκη ενός σκοπού πού πρέπει νά βρίσκεται έξω από αυτόν. Διότι τό εγώ, η εσωτερικότης καί όχι τό βάθος πού είναι ο Νούς, είναι αυτοσκοπός. Είναι η απόλυτη αδράνεια. Είναι η απόλυτη ακινησία. Κάι χρειάζεται τόν μοχλό τού Αρχιμήδη γιά νά κινηθεί. Μόνο πού καί ο Αρχιμήδης χρειάζεται κάπου νά σταθεί γιά νά κινήσει αυτή τή γή πού είναι τό ΕΓΩ. Αυτό τό κάπου είναι η ετερότης. Η θεολογία τού Ζηζιούλα. Διότι τό εγώ είναι πάντοτε ετεροπροσδιοριζόμενο. Τό εγώ υπηρετεί, δέν είναι σκλάβος, είναι υπάλληλος. Εξασφαλίζει τό μέλλον. Παλέυει γιά τη σύνταξη καί τό εφάπαξ. Τήν Βασιλεία επί τής γής.

Κι αυτός ο διανοούμενος διαφέρει ριζικά από τόν Έλληνα πολίτη, διότι ο σκοπός τού Έλληνα ρίζωνε στά βάθη τού είναι του καί ήταν αυτοσκοπός. Ο αρχαίος ορισμός τής ελευθερίας. Γι αυτό καί ο Νούς καθορίστηκε σάν αυτοκίνητος καί σάν αεικίνητος. Η θεολογία τού Ζηζιούλα αφορά όντα ετεροκίνητα, σάν τού λόγου σας.

Σήμερα ο Μανιχαϊσμός κινεί όλα τά νήματα τής ιστορίας. Οι καλοί Εβραίοι θά νικήσουν στά έσχατα, πού ήδη επελευνουν στήν ιστορία, τούς κακούς μωαμεθανούς καί θά ξαναχτίσουν τόν ναό τής παντοκρατορίας τους, θά κατακτήσουν τήν οικουμένη. Τή νέα γή τής επαγγελίας τήν οποία έχουν υποσχεθεί στόν εαυτό τους.

Θά τά ξαναπούμε

Αμέθυστος