"Αυτά πού μας γράφεις δέν ...τά βρίσκουμε στό Εὐαγγέλιο"!

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση:

Θεολογεῖ γιά τίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ

Στυλιανοῦ  Παπαδοπούλου

  Ἔκατσε νά γράψει, ἀλλά μιά κουβέντα εἶναι νά γράψεις γιά τήν ἀλήθεια. Ὁ κτιστός καί μικρός ἄνθρωπος νά μιλήσει γιά τήν ἄκτιστη καί ἄπειρη ἀλήθεια! Γιά ν’ ἀνέβεις χωρίς δρόμο ψηλά στό βουνό, πρέπει νά σέ ἀνεβάσει ἐκεῖ κάποιος. 

Ἔτσι κι ἐδῶ. Τό ἅγιο Πνεῦμα τόν ὁδήγησε στήν ἀλήθεια. Τόν φώτισε νά δεῖ ξάστερα, τί ὑπάρχει κάτω ἀπό τά λόγια καί τά γεγονότα τῆς Γραφῆς γιά τό Χριστό. Καί σάν γνήσιος φορέας τῆς παράδοσης, ζοῦσε κάτι τό συγκλονιστικό. Κι αὐτό ἤτανε ὅτι ὁ ἄνθρωπος στήν Ἐκκλησία σώζεται ὁλόκληρος, σῶμα καί ψυχή (ἤ νοῦς). Ἀφοῦ, λοιπόν, σώζεται ὁλόκληρος, δέν μπορεῖ παρά νά προσλαμβάνεται ὁλόκληρος καί κατά τήν ἐνανθρώπηση. Ὅ,τι δέν προσλαμβάνεται, δέ σώζεται. Τό ’λεγε καί τό ξανάλεγε ὁ

Ο άγ. Γρηγόριος παραβάτης Ι. Κανόνων, ή γενναίος Ομολογητής της Πίστεως θέτων εν κινδύνω και αυτή την ζωήν του;

  

 Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφερόμενος στὴν ἐναντίον του κατηγορία, ὅτι ἄφησε τὴν περιφέρειά του καὶ εἰσῆλθε σὲ ξένη ἐκκλησιαστικὴ περιφέρεια, καταφεύγει στὴν ἕως τότε ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, καὶ μάλιστα στὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ἀναφέρει ὅτι τὸ ἴδιο ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Εὐαγγελιστές, ὅταν αὐτὸ ἀπαιτοῦσαν οἱ τότε  ἀνάγκες τῆς πρώτης Ἐκκλησίας.

Ἡ τραγικότητα τῆς μεσότητας τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν»

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

    Ὁ μεταμοντέρνος κόσμος ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση τοῦ μηδενισμοῦ, εἶναι ἡ ἐπισφράγηση τῆς ἐπικράτησής του. Ἡ ἀπολυτότητα τῆς ἀλήθειας ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν σχετικότητα τῶν πάντων καὶ ἡ σχετικότητα βρίσκει τὴν τυφλὴ ἐφαρμογή της στὴν ἀπὸ τὶς παλιὲς αἱρέσεις ἐφαρμοσθεῖσα καὶ νῦν κυριαρχοῦσα μεσότητα.

   Στὴν μεσότητα ἰσχύει τὸ δόγμα, ὅτι ἀφοῦ κανεὶς δὲν κατέχει τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ ἀπόλυτο δίκαιο, τότε εἶναι σημάδι ἀνθρωπιᾶς, ταπείνωσης καὶ σωφροσύνης, νὰ τὰ βροῦμε στὴν μέση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μεσότητα ἔγινε μαζὶ μὲ τὴν ἀνεκτικότητα μία ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες κόρες τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἀπαγκίστρωση ἀπὸ «δογματισμοὺς» καὶ «τείχη τοῦ αἴσχους» καὶ προτίμηση τῆς μέσης ὁδοῦ. Αὐτὴ ἡ μεσότητα βρῆκε τὴν κορυφαία ἔκφραση της στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης καὶ στὴν μετὰ τὴν «σύνοδο» ἐκκλησιαστικὴ ἐξέλιξη.

   Ἐνῶ ὅμως ἡ μεσότητα ἦταν ἰδίωμα τῶν οἰκουμενιστῶν, ἔγινε πιὰ καὶ ἡ ἀγαπημένη μέθοδος τῶν λεγομένων λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν». Καταγγέλουμε μὲν τὴν αἵρεση, κοινωνοῦμε δὲ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ ἐπινοοῦμε καὶ ἄλλους τρόπους ἀγῶνα, μὴ πατερικούς, ὥστε νὰ μένουμε ὅλοι στὴν «χρυσὴ» μέση ὁδό, δηλ. τὴν μεσότητα. Ὅτι αὐτὴ ἡ μεσότητα δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἀπὸ τοὺς Πατέρες προτεινομένη ὁδὸ ὁμολογίας καὶ ἀγῶνα σὲ θέματα πίστεως, μᾶς τὸ δείχνουν ἐδῶ δύο, ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς μεσότητας περιφρονημένοι Ἅγιοι: Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς (Ἐπιστολὴ τοῖς ἀπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὑρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς) καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (Λόγοι 21, 22, εἰς τὸν Μ. Ἀθανάσιον, PG 35, 1160C-1108A) σὲ νεοελληνικὴ μετάφραση.

     Λέει ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: 

  «Ἀλλὰ λένε (οἱ ἑνωτικοί) ὅτι, ἂν ἐπινοούσαμε κάποια μεσότητα, θὰ ἑνωθοῦμε μὲ ἐκείνους καὶ ἔτσι θὰ τοὺς ἔχουμε μαζί μας, χωρὶς νὰ ἀναγκαζόμαστε νὰ λέμε τίποτα ἐναντία στὰ ἤθη καὶ στὶς παραδόσεις μας. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ πολλοὺς ἐξ ἀρχῆς ἐξαπάτησε καὶ τοὺς ἔπεισε νὰ νὰ ἀκολουθοῦν αὐτὰ ποὺ ὁδηγοῦν στὸν γκρεμὸ τῆς δυσσεβείας, διότι πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει κάτι ἐνδιάμεσο στὶς δύο δοξασίες, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μεταξὺ δύο ἀντιθέτων, καὶ ἔτσι αὐτομόλησαν καὶ πῆγαν μὲ τὴν θελησή τους στὸ κακό... Ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει μέση διδασκαλία γιὰ δύο δοξασίες γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα. Εἰδάλλως θὰ εἶναι κάτι ἐνδιάμεσο στὴν ἀλήθεια καὶ τὸ ψεῦδος, στὴν κατάφαση καὶ στὴν ἄρνηση... Τί λοιπὸν ἐνδιάμεσο μπορεὶ να ὑπάρξει σὲ αὐτά;... Δὲν ὑπάρχει μεσότητα ποὺ νὰ ἔχει γίνει ἀποδεκτὴ ἢ νὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ἱκανοποιητικά. Μακάρι ὁ Παντοδύναμος τῆς Ἐκκλησίας νὰ καταστήσει ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦν τὰ παρόμοια νὰ καταλάβουν, ὅτι εἶναι ἀσέβεια καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν δική τους πλάνη ἢ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὰ βλαβερὰ αὐτὰ ζιζάνια...».

   Καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει:

   «Ἡ εἰκόνα ποὺ βλέπει πρὸς ὅλους τοὺς παραπορευομένους καὶ πρὸς κάθε κατεύθυνση, ὁ κοθόρνος (σημ. ὑπόδημα ποὺ φοροῦσαν στὶς ἀρχαῖες τραγωδίες) ποὺ ταιριάζει καὶ στὰ δύο πόδια, αὐτὴ ποὺ σκορπίζει στὸν ἄνεμο τὰ ἄχυρα, ἔλαβε ἐξουσία ἀπὸ τὴν καινοτόμο κακουργία καὶ τὴν ἐπινόηση κατὰ τῆς ἀλήθειας. Γιατὶ ἦταν τὸ πρόσχημα νὰ φαίνεται ὅμοιο καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς εὐσεβείας, καὶ ἐννοοῦμε τὴν τότε ἐπινοηθεῖσα μεσότητα...

   Εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν πύργο τῆς Χαλάνης, ὁ ὁποῖος καλῶς χώρισε τὶς γλῶσσες, ὅπως ἄξιζε σὲ αὐτές, γιατὶ γιὰ κακό ἔγινε αὐτὴ ἡ συμφωνία, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸ συνέδριο τοῦ Καϊάφα, στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς καταδικάστηκε, εἴτε γιὰ κάτι ἄλλο παρόμοιο, ἔτσι πρέπει νὰ ὀνομαστεῖ αὐτὴ ἡ σύνοδος (σημ. ἔτσι πρέπει νὰ ὀνομαστεῖ καὶ ἡ σημερινὴ σύνοδος, ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ μεσότητα καὶ ἡ προδοσία κυριαρχεῖ), ποὺ ἀνέτρεψε καὶ ἀνακάτεψε καὶ ἐπέφερε σύγχυση στὰ πάντα. Διότι... ἄνοιξε τὴν θύρα στὴν ἀσέβεια μὲ τὰ γραφόμενα καὶ λεγόμενα περὶ μεσότητος καὶ ἐκεῖνοι ἀποδείχθηκαν σοφοὶ στὸ νὰ κάνουν τὸ κακό, τὸ καλὸ ὅμως δὲν ἤξεραν νὰ τὸ κάνουν!».

   Καμία μεσότητα λοιπὸν δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους σὲ θέματα πίστεως. Ὅσοι τὴν ἐπιδιώκουν, εἴτε ὡς αἱρετικοί οἰκουμενιστές, εἴτε ὡς ἀγωνιστὲς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς «ἀντιοικουμενιστές», εἶναι κατὰ τὰ λεγόμενά τῶν Ἁγίων, ἀσεβεῖς ἢ δυσσεβεῖς, πλανεμένοι, ζιζάνια, δοκησίσοφοι καὶ ἀρχιερομανεῖς (κατὰ τὸν ἅγ. Θεόδωρο τὸν Στουδίτη), σοφοὶ στὸ νὰ κάνουν τὸ κακό καὶ ὄχι τὸ καλό.

   Τὸ εἶπαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ εἶναι σὲ ὅλους μας γνωστό: Μέση ὁδός σὲ θέματα πίστεως δὲν ὑπάρχει.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Κλασσικὸς φιλόλογος, Ἱστορικός

Πηγή

Γρηγόριος ο Θεολόγος: "...αποστρεφώμεθα τούς ετέρως φρονούντας, μη της νόσου μεταλάβωμεν"!

Μητρόπολη Χίου:

Πουθένα ενότητα. Ούτε στην εκκλησία. Ακόμη και στην Εκκλησία της Ελλάδος έχουμε τους παλαιοημερολογίτες.

Πληθώρα μηνυμάτων περιλαμβάνει το σημερινό κυριακάτικο κήρυγμα της Μητρόπολης Χίου. Μιλάει για τον πόλεμο και την ειρήνη, αλλά και την απούσα ενότητα της Εκκλησίας...

Γράφει:

Δυ­στυ­χως, η ε­νο­τη­τα αυ­τη δεν κρα­τη­σε. Ε­να με­γα­λο με­ρος της χρι­στι­α­νο­συ­νης α­πο­μα­κρυν­θη­κε και α­πε­τε­λε­σε τον πα­πι­σμο. Κι ο πα­πι­σμος δι­α­σπα­σθη­κε και δη­μι­ουρ­γη­θη­κε ο προ­τε­σταν­τι­σμος, που ει­ναι χω­ρι­σμε­νος σε 2.000 ο­μο­λο­γι­ες και δογ­μα­τα.

Αλ­λα και στην Εκ­κλη­σι­α της Ελ­λα­δος δεν ε­χου­με ε­νο­τη­τα. Ε­να με­ρος των Χρι­στια­νων, με α­φορ­μη το η­με­ρο­λο­γιο, ε­φυ­γε και ε­κα­νε δι­κη του πα­ρα­τα­ξη, αυ­τη των πα­λαι­ο­η­με­ρο­λο­γι­των. Αλ­λα κι αυ­τοί δεν ε­μει­ναν ε­νω­με­νοι. Δι­α­σπα­σθη­καν σε δι­α­φο­ρα κομ­μα­τια.

Πηγή: agioritikovima

Σχόλιο «Π.Π.»:

Σεβασμιώτατε, ἀπὸ τὸ κήρυγμά σας ἀπουσιάζει τὸ κυριότερο· ἡ ἀλήθεια καὶ τὸ διὰ ταῦτα. Ἀναφέρεσθε στὴν ἀρχιερατικὴ προσευχὴ τοῦ Κυρίου καὶ στὸ χωρίο «Πα­τε­ρα, δω­σε ο­λοι ο­σοι πι­στεύ­ουν σ’ ε­με­να να ει­ναι ε­νω­με­νοι», ἀλλὰ σᾶς διαφεύγει ὅτι τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι» προϋποθέτει καὶ στηρίζεται στὸ «ἐν ἀληθείᾳ»:

«ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστι».

Δεῖτε πόσο ὡραῖα μᾶς τὸ διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁμιλῶν κι αὐτὸς γιὰ τὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ τοῦ Κυρίου:

                             (Ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Εἰρηνικὸς Α΄, ἐπὶ τῇ ἑνώσει τῶν μοναζόντων, μετὰ σιωπήν, ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ», κεφ. κβ΄).

Ἡ ἑνότητα, Σεβασμιώτατε, ἐπιτυγχάνεται ὅταν ἀγωνιζόμαστε ὅλοι μὲ βάση στερεὰ τὴν Εὐαγγελικὴ πίστη, τὴν ἀλήθεια, στηριζόμενοι καὶ φυλάσσοντες τὴν Παράδοση ποὺ λάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καί, βέβαια, μὴ φοβούμενοι (ὅπως μᾶς θυμίζει ὁ Ἅγιος) ὅσους δύνανται νὰ μᾶς βλάψουν στὰ ὑλικὰ πράγματα, ἀφαιρώντας μας εἴτε τὴν περιουσία, εἴτε τοὺς δεσποτικοὺς θρόνους, εἴτε βλάπτοντας τὸ ἴδιο μας τὸ σῶμα. Καὶ ἐπὶ πλέον (γράφει ὁ Θεολόγος πατήρ), τότε παραμένουμε ἐν τῇ πίστει, καὶ τῇ ἀληθείᾳ, καὶ ἀσφαλῶς ἐν τῇ ἑνότητι, ὅταν ἀποστρεφόμαστε τοὺς «ἑτέρως φρονοῦντας ὡς λύμην τῆς ἀληθείας»!

Τί ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχουν στὴν Ἱεραρχία στὴν ὁποία ἀνήκετε καὶ στὸ Οἰκουμενικὸ πατριαρχεῖο τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ζηζιούλα; Πῶς "ἀποτελεῖτε ἕνα σῶμα"; Εἶστε σῶμα ἀληθευόντων ἢ συνονθύλευμα ἑτεροδιδασκαλούντων;

Λέτε: «Πουθένα ενότητα. Ούτε στην εκκλησία. Ακόμη και στην Εκκλησία της Ελλάδος έχουμε τους παλαιοημερολογίτες». Σᾶς βολεύει νὰ μιλᾶτε γιὰ τοὺς Παλαιοημερολογῖτες καὶ τὰ σχίσματά τους, ὑπονοώντας ἀσφαλῶς ὅτι ΜΟΝΟ στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὑπάρχει ἡ ἑνότητα καὶ ἡ ἀλήθεια.

Καθρεπτίσατε, λοιπόν, τὸ κήρυγμά σας καὶ τὴν συμπεριφορά σας, καὶ τὴν «ἑνότητα» τῆς Συνόδου στὴν ὁποία ἀνήκετε, Σεβασμιώτατε, στὸν λόγο τοῦ Ἁγίου:

Γιὰ ποιά ἑνότητα Πίστεως μιλᾶτε, ὅταν ὑποδέχεσθε «ἀγαλλομένῳ ποδὶ» τὸν ἡγέτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ. Βαρθολομαῖο, ποὺ ἀποδέχεται ὡς Ἐκκλησία τοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι (ὅπως παραδέχεσθε) ἀποκόπηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ δημιούργησαν αἱρέσεις καὶ 2000 ὁμολογίες;

Γιὰ ποιά ἑνότητα μιλᾶτε, ὅταν ἀποδέχεσθε ἀδιαμαρτύρητα καὶ κοινωνεῖτε, καὶ συλλειτουργεῖτε μὲ Ἐπισκόπους ποὺ τιμοῦν ὡς Ἐκκλησία τὸν Παπισμό, ὅπως ὁ Σύρου Δωρόθεος; Ποὺ ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι αἱρετικοὶ οἱ Παπικοί, ὡς ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος; Ποὺ κακοδοξοῦν καὶ διδάσκουν ἀμετανοήτως περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας» ὡς ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος;

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι, μᾶς δείχνουν τὸ δρόμο: 

Ὄχι ἐναγκαλισμὸ τῶν ἑτέρως φρονούντων καὶ διδασκόντων, ὄχι χειροφίλημα τοῦ ἐμμένοντος εἰς τὴν αἵρεση καὶ προωθοῦντος τὴν Πανθρησκεία Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἀλλὰ ἀποστροφὴ καὶ χωρισμός! Θὰ τοὺς ἀκολουθήσετε;

______________________________________________________________________

Μητρόπολη Χίου:

Πουθένα ενότητα. Ούτε στην εκκλησία. Ακόμη και στην Εκκλησία της Ελλάδος έχουμε τους παλαιοημερολογίτες.

agioritikovima (ἐδῶ) 

Πληθώρα μηνυμάτων περιλαμβάνει το σημερινό κυριακάτικο κήρυγμα της Μητρόπολης Χίου. Μιλάει για τον πόλεμο κα ιτην ειρήνη, αλλά και την απούσα ενότητα της Εκκλησίας...

Αναλυτικά αναφέρει:

Κυ­ρια­κη κε΄ Ε­πι­στο­λων

22 Νο­εμ­βρι­ου 2015

(Ε­φεσ. δ΄ 1-7)

«Σπου­δα­ζον­τες τη­ρεί­ν τη­ν ε­νο­τη­τα του πνεύ­μα­τος εν τω συν­δε­σμω της ει­ρη­νης».

Να ε­πι­με­λεί­σθε και να α­γω­νι­ζε­σθε να δι­α­τη­ρεί­τε την ε­νο­τη­τα, με την ο­ποί­α το Α­γιο Πνεύ­μα σας ε­χει συν­δε­σει, ε­χον­τας ως συν­δε­σμο την ει­ρη­νη, η ο­ποί­α θα βα­σι­λεύ­ει μα­τα­ξυ σας και θα σας ε­νω­νει σε ε­να πνευ­μα­τι­κο σω­μα. Να ε­χου­με ε­νο­τη­τα, α­δελ­φοί μου, μας συμ­βου­λεύ­ει ο Α­πο­στο­λος Παύ­λος, να ζού­με μο­νοι­α­σμε­νοι σαν μι­α οι­κο­γε­νεια που ε­χει ε­να Πα­τε­ρα, το Θε­ο.

Πο­σο μα­κριά ει­ναι δυ­στυ­χως ο κο­σμος α­π’ αυ­τη την ε­νο­τη­τα! Στον προ­η­γού­με­νο αι­ω­να ε­γι­ναν δυ­ο παγ­κο­σμιοι πο­λε­μοι. Τα ε­θνη δι­αι­ρε­θη­καν σε δυ­ο με­γα­λες πα­ρα­τα­ξεις. Ε­κα­τομ­μυ­ρια νε­κροί και τραυ­μα­τι­ες, ε­κα­τομ­μυ­ρια χη­ρες και ορ­φα­να, α­στε­γοι και πει­να­σμε­νοι. Πο­λεις κα­τα­στρα­φη­καν. Το­σο αι­μα και δα­κρυ­α, πο­νος και θλι­ψη! Ε­βα­λαν μυα­λο οι αν­θρω­ποι με­τα α­π’ ο­λη αυ­τη την κα­τα­στρο­φη; Ι­δρυ­θη­κε ε­νας παγ­κο­σμιος ορ­γα­νι­σμος, ο Ορ­γα­νι­σμος Η­νω­με­νων Ε­θνων, με σκο­πο τα ε­θνη να λυ­νουν τις δι­α­φο­ρες τους ει­ρη­νι­κα, με δι­α­λο­γο, με συ­ζη­τη­ση, με δι­και­η κρι­ση ο­λων των ε­θνων. Δυ­στυ­χως ο Ο.Η.Ε. δεν κα­τα­φε­ρε να στα­μα­τη­σει τους πο­λε­μους. Α­πο τις 26 Ι­ου­νι­ου 1945 που ι­δρυ­θη­κε στο Σαν Φραν­τζι­σκο της Α­με­ρι­κης και αρ­χι­σε να λει­τουρ­γεί α­πο τις 24 Ο­κτω­βρι­ου 1945, πο­σες φω­τι­ες πο­λε­μου α­να­ψαν σε ο­λο τον κο­σμο με κιν­δυ­νο, σε πολ­λες πε­ρι­πτω­σεις, ε­ναν τρι­το παγ­κο­σμιο πο­λε­μο! Στην πρω­τη πα­ρα­γρα­φο του προ­οι­μι­ου του Κα­τα­στα­τι­κού Χαρ­τη του Ορ­γα­νι­σμού α­να­φε­ρε­ται: «Να σω­σου­με τις ε­περ­χο­με­νες γε­νι­ες α­πο τη μα­στι­γα του πο­λε­μου, που στο δι­α­στη­μα μιάς γε­νιάς ε­πι­σω­ρευ­σε α­φα­τη θλι­ψη στην αν­θρω­πο­τη­τα».

Δυ­στυ­χως ο Ο.Η.Ε. που υ­πο­σχε­θη­κε να κα­ταρ­γη­σει τον πο­λε­μο και να φε­ρει ει­ρη­νη στον κο­σμο, δεν ε­χει στα­θε­ρα θε­με­λια. Καί ση­με­ρα υ­παρ­χουν κρα­τη που οι πο­λι­τες ε­χουν με­τα­ξυ τους μι­σος και παίρ­νουν τα ο­πλα, σκο­τω­νουν και σκο­τω­νον­ται και δη­μι­ουρ­γούν δυ­στυ­χι­α, πο­νο, προ­σφυ­για, δα­κρυ­α, πολ­λα δει­να. Ε­τσι η­ταν και η Κοι­νω­νι­α των Ε­θνων, που ι­δρυ­θη­κε με­τα τον Πρω­το Παγ­κο­σμιο Πο­λε­μο και δι­α­λυ­θη­κε τις πα­ρα­μο­νες του Δευ­τε­ρου Παγ­κο­σμι­ου Πο­λε­μου. Α­πε­τυ­χε το σκο­πο της. Ε­πε­κρα­τη­σε το δι­και­ο του ι­σχυ­ρο­τε­ρου. Το ι­διο συμ­βαί­νει και ση­με­ρα. Τα μι­κρα κρα­τη υ­πο­φε­ρουν και α­δι­κούν­ται, τα με­γα­λα και ι­σχυ­ρα κρα­τη κα­νουν ο,τι θε­λουν.

Αλ­λα ε­νο­τη­τα δεν υ­παρ­χει ου­τε και με­σα στο ι­διο κρα­τος. Οι αν­θρω­ποι που ζούν με­σα σ’ ε­να κρα­τος, μι­λούν την ι­δια γλωσ­σα, ε­χουν την ι­δια πι­στη, τα ι­δια ή­θη και ε­θι­μα, το ι­διο νο­μι­σμα, δυ­στυ­χως αλ­λη­λο­μι­σούν­ται. Το σα­ρα­κι της δι­χο­νοι­ας που το­ση θλι­ψη ε­χει φε­ρει και στην πα­τρι­δα μας με το­σους εμ­φυ­λι­ους πο­λε­μους, κα­τα­στρε­φει συ­νε­χως τις κοι­νω­νι­ες.

Αλ­λα μη­πως υ­παρ­χει αυ­τη η ε­νο­τη­τα με­σα στην οι­κο­γε­νεια; Τα γε­γο­νο­τα α­πο­δει­κνυ­ουν ο­τι οι­κο­γε­νει­ες που ζούν ει­ρη­νι­κα, αρ­μο­νι­κα, χω­ρις δι­αι­ρε­σεις, ει­ναι σπα­νι­ες. Ο,τι θε­λει κα­νει ο κα­θε­νας, ο πα­τε­ρας, η μη­τε­ρα, τα παι­διά, χω­ρις να συ­ζη­τούν πρω­τα το κα­θε­τι.

Στα ε­θνη, στα κρα­τη, στην οι­κο­γε­νεια δεν υ­παρ­χει ε­νο­τη­τα. Μη­πως υ­παρ­χει στην Εκ­κλη­σι­α; Θα ε­πρε­πε οι Χρι­στια­νοί, κλη­ρος και λα­ος που πι­στεύ­ουν στο Θε­αν­θρω­πο Λυ­τρω­τη μας να ει­μα­στε ε­νω­με­νοι και τι­πο­τα να μη μας δια­σπα. «Πα­τε­ρα, δω­σε ο­λοι ο­σοι πι­στεύ­ουν σ’ ε­με­να να ει­ναι ε­νω­με­νοι» ζη­τη­σε ο Χρι­στος μας α­πο το Θε­ο Πα­τε­ρα τη νυ­χτα του Μυ­στι­κού Δεί­πνου. Στα πρω­τα χρο­νια η Εκ­κλη­σι­α η­ταν ε­νω­με­νη. Οι χρι­στια­νοί λει­τουρ­γού­σαν σαν να ει­χαν μι­α καρ­διά κι ε­να σω­μα. Κι οι ει­δω­λο­λα­τρες βλε­πον­τας αυ­τη την α­γα­πη, την ε­νο­τη­τα, την ει­ρη­νη με­τα­ξυ των Χρι­στια­νων, πι­στευ­αν στο Χρι­στο.

Δυ­στυ­χως, η ε­νο­τη­τα αυ­τη δεν κρα­τη­σε. Ε­να με­γα­λο με­ρος της χρι­στι­α­νο­συ­νης α­πο­μα­κρυν­θη­κε και α­πε­τε­λε­σε τον πα­πι­σμο. Κι ο πα­πι­σμος δι­α­σπα­σθη­κε και δη­μι­ουρ­γη­θη­κε ο προ­τε­σταν­τι­σμος, που ει­ναι χω­ρι­σμε­νος σε 2.000 ο­μο­λο­γι­ες και δογ­μα­τα.

Αλ­λα και στην Εκ­κλη­σι­α της Ελ­λα­δος δεν ε­χου­με ε­νο­τη­τα. Ε­να με­ρος των Χρι­στια­νων, με α­φορ­μη το η­με­ρο­λο­γιο, ε­φυ­γε και ε­κα­νε δι­κη του πα­ρα­τα­ξη, αυ­τη των πα­λαι­ο­η­με­ρο­λο­γι­των. Αλ­λα κι αυ­τοί δεν ε­μει­ναν ε­νω­με­νοι. Δι­α­σπα­σθη­καν σε δι­α­φο­ρα κομ­μα­τια.

Βλε­πον­τας πο­σο δυ­σκο­λο πραγ­μα ει­ναι η ε­νο­τη­τα των αν­θρω­πων, ο Α­πο­στο­λος Παύ­λος συ­νι­στα στους Χρι­στια­νούς να μεί­νουν ε­νω­με­νοι. Να για­τι η Εκ­κλη­σι­α μας σε κα­θε Θεί­α Λει­τουρ­γι­α πα­ρα­κα­λεί το Θε­ο να δι­α­λυ­ει κα­θε φι­λο­νι­κι­α και δι­χο­νοι­α με­τα­ξυ των πι­στων και οι Χρι­στια­νοί να δι­νουν το πα­ρα­δειγ­μα της ε­νο­τη­τας.

Ο σα­τα­νας, α­δελ­φοί μου, δια­ιρεί τον κο­σμο, ο Χρι­στος τον ε­νω­νει. Ας πα­ρα­κα­λού­με τον Κυ­ριό μας να δι­νει ε­νο­τη­τα και ο­μο­νοι­α στα σπι­τια μας, στις πο­λεις και στην πα­τρι­δα μας, στα γει­το­νι­κα κρα­τη και σ’ ο­λο τον κο­σμο. Α­μην.

Οι Οικουμενιστές Επίσκοποι, δεν είναι διάδοχοι των Αποστόλων, π. Θεόδ. Ζήσης

Ὁ γνωστὸς Πατρολόγος καθηγητὴς  Πανεπιστημίου π. Θεόδωρος Ζήσης, σὲ μία ἀπὸ τὶς τακτικὲς ὁμιλίες του, ἐξήγησε τὸν θαυμάσιο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου «Εἰς τὸν μέγαν Ἀθανάσιον ἐπίσκοπον Ἀλεξανδρείας» (Λόγ. ΚΑ΄). Παρουσιάζουμε ἀπομαγνητοφωνημένη τὴν ὁμιλία αὐτή, γιατὶ παρουσιάζει μεγάλες ἀλήθειες. Κυρίως δέ, γιατὶ διαζωγραφίζει τὴν αἰτίαν τῆς τραγωδίας τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, ὄχι λιγότερο καὶ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν.

Μὲ καφὲ χρῶμα χρωματίζουμε τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου καὶ μὲ μπλὲ τὴν ἑρμηνεία καὶ τὸν σχολιασμὸ τοῦ π. Θεοδώρου.

Κεντρικὸ συμπέρασμα τοῦ λόγου τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, εἶναι ὅτι οἱ αἱρετικοί, καὶ ὅπως τὸ κατοχυρώνει ὁ π. Θεόδωρος καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, δὲν εἶναι διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων!

Καὶ τὸ ἐρώτημα (γιατὶ με κάθε ὁμιλία του ὁ π. Θεόδωρος, διδάσκοντας τὸ πρακτέον, ἐπιβαρύνει τὴν θέση τὴν δική του καὶ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, ἀφοῦ γνωρίζουν τὶ πρέπει νὰ κάνουν, ἀλλὰ δὲν τὸ κάνουν): Γιατί συνεχίζετε, π. Θεόδωρε, ἐσεῖς καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες σας, νὰ κοινωνεῖτε μὲ τοὺς μὴ διαδόχους τῶν Ἀποστόλων Οἰκουμενιστὲς ψευδεπισκόπους; Καὶ γιατί, ἐνῶ δική σας ἐφεύρεση εἶναι ὁ ὅρος «ὀνοματοκρυπτισμός», (ποὺ δηλώνει ὅτι εἶναι αἱρετικοί, ὅσοι ἀρνοῦνται νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικούς, ὥστε νὰ προφυλάξουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς ἐπικοινωνίας μαζί τους), γιατί δὲν κατονομάζετε ὡς «Σύναξη Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους; Μήπως, διότι τότε θὰ πρέπει νὰ διακόψετε τὴν κοινωνία μαζί τους καί, ἐπειδὴ δὲν τὸ ἀντέχετε, βγάλατε ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὅσους τὸ ἔκαναν;

Συμπλήρωμα του κηρύγματος για τον Μ. Αθανάσιο

π. Θεοδώρου Ζήση

«Τραφεὶς δὲ οὕτω καὶ παιδευθείς, ὡς ἔδει γε καὶ νῦν τοὺς λαοῦ προστήσεσθαι μέλλοντας», ὅπως πρέπει νὰ παιδεύονται αὐτοὶ ποὺ πρόκειται νὰ γίνουν προεστοὶ τοῦ λαοῦ, Ἐπίσκοποι, κληρικοί, «καὶ τὸ μέγα τοῦ Χριστοῦ σῶμα μεταχειρίζεσθαι», καὶ νὰ μεταχειρισθεῖ τὸ μέγα Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία, «κατὰ τὴν μεγάλην τοῦ Θεοῦ βουλήν ...τῶν ἐγγιζόντων εἷς τῷ ἐγγίζοντι Θεῷ γίνεται, καὶ τῆς ἱερᾶς ἀξιοῦται στάσεώς τε καὶ τάξεως», καὶ ἀξιώνεται νὰ γίνει ἱερεύς, «καὶ πᾶσαν τὴν τῶν βαθμῶν ἀκολουθίαν διεξελθών, ...τὴν τοῦ λαοῦ προεδρίαν πιστεύεται», τοῦ ἐμπιστεύεται ἡ προεδρία τοῦ λαοῦ, νὰ εἶναι Ἐπίσκοπος τοῦ λαοῦ, «ταυτὸν δὲ εἰπεῖν, τῆς οἰκουμένης πάσης ἐπιστασίαν».

Δέστε τώρα· τὸ νὰ γίνει κανένας Ἐπίσκοπος σὲ μία ἐπαρχία, δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ περιορίζεις ἐκεῖ τὴν δρᾶσιν σου. Ξέρετε τί σημασία ἔχει αὐτό; Ἔχει σημασία ὅτι, ἂν κάποιος τώρα, ἂς ποῦμε ὁ

"Χρηστός ο νέος ζυγός... αλλά δια την ελπίδα".

Κείμενο: 
(Γρηγορίου Θεολόγου, Ἔργα 5, «Πατερικαὶ Ἐκδόσεις “Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς” Λόγος ΜΕ΄, σελ. 188-191).

 «...ΙΖʹ. Ἄξιον δὲ μηδὲ τὸν τῆς βρώσεως τρόπον παραδραμεῖν, ὅτι μηδὲ ὁ νόμος, ἄχρι καὶ τούτου, τὴν θεωρίαν φιλοπονῶν ἐν τῷ γράμματι. Ἀναλώσομεν γὰρ τὸ θῦμα κατὰ σπουδήν, καὶ ἄζυμα ἐπὶ

Ο αγώνας του Αγίου Γρηγορίου κατά της αιρέσεως όπως διαζωγραφίζεται στὴν Υμνογραφία.

Ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες πλέον δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἐλπίδα. Ὑπηρετοῦν μὲ συνέπεια τὴν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Πανθρησκείας καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, φοβούμενοι τοὺς Οἰκουμενιστές!

Οἱ χιλιάδες, ὅμως, ἱερεῖς, οἱ θεολόγοι, οἱ εὐσεβεῖς πιστοί, δὲν βλέπουν ὅτι ἐμπιστεύονται ἀνθρώπους-Ἐπισκόπους ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ καθήκοντά τους, ποὺ ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ ὑποδεικνύουν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησιας; Δὲν βλέπουν ὅτι πλέον εἶναι «μισθωτοὶ» ποιμένες; Ὅσοι χριστιανοὶ πηγαίνουν ἀπὸ πρωΐ στοὺς Ναοὺς καὶ παρακολουθοῦν μὲ εὐλάβεια, τί ἀκοῦνε στὰ ψαλλόμενα καὶ ἀναγινωσκόμενα; Τί διαβάζουν στὰ Συναξάρια;

Δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά, ὅτι οἱ Ἅγιοι ποὺ ἔζησαν σὲ καιρὸ αἱρέσεων, ΠΡΩΤΟ καὶ κύριο μέλλημά τους ἦταν ἡ καταπολέμηση τῶν αἱρέσεων;

Μποροῦν νὰ μᾶς ὑποδείξουν Ἕνα Ἅγιο, ὁ ὁποῖος σὲ καιρὸ αἱρέσεως ἠσχολεῖτο μὲ συσίτια, συμμετεῖχε σὲ συλλείτουργα παρόντων τῶν αἱρετικῶν (Οἰκουμενιστῶν) Ἐπισκόπων καὶ συμμετεῖχε σὲ φιέστες ὑποδοχῆς τοῦ ἑκάστοτε μὴ καταδικασμένου ἀκόμα αἱρεσιάρχη;

Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι. Διότι κάθε Ἅγιος, ὅταν ἀντιλαμβανόταν τὴν ὕπαρξη κάποιας αἱρέσεως, ὅταν μάθαινε ὅτι αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι, ἀρχιμανδρῖτες, ἱερεῖς ἁλώνιζαν τὴν Ἐκκλησία, ἀναλάμβανε ἀγώνα τιτάνιο κι πολλὲς φορὲς αἱματηρό, γιὰ νὰ ἀποκρούσει τὴν αἵρεση μὲ λόγια, μὲ συγγράμματα, μὲ συμβουλές, μὲ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ὅταν αὐτοὶ μὲ τὴν βοήθεια τῆς κρατικῆς ἐξουσίας προσπαθοῦσαν νὰ καταλύσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὑπαγάγουν ὅλους στὴν αἵρεση.

Καὶ τότε αὐτὸς ὁ ἀγώνας ἐγίνετο γιὰ μιὰ ὁποιαδήποτε αἵρεση. Σήμερα, ὅμως, δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ αἵρεση, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Οἱ Οἰκουμενιστὲς (εἴτε τὸ καταλαβαίνουν, εἴτε ὄχι) μᾶς ὁδηγοῦν στὴν Πανθρησκεία καὶ τὸν Ἀντίχριστο!

Ὅλοι ἐμεῖς λοιπόν, ὅσοι θέλουμε νὰ εἴμαστε πιστοί, πῶς ἀνεχόμαστε οἱ Ποιμένες μας νὰ ἀρκοῦνται σὲ μεγαλοπρεπεῖς Ἑσπερινοὺς καὶ Θ. Λειτουργίες, σὲ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα, ὅπου ὁ ἕνας ἐγκωμιάζει τὸν ἄλλον Μητροπολίτη ὡς ἄλλο σύγχρονο Ἅγιο, τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτοί, ὄχι μόνο δὲν μιμοῦνται τοὺς Ἁγίους καὶ ἀρνοῦνται νὰ πολεμήσουν τὴν αἵρεση, ἀλλὰ καὶ ἀπαγορεύουν νὰ μιλᾶ κάποιος γι’ αὐτήν; Ποὺ ἤδη ἔχουν τιμωρήσει ἱερωμένους ποὺ τολμήσαν νὰ τὰ βάλουν μὲ τοὺς αἱρετικούς πατριάρχες καὶ μητροπολίτες, καὶ ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ πάρουν Συνοδικὴ ἀπόφαση γιὰ περαιτέρω λογοκρισία καὶ φίμωση τῶν ἱστολογίων ποὺ ἀντιτίθενται στὴν Παναίρεση;

Αὐτὰ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; Αὐτὰ ἔκανε ὁ Χριστός; Καὶ πῶς τολμοῦν οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι νὰ διακηρύσσουν αὐτάρεσκα ὅτι εὑρίσκονται «εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ», ὅταν δὲν κάνουν ὅ,τι ἔκανε ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοί του καὶ οἱ Ἅγιοι; Ὅταν δὲν «ἀπομειώνουν τὰ σκοτώδη νέφη τῶν αἱρέσεων»; Ὅταν δὲν φράσσουν τὸ «ψυχόλεθρον τῶν αἱρέσεων» ποτάμι, ὅπως ἔκανε ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος Γρηγόριος;

Εἶναι καιρός, εἶναι ΕΠΕΙΓΟΝ, ἀφοῦ κανεὶς ἁρμόδιος δὲν κινεῖται, νὰ πάρουν τὴν πρωτοβουλία οἱ Πιστοί. Νὰ ζητήσουν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ἐπισκόπους νὰ καταδείξουν τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς Παναιρέσεως καὶ νὰ τοὺς ἀποκηρύξουν.

Νὰ ζητήσουν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους νὰ ἀναιρέσουν τὶς κακοδοξίες τῶν Παν-αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, «ἵνα διαφυλλάξουν τὴν ποίμνην τους». Ἂς τοὺς παρουσιάσουν οἱ πιατοὶ ὡς παράδειγμα τοὺς Ἁγίους, τὸν τρόπο ποὺ αὐτοὶ καταπολέμησαν τὶς αἱρέσεις. Τοὺς Ἁγίους μάλιστα τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου: Ἀθανάσιο, Κύριλλο, Βασίλειο, Γρηγόριο, Μάξιμο, Χρυσόστομο κ.λπ.

Καὶ σημειωτέον, οἱ Ἅγιοι πολέμησαν τὶς αἱρέσεις, πρὶν κάποια Σύνοδος καταδικάσει τοὺς αἱρετικούς. Προετοίμασαν οἱ Ἅγιοι τὸ κλίμα γιὰ τὴν σύγκληση Συνόδου. Ἑτοίμαζαν τὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν Σύνοδο ποὺ στὴν συνέχεια κατεδίκαζε τοὺς αἱρετικοὺς: Ἀρειανούς, Πνευματομάχους κ.ἄ. Γιατί, ἀλήθεια! πῶς θὰ συγκληθεῖ μιὰ Σύνοδος γιὰ νὰ καταδικάσει μιὰ αἵρεση, ἂν προηγουμένως δὲν ἀρχίσει ἡ καταγγελία τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν φορέων της ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους; Ἂν δὲν ἔχει ὑπάρξει μιὰ ζύμωση, μιὰ προεργασία, διαμαρτυρίες στὴν Σύνοδο, ἀποτειχίσεις κ.λπ.;

Εἴμαστε ὑποκριτές, ὅσοι ἀντιλαμβανόμαστε τὴν Παναίρεση, ἀλλὰ ἀρκούμαστε μόνο στὴν ἐπισήμανση. Καὶ καλὰ δὲν ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτήν, ἀποτειχιζόμενοι. Ὅμως, γιατί δὲν ἀπαιτοῦμε οἱ ἁρμόδιοι Ποιμένες, ποὺ γνωρίζουν (πρέπει νὰ γνωρίζουν) τὰ τῆς αἱρέσεως, νὰ δραστηριοποιηθοῦν κατ’ αὐτῆς;

Ἂς παρακολουθήσουμε στὴ συνέχεια στὰ τροπάρια (α) καὶ στὸ Συναξάρι τοῦ Ἁγίου (β), τὸν ἀγῶνα του ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου κατὰ τῶν αἱρέσεων κι ἂς τὰ συγκρίνουμε μὲ τὶς πράξεις τῶν συγχρόνων ἀδιαφόρων Ποιμένων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν καὶ ἂς πράξουμε τὸ αὐτονόητο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

(ΕΣΠΕΡΙΝΟ καὶ ΟΡΘΡΟ)

Ὄρθρος εὐσεβείας φαεινός, ἀκτῖνα τὴν τρισήλιον, εἰσδεδεγμένος ἐξανέτειλας, καὶ νύκτα τὴν ζοφεράν, δυσσεβῶν αἱρέσεων, αἴγλῃ τῶν σοφῶν σου διδαγμάτων, ἐδίωξας καὶ ψυχάς, Πάτερ τῶν πιστῶν κατεφαίδρυνας.

Ῥείθροις τῶν σοφῶν, δογμάτων σου πάνσοφε, Ἀρείου τὸν νοῦν τὸν θολερώτατον κατεξήρανας, ἐν γαλήνῃ φυλάττων τὴν ποίμνην σου, ἀπερίκλυστον, καθάπερ λογικὴν κιβωτόν, ᾗπερ εὐσεβείας σπέρματα, ἐναπέθου τὸ κάλλος τῶν λόγων σου.