Γιατί μας παρουσιάζετε Ευαγγελική εντολή, που δεν την εφαρμόζετε;

         Ἡ  Σύνοδος

Πηγή

   Ἦταν μέσα τοῦ 5ου αἰώνα. Ὁ δράκων λυσσομανοῦσε εἴκοσι καὶ πλέ­­ον χρόνια. Δικέφαλος! Αὐτὴ τὴ φορὰ θαρροῦσε πὼς τὰ εἶχε καταφέρει. Εἶχε στριμώξει τὴν Ἐκκλησία ἄγρια. Ἀπὸ τὴ μία μὲ τὴ χυδαία αἵρεση τοῦ Νε­στοριανισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἄλλη μὲ τὴν ὕ­πουλη διαστροφὴ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ.

   Κυριάρχησε ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς αὐτοκρατορίας. Θὰ «τελειώσει» ἐπιτέλους τὴν Ἐκκλησία…

   Τότε φανερώθηκε ἡ Σύνοδος!

   Τὸ τέρας τρόμαξε. Τὰ δολερά του μάτια γέμισαν φόβο. Μπροστά του ἄστραψε πύρινη ρομφαία. Ἦταν ἡ Σύνοδος. Ἡ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνας. Ἡ Δ΄ Οἰκουμενική. Τῶν 630 θεοφόρων Πατέρων. Μὲ μιὰ καὶ μόνη σπαθιὰ θέρισε καὶ τὰ δυό του κεφάλια. Μὲ τὸν Ὅρο της, τὸ «Δόγμα τῆς Χαλκηδόνος»· ἕνα κείμενο θεόπνευστο, «μέλος ἐναρμόνιον θεολογίας».

 Σ᾿ αὐτὸ οἱ «θεηγόροι ὁπλῖται» τῆς «παρατάξεως Κυρίου» διετύπωσαν τὴν αἰώνια ὁμολογία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Χριστός, ἡ μόνη καὶ τελικὴ ἀλήθεια τοῦ κόσμου, εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Εἶναι «εἷς ἐν δύο φύσεσιν»· ἕνας μὲ δύο φύσεις, θεία καὶ ἀνθρώπινη. Μὲ τὴ λέξη «εἷς» ἀνέτρεψαν τὴ διχαστικὴ ψευδολογία τῶν Νεστοριανῶν ποὺ μιλοῦσαν γιὰ δύο υἱούς, (υἱὸ Θεοῦ καὶ υἱὸ ἀνθρώπου). Μὲ τὴ διατύπωση «ἐν δύο φύσεσιν» διέλυσαν τὰ παραληρήματα τῶν Μονοφυσιτῶν ποὺ ἐξαφάνιζαν τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ.

   Τὸ καίριο μέλημα τῆς Συνόδου ἦταν ἡ ἀλήθεια περὶ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος Σωτήρας τοῦ κόσμου. Εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ ἔγινε πραγματικὸς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει καὶ νὰ θεώσει τὸν ἄνθρωπο.

   Ἂν οἱ θεοφόροι Πατέρες σκέφτονταν καὶ ἐνεργοῦσαν ἀνθρώπινα, θὰ ἐπιδίωκαν νὰ βροῦν μιὰ συμβιβαστικὴ ἀόριστη καὶ θολὴ διατύπωση ποὺ νὰ ἱκανοποιεῖ καὶ τὶς δύο αἱρέσεις, ἢ ἔστω τὴ μία ἀπ᾿ αὐτές. Τὸν Μονοφυσιτισμό, ἂς ποῦμε, ποὺ εἶχε προέλθει ἀπὸ τοὺς ὑπερορθοδόξους τῆς ἐποχῆς καὶ φαινόταν νὰ βρίσκεται πιὸ κοντὰ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἦταν καὶ πολυπληθέστερος.

   Ὅμως συμβιβασμὸς στὰ θέματα τῆς Πίστεως εἶναι ἀδιανόητος γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὴ ἦταν ἡ στάση τοῦ Κυρίου, πού, ὅταν κάποτε πολλοὶ ἀντέδρασαν στὴ διδασκαλία Του καὶ ἔφυγαν, εἶπε στοὺς Μαθητές Του: «Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;» (Ἰω. ς΄ 67)· μήπως θέλετε νὰ φύγετε καὶ ἐσεῖς; Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ στάση τῶν Ἀποστόλων ποὺ δίδασκαν: Ὅποιος δὲν δέχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ «Θεὸν οὐκ ἔχει». Αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο μὴ τὸν βάζετε στὸ σπίτι σας «καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β΄ Ἰω. 9 καὶ 10)· οὔτε κἂν νὰ τὸν χαιρετᾶτε!

   Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ στάση καὶ ὁ τρόπος τῆς Ἐκκλησίας πάντοτε. Αὐτὸ τήρησαν καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος.

   Δεκαέξι αἰῶνες μετὰ τὸ θεοκίνητο γεγονὸς τῆς συγκλήσεως τῆς μεγάλης Συνόδου τὸ μήνυμά της παραμένει καίριο καὶ κατεξοχὴν ἐπίκαιρο, μάλιστα στὴν ἐποχὴ τούτη τῶν ἔνοχων συμβιβασμῶν καὶ κηρυγμάτων.

   Μᾶς λέει ὅτι ἡ περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθεια εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνονται ἐκ­πτώσεις σ᾿ αὐτὴν στὸ ὄνομα τῆς ὁποιασδήποτε ἐπιδιώξεως ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν. Καὶ δὲν μπορεῖ ἡ ἄδολη πίστη τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ μόνη ἀλήθεια τοῦ κόσμου, νὰ ἐκτίθεται στὸ παγκοσμιοποιημένο πολυθρησκευτικὸ παζάρι ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς δρόμους σωτηρίας.

   Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ αἰώνια παρακαταθήκη τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου πρὸς ὅλες τὶς γενιὲς τῶν πιστῶν καὶ πρὸς ἐμᾶς σήμερα:

   Μὴ συμβιβάζεστε στὰ θέματα τῆς πίστεως. Εἰς τὰ τῆς Πίστεως «οὐ χωρεῖ συγκατάβασις». Μείνετε στὴν ἀκρίβεια τῆς ἀλήθειας ποὺ σᾶς παραδώσαμε. Μὴν ἐπηρεάζεστε ἀπὸ τὸ διάχυτο πνεῦμα τοῦ πανθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ. Ὅποιος δὲν δέχεται ὅτι μόνο ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια «Θεὸν οὐκ ἔχει» (Β΄ Ἰω. 9)! Μείνετε μακριὰ ἀπὸ τὴν παπικὴ διαστροφὴ καὶ τὴν προτεσταντικὴ ἐκτροπή.

   Κρατῆστε αὐτὸ ποὺ μᾶς παραδόθηκε.

   Κρατῆστε αὐτὸ ποὺ σᾶς παραδώσαμε.

   Κρατῆστε τὴν ἀλήθεια, τὸν Χριστό, τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου!

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Σχόλιο:

"Λέγουσι αλλ' ου ποιούσι"!

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Τίτ. γ΄ 8-15

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ματθ. ε΄ 14-19

ΜΕΤΡΟ ΣΚΛΗΡΟ ΑΛΛΑ ΣΩΤΗΡΙΟ

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ

δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»

    Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν 630 ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Χαλκηδόνα τὸ 451 μ.Χ. καὶ κατεδίκασαν τὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. 

   Ἡ καταδίκη αὐτὴ ἦταν κάτι τὸ ἐπιβεβλημένο. Ἄλλωστε, ὅπως ­διαβάζουμε καὶ στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνω­σμα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυ­νόμενος στὸ μαθητή του Τίτο, ποὺ ἦ­­­­­­­­­­ταν ἐπίσκοπος στὴν Κρήτη, συμβου­­λεύει: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ», δηλα­δή, αἱρετικὸ ἄνθρωπο ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα καὶ ­διαιρέσεις στὴν Ἐκκλησία, μολονότι τὸν ­συμ­βούλευσες γιὰ πρώτη καὶ δεύτερη φορά, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον. 

   Ὁπωσδήποτε τὸ νὰ ­ἀποφεύγουμε τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ μὴν ἐπικοινω­νοῦμε μαζί τους ὅταν αὐτοὶ ἐμμένουν στὴν πλάνη, ἀ­­­πο­τελεῖ μέτρο σκληρὸ καὶ ἐπώδυνο, μέτρο ὅμως τὸ ὁποῖο εἶναι ἀπαραίτητο καὶ ὠφέλιμο. Ἂς δο­ῦ­με λοι­­πὸν ποιὰ εἶναι ἡ ὠφέλεια αὐτοῦ τοῦ σκληροῦ μέτρου.

1. Διαφυλάττει τὴν Ἐκκλησία

   Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ τῆς διακοπῆς τῆς ἐ­­­πικοινωνίας μὲ αἱρετικοὺς πρωτίστως διαφυλάττει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν κίνδυνο γενικότερης ἐκτροπῆς. Ἂν ἀφήσουμε τοὺς αἱρετικοὺς νὰ δροῦν ἀνεν­όχλητοι μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ διακινοῦν τὶς ἰδέες τους, τότε ὑπάρχει κίνδυνος νὰ παρασυρθοῦν κάποια ἀσθενὴ ὡς πρὸς τὴν πίστη μέλη της καὶ νὰ ἀ­­κολουθήσουν τὶς πλανεμένες διδασκαλίες τους. 

   Τὸν κίνδυνο αὐτὸ εἶχε ἐπισημάνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν

Η ΜΟΛΥΝΣΗ εκ του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ έχει λάβει ΤΡΑΓΙΚΕΣ διαστάσεις!

Ἡ περίπτωση

τοῦ Ναυπάκτου Ἱεροθέου,

ὁ Γόρτυνος Ἱερεμίας καὶ «Ὁ Σωτήρ»

  Ἂν χαρακτηρίζουν τὸν Ναυπάκτου ὡς νέο Μᾶρκο Εὐγενικό, ποιός χαρακτηρισμός, ἄραγε, θὰ ταίριαζε γιὰ τοὺς ἄλλους;

 Δεῖτε καὶ τὸ Βίντεο μὲ τὴν ἡρωοποίηση τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου ἀπὸ τὸν μοναχὸ Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη ποὺ ἀναρτήθηκε στὶς 8/7/2016:

   Ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος (ὁ κατὰ τὸν γραφικὸ μητροπολίτη Γόρτυνος, νέος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, ἐδῶ) ἔδωσε στὶς 4/7/2016 συνέντευξη σὲ τοπικὸ κανάλι τῆς Ναυπάκτου. Τὴ συνέντευξη τὴν δημοσιεύσαμε (ἐδῶ) καὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἑτοιμάσαμε τὸν σχολιασμὸ ποὺ ἀκολουθεῖ.

   * ΟΤΑΝ γνωρίσαμε τὶς πρῶτες πληροφορίες γιὰ τὴν στάση τοῦ Ναυπάκτου στὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», ὅτι δηλαδὴ ἀπευθυνόμενος στὸν μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα τοῦ εἶπε: «Ἀλλοιώνετε τὴ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας», γράψαμε: «Ο Ναυπάκτου πήγε στην Σύνοδο και αγωνίστηκε, την στιγμή που άλλοι (όπως ο Πειραιώς) φυγοδίκησαν. Θα τολμήσει, όμως, να διακόψει την κοινωνία με όσους αλλοιώνουν την Πίστη;» (ἐδῶ)  γιατὶ μᾶς δημιουργήθηκε ἡ ἐντύπωση ὅτι ἡ παρέμβασή του ἦταν ἀκαδημαϊκὴ κι ὄχι ὁμολογιακή, ὅτι προσπαθεῖ νὰ ἐπιβεβαιώσει τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ λόγιου μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος τὸν κολακεύει ἰδιαίτερα.

    * Στὴν συνέχεια, ὅταν ὁ Ναυπάκτου ἔδωσε τὴν πρώτη συνέντευξη γιὰ τὴν Σύνοδο -καὶ κατὰ κάποιο τρόπο ἐπιβεβαίωσε τὴν πρώτη μας ἐντύπωση- δημοσιεύσαμε ἄρθρο μὲ  τίτλο «Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος γιὰ τὴ Μεγάλη Σύνοδο», καὶ ἐπίτιτλο: «Ο Ναυπάκτου ικανοποιήθηκε που ο Πατριάρχης τον ονόμασε μεγάλο θεολόγο,  ισάξιο του Μεγάλου αιρετικού, Ιωάννη Ζηζιούλα!!! (ἐδῶ).

    Στὴν συνέντευξη ἐκείνη ὁ Ναυπάκτου, ἂν καὶ γνώστης τῆς κρυψίνοιας, τῶν ἐπὶ δεκαετίες ἀντι-ἐκκλησιαστικῶν μεθοδεύσεων καὶ τῶν δολοπλοκιῶν τῶν  Οἰκουμενιστῶν, τὴν ἐπιμονή τους (παρὰ τὶς κριτικές) νὰ ἀποστείλουν στὴν Σύνοδο Προσυνοδικὰ κείμενα ποὺ εἶχαν χαρακτηριστεῖ κακόδοξα, τὸν ἀντιΠαραδοσιακὸ Κανονισμὸ τῆς Συνόδου κ.λπ., βιάστηκε νὰ δώσει θετικὴ εἰκόνα γιὰ τὴν Σύνοδο καὶ τὴν ἀποδέχτηκε ἀδιάκριτα ὡς «πράγματι μιὰ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο»! Ποῦ ὀφειλόταν ἐκείνη ἡ εὐφορία; Γιατί ἀποδέχτηκε ὡς «Ἁγία» μιὰ Σύνοδο μὲ φανερὲς Βατικάνειες καὶ Οἰκουμενιστικὲς προδιαγραφές, αὐτός, ποὺ καυχιέται πὼς παρακολουθεῖ (ὅπως λέγει) τὰ θεολογικὰ δρώμενα ἐπιμελῶς;

   Παραθέσαμε ἐκεῖ τὸ παρακάτω λιβάνισμα ποὺ ἔκανε ὁ Ναυπάκτου στὸν ἑαυτό του (καὶ τὸ σχολιάσαμε). Εἶπε ὁ κ. Ἱερόθεος:

  «Ὁ Πατριάρχης τότε εἶπε (κατὰ τὴν διάρκεια τῶν συζητήσεων στὴ Σύνοδο) ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δύο μεγάλους θεολόγους, τὸν Περγάμου καὶ τὸν Μητροπολίτη Ναυπάκτου, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ θέματα αὐτά, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω ὅλες αὐτὲς τὶς λεπτομέρειες (σ.σ.: τῶν μεγάλων αὐτῶν θεολόγων!!! Σᾶς δούλευε ψιλὸ γαζὶ γιὰ τοὺς σκοπούς του, ἀλλὰ δὲν θελήσατε νὰ τὸ καταλάβετε! Ἂν π.χ. εἴχατε πράξει ὅ,τι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ὁ ἅγιος Μάξιμος, θὰ βλέπατε πόσο μεγάλο θεολόγο θὰ σᾶς χαρακτήριζε! Τώρα εἶστε "μεγάλος" μόνο ὡς πρὸς τὴν ἄρνηση Ὁμολογίας καὶ συμβιβασμοῦ διὰ τοῦ χαρτοπολεμικῆς τακτικῆς ἀναποτελεσματικοῦ ἀγῶνος!). Καὶ συνέχιζε ὁ Ναυπάκτου: Ὁ μητροπολίτης Ἰλιοῦ μοῦ ἔλεγε ὅτι ἦταν πολὺ σημαντικὴ ἡ δική μου παρέμβαση (σ.σ.: Βέβαια, «ὑψηλοτάτου ἐπιπέδου» ἀβαρία στὰ τῆς Πίστεως, μὲ ἀντάλλαγμα τοὺς ἐπαίνους τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη. Νά, λοιπόν, γιατί  ἀ κ ό μ α  (ἀπὸ τὸ 2011) δὲν ἀπαντήσατε στὸ ἐρώτημά μας:

   Ἀφοῦ δέχεσθε ὅτι ὑπάρχει αἵρεση μὲ τὸ ὄνομα Οἰκουμενισμός, γιατί δὲν μᾶς λέτε καὶ τὰ ὀνόματα τῶν Οἰκουμενιστῶν; Εἶναι ΑΟΡΑΤΟΙ οἱ ἀρχηγοὶ αὐτῆς τῆς αἱρέσεως; Δὲν ἔχουν ὄνομα; Κατονομάστε τους γιὰ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν οἱ πιστοί!».

                Ἀκόμα …περιμένουμε ἀπάντηση!!!

    Καὶ ἐρχόμαστε στὴν τελευταία συνέντευξη τοῦ Ναυπάκτου, στὴν ὁποία ὁμιλεῖ ὡς ἀποδεχόμενος τὸν ἔπαινο τοῦ γραφικοῦ κόλακός του, μητροπολίτου Γόρτυνος Ἱερεμία, ὁ ὁποῖος φαίνεται κατὰ παρόμοιο τρόπο ἀντιλαμβάνεται τὸν ὑπὲρ τῆς Πίστεως ἀγώνα καὶ εἶπε σὲ ὁμιλία του  ὅτι: «Ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ, μέ τήν στάση Του στήν λεγομένη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, μᾶς ὑπενθύμισε τόν Ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό, τόν μόνον μή ὑπογράψαντα τήν ἕνωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας μέ τούς Παπικούς»!

    Εἶπε σὲ ἐρώτηση τοῦ δημοσιογράφου ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος: «Ἐγώ, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλω νὰ σᾶς πῶ, τὸ αἰσθάνθηκα σὰν ἰδιαίτερη ἔτσι χαρὰ γιὰ μένα, νὰ εἶμαι σ’ αὐτὴν τὴν Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Ἦταν μία Σύνοδος Προκαθημένων (ἔτσι οὐσιαστικὰ πρέπει νὰ τὴν ἀποδώσουμε καὶ νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε), διότι οἱ προκαθήμενοι ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἀποφάσιζαν στὴν Σύνοδο τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη, οἱ Προκαθήμενοι ἦταν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν τελικὰ τὰ κείμενα τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2016 στὸ Σαμπεζύ, καὶ οἱ Προκαθήμενοι εἶχαν τὸν πρῶτο λόγο κατὰ τὴν διάρκεια τῶν συνεδριάσεων τῆς Ἁγίας καὶ μεγάλης Συνόδου. Φυσικὰ ἐμεῖς ἀκούγαμε κι εἴχαμε τὴν δυνατότητα νὰ παρεμβαίνουμε κι ἐμεῖς. [σ.σ.: Ἐξ ἀρχῆς μᾶς δίδει δείγματα ἀντιφατικότητος. Ἦταν Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἢ ἦταν Σύνοδος τῶν Προκαθημένων; Μεγάλη χαρὰ αἰσθάνθηκε ποὺ παρέστη σὲ μία Σύνοδο ποὺ «ὀρθοτόμησε» κακοδοξίες; Μεγάλη λύπη αἰσθάνθηκε, ὅμως, κάθε ὀρθόδοξος πιστός, ποὺ ἤλπιζε ἀπὸ ἕνα Μητροπολίτη ποὺ κατεῖχε ἄριστα τὰ ἐκκλησιολογικὰ καὶ θεολογικὰ θέματα καὶ ἔγραφε καὶ διαφώτιζε τὸν λαό, καθὼς ἀπὸ τὴν ὅλη στάση του καὶ τὴν συνέντευξη αὐτή, ἀπέδειξε πὼς στὴν πράξη τὸ «φῶς» του δὲν ἦταν φῶς, ἀλλὰ κάτι …ἄλλο. Γι’ αὐτὸ καὶ γέμιζε τὸ στόμα του ἐπαναλαμβάνοντας δεκάδες φορὲς γιὰ τὴν ἐκτὸς εἰσαγωγικῶν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο»!].

    Καὶ συνεχίζει ὁ Ναυπάκτου: Πρὶν ἀπὸ τὴ Σύνοδο, περίπου πρὶν 6 μῆνες, κυκλοφοροῦσε ἕνα παραμύθι…, ὅτι εἶναι μία Σύνοδος ἡ ὁποία ἔχει νὰ συνέλθει 1200 χρόνια, ὅτι ἡ τελευταία Σύνοδος ἦταν περίπου ἡ ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος… Ἐγὼ ἐπέμενα πάρα πολὺ στὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἔγραφα, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὸ λέμε αὐτό, διότι ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὀρθόδοξος πάντοτε συνεδριάζει. Αὐτὸ τὸ παραμύθι τελείωσε. Διότι, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης πολλὲς φορὲς ἀναφερόταν στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία πάντοτε εἶναι μιὰ Σύνοδος· …καὶ εἰδικὰ στὴν Ἐγκύκλιο, ἡ ὁποία ἀπεστάλη σ’ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες, ἀναφέρονται ὅλες οἱ μεγάλες σύνοδοι ποὺ ἔγιναν ἐπὶ Μ. Φωτίου, ἐπὶ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τὸν 16^ο αἰῶνα, τὸν 17^ο αἰῶνα καὶ μάλιστα ὀνομάζονται σύνοδοι καθολικοῦ κύρους, δηλ. Οἰκουμενικοὶ Σύνοδοι. Ἑπομένως εἶναι μιὰ Σύνοδος Μεγάλη, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ  νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι εἶναι μία Σύνοδος ἡ ὁποία ἔχει νὰ συγκληθεῖ, περίπου 1000 (ὅπως ἔλεγαν) καὶ 1200 χρόνια. Ὅμως αὐτὸ τὸ παραμύθι ἔσβησε.

    [σ.σ.: Διαστροφῆς τὸ ἀνάγνωσμα! Ποιοί κυκλοφοροῦσαν τὸ «παραμύθι» ὅτι «εἶναι μία Σύνοδος ἡ ὁποία ἔχει νὰ συγκληθεῖ 1200 χρόνια»»; Δὲν τὸ ἔλεγαν οἱ Οἰκουμενιστὲς διοργανωτές της, μὲ πρῶτο τὸν κ. Βαρθολομαῖο, τοῦ ὁποίου μόνο τὴ «φήμη» δὲν ψάλλει ὁ Ναυπάκτου καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸν αντιμετωπίζει σὲ ὅλη τὴν συνέντευξη ὡς Ὀρθοδοξότατο Πατριάρχη; Καὶ ποιοί μετέτρεψαν τὴν Οἰκουμενιστικὴ Σύνοδο σὲ «Ἁγία καὶ μεγάλη»; Δὲν τὴν μετέτρεψε τὸ ραδιοῦργο Φανάρι, γιὰ νὰ ἀποφύγει νὰ ἀναγνωρίσει ὡς Οἰκουμενικὴ τὴν 8^η καὶ 9^η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἐπειδὴ καταδίκαζαν τὸν Παπισμὸ ὡς αἵρεση; Τὰ ξέχασε αὐτὰ ὁ κ. Ἱερόθεος;

   Ξέχασε ὅτι ὁ δάκτυλος τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββᾶτος) κατάφερε νὰ ἀκυρώσει

Ανοικτή επιστολή 21 Ορθοδόξων Χριστιανικών Σωματείων της Θεσσαλονίκης προς τον Αρχ. Αθηνων για την επίσκεψη του Πάπα στην Ελλάδα.

 Ποιες αδελφότητες όμως ΔΕΝ υπέγραψαν;;;

Εκφράζουμε κατ' αρχήν την χαρά μας που η συντριπτική πλειοψηφία των ορθοδόξων σωματείων της Θεσσαλονίκης υπέγραψαν την παρακάτω επιστολή "Προς τον Αρχιεπίσκοπο και την ΔΙΣ" για την πρόσκληση στον Πάπα.

Υπήρξαν ελάχιστες εξαιρέσεις αδελφοτήτων,  που δεν συνυπέγραψαν. 
Δεν ξέρουμε αν έγινε λόγω συγκυρίας (δεν πρόλαβαν να προσκομίσουν την σχετική βεβαίωση/σφραγίδα) ή για άλλους λόγους. 

Πάντως από τις χαρακτηριστικές απουσίες είναι η "Απολύτρωση" (μαζί με την "Χριστιανική Ελπίς", με την οποία ουσιαστικά ταυτίζονται), και δεν θεωρούμε ότι ήταν συγκυρία,

Εκκωφαντική και η απουσία της  Ορθόδοξης Αδελφότητας Λυδία η Φιλιππησία (4Ε), που εδώ και χρόνια έχει πάρει ξεχωριστό δρόμο, 

ποιος ξέρει, ίσως έχει ανακαλύψει τι ρευστό κυκλοφορεί στις μητροπόλεις (κ στο Φανάρι;) οπότε δεν χρειάζονται πλέον "παρακατιανές" σχέσεις.

Η απουσία του ΣΩΤΗΡα, μάλλον εξηγείται λόγω κλασσικά μειωμένων αντανακλαστικών (γενικά τοποθετούνται άψογα στο περιοδικό τους για το θέμα του Οικουμενισμού).  
Εξ άλλου συνυπέγραψαν ο "Μέγας Βασίλειος" και η "ΓΕΧΑ" που είναι ουσιαστικά ο ίδιος φορέας. 

Ομοίως πιθανότατα και η ΖΩΗ (αυτοί  εκτός από τα "γηρατειά" και τα επίσης μειωμένα αντανακλαστικά, πάντα είχαν μια παραπάνω καλή σχέση με την εξουσία, οπότε κάνουμε ότι δεν καταλάβαμε και ... βλέπουμε στο μέλλον ..).

Η Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή, (οδού Μακένζι Κινγκ) ΟΦΕΙΛΕΙ μία απάντηση. 
Εκτός αν με τις πολλές σχέσεις με Πατριάρχες

(και δεν αναφερόμαστε στον Βαρθολομαίο), άρχισαν κι αυτοί να κάνουν ότι δεν ξέρουν.

Επικοινωνήσαμε (Πέμπτη βράδυ, 14/4) μέσω εμαιλ, με τις αδελφότητες που ΔΕΝ υπέγραψαν, ζητώντας να μάθουμε το λόγο,

Τα αδυσώπητα ερωτήματα προς τον Πατριάρχη και το αδυσώπητο ερώτημα προς τον «ΣΩΤΗΡΑ»!

Πηγή: "Ἀκτίνες"

Τὰ ἀδυσώπητα ἐρωτήματα

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔχει δηλώ­σει ἐπανειλημμένως, μάλιστα κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅτι δὲν πρό­­κειται νὰ γίνουν ὑποχωρήσεις στὴν Ὀρ­­θόδοξη Πίστη στοὺς διαλόγους μας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Καὶ φαίνεται νὰ τὸ λέει εἰλικρινά, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι δὲν θὰ κάνουν ὑποχωρήσεις, ἀλλὰ θὰ ὑπερασπισθοῦν μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.

   Ὅμως ὁ Πάπας ξεκαθάρισε τὸ θέμα τουλάχιστον δύο φορές: Καὶ μετὰ τὴ συν­άντηση τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ κατὰ τὴν πρόσφατη, τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὑ­­­­πῆρξε εἰλικρινέστατος. Εἶπε: «Ἐὰν περι­μένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα (ἐννοεῖ τῆς ἑνώσεως) δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!» («Ὁ Σωτὴρ» 2102/1-1-2015, σελ. 12). Καὶ τονίζει ὅτι ὁ μόνος τρόπος ἑνώσεως ποὺ ἔχει ρεαλιστικὴ προοπτικὴ καὶ σὲ συμφωνία μὲ τὸν Πατριάρχη ἀκολουθεῖται, εἶναι αὐτὸς τῶν ἐπισκέψεων καὶ ὁ ὁποῖος θὰ ὁδηγήσει σὲ ἕνωση χωρὶς συμφωνία στὴν πίστη.

   Ὁ Πάπας ἐν προκειμένῳ λέει τὴν ἀλήθεια, καὶ αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα, πρόσφατο ἀποκορύφωμα τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ὁ ἐναγκαλισμός του μὲ τὸν Πατριάρχη κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας.

   Ὅμως ἡ θλιβερὴ αὐτὴ ἐξέλιξη θέτει πλέον καίρια καὶ ἀδυσώπητα ἐρωτήματα:

    α) Δὲν ἀντιλαμβάνεται ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὅτι μὲ τὶς ἐπικίνδυ­νες αὐτὲς ἐνέργειες θὰ προκληθεῖ πρωτοφανὴς ἀναστάτωση στὴν Ὀρθοδοξία μὲ κίνδυνο νὰ δημιουργηθεῖ ἀκόμη καὶ σχίσμα;

   β) Δὲν φοβοῦνται ὅσοι προωθοῦν τέτοιες ἐνέργειες καὶ μετέχουν σ᾿ αὐ­τές, ὅτι κινδυνεύουν νὰ βρεθοῦν κάτω ἀπὸ τὰ ἀναθέματα τῶν Συνόδων καὶ τῶν Πατέρων ποὺ ὁμόφωνα προειδοποιοῦν ὅτι «εἰς τὰ τῆς πίστεως οὐ χωρεῖ συγκατάβασις»;

    γ) Τὴν ὥρα ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἄνοιγε τὰ χέρια του νὰ ἐναγκαλισθεῖ τὸν Πάπα δὲν ἄκουσε τὴν αὐστηρὴ φωνὴ τοῦ λέοντος τῆς Ὀρθοδοξίας ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ὁ ὁποῖος συνιστοῦσε στοὺς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξους: «φεύγετε ἀπὸ τῶν Λατίνων ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως»; Πῶς τολμᾶ νὰ ἐναγκαλίζεται κατὰ τὴ θεία Λειτουργία τὸ ἀμετανόητο παπικὸ φίδι;

   δ) Δὲν κατανοεῖ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὅτι ἡ κίνησή του ἦταν ἐμπαιγμός; Ἀσπάσθηκε τὸν Πάπα κατὰ τὴν ἐκφώνηση: «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσω­μεν». Τί νὰ ὁμολογήσουμε ἐν ὁμονοίᾳ; Τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Μὰ δὲν ­ἔχουμε συμφωνήσει μὲ τοὺς Παπικοὺς στὴν πίστη! Ἔχει ἐπιτευχθεῖ ὁμόνοια πίστεως; Οὔτε ἔχει οὔτε πρόκειται, κατὰ τὸν ἴδιο μάλιστα τὸν Πάπα, νὰ ἐπιτευχθεῖ. Δὲν εἶναι αὐτὸ ἐμπαιγμὸς στὴν ἱερότατη ὥρα τῆς θείας Εὐχαριστίας;

   ε) Τέλος ἕνα καίριο καὶ ἐπώδυνο ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ποῦ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Ποῦ τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως Θεολόγων; Γιατί σιωποῦν μπροστὰ στὸ ἐπιτελούμενο ἀνόμημα;

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Δὲν σᾶς ζητᾶμε νὰ γίνετε καρδιογνῶστες. Καὶ οἱ Ἅγιοι, ὅταν πολεμοῦσαν τὸν αἱρετικὸ Νεστόριο, ἀπὸ τὰ λόγια του τὸν ἔκριναν! Καὶ ὁ Κύριος ἐκ τῶν ἔργων καὶ τῶν λόγων τοῦ δούλου ἐκείνου τῆς παραβολῆς, τὸν χαρακτηρίζει ὡς «δοῦλο πονηρό».

Ἐσεῖς, ἀλήθεια, δὲν ἔχετε ἀκόμα διαπιστώσει ἀπὸ τοὺς λόγους καὶ τὶς πράξεις τοῦ Πατριάρχη, ποιό ρόλο παίζει;

Πατριάρχης εἶναι, ἀλλά  εἶναι  ἀκόμα,  γιὰ  σᾶς,  «εἰλικρινὴς  Ὀρθόδοξος Πατριάρχης»;

Διαπιστώσατε ὅτι ὁ Πάπας «ὑπῆρξε εἰλικρινέστατος» στὸ θέμα τῆς ἐμμονῆς του στὶς θέσεις του καὶ στὶς αἱρέσεις του! Κι ἀσφαλῶς ἔτσι εἶναι. Τί σᾶς κάνει, ὅμως, νὰ μὴν διαπιστώσετε ὡσαύτως, ὅτι καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, εἶναι μὲν κι αὐτὸς «εἰλικρινέστατος», ἀλλὰ ὡς πρὸς τὴν ἐμμονή του σὲ κακόδοξες Οἰκουμενιστικὲς θέσεις;

Στὴν μία περίπτωση –ὅσον αφορᾶ τὸν Πάπα– εἶστε καρδιογνῶστες, στὴν περίπτωση, ὅμως, τοῦ Πατριάρχη, τάχα δὲν καταλαβαίνετε ὅτι ἔχει εἰλικρίνεια κακοδοξίας κι ὄχι Ὀρθοδοξίας;

Ο εναγκαλισμός του όφεως, Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

 Παρατηροῦμε μὲ λύπη μας ὅτι «Ο ΣΩΤΗΡ» συνεχίζει τὴν «συνετὴ» πολιτική του ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παρασύροντας πολλὲς ἁπλὲς ψυχὲς στὴν συνύπαρξη μὲ τὴν Παναίρεση. Συνταυτίζεται δηλαδὴ μὲ ἐκείνους ποὺ διδάσκουν (ἐναντιούμενοι στοὺς   Ἁγίους Πατέρες), ὅτι  πρέπει πρῶτα νὰ ἀποφασίσει ἡ Σύνοδος ὅτι κάποιος εἶναι αἱρετικός, καὶ μετὰ νὰ ἀποστρεφόμεθα τὸν καταδικασθέντα πλέον αἱρετικό.

Μὲ αὐτὴ τὴν στάση του, ὅμως, δίνει χρόνο στὴν αἵρεση νὰ ἐπικρατήσει (ὅπως διδάσκει ὁ Μ. Ἀθανάσιος ὅτι γίνεται μὲ τοὺς αἱρετικούς). Ἀντιφάσκει μὲ Πατερικὲς θέσεις ποὺ σὲ βιβλία τῶν Ἐκδόσεων «Ο ΣΩΤΗΡ» διαβάζουμε, καὶ οἱ ὁποῖες κατὰ κόρον ἔχουν χρησιμοποιηθεῖ, ὅπως ἐκεῖνο τοῦ ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ (Βασιλειάδου Ν., «Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»):

«Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ διδάσκαλοι τῆς ἐκκλησίας, ὅλες οἱ θεῖες γραφές, μᾶς προτρέπουν νὰ φεύγουμε τοὺς ἑτερόφρονες καὶ νὰ μὴ ἔχουμε κοινωνία μὲ αὐτούς» (P.G. 160, 1097AB, 105C).

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο τοῦ ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου: «Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»!

Θὰ ἦταν εὐχῆς ἔργο νὰ μᾶς ἐξηγήσει «Ο ΣΩΤΗΡ», τί πιστεύει γιὰ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, τὸν Μεσσηνίας Χρυσόστομο κ.λπ.:

Εἶναι «ἑτερόφρονες»; Ναὶ ἢ ὄχι;

Εἶναι «ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ»; Ναὶ ἢ ὄχι;

Εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ «οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς τοιούτους»; «Ναὶ ἢ ὄχι;

Αὐτὰ γράφονται μὲ ἀφορμὴ τὴν νέα δημοσίευση τοῦ «ΣΩΤΗΡΟΣ» μὲ τίτλο «Ὁ ἐναγκαλισμὸς τοῦ ὄφεως». Σ’ αὐτὸ  ὁ συντάκτης, παρότι παρουσιάζει τὴν δήλωση τοῦ καρδινάλιου Kurt Koch, ὁ ὁποῖος λέγει τὰ αὐτονόητα, πὼς δηλαδή, «σύμφωνα μὲ τὴν ὀπτικὴ τῶν Ὀρθοδόξων ὁ ἀσπασμὸς τῆς εἰρήνης (Φραγκίσκου-Βαρθολομαίου)... εἶναι ἕνα γεγονὸς ἄνευ προηγουμένου· συνιστᾶ ἤδη ἕνα σημεῖο ἑνότητας», κάνουν πὼς δὲν τὸ καταλαβαίνουν καὶ μιλοῦν μόνο γιὰ κίνδυνο μελλοντικῆς ἑνώσεως!!! Ὡσὰν νὰ μὴ διάβασαν ποτέ τους ὅτι ἡ Ἕνωση στὰ ὑψηλὰ κλιμάκια ἔχει ἤδη γίνει καὶ ὅτι ἡ ὅλη προσπάθεια τῶν Οἰκουμενιστῶν ἔγκειται πλέον στὸ νὰ ἐθίσουν τὸ λαὸ στὸ τετελεσμένο αὐτὸ γεγονός! Ὡσὰν πρωτάρηδες στὶς δολιότητες τῶν Οἰκουμενιστῶν, χαρακτηρίζουν τὴν παραπάνω ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ἁπλῶς, ὡς «ἄκρως ἐπικίνδυνη»! Ὄχι ἐγκληματική, προδοτικὴ τῆς Πίστεως, αἱρετική!

Τί ἄραγε ἐλπίζουν; Ὅτι θὰ συνεγείρουν τὸ λαὸ πρὸς ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν Παναίρεση, ὅταν πλέον θὰ μείνουν ἐλάχιστοι Ὀρθόδοξοι ποὺ ἴσως θὰ ἔχουν τότε τὴν δύναμη νὰ ἀπομακρυνθοῦν; Κι ἄραγε τότε, θὰ ἑλκύσουν τὴν Θ. Χάρη ποὺ τώρα τὴν ἀπομακρύνουν, ἀρνούμενοι νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν μολυσματικὸ ἰὸ τῆς Παναιρέσεως;

Κι ἂν εἶναι τόσο σίγουροι γιὰ τὸν ἑαυτό τους, δὲν σκέπτονται τὴν εὐθύνη τους, γιὰ ἐκείνους, ποὺ ἕως τότε θὰ ἔχουν ἀνεπίστροφα ἐπηρεασθεῖ, ἀλλοιωθεῖ καὶ ταυτισθεῖ μὲ τὴν ὕπουλη καὶ δόλια Οἰκουμενιστικὴ κακόδοξη ἰδεολογία

Ὁ ἐναγκαλισμὸς τοῦ ὄφεως

Πηγή: "osotir.org"

   Ἐλλιπὴς ἐνημέρωση συνετέλεσε νὰ σημειώσουμε λανθασμένα σὲ σχόλιο τοῦ προηγούμενου τεύχους τοῦ Περιοδικοῦ («Ὁ Σωτήρ», ἀριθ. 2102/1-1-2015, σελ. 13: «Πανθρησκειακὴ ψευδένωση;») ὅτι ὁ ἀσπασμὸς τοῦ Πάπα μὲ τὸν Πατριάρχη στὴ θρονικὴ ἑορτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τὴν 30ὴ Νοεμβρίου ἔγινε στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας καὶ ὅτι σὲ κάποιο ἑπόμενο βῆμα στὸ μέλλον αὐτὸ θὰ γίνει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, ὥστε τελικὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ ἕνωση μὲ τοὺς παπικοὺς στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη.

   Προσεκτικὴ ὅμως παρακολούθηση τοῦ σχετικοῦ ὀπτικοακουστικοῦ ὑλικοῦ (video) ἔδειξε ὅτι ὁ ἀσπασμὸς κατὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἦταν δεύτερος. Εἶχε προηγηθεῖ ἄλλος κατὰ τὴν ὥρα ποὺ αὐτὸς ἀνταλλάσσεται μεταξὺ τῶν λειτουργούντων κληρικῶν πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τότε ποὺ γίνεται ἡ ἐκφώνηση «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν», ὅπως δυστυχῶς εἶχε γίνει καὶ κατὰ τὴν ἀντίστοιχη ἐπίσκεψη τοῦ προηγούμενου πάπα Βενεδίκτου.

   Ὁ καρδινάλιος Kurt Koch (Κοὺρτ Κόχ, συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου) σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα Avvenire, ἀπαντώντας σὲ σχετικὴ ἐρώτηση γιὰ τὴ συνάντηση στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶπε: «Ἦταν μία πάρα πολὺ ὄμορφη στιγμή, στὴν ὁποία θὰ πρέπει νὰ προσθέσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Πατριάρχης κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας πῆγε πρὸς τὸν Πάπα γιὰ νὰ ἀνταλλάξουν τὸν ἀσπασμὸ τῆς εἰρήνης. Ἕνα γεγονὸς ἄνευ προηγουμένου, καθὼς σύμφωνα μὲ τὴν ὀπτικὴ τῶν Ὀρθοδόξων ὁ ἀσπασμὸς τῆς εἰρήνης συνιστᾶ ἤδη ἕνα σημεῖο ἑνότητας καὶ γίνεται μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας. Ὁ Πατριάρχης ἀντιθέτως, θέλησε νὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Λειτουργίας καὶ αὐτὸ ἐπίσης μᾶς κάνει νὰ ἐλπίζουμε» (http://www.amen.gr/article20127).

   Ὅπως καὶ ἄλλοτε μετ᾿ ἐπιτάσεως ἔχουμε ἐπισημάνει, ἡ σχέση μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ μεθοδεύεται νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἑξῆς πορεία:

   1. Ὁ μὲν θεολογικὸς διάλογος θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ διεξάγεται ἀτέρμων καὶ ἀτελέσφορος.

   2. Στὴν πράξη ὅμως ἡ ἕνωση θὰ γίνει πραγματικότητα. Ὁ ἴδιος ὁ Πάπας σὲ διάφορες περιστάσεις περιέγραψε τὰ χαρακτηριστικά της: Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς δὲν θὰ πιέσει τὴν Ὀρθοδοξία νὰ δεχθεῖ τὸ παπικὸ πρωτεῖο ὡς πρωτεῖο ἐξουσίας, ὅπως αὐτὸ κατανοεῖται στὴ Δύση. Θὰ ἀνεχθεῖ νὰ τὸ δεχθεῖ αὐτὴ ὡς πρωτεῖο τιμῆς. Στὸ χῶρο τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ ὅμως θὰ ἐξακολουθήσει νὰ ἀσκεῖται αὐτὸ ὡς πρωτεῖο ἐξουσίας. Μὲ τέτοια περίπου μορφὴ ὁραματίζεται νὰ γίνει ἡ ἕνωση, καὶ γι᾿ αὐτὸ μίλησε στὴν Κωνσταντινούπολη γιά «ἀποδοχὴ ὅλων τῶν δωρεῶν ποὺ ὁ Θεὸς ἔ́δωσε στὸν καθένα» (http://www.amen.gr/article19910#sthash.zPQpTF8B.dpuf).

   Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕπουλη παγίδα καὶ γι᾿ αὐτὸ ἡ παραπάνω ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κρίνεται ἄκρως ἐπικίνδυνη, ἀφοῦ οἱ ἅγιοι Πατέρες συνιστοῦν νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς Λατίνους «ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως», ὅπως ἀποφεύγει κανεὶς τὰ φίδια. Ἐδῶ ὑπῆρξε ἐναγκαλισμὸς τοῦ ὄφεως!