Οἰκουμενιστικὴ σύμπνοια «Ὀρθοδόξων» Πατριαρχείων στὸ ὄργιο συμπροσευχῶν

Οἱ συμπροσευχόμενοι μὲ αἱρετικοὺς «Ὀρθόδοξοι» ἐπίσκοποι

(κατὰ τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς)

δουλεύουν για την ἐπιτυχία τοῦ ἔργου τοῦ διαβόλου

Μήπως ἐκτίθεται καὶ πάλι ὁ κ. Σεραφείμ, ἀποκρύπτοντας

διὰ τῆς καταγγελίας τὴν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν;

Ὀφείλομεν χάριτας στὸν μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, διότι αὐτὰ ποὺ χρόνια καταγγέλλουν τὰ θρησκευτικὰ ἱστολόγια καὶ μεμονωμένοι ἱερωμένοι καὶ πιστοὶ ἐναντίον «ὀρθοδόξων» Ἀρχιερέων, αὐτὰ τὰ ἴδια ἐπισημαίνει καὶ ὁ κ. Σεραφεὶμ ἀναφέροντας καὶ τὰ ὀνόματα στὸ καινούργιο Ἀνακοινωθέν του. Καὶ ὄχι μόνο τὰ διαπιστώνει, ἀλλὰ καὶ καταγγέλλει ἐπίσημα τὸν «συγκρητιστικὸ οἰκουμενισμό», ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ (ὅπως λέγει) τὴν «μεγαλυτέρα ἐπιτυχία» τοῦ διαβόλου». Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ὁ Οἰκουμενισμὸς (συνεχίζει) «ἀπομειώνει καί εὐτελίζει πλήρως τήν ἀλήθεια» τοῦ «μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου».

Μᾶς ἐνημερώνει, λοιπόν, ὅτι στὸ Μόναχο τῆς Γερμανίας (Σεπ. 2011) ἔγινε ἡ 11η Συνάντηση «Εἰρήνης» μὲ τὶς ἀνάλογες συμπροσευχές. Προσκεκλημένος στὴν συνάντηση τοῦ Μονάχου, ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς, ἦταν ὁ Ἀχαΐας Ἀθανάσιος (Ἑλλάδος), ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ, ὁ Γερμανίας Αὐγουστίνος (Πατριαρχεῖο Κων/λεως), ὁ Ζιμπάμπουε Σεραφεὶμ (Πατρ. Ἀλεξανδρείας), ὁ Χαλεπίου Παῦλος (Πατρ. Ἀντιοχείας), ὁ Μὶνσκ Φιλάρετος (Πατρ. Μόσχας), ὁ Κωνσταντίας Βασίλειος (Ἐκκλησία Κύπρου) καὶ ὁ Κρούγας Ἀντώνιος (Ἐκκλησία Ἀλβανίας).

ΝΕΟ ΚΡΟΥΣΜΑ ΕΚΧΥΔΑΪΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ

 (ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ)

Νέο κροῦσμα ἐκχυδαϊσμοῦ ἀπό τόν Μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνάτιο τόν Παραβάτη.  Στήν ἑορτή τοῦ Ἁγ. Ἀντωνίου τοῦ Νέου (τοπική πανήγυρη τῆς Ἁγιᾶς) τήν 1^η Σεπτεμβρίου, ἀρχή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ὁ ἀμετανόητος κ. Ἰγνάτιος  (ἐνῶ γιά ἕνα διάστημα - σύμφωνα μέ τούς  οἰκουμενιστικούς ἐλιγμούς του - ἀπέφυγε νά προκαλέσει τούς χριστιανούς, ἐπειδή τό θέμα ἔφτασε στά «κανάλια») ἐπανέλαβε τή βεβήλωση τῆς ἱερᾶς ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ ἀπαγγέλων τά ἀναγνώσματα τῆς Π. Διαθήκης στήν ἀγαπημένη του  «μαλλιαρή διάλεκτο».

            Ἐπί πλέον ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του ἁμιλλώμενοι στό «γλύψιμο» τοῦ προϊσταμένου των, ἔχουν ἀρχίσει νά τελοῦν τά μυστήρια τοῦ γάμου καί τῆς βαπτίσεως στήν καθομιλουμένη.  Ἑνός κακοῦ ἐλθόντος μύρια ἕπονται.

            Λαέ ἀποδοκίμασε τούς προδότες ρασοφόρους. Ὄχι μυστήρια στούς ἐπίορκους παπάδες τῆς Νέας Ἐποχῆς. Μᾶς μαγαρίζουν ἀντί νά μᾶς ἁγιάζουν. Οὔτε κερί στίς Ἐκκλησίες τους. Μόνον ὅταν χάσουν τά εὐρώ μας, ἴσως καταλάβουν.

            Ὁ Θεός καί οἱ Ἅγιοι νά  μᾶς λυτρώσουν ἀπό τούς νεοβαρβάρους Βαρλααμίτες πού εἰσήλασαν  στήν Ἐκκλησία μας.

                ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

Ἠχηρό χαστοῦκι στόν Ἰγνάτιο Βόλου

Γκάφα ὀλκῆς τοῦ Ἰγνατίου

Ἠχηρό χαστοῦκι σέ αὐθάδη δεσπότη

ἀπό ποληό γέροντα στή Ζαγορά Πηλίου

Στόν πανηγυρικό Ἑσπερινό τοῦ Ἁγ. Νεομάρτυρος Τριανταφύλλου στή Ζαγορά Πηλίου στίς 7 Αὐγούστου, ὁ ἄφρων δεσπότης τοῦ Βόλου ἀπευθυνόμενος στό ἐκκλησίασμα εἶπε ἐπί λέξει: «Ἐπειδή ὑπάρχουν μερικά ἄτακτα παιδιά ἐδῶ, πού θέλουν ἐπιμόνως νά ἀκοῦνε τά κείμενα τῶν προφητειῶν τῆς Π.Δ. στά ἀρχαῖα, τούς κάναμε τό χατῆρι καί τά διαβάσαμε. Τώρα ὅμως στό κήρυγμα θά τά μεταφράσουμε!!! κλπ.».

Πάραυτα ἀντιδρῶν στήν ἀνήκουστη αὐτή προσβλητική ὕβρη τοῦ δεσπότη ὁ ποληός ὑπερογδοηκοντούτης γέρων, ὁ λογιώτατος κ. Γεώργιος Ἁγιοπετρίτης, σεβαστός σέ ὅλη τή Ζαγορά καί ὄχι μόνον, ἀνέστη ἀποχωρῶν ἐπιδεικτικά μέ τό μπαστούνι του καί βοῶν εἰς ἐπήκοον πάντων τῶν ἐκπλήκτων προσκυνητῶν «εὐχαριστοῦμε πολύ Σεβασμιώτατε» (αὐτό κι ἄν ἦταν χαστοῦκι στήν δεσποτική αὐθάδεια!).

Ἦρθε αὐτός ὁ κύριος –ἀπρόσκλητος– στή Ζαγορά, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό τό περίφημο «Ἑλληνομουσεῖο» τοῦ τόπου μας, ὅπου ἐδίδαξε ἕνας Ρήγας Φερραῖος καί τόσοι ἄλλοι πάνσοφοι διδάσκαλοι τοῦ γένους καί ἀποκάλεσε «ἄτακτα παιδιά» –ἄκουσον, ἄκουσον– αὐτούς πού ἀρέσκονται νά ἀκοῦνε τήν ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα! Ἀλλά ἄς ἀναλογισθῆ λίγο, ἄν τοῦ ἔχει μείνει στοιχειώδης νοῦς ἤ κουκούτσι μυαλό, ὅπως λέει καί ὁ λαός μας.

Κρίσιμα ερωτήματα για τον εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης

ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΜΠΕΛΑΚΙΩΝ 7/9/2011

Εἶναι ἀνάγκη νὰ δημοσιευθουν  οἱ παροῦσες σκέψεις, ἐξ αἰτίας τῆς ἐπικειμένης ἑορτῆς, τὴν ὁποία ἐθέσπισαν πρόσφατα οἱ Ἐπίσκοποι, τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ τῶν ὑπολοίπων πεσόντων στὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι μὲ τὰ πανηγύρια καὶ τὶς φιέστες προσπαθοῦν κάθε χρόνο οἱ δεσποτάδες νὰ ἐπιβάλλουν στὸν λαὸ αὐτὴν τὴν παράνομη ἁγιοποίησι καὶ μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου νὰ θεωρηθῆ τὸ γεγονὸς τετελεσμένο καὶ μάλιστα ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἀναγνωρίστηκε ὡς ἅγιος μὲ τὴν συγκατάθεσι τοῦ λαοῦ.

 Δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένα πρόβλημα ἂν ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἐτιμᾶτο, ὅπως συνέβαινε μέχρι πρότινος, μόνο ὡς Ἐθνομάρτυς. Διότι εἰς  αὐτὴν τὴν περίπτωσι τὸ μόνο ποὺ ἐξετάζεται εἶναι ἡ προσφορὰ στὴν πατρίδα καὶ ἡ θυσία δι’ αὐτήν, τὰ ὁποῖα ὄντως ὑπῆρχαν στὸν Χρυσόστομο Σμύρνης εἰς μέγιστο βαθμό. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ θέλησαν οἱ Ἐπίσκοποι, ὑπακούοντας προφανῶς στὴν Μασονία, νὰ τὸν κατατάξουν στὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, τὰ πράγματα εἶναι τελείως διαφορετικά. Διότι ἐδῶ πρέπει νὰ ἐξετασθῆ ἂν ἡ ἁγιοποίησις αὐτὴ συνᾴδει μὲ ὅλη τὴν ὀρθόδοξο διαχρονικὴ Παράδοσι. Ἂν δηλαδή, γιὰ νὰ μιλήσουμε πιὸ συγκεκριμένα, ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης εἶχε ὀρθόδοξο πίστι καὶ φρόνημα ἢ διακατείχετο καί διεκήρυττε ἀπροκάλυπτα αἱρέσεις, ἂν εἶχε σχέσεις μὲ σκοτεινὲς δυνάμεις (Μασονία), ἂν εἶχε κοσμικὸ φρόνημα, ἂν εἶχε εἰδωλολατρικὲς καὶ πανθεϊστικὲς ἀντιλήψεις κλπ. Ἀκόμη πρέπει νὰ ἐξετασθῆ ἂν τὸ μαρτύριό του ἔγινε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνο γιὰ τὴν πίστι στὸν Χριστὸ ἢ ἔγινε γιὰ πατριωτικοὺς ἢ ἄλλους λόγους, ἂν ὁ Θεὸς ἔδειξε μὲ κάποιο σημεῖο (θαῦμα) τὴν ἁγιότητα τοῦ προσώπου αὐτοῦ, καὶ ἂν ὁ λαὸς εἶχε συνειδητοποιήσει τὴν ἁγιότητα αὐτή, ἐν ὅσῳ ζοῦσε καὶ μετὰ θάνατο.

 Ἡ ὀρθόδοξος λοιπὸν Παράδοσις ἀπαιτεῖ, προκειμένου νὰ καταγραφῆ κάποιος στὰ συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τιμᾶται ὡς ἅγιος, νὰ μὴν πληροῖ μόνο κάποιους ἀπὸ τοὺς προαναφερθέντας ὅρους, ἀλλὰ ὅλους. Δηλαδὴ ἂν καὶ ἕναν ὅρο δὲν πληροῖ δὲν καταγράφεται στὰ συναξάρια ὡς ἅγιος.  Τὸ παράδοξο λοιπὸν καὶ συγχρόνως πρωτάκουστο καὶ πρωτοφανὲς διὰ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι, ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἁγιοποιήθηκε χωρὶς νὰ πληροῖ οὔτε ἕναν ἀπὸ τοὺς προαναφερθέντας ὅρους. Καὶ τὸ τονίζουμε αὐτό, ΟΥΤΕ ΕΝΑ. Ἐκεῖ δηλαδή ποὺ καὶ ἕνας ὅρος νὰ λείπη δὲν ἁγιοποιεῖται κάποιος, ἐδῶ ἁγιοποιήθηκε ἔχοντας ὅλα τὰ ἀντίθετα (κουσούρια), θὰ λέγαμε εἰς πεῖσμα τῶν Ὀρθοδόξων, εἰς ἐξευτελισμὸ τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, εἰς δόξα τῆς παντοδυνάμου Μασονίας, εἰς ἀπόδειξι τῆς συμπορεύσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Νέα Ἐποχή, τὴν Μασονία καὶ τὸν Ἀντίχριστο, καὶ εἰς ἐπαλήθευσι τῆς κατὰ τὰ ἔσχατα χρόνια ἥττας τῶν ἁγίων, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία τοῦ Δανιὴλ (Δαν. 7,25).  Ἅγιοι ἐδῶ ἐννοοῦνται οἱ κατὰ τὰ ἔσχατα χρόνια ἀληθινοὶ Ὀρθόδοξοι, στοὺς ὁποίους πλέον θὰ ἐπιβληθοῦν ὡς ἅγιοι οἱ Μασόνοι, οἱ Οἰκουμενιστές, οἱ χλιαροὶ καὶ ἀδιάφοροι περὶ τὴν πίστι καὶ εἰδωλολάτρες κατὰ τὴν ἀντίληψι, οἱ ἐκσυγχρονιστὲς καὶ μοντέρνοι, δυτικομανεῖς καὶ δυτικόπληκτοι καὶ κοντολογὶς νεοεποχίτες ἅγιοι, ποὺ τὰ πιστεύω τους ταιριάζουν μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ - ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΝΑΙ

ΑΓΙΟΣ ΟΧΙ

 Ἀνεκπλήρωτοι πόθοι καὶ συναισθηματισμοὶ δὲν ἔχουν καμμία σχέσι μὲ τὴν ἁγιότητα. Ἄρχισαν νὰ γίνονται ἔρευνες γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης ἐπισταμένα, ὅταν ἔγινε λόγος γιὰ τὴν ἁγιοποίησή του. Κανεὶς δὲν ἀμφισβήτησε τὸ φρικτὸ μαρτύριό του, ποὺ ἔγινε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὴν Πατρίδα. Ὅταν ὁ Τοῦρκος Διοικητὴς Νουρεντὶν τὸν παρέδωσε στον ὄχλο γιὰ νὰ τὸν λιντζάρει τοῦ εἶπε: «Εἶσαι ἐχθρὸς καὶ προδότης τῆς πατρίδος μας», γι’ αὐτὸ καὶ μαρτύρησε. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Χατζησταύρου (στενὸς συνεργάτης τοῦ Σμύρνης, τότε ἐπίσκοπος Τράλλεων) ἦτο μαζί του σχεδόν μέχρι τό τέλος.  Ἄραγε γιατὶ δὲν προέβη στὴν ἁγιοποίησή του;  Ἀκριβῶς γιατὶ ἐγνώριζε τὴ βιοτή του, τὴ δράση του  καὶ τὶς θέσεις του.

 Κανεὶς δὲν προέβη στὴν ἁγιοποίηση τοῦ Βενιζέλου, ἂν καὶ αὐτὸν τὸν εἶχαν οἱ Μικρασιάτες στὰ εἰκονίσματα τους. Ἀκόμη καὶ ἂν κατηγορεῖται καὶ αὐτὸς γιὰ Μασονία δὲν μᾶς ἀφορᾶ, ἀφοῦ δὲν ζητήθηκε ἀπὸ κανένα νὰ τὸν προσκυνήσει ὡς ἅγιο.  Στὸ Χρυσοστομο Σμύρνης πάντοτε καταθέταμε στεφάνια καὶ κάναμε ἐπιμνημόσυνες δεήσεις καθὼς καὶ γιὰ ὅλα τὰ θύματα τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, ὅσοι κατάγονται καὶ μεγάλωσαν στὴ Ν. Ἰωνία Βόλου τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ αὐτό. Ὡς ἐθνομάρτυρας ἔχαιρε τοῦ θαυμασμοῦ καὶ τοῦ σεβασμοῦ ὅλων.  Ὡς ἅγιος ὅμως, μετὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἦλθαν στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει ἀποδεκτός. Ἀποτελεῖ σκέτη παραφωνία μέσα στὸ ἁγιολόγιο, σκέτη μομφὴ στὴ χορεία τῶν ἁγίων. Γιατί ἡ Ἐκκλησία ἀρνήθηκε νὰ ἁγιοποιήσει τὸν Ἀθανάσιο Διάκο, τὸν Ἡσαΐα Σαλώνων, τὸν Παπαφλέσσα;  Γιατὶ ἀκριβῶς ἄλλο ἐθνομάρτυς καὶ ἄλλο ἱερομάρτυς.  Ὁ ἅγιος πρέπει νὰ εἶναι φῶς, παράδειγμα πρὸς μιμήση σὲ ὅλα καὶ ἰδιαίτερα στὴν πίστη.

Ὁδοιπορικὸ στὴ Σερβία:  Συνάντηση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία

Εὐλαβικὸ προσκύνημα

στὶς σύγχρονες ἐπίγειες «κατακόμβες»

Δρόμοι χωρὶς μποτιλιάρισμα, μικρά, φτωχά, ζωντανὰ χωριουδάκια, ἀνθρώπινα· καὶ τὸ τοπίο πράσινο, βλάστηση συνεχὴς καὶ πυκνή· χορταίνουν τὰ μάτια, ἠρεμεῖ ἡ καρδιά· μιὰ μικρὴ ἀποζημίωση αὐτοῦ τοῦ κουραστικοῦ ταξιδιοῦ μὲ προορισμὸ τὴν Σερβία καὶ τὶς σύγχρονες κατακόμβες της, ποὺ ἀποφασίσαμε νὰ κάνουμε μὲ δυὸ αὐτοκίνητα, ἑλλαδίτες ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, τὸ Αἴγιο καὶ τὸ Βόλο.

Τὸ τοπίο εὐλογημένο σὲ παρασέρνει νὰ σιγοψάλεις «οὐκ ἐλάτρευσαν τὴν κτίση οἱ θεόφρονες, ἀλλὰ τὸν κτίσαντα»· καὶ ἡ καρδιὰ ἀναμένει ν’ ἀντικρύσει τὶς σύγχρονες κατακόμβες· τὶς ἐπίγειες «κατακόμβες» ποὺ δημιούργησαν οἱ ἀνάλγητες οἰκουμενιστικὲς διώξεις «ὀρθοδόξων ποιμένων» καὶ ἡ σθεναρὰ ἀντίσταση ἑνὸς ἀσθενικοῦ ἀνθρώπου, τοῦ διωκόμενου Σέρβου ἐπισκόπου Ἀρτεμίου, μὲ τοὺς ἡρωϊκοὺς μοναχοὺς καὶ μοναχές, ποὺ ἀψήφισαν τὰ πάντα γι’ Αὐτὸν ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα.

Πρὶν γνωρίσουμε ἀπὸ κοντὰ τὰ πράγματα, ζωγραφίζαμε μὲ τὴ φαντασία τὴν πιθανὴ εἰκόνα ποὺ θὰ συναντούσαμε: κάποιους αὐστηροὺς –κυρίως γέρους– μοναχούς, ποὺ ἡ ἄσκηση, τὰ χρόνια, τὰ σκληρὰ πολεμικὰ γεγονότα, οἱ ἀπάνθρωπες Νεοταξικὲς πρακτικές, θὰ εἶχαν αὐλακώσει τὸ σῶμα τους, τὸ πρόσωπο καὶ κυρίως τὴν ψυχή τους, καὶ θὰ τοὺς εἶχαν μεταβάλει σὲ ἀπόκοσμους, καχύποπτους, ὅσο κι ἀσυμβίβαστους ἀνθρώπους, ἕτοιμους νὰ δώσουν ἄλλη μιὰ μάχη μ’ ἐκείνους ποὺ θὰ ἐπιβουλευθοῦν τὸ τελευταῖο ἀγκωνάρι ποὺ ἔχουν γιὰ προσκέφαλο, τὸ κεραμίδι ποὺ ἀπέμεινε στερνὸ σύμβολο ἑνὸς «οἴκου ἄοικου».

Μὰ ὅταν φτάσαμε στὶς κατοικίες τους, συναντηθήκαμε μὲ τὸ ἀπρόσμενο. Ἀντὶ γιὰ σκληραγωγημένους γέρους καὶ ἀγέλαστες γερόντισσες, ἀντικρίσαμε μὲ ἔκπληξη νεότατους μοναχοὺς καὶ μοναχές, ποὺ τὸ μαῦρο τους ράσο τόνιζε πολλαπλασίως τὰ φωτεινά, χαρούμενα πρόσωπά τους· νέους καὶ νέες, ποὺ σὰν μόλις τώρα νὰ ἐπέστρεψαν ἀπὸ κάποιο σπουδαστήριο ἢ νὰ τελείωσαν τὴ διδακτορική τους διατριβή. Καλύτερα· σὰν μόλις νὰ γύρισαν ἀπὸ κάποια κατανυχτικὴ ὁλονυχτία, στὴν ὁποία γεύτηκαν θεῖες ἐμπειρίες.

Μᾶς χαιρετοῦσαν μὲ ἕνα ἀνυπόκριτο αὐθορμητισμό, σὰν νὰ μᾶς γνώριζαν χρόνια· ὅπως τὸ ἴδιο αὐθόρμητα δάκρυσαν μετὰ ἀπὸ λίγο, καθὼς τραγουδοῦσαν πονεμένα τραγούδια τῆς χαμένης τους πατρίδας, τοῦ Κοσσόβου, ἀπ’ τὸ ὁποῖο δὲν τοὺς ξερίζωσαν οἱ Ἀλβανοὶ φρουροί, ἀλλὰ οἱ πρώην σχολάζοντες πατριοὶ ποιμένες καὶ οἱ πατριαρχεύοντες τοποτηρητὲς τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Κι ἀνάμεσα στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχές, καὶ μπρός τους, καὶ δίπλα τους ὁ ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος. Ἁπλός, χαριτωμένος, ποὺ λόγω τοῦ ὕψους του χανόταν ἀνάμεσά τους, «μικρὸς τῇ ἡλικίᾳ», «ὑψηλὸς ταῖς φρεσί». Χωρὶς καμία γοητεία, στόμφο, φαντασία, δύναμη, ἐξουσία. Μὲ φανερὴ τὴ σφραγῖδα τῆς Παύλειας αὐτοσυνειδησίας: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ».

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος:

«Ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία μοιάζει νὰ κοιμᾶται»

«Οἱ ταγοὶ τοῦ λαοῦ –Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι– προδίδουν τὴν Ἐκκλησία χωρὶς δισταγμὸ ἀνοίγουν τὴν πόρτα στὸν Οἰκουμενισμό»

(Ὁμιλία εἰς τὸν προφ. Ἡσαΐα, ἀριθ. 85, 1997, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος)

«...Καὶ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ καθεύδει καὶ νὰ ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἀφυπνίσεως. Θὰ λέγαμε ἀκόμη, ἂν ξεχωρίσουμε πρόσωπα μόνο, ὅτι καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὅπως θὰ συμβεῖ καὶ συμβαίνει ἤδη στὰ ἔσχατα, διότι εἴμεθα στὴν περιοχὴ τῶν ἐσχάτων, ἐν ὄψει τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ἀντιχρίστου), ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι σὲ μιὰ κατάσταση ναρκώσεως, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα -τὸ λέγω δυὸ φορές-, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως.

Ὁ Χριστὸς πόσες φορὲς τὸ εἶπε: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Αὐτὸ τὸ «γρηγορεῖτε» εἶναι ἀναγκαιότατον σύνθημα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ βέβαια δὲν γρηγοροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι· μακάριοι ὅμως οἱ γρηγοροῦντες. Καὶ τοῦτο διότι ἔρχεται φοβερὴ ἐποχή. Ζοῦμε τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἔχουμε εἰσέλθει στὴν περιοχὴ αὐτῆς τῆς φοβερῆς ἐποχῆς.

Ἔτσι, ὅταν θὰ ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται –καὶ ἁπλώνεται– ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, καὶ στὰ Πατριαρχεῖα μας, –τὸ ἀκούσατε ἄραγε;– καὶ στὰ πατριαρχεῖα μας, καὶ στὶς Ἀρχιεπισκοπές μας, τότε δὲν εἶναι ἀπέξω ὁ ἐχθρός· καὶ ὅταν ἡ τελευταία, θὰ λέγαμε, πράξη εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ θὰ εἶναι ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ ἀντιχρίστου, συνεπῶς, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα ξύπνιοι; Ναί, πρέπει, ἀλλὰ οἱ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ξύπνιοι. Ἔτσι θὰ λέγαμε, ὅτι μοιάζει κάποτε ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κοιμᾶται, ὅταν Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι μπορεῖ νὰ τὴν προδίδουν. Ναί. Τότε μοιάζει μ’ ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς κάποτε ἐκοιμᾶτο. Ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο μὲ τοὺς μαθητὰς εἶναι τύπος τῆς Ἐκλλησίας...