Η χοάνη του Οικουμενισμού, με ακαδημαϊκό προσωπείο, συνεχίζει το έργο της, ενώ οι λεγόμενοι αντι-Οικουμενιστές έχουν εξαφανιστεί!

23ο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας του δικαίου των Ανατολικών Εκκλησιών

   Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 23ο Συνέδριο της Society for the Law of the Eastern Churches, διεθνούς επιστημονικής εταιρείας, οργανισμού κατ’ εξοχήν επιστημονικού, με έδρα την Βιέννη, η οποία ιδρύθηκε το 1969 με ιδρυτικό μέλος τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, και απαρτίζεται από ειδικούς επιστήμονες, και ερευνητές του Κανονικού Δικαίου των κατ᾽ Ανατολάς Εκκλησιών.

Η Εταιρεία δημοσιεύει τα πρακτικά των Συνεδρίων της, τα οποία πραγματοποιεί κάθε δύο έτη, στο διεθνούς κύρους περιοδικό Kanon. Φέτος το Συνέδριο διοργανώθηκε σε συνεργασία με την Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία της Ουγγαρίας.
Ο Πρόεδρος της Εταιρείας Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος, Καθηγητής της Θεολογικής  Σχολής Αθηνών, συνεργάστηκε αποτελεσματικά με τον επικεφαλής της

Αβύδου Κύριλλος: Είναι αλαζονεία να κηρύττουμε και να ομολογούμε την Ορθοδοξία!

 Σάββας Ηλιάδης

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η αλαζονεία της αποκλειστικότητας

Ἐπίσκοπος Ἀβύδου Κύριλλος

     Κρίμα, που στους δύσκολους αυτούς καιρούς και οι ποιμένες της Εκκλησίας φθίνουν ως προς την συνέπειά τους  στην πίστη και στο φρόνημα των αγίων. Μιμούνται τα κοσμικά τερτίπια και δεν πείθουν με την πολιτεία τους. Δεν «αποφαίνονται» αγιωτικά αλλά διπλωματικά. Φάνηκε δε καθαρά η στάση τους αυτή στο κοντινό χθες με όλα τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο.

     Μεταξύ των άλλων, ορθόδοξος επίσκοπος είπε -άρα και πιστεύει- πως είναι αλαζονεία να κηρύττουμε και να ομολογούμε την Ορθοδοξία ως την κατέχουσα αποκλειστικώς την  Αλήθεια στην πληρότητά της. Γράφει: «Μὲ βάση αὐτὰ τὰ δεδομένα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἀναγνώριση τοῦ ὑποστατοῦ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος ἑτεροδόξων, ὅταν πρωτίστως ἀποστῆ ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τῆς ἀποκλειστικότητας. Ἡ ἀποκλειστικότητα δὲν ἀ­ποτελεῖ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

    «Αλαζονεία της αποκλειστικότητας». Κατ΄ αρχάς η  φράση έχει ύφος και περιεχόμενο άσχετο και αταίριαστο με την πατερική γλώσσα, υποκρύπτεται δε ύβρις κατά του Αγίου Πνεύματος. Γιατί; Διότι ό,τι δίνεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία και είναι της

ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ πέταξε ο Αβύδου Κύριλλος Κατερέλος!

Ὁ Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας κι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος βρῆκαν τὸν διάδοχο!

«Εμπιστεύομαι την Εκκλησία»

Του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αβύδου κ. Κυρίλλου

Κρίμα καὶ πάλι κρίμα! Ὁ Ἐπίσκοπος καὶ καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κύριλλος Κατερέλος, συμπληρώνει ὅ,τι δὲν κατάφεραν μὲ τὰ ἔργα τους τὸ αἱρετικὸ δίδυμο Ἰωάννη Ζηζιούλα καὶ Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη.   Ἀλλὰ τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Πανεπιστημίου καὶ Ἐπίσκοπο Κύριλλο πού (ὡς Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος Βάδης Βυρτεμβέργης, Στουτγάρδη Γερμανίας), προέβη σὲ μιὰ ἐξευτελιστικὴ καὶ σιχαμερὴ πράξη; Προσῆλθε σὲ αἴθουσα τοῦ συλλόγου «Ἅγιος Κοσμᾶς» καί, ἐνώπιον πάντων, ἔφτυσε τὸν προσκεκλημένο ὁμιλητὴ θεολόγο ἀείμνηστο Νικόλαο Σωτηρόπουλο!  Κάναμε μιὰ προσπάθεια νὰ σχολιάσουμε τὴν ὁμιλία του, ἀλλὰ σταματήσαμε, γιατὶ γιὰ τὸν σχολιασμό της χρειάζεται ὁλόκληρο βιβλίο ἀπὸ εἰδικὸ θεολόγο. Τὴν παραδίδουμε γιὰ σχολιασμὸ στοὺς εἰδικούς, παρουσιάζοντας μερικὰ δείγματα τῶν καινοτομιῶν ποὺ εἰσάγει στὴν ἑρμηνεία καὶ τὴν ὑπονόμευση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, μὲ τρόπο μετα-πατερικὸ καὶ Οἰκουμενιστικό.

    Γράφει ὁ ἐπίσκοπος Κύριλλος Κατερέλος:

• «Τίθεται τὸ ἐρώτημα, ἐὰν στὶς διατετμημένες καὶ ἀποσχισθεῖσες ὁμάδες μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν μυστήρια, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τοῦ βαπτίσματος. Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἀποκλειστικότητας ἀρνούμενοι τὴν πνοὴ τοῦ Πνεύματος καὶ τὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ ἀπαντοῦν κατηγορηματικὰ ἀρνητικὰ στὸ θέμα αὐτό, μιλώνας μεταξὺ ἄλλων καὶ γιὰ ταύτιση τῶν κανονικῶν μὲ τὰ χαρισματικὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας».

•  Δὲν ἦταν π.χ. εὔκολο πρᾶγμα γιὰ ἕνα Ρωμαιοκαθολικό, μὲ κυρίαρχη τὴν περὶ Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας ἀντίληψη, οὔτε τὴν Πενταρχία τῶν Πατριαρχῶν νὰ ἀποδέχεται, μὲ ὅ,τι αὐτὸ περαιτέρω σημαίνει, οὔτε τὴν καθολικότητα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀναγνωρίζει, γιὰ νὰ ἀναχθοῦμε ἐνδεικτικὰ στὸ κείμενο τῆς Ραβέννας καὶ ἄλλα κείμενα ποὺ ἀποτελοῦν καρπὸ αὐτοῦ τοῦ διαλόγου. Εἶναι, λοιπόν, προφανὲς ὅτι τὰ σύγχρονα δεδομένα εἶναι τελείως διαφορετικὰ καὶ κατὰ συνέπεια διαφορετικὴ θὰ πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τῶν ἐκτὸς Ἐκκλησίας εὑρισκομένων, τῶν ὁποίων ἡ πίστη κατὰ τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια ἀποτελεῖ κακοδοξία.

• Τὰ ἐλάχιστα αὐτὰ παραδείγματα ἀρκοῦν γιὰ νὰ καταδείξουν ὅτι ναὶ μὲν οἱ ἱεροὶ κανόνες ἐξετέθηκαν ἀπὸ τίς «σάλπιγγες τοῦ Πνεύματος», μόνο ποὺ τὸ Πνεῦμα σήμερα ἠχεῖ διαφορετικά. Τὸ νὰ ξαναδοῦμε τοὺς ἱεροὺς κανόνες ποὺ τόσο κακοποιοῦνται στὶς ἡμέρες μας προβαίνοντας στὴ δέουσα ἀνακάθαρση ἀποτελεῖ ἐπείγουσα ἀναγκαιότητα ποὺ ὁπωσδήποτε χρειάζεται τὴν πανορθόδοξη συναίνεση. Ὁ συγκυριακὸς χαρακτήρας τῶν ἱερῶν κανόνων εἶναι ὅμως ἀδιαμφισβήτητος.

• Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ σύνολό της οὐδέποτε μέχρι σήμερα καθόρισε τὶς σχέσεις της μὲ τοὺς σύγχρονους ἑτεροδόξους. Αὐτονόητα ὁ προβληματισμὸς αὐτὸς ὀφείλει νὰ ἑστιαστεῖ πρωτίστως στὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, τὸ εἰσαγωγικὸ μυστήριο σὲ μιὰ ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνδεχομένως ἀναγνωρισθεῖ ὁ ἐκκλησιαστικὸς χαρακτήρας μιᾶς τέτοιας κοινότητας δὲ θίγει σὲ τίποτα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποὺ διατηρεῖ τὴν αὐτοσυνειδησία ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια αὐτὴ τίποτα δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ ὀνομάσουμε αὐτὲς τὶς χριστιανικὲς κοινότητες Ἐκκλησία.

• Ποιός ὅμως μπορεῖ νὰ προσδώσει ἐκκλησιαστικὸ χαρακτῆρα σὲ μιὰ συγκεκριμένη κοινότητα ποὺ δὲν ἀνήκει στὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀναγνωρίζοντας πρωτίστως στὰ μέλη της βάπτισμα; Αὐτὸ ἀσφαλῶς μπορεῖ νὰ τὸ κάνει μόνο ἡ Ἐκκλησία ἐν συνόδῳ, οἱ ἐπίσκοποι ὡς διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁρατὲς κεφαλὲς τῶν ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη τοπικῶν Ἐκκλησιῶν… Μὲ βάση αὐτὰ τὰ δεδομένα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἀναγνώριση τοῦ ὑποστατοῦ τοῦ βαπτίσματος ἑτεροδόξων, ὅταν πρωτίστως ἀποστῆ ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τῆς ἀποκλειστικότητας.

• Ἀφοῦ τὰ ἐκτὸς Ἐκκλησίας τελούμενα μυστήρια εἶναι οὐχί «πάντῃ ἀνυπόστατα», ἄρα διαθέτουν κάποια ὑπόσταση καὶ εἶναι ὑπαρκτὰ καὶ κατ᾽ ἐπέκταση ἔγκυρα.

• Στοὺς νεώτερους αἰῶνες σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τῆς κάθε μίας χωριστὰ τελοῦνται μικτοὶ γάμοι ὀρθοδόξων μὲ σύγχρονους ἑτεροδόξους. Ἡ τέλεση μικτοῦ γάμου δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ σημαίνει ad hoc ἀναγνώριση βαπτίσματος. Διαφορετικὰ ἡ τέλεση ἑνὸς τέτοιου γάμου δὲ θὰ ἦταν ἐφικτή. Εἶναι ἀντιφατικὸ καὶ ἀδιανόητο νὰ τελεῖται γάμος ὀρθοδόξων μὲ ἑτεροδόξους καὶ νὰ θεωρεῖται ἡ ἑτερόδοξη πλευρὰ ὅτι στερεῖται βαπτίσματος. Ἡ τέλεση μικτῶν γάμων στοὺς τελευταίους αἰῶνες ἀπὸ αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες συνιστᾶ μιὰ σιωπηρὴ ἀναγνώριση τοῦ βαπτίσματος τῶν ἑτεροδόξων… Πλὴν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας, οἱ ὑπόλοιπες αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τελοῦν μικτοὺς γάμους μὲ συγκεκριμένες ὁμάδες ἑτεροδόξων. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἄκαμπτης στάσης εἶναι τὸ θλιβερὸ γεγονός, οἱ γεωργιανοὶ πιστοὶ νὰ προσφεύγουν στὶς ἄλλες ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες -ἰδιαίτερα στὸ ἐξωτερικό- γιὰ νὰ τελέσουν θρησκευτικό γάμο.

Τὸ κείμενο τοῦ Ἀβύδου Κυρίλλου καὶ κάποια ἐνδιάμεσα σχόλια:

Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον

Του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αβύδου κ. Κυρίλλου

Εἰσαγωγικὰ

Εἶναι κοινὸς τόπος ὅτι ὁ χριστιανικὸς κόσμος μετὰ ἀπὸ μιὰ περίοδο κοινῆς πορείας χιλίων ἐτῶν, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ μιὰ δεύτερη χιλιετία διχασμοῦ, ἀμοιβαίας ἀποξένωσης καὶ ἀλλοτρίωσης, στὸν τελευταῖο κυρίως αἰῶνα τῆς δεύτερης χιλιετίας αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη τοῦ διαλόγου καὶ τῆς προσέγγισης μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν ἐπανάκτηση τῆς ἀπολεσθείσας κοινωνίας στὴν πίστη. [σ.σ: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς, ἀμέσως μετὰ τὸ σχίσμα, διελέγετο μὲ τοὺς Παπικούς, ἀλλ’ Ὀρθόδοξα, μὲ σκοπὸ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν ΜΙΑ Ἐκκλησία].

Εἶναι ἐπίσης κοινὸς τόπος ὅτι οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς ἐνεργοποιήθηκαν πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ μετὰ ἀπὸ τὶς πατριαρχικὲς Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904, καὶ 1920. Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς θεωροῦσαν καὶ θεωροῦν χρέος τους, προσευχόμενες «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» καὶ πιστὲς στὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν", νὰ ἐργαστοῦν διὰ τῆς προσευχῆς καὶ τοῦ διαλόγου καὶ γιὰ τὴν ἑνότητα, νὰ ἀναζητήσουν τὴν πορεία πρὸς τὴν εἰρήνη καὶ τὴν καταλλαγή, νὰ ὑπερβοῦν τὴν ὀδύνη καὶ τὸ σκάνδαλο τῆς διαίρεσης καὶ τοῦ διχασμοῦ. [σ.σ: Ὁμιλεῖ γιὰ ἀσύμετρα πράγματα. Τὸ «ἓν ὦσιν» ἔχει ἄλλη σημασία Ὀρθοδόξως, ὅπως ἀρκούντως ἔχει καταδειχθεῖ. «Καταλλαγὴ» ἄνευ μετανοίας εἶναι ἀδύνατη. Ἀλλ’ ὁ κ. Κύριλλος «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι»].

 Ἡ ὀρθόδοξη πλευρὰ ποὺ ἐκινεῖτο καὶ κινεῖται στὴ διάσταση τοῦ ὀρθοῦ φρονήματος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἀγωνίζεται νὰ ἐκπληρώσει στὴν πράξη τὴν προτροπὴ τοῦ Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ: «Ὁ τέλειος ἐν ἀγάπῃ καὶ εἰς ἄκρον ἀπαθείας ἐλθών, οὐκ ἐπίσταται διαφορὰν ἰδίου καὶ ἀλλοτρίου, ἢ ἰδίας καὶ ἀλλοτρίας, ἢ πιστοῦ καὶ ἀπίστου, ἢ δούλου καὶ ἐλευθέρου, ἢ ὅλως ἄρσενος καὶ θηλείας· ἀλλ᾽ ἀνώτερος τῆς τῶν παθῶν τυραννίδος γενόμενος, καὶ εἰς τὴν μίαν φύσιν τῶν ἀνθρώπων ἀποβλεπόμενος, πάντα ἐξ ἴσον θεωρεῖ, καὶ πρὸς πάντας ἴσως διάκειται». [σ.σ: Πόση κακοποίηση τῆς σκέψεως τοὺ ἁγίου Μαξίμου! «Διάκειται ἴσως πρὸς πάντας» ὁ πιστός, ἀλλ’ ἀρνεῖται νὰ ἰσχυροποιήσει τὴν αἵρεση, ἀκριβῶς ἀπὸ ἀγάπη. Γράφει ὁ ἅγιος Μάξιμος: «Οὐ θέλων δὲ τοὺς αἱρετικοὺς θλίβεσθαι, οὐδὲ χαίρων τῇ κακώσει αὐτῶν γράφω ταῦτα, μὴ γένοιτο, ἀλλὰ τῇ ἐπιστροφῇ μᾶλλον χαίρων καὶ συναγαλλόμενος… Πρὸς μόνον τὸ καθοτιοῦν αἱρετικοῖς συνάρασθαι εἰς σύστασιν τῆς φρενοβλαβοῦς αὐτῶν δόξης, σκληροὺς παντελῶς εἶναι ὑμᾶς καὶ ἀμειλήκτους βούλομαί τε καὶ εὔχομαι. Μισανθρωπίαν γὰρ ὁρίζομαι ἔγωγε καὶ ἀγάπης θείας χωρισμὸν τὸ τῇ πλάνῃ πειρᾶσθαι διδόναι ἰσχὺν εἰς περισσοτέραν τῶν αὐτῇ προκατειλημμένων φθοράν”. Πόποβιτς Ἰουστίνου, ὅπ. παρ., σελ. 228. –Καὶ σὲ σχέση μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ ἔγραφε ὁ π. Σπυρίδων Μπιλάλης: «Ὥστε δὲν ἐνεπνέοντο ὑπὸ τῆς ἀγάπης οἱ θεοφόροι Πατέρες… καὶ ἐμπνέεται ὑπὸ τῆς ἀγάπης μόνο ὁ Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἀμνηστεύει τὸ "βλάσφημο δόγμα" τοῦ Filioque  καὶ ἀνέχεται νὰ παραμένουν εἰς τὸ σκότος τῆς αἱρέσεως» ἑκατομμύρια δυτικῶν; «Ἡ ἀνοχὴ καὶ ἀμνηστία τῆς αἱρέσεως εἶναι κακέκτυπον ἀγάπης καὶ συγκεκαλυμμένον μῖσος… Εἰς τὸν Οἰκουμενισμὸν …τὸν ἀμνηστεύοντα τὸν παναιρετικὸν παπισμόν, κρύπτεται ἡ βαρυτέρα μορφὴ τῆς μισανθρωπίας», ὅπως τοῦτο χαρακτηριστικὰ φαίνεται ἀπὸ τὴν (παραπάνω διακήρυξη) τοῦ ἁγίου Μάξιμου (Μπιλάλη Σπ., Ἡ αἵρεσις τοῦ Filioque, σ. 476-477).

Γιὰ νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ ἀποδέχεσαι τὸν ἄλλο, νὰ ὑπερβαίνεις τὴν ἀδιαφορία, τὸ φανατισμὸ καὶ τὸ μίσος πρὸς τὸν ἄλλο, τὸ λέγει πολὺ ξεκάθαρα ὁ Ἅγ. Μάξιμος, πρέπει νὰ εἶσαι «ἀνώτερος τῆς τῶν παθῶν τυραννίδος». Χρειάζεται νὰ θυμηθεῖ κανεὶς ὅτι τὰ λόγια αὐτὰ τὰ λέγει κάποιος ποὺ γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ φρόνημα, δηλ. τὴν αὐθεντικὴ καὶ ἀληθινὴ ζωή, διώχτηκε βάναυσα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία τοῦ καιροῦ του; Δὲν ἔκανε ὁ Ἅγ. Μάξιμος διάλογο μὲ τὴν κακοδοξία τῆς ἐποχῆς του; Καὶ μόνο ἡ συζήτηση μὲ τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη Πύρρο πέρα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἐπιστολῶν του εἶναι δεῖγμα καὶ ἀπόδειξη τῆς στάσης του ἀπέναντι στὸ μεῖζον τότε πρόβλημα. Τὸ ἴδιο δὲν ἔκανε ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συζητώντας μὲ Ἀρειανούς, Ἀνομοίους, Εὐνομιανούς, Πνευματομάχους; Ὅλοι αὐτοὶ καὶ πολλοὶ ἄλλοι διὰ μέσω τῶν αἰώνων, ἀναδειχθέντες πνευματοφόροι πατέρες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας, δὲ διεῖδαν ποτὲ τὸ μάταιο τοῦ ἐγχειρήματος τοῦ διαλόγου, δὲν ἐγκατέλειψαν τὴν προσδοκία καὶ τὴν ἐλπίδα, δὲν αἰσθάνθηκαν κόπωση ἀπὸ τὴ μὴ εὐόδωση τῶν προσπαθειῶν τους. [σ.σ: Ἐδῶ βέβαια, πρόκειται γιὰ δολιότητα καὶ ὕβρη πρὸς τοὺς Ἁγίους· γιατὶ γνωρίζει ὁ κ. Κατερέλλος ὅτι οἱ παραπάνω Ἅγιοι ἐξορίστηκαν, βασανίστηκαν, ἀκρωτηριάστηκαν, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν νὰ κάνουν ὅτι κάνει αὐτὸς καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς πατρῶνες του: Ἀρνήθηκαν νὰ ἀνήκουν σὲ μιὰ «ἐκκλησία πονηρευομένων»! Ἀρνήθηκαν νὰ δημιουργήσουν μιὰ νέα αἵρεση (τὸν Οἰκουμενισμό), ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἑνωθεῖ μὲ κάποιες ἄλλες αἱρέσεις μὲ τελικὸ στόχο τὴν Πανθρησκεία].

 Ἀσφαλῶς καὶ μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα κινούμενες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες αἰσθάνθηκαν τὴν ἀνάγκη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ᾽60 νὰ πορευτοῦν αὐτὲς τὴν πορεία τῆς συνάντησης μὲ τὸ λοιπὸ χριστιανικὸ κόσμο, μετὰ ἀπὸ τὶς γνωστὲς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Διασκέψεων στὴ Ρόδο καὶ τὸ Σαμπεζὺ τῆς Ἑλβετίας. Εἶναι σαφὴς καὶ ἀδιαμφισβήτητη ἡ ἀξία αὐτῆς τῆς πρωτοβουλίας.

Μεταξὺ ἄλλων ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καλεῖται νὰ δώσει τὴ δική της μαρτυρία τῆς δικῆς της παράδοσης, τῆς ἀποστολικῆς παράδοσης, τῆς ἀποκεκαλυμμένης τοῦ Θεοῦ ἀλήθειας, τῆς καταγεγραμμένης στὴ Βίβλο καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς συνόδους καὶ ἑρμηνευόμενης ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς πατέρες, μὲ ἀλάθητο ἔσχατο κριτήριο τὴ διαχρονικὴ συλλογικὴ συνείδηση τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ. Ὅταν διαλέγεσαι μὲ αὐτοὺς ποὺ κάποιοι καλοῦν αἱρετικούς, κάποιοι ἄλλοι τοὺς καλοῦν ἑτεροδόξους, οὐσιαστικὰ βάζεις ἀνάχωμα σὲ ὁποιαδήποτε προσηλυτιστικὴ διάθεση, διαφορετικὰ ὁ διάλογος γίνεται ἀκόμα πιὸ δύσκολος, ἂν ὄχι ἀδύνατος. Καλεῖσαι καὶ μπορεῖς νὰ ἀντιμετωπίσεις ἀπὸ κοινοῦ τὶς προκλήσεις τοῦ κόσμου τῆς ἀθεΐας καὶ ἡ ἀντιμετώπιση εἶναι γιὰ προφανεῖς λόγους ἀποτελεσματικώτερη. [σ.σ: Θὰ τρελαθοῦμε τελείως! α) Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ποὺ λίγο πρὶν ἐπικαλεῖται, δὲν ἀποκαλοῦσαν τοὺς αἱρετικοὺς ὡς αἱρετικούς; Δίδαξέ μας, σοφὲ Ἐπίσκοπε καὶ καθηγητά, πῶς τοὺς ἀποκαλοῦσαν; β) Ὥστε τὸ «πορευθέντες μαθητεύσατε» ἀποτελεῖ προσηλυτισμό; Ἢ ἐννοεῖ κάτι ἄλλο;].

Ἐπιζητᾶς νὰ δώσεις μιὰ πιὸ ἠχηρὴ ἀπάντηση στὰ ὀξύτατα σύγχρονα προβλήματα, γιὰ τὴ δικαιοσύνη, γιὰ τὴν εἰρήνη, γιὰ τὸ σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, γιὰ τὰ οἰκολογικὰ προβλήματα, τὰ προβλήματα βιοηθικῆς ποὺ ὡς ποιμένες χειριζόμαστε πολλὲς φορὲς μὲ τόση ἀνευθυνότητα, ἀπερισκεψία καὶ ἄγνοια, καταστάσεις ἀσύγγνωστες γιὰ Ποιμένες. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ αὐτὰ ζητᾶς νὰ ἀνακαλύψεις στὸν ἄλλο τὸν ἑαυτό σου καὶ κάθε φορὰ ποὺ τὸ ἀποτυγχάνεις αὐτό, ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νὰ ἀναζητήσεις καὶ τὴ δική σου εὐθύνη, νὰ συναισθανθεῖς τὴν δική σου ὑπαιτιότητα ἐγκαταλείποντας τὴν ἀλαζονεία τῆς αὐτοδικαίωσης. [σ.σ: Ὥστε ἡ ἐμμονὴ στὴν Πίστη, εἶναι «αὐτοδικαίωση» γιὰ τὸν κ. Κύριλλο].

Ἐάν, γιὰ παράδειγμα, ὁ Μιχαὴλ Κηρουλάριος πρὶν τὸ ἀνάθεμα στοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ἄκουγε τὶς σοφὲς ὑποδείξεις τοῦ Πέτρου Ἀντιοχείας καὶ κατόρθωνε νὰ διακρίνει τὴν οὐσία ἀπὸ τὰ «συμβεβηκότα» καὶ τὰ οὐσιώδη ἀπὸ τὰ ἐπουσιώδη, ἡ βιαία καὶ παρορμητική του ἀντίδραση θὰ εἶχε ἀποφευχθεῖ καὶ ἡ πορεία τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου θὰ ἦταν ἴσως σήμερα διαφορετική. [σ.σ: Τι ὡραῖα εἶναι νὰ κρίνει κανεὶς ἀπὸ τὸ Πανεπιστημιακὸ Γραφεῖο του τὶς πράξεις ἐκκλησιαστικῶν προσώπων μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς! Πόσο ἀστεῖο καὶ συνάμα ὑβριστικὸ νὰ θεωρεῖ ὅτι ὁ Θεός μας, οἱ Ὀρθόδοξοι Ἅγιοί μας ποὺ τὸν ἐπικαλοῦνταν, ἂν τὸ σφάλμα ἦταν τοῦ Κηρουλάριου, θὰ τὸ ἀκολουθοῦσαν, ὅτι δὲν θὰ τὸ διόρθωναν! Ἀλλὰ ὅποιος ἔχει ἐμπλακεῖ στὴν Οἰκουμενιστικὴ λογική, δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ θεοπρεπῶς καὶ θεολογικῶς τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία].

 Ἕνα ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ θὰ προσαχθοῦν πρὸς συζήτηση καὶ ἐπικύρωση στὴν προκείμενη Ἁγία καὶ Μεγάλη Πανορθόδοξο Σύνοδο τὸν προσεχῆ Ἰούνιο μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τῆς Ε´ Προσυνοδικῆς Πανορθόδοξης Διάσκεψης (Σαμπεζύ, 10-15 Ὀκτωβρίου 2015) ἀφορᾶ τὶς σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸ χριστιανικὸ κόσμο, ἕνα κείμενο στὸ ὁποῖο συμπεριελήφθησαν καὶ τὰ τῆς Οἰκουμενικῆς κινήσεως ποὺ ἀποτελοῦσαν ἰδιαίτερο κείμενο σύμφωνα μὲ τὴν Γ´ Προσυνοδικὴ Συνδιάσκεψη (28 Ὀκτωβ. - 6 Νοεμβρ. 1986).

Τὸ κείμενο ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ἱδρυθεῖσα μέσα στὴν ὁποία διαφυλάσσεται ἡ καθολικότητα, δηλ. ἡ πληρότητα καὶ ἡ ἀκεραιότητα τῆς ἀποκεκαλυμμένης στὸν κόσμο ἀλήθειας τοῦ Θεοῦ. (§ 1). Τὸ πόσο σημαντικὴ εἶναι γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ καθολικότητα καὶ ἡ ἀποστολικότητα τῆς πίστης καταδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν § 5, ὅπου ἐπισημαίνεται ὅτι οἱ θεολογικοὶ διάλογοι ὀφείλουν νὰ διεξάγωνται γιὰ νὰ ἀναζητηθεῖ ἡ πίστη καὶ ἡ παράδοση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ ᾽Ορθόδοξη Ἐκκλησία δὲ διαφοροποιεῖται καὶ ἀποτελεῖ συνέχειά της. [σ.σ: Ἡ Πίστη, γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι δεδομένη. Δὲν ἀναζητεῖται. Διδάσκεται. Ὅποιος τὴν ἀναζητεῖ (καὶ εἴμαστε πολλοὶ ποὺ προσευχόμαστε «πρόσθες ἡμῖν πίστη» καὶ «βοήθει μοι τῇ ἀπιστίᾳ» μαθητεύοντες στοὺς Ἁγίους, παλαιοὺς καὶ συγχρόνους) δὲν μπορεῖ νὰ τὴν διδάξει. Ἀλλὰ οἱ αἱρετικοὶ Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες δὲν τὴν ἀναζητοῦν. Ἐκεῖνο ποὺ ἀναζητοῦν εἶναι ἡ ἐπικράτηση, ἡ ἐπικυριαρχία. Δὲν τὸ ἔχει ὑποψιαστεῖ αὐτὸ ὁ κ. καθηγητής;].

Τὸ ζήτημα τῆς διατήρησης τῆς αὐθεντικότητας τῆς πίστης εἶναι θεμελιῶδες καὶ σοβαρό, ὥστε νὰ ἐπισημαίνεται στὸ κείμενο (§ 22) ὅτι ἡ γνησιότητα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται ὄχι ἀπὸ κάποιο μεμονωμένο πρόσωπο ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ καὶ τὸ φορέα τοῦ ἀλαθήτου, ἀλλὰ διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀποφαινομένης ἐν συνόδῳ, διὰ τῆς λειτουργίας τοῦ συνοδικοῦ συστήματος ποὺ ἀποτελοῦσε στὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα τὸν ἁρμόδιο κριτὴ περὶ τῶν θεμάτων πίστεως. Ἡ ὑψίστη σημασία ποὺ ἀποδίδεται ἀπὸ τὸ κείμενο στὴν καθολικότητα τῆς πίστεως καταδεικνύεται ἀπὸ τὴν καταληκτήριο § 24, ὅπου ἐπίσης τονίζεται ὅτι ἡ μαρτυρία καὶ ὁ διάλογος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὸ λοιπὸ χριστιανικὸ κόσμο δίδεται καὶ ὀφείλει νὰ δίδεται «ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ πίστεώς μας». [σ.σ: α) Νά, ὅμως, ποὺ ἄλλα λένε καὶ ἄλλα κάνουν οἱ συντάξαντες αὐτὸ τὸ κείμενο; Νά, ποὺ ἤδη ἔχουν τορπιλίσει τὴν Συνοδικότητα καὶ τὴν ἀποστολικὴ παράδοση μὲ τὰ ἤδη κακοδόξως ψηφισθέντα καὶ ἀποφασισθέντα στὶς Προσυνοδικὲς Διασκέψεις τους! β) Νά, ὅμως, ποὺ ὁ Ἐπίσκοπος Κύριλλος, λέγει μισὲς ἀλήθειες, δηλαδὴ ψέματα. Ναί, ἡ Ἐκκλησία ἐν Συνόδῳ διασφαλίζει τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλ’ ὅταν ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι Ὀρθόδοξη, συνέρχεται «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις πατράσι» κι ὄχι ἀκολουθοῦσα τοὺς κακόδοξους Οἰκουμενιστές! Ὅταν ἡ Σύνοδος διδάσκει ὅ,τι διδάσκουν οἱ Ἅγιοί μας καὶ ὅταν ἀποδέχεται ὅ,τι μόλις πρόσφατα διεκήρυξη ἡ Ἁγιορείτικη Κοινότητα: «Ο «έσχατος κριτής» για θέματα πίστεως είναι η συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, που μπορεί να εκφράζουν ακόμα και μεμονωμένα πρόσωπα, αναφέρουν οι Αγιορείτες, και όχι μόνο οι Σύνοδοι όπως γράφει το κείμενο της Πανορθόδοξης. (Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ανέτρεψε μόνος του τις αποφάσεις της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας)». Ἐξ  ἄλλου γνωρίζουμε τόσες κακόδοξες ἢ ληστρικὲς Συνόδους, κάτι ποὺ ὁ κ. Κύριλλος ἀποσιωπᾶ].

 Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλλει κανεὶς ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία αὐτοκατανοεῖται σήμερα ὡς ἡ Μία, Καθολικὴ Ἐκκλησία ποὺ ἔχει ὡς κεφαλὴ τὸ Χριστὸ καὶ κατέχει τὸ πλήρωμα καὶ συνιστᾶ τὸ «ἑδραίωμα» τῆς ἀλήθειας; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀσφαλῶς καὶ μὲ βεβαιότητα ἀρνητική. [σ.σ: Ἡ Ἐκκλησία τὸ κατέχει, οἱ Οἰκοουμενιστὲς δὲν τὸ κατέχουν καὶ δὲν τὸ ἐπιδιώκουν].

 2. Ἡ Μία Ἐκκλησία καὶ ἡ ἀντίληψη περὶ ἀποκλειστικότητας

 Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀντίληψη τοῦ Ἁγ. Κυπριανοῦ Καρθαγένης ὅτι στὴ Μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ μόνο σ᾽ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα. Κατὰ συνέπεια ἐκτὸς αὐτῆς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει χάρις Θεοῦ, κατὰ συνέπεια, ὅ,τι τελεῖται ἐκτὸς αὐτῆς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει μυστηριακὸ χαρακτῆρα, γιατὶ προφανῶς ὅπου δὲν ὑπάρχει Ἅγ. Πνεῦμα, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν καὶ μυστήρια. [σ.σ: Ἂν τὰ πιστεύει αὐτά, τότε γιατί προηγουμένως, ἄραγε, ψέγει ὅσους καλοῦν τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ὡς αἱρετικοὶ δὲν ἔχουν Χάρη Θεοῦ καὶ μυστήρια;].

Μὲ δεδομένες τὶς ἀποσχιστικὲς κινήσεις τοῦ Φηλικισσίμου, τοῦ Νοβατιανοῦ καὶ τοῦ Μαξίμου ποὺ ἐτάραξαν στὴν ἐποχή του τὴν Ἐκκλησία

Η ΝΕΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Η ΝΕΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! Μὲ ἀγκαλιές, χειροκροτήματα γιὰ τὸν αἱρετικό, ὑποκλίσεις στοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἱερατικοὺς ἀσπασμούς! Ἐν ποίῳ -ἄραγε- "πνεύματι";

Ἀλήθεια, συμφοιτητά, Εὐάγγελε Κατερέλο (νῦν Κύριλλε, Ἐπίσκοπε Ἀβήδου), ποτὲ δὲν περιμέναμε ὅτι θὰ γινόσουν ...ἀνεπίσκοπος Ἐπίσκοπος, διακοσμητικὸ στοιχεῖο σὲ χειροτονίες τῶν Παπικῶν!

Ἀντιγράφουμε ἀπὸ τὴν Ρομφέα:

«Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τελέστηκε το απόγευμα του Σαββάτου η χειροτονία του νέου Καθολικού Αρχιεπισκόπου Πανοσιολ. π. Σεβαστιανού Ροσσολάτου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτου.

Την επισκοπική χειροτονία τέλεσαν ο απελθών Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών σεβ. π. Νικόλαος Φώσκολος, ο τέως Επίσκοπος Σύρου σεβ. π. Φραγκίσκος Παπαμανώλης και ο Αρχιεπίσκοπος Τήνου σεβ. π. Νικόλαος Πρίντεζης.

Στην τελετή συμμετείχαν οι Επίσκοποι σεβ. π. Ιωάννης Σπιτέρης, Κερκύρας, ο Σύρου, σεβ. π. Πέτρος Στεφάνου κ.ἄ.

Τίμησαν με την παρουσία τους, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού Θεοδώρητος, ο Επίσκοπος Αβήδου Κύριλλος (Κατερέλλος), ο Μητροπολίτης Ορθοδόξων Αρμενίων Χορέν Ντογραματζιάν, ο Επίσκοπος Αρμενίων Ορθοδόξων Χορέν Αρακελιάν, ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Σωτηριάδης, ο Αγγλικανός Rev. Bradshow Malcolm και εκπρόσωποι των Ευαγγελιστών».

 Δὲν ξεχωρίζουμε πλέον, στὰ "ὀρθόδοξα" ἱστολόγια, ποιοί εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ ποιοί οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι! Δὲν παρουσιάζονται οἱ αἱρετικοὶ ἁπλῶς ὡς Ἐπίσκοποι, ἀλλὰ καὶ ὡς Σεβασμιώτατοι!
       Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔλεγε:

"Τρεῖς εἶναι οἱ μεγάλες πτώσεις εἰς τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, 1) τοῦ Ἀδάμ, 2) τοῦ Ἰούδα καὶ 3) τοῦ Πάπα!

     Ἤδη ὁ Πάπας διέγραψε ἐκείνη τοῦ Ἰούδα! Καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς διαγράφουν αὐτὴ τοῦ Πάπα;

Γιὰ νὰ μὴν σᾶς ρωτήσουμε κ. Κύριλλε Ἀβήδου καὶ π. Ἰγνάτιε Σωτηριάδη, γιὰ τὸ ἂν ὁ ἅγιος Κύριλλος καὶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος θὰ παρίστατο σὲ μιὰ τέτοια τελετή (καὶ μᾶς πεῖτε πὼς τότε ἦσαν ἄλλοι οἱ καιροί), σᾶς ρωτᾶμε:

Ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς (ποὺ μάλιστα ἀνεκήρυξαν ὡς Ἅγιο οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές) θὰ παρευρισκόταν σὲ αὐτὴν φιέστα, ἀναγνωρίζοντας καὶ κυρίως προπαγανδίζοντας τὴν ἐγκυρότητα τῶν παπικῶν μυστηρίων καὶ ἐγκρίνοντας (τουλάχιστον ἐπικοινωνιακά, ὡς θὰ ἰσχυριστεῖτε) ὡς μία παράλληλη Ἐκκλησία τὴν «ἐκκλησίαν τῶν πονηρευομένων»;

ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΣΤΗΡΙΞΙΝ ΤΟΥ «ΠΡΩΤΕΙΟΥ»

τοῦ π. Ἄγγελου Ἀγγελακόπουλου
 

Ὁ εἴρων καθηγητὴς Θεολογίας καὶ τιτουλάριος (ἄνευ ποιμνίου) Ἐπίσκοπος Ἀβύδου Κύριλλος Κατερέλος, δεκανίκι κι αὐτὸς τῶν Οἰκουμενιστῶν

Οἱ μεταπατερικοὶ τιτουλάριοι Ἐπίσκοποι, ἄνευ ποιμνίου (καὶ ἐκ τούτου ἀντικανονικοὶ ὡς μὴ ποιμένες) ποὺ ἔχει μαζέψει στὸ Φανάρι ὁ ἀρχηγός τους Βαρθολομαῖος, ἀκολουθοῦντες τὸν πρῶτο διδάξαντα Ζηζιούλα,  ἐργάζονται πυρετωδῶς γιὰ τὴν προώθηση τῶν Οἰκουμενιστικῶν σχεδίων, ποὺ ἐμμέσως διοχετεύονται ἀπὸ τὸ Βατικανό· «πυρετωδῶς», γιατὶ κατὰ τὶς ἐκμυστηρεύσεις κορυφαίων στελεχῶν, ἡ ἐπιθυμητὴ στοὺς Παπικοὺς «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» ἀπέτυχε πολλάκις, ἔχουν δὲ ὑπερβαθεῖ καὶ τὰ τελευταῖα ὅρια ποὺ προέβλεπε τὸ χρονοδιάγραμμα γιὰ τὴν «Ἕνωση»!

Αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἕνας ἀκόμα τιτουλάριος ἀπέδειξε τὰ Οἰκουμενιστικὰ μεταπατερικά του φρονήματα, ἀνταποδίδοντας εὐγνωμόνως τὶς ὑπηρεσίες του πρὸς τὸν Πατριάρχη ποὺ τὸν ἀνέδειξε Ἐπίσκοπο· ὁ Ἀβύδου Κύριλλος Κατερέλος.

Μὲ ἄρθρο ποὺ πρόσφατα ἔγραψε, προσπάθησε –ἐπιστραστεύοντας τὴν μεταπατερικὴ αἵρεση– νὰ στηρίξει ἀναισχύντως «Πρωτεῖα», ὅπως ἀναισχύντως –ὡς ἀρχιμανδρίτης στὴ Γερμανία– ἔφτυσε τὸν γνωστὸ θεολόγο κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο, ἀσφαλῶς «ἵνα τῷ Πατριάρχῃ Βαρθολομαίῳ ἀρέσῃ» ποὺ ἀντικανονικῶς ἀφόρισε τὸν κ. Σωτηρόπουλο! (Τὸ περιστατικὸ τοῦ σιχαμεροῦ ἐμπτυσμοῦ συνέβη, ὅταν ὁ Ἄβύδου ἦταν, ὡς Ἀρχιμανδρίτης, «Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Βάδης Βυρτεμβέργης, στη Στουτγάρδη της Γερμανίας», μέσα στὴν αἴθουσα στὴν ὁποία ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσει ὡς καλεσμένος ὁ κ. Σωτηρόπουλος).

Τὶς ἄστοχες θέσεις τοῦ Ἀβύδου κ. Κυρίλλου καταδεικνύει στὸ παρακάτω ἄρθρο ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος.

Πηγή: "Κατάνυξις"

 

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΒΥΔΟΥ κ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ

    πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος 

εφημ. Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής

 Ν. Καλλιπόλεως Πειραιώς

Εν Πειραιεί 14-5-2014

ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΙΣ

ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ

ΠΡΟΣ ΣΤΗΡΙΞΙΝ ΤΟΥ «ΠΡΩΤΕΙΟΥ»

ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ

Εισαγωγή

Εσχάτως οι οικουμενιστές έχουν αποδοθεί σε μία κοπιώδη και εναγώνια προσπάθεια προβολής του επαισχύντου και αντορθοδόξου εξ επόψεως Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας ‘Κειμένου της Ραβέννας’, που συνέταξε η Μικτή Επιτροπή του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών το 2007, με σκοπό να περάσουν την εντύπωση στους θεολογικώς αδαείς ότι είναι το καταλληλότερο κείμενο, βάσει του οποίου θα πρέπει να συνεχισθεί η προσπάθεια της ψευδοενώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τόν αιρεσιάρχη Πάπα της Ρώμης.
      Έχουμε ήδη τονίσει σε παλαιότερο κείμενό μας^[1] ότι το ‘Κείμενο της Ραβέννας’ είναι καρπός της αιρετικής θεωρίας περί ‘ευχαριστιακής εκκλησιολογίας’, η οποία είναι εφεύρημα των μακαριστού Νικολάου Αφανάσιεφ και Σεβ. Μητρ. Περγάμου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα. Είχαμε αναφέρει εκεί ότι η συμβολή του Σεβ. κ. Ιωάννου έγκειται στο γεγονός ότι έρχεται σε μια κρίσιμη καμπή, αμέσως μετά την αποδοχή της αιρετικής θεωρίας περί ‘ευχαριστιακής εκκλησιολογίας’ από τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο, να ολοκληρώσει αυτό, που ξεκίνησε ο Afanassieff, προς την κατεύθυνση, που επιθυμεί το Βατικανό. Δηλαδή