Τὰ διάφορα φερέφωνα τοῦ Φαναρίου ἄρχισαν νωρὶς τὴν
προπαγάνδα γιὰ τὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο τοῦ 2016, ποὺ κατὰ πληροφορίες (ἂν ἡ
ἀντίσταση τῶν Ὀρθοδόξων συνεχίσει νὰ εἶναι ὑποτονική) θὰ ἐπισπευθεῖ καὶ ἴσως
πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὸ 2015(!) πρὸς «δόξαν» τῆς ἀντιστάσεως ποὺ προβάλλουν οἱ
ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἡγέτες!
Διαβάζουμε στὸ «Μήνυμα τῶν Προκαθημένων» «Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου
Ἐκκλησίας θά συγκληθῇ ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν
ἔτει 2016, ἐκτός ἀπροόπτου».
Στὴ γραμμὴ αὐτή, τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Φαναρίου, μποροῦμε νὰ ἐντάξουμε
καὶ τὸν δρ. Κώστα Μυγδάλη, ὁ ὁποῖος σὲ Διεθνὲς Συνέδριο μὲ θέμα «Χριστιανισμός-Ὀρθοδοξία καὶ μέσα ἐνημέρωσης
στὸν σύγχρονο κόσμο» εἶχε τὴν Εἰσήγηση «Σύνοδος
Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας 2016-Πολιτική-ΜΜΕ». Στὴν εἰσήγησή του αὐτὴ παραθέτει
καὶ τὴν 6η
§ τοῦ Μηνύματος τῶν
Προκαθημένων, στὴν ὁποία –μεταξὺ ἄλλων– ἀναφέρεται ὅτι: «Ἐπιβεβαιοῦμεν
τήν ἀφοσίωσιν ἡμῶν εἰς τήν ἔννοιαν τῆς συνοδικότητος, ἥτις τυγχάνει ὑψίστης σημασίας διά τήν ἑνότητα τῆς
Ἐκκλησίας. Ἐνωτιζόμεθα τήν ρῆσιν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ...ὅτι
"τό τῆς Ἐκκλησίας ὄνομα, οὐ χωρισμοῦ ἀλλ’ ἑνώσεως καί συμφωνίας ὄνομα"».
Οἱ συμβιβασμένοι Ποιμένες καὶ οἱ ἀγνοοῦντες ἢ οἱ
μπολιασμένοι μὲ τὸν ἰὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πιστοί, θὰ βρίσκουν σημαντικὴ καὶ ὀρθοδοξότατη
τὴν ἔκφραση αὐτή, ποὺ ἐπικαλεῖται ὁ κ. Μυγδάλης. Πλὴν ὅμως, ἂν ἐνθυμηθοῦν ἢ
γνωρίσουν
α) τὶς ἐνέργειες εὐτελισμοῦ τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ ἀπὸ
τὸν Πατριάρχη καὶ τοὺς συμβούλους του καὶ τὴν ἐκμετάλλευσή του γιὰ τὴν προαγωγὴ
τῆς αἱρέσεως, καὶ
β) ἂν συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ προσχώρηση στὴν Παναίρεση
τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη καὶ τοὺς ὁμοίους τους, ἰσοῦται μὲ τὸν πλήρη
χωρισμό τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ,
τότε θὰ καταλάβουν τὴν φοβερὴ διαστρέβλωση ποὺ γίνεται
στὸ κείμενο τοῦ χρυσορρήμονος πατρός, καθὼς παρουσιάζεται ὁ χωρισμὸς τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ προσχώρησή τους στὴν αἵρεση, ὡς Ἕνωση ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ!
Ὁ κ. Μυγδάλης, λοιπόν, θεωρεῖ «σπουδαῖο τὸ
γεγονὸς» τῆς συγκλήσεως Συνόδου. Καὶ εἶναι. Ὄχι ὅμως ἀπροϋπόθετα. Τοῦτο τὸ
παραβλέπει ὁ κ. Μυγδάλης, γιατὶ οἱ προϋποθέσεις του ταυτίζονται μὲ αὐτὲς τῶν
Οἰκουμενιστῶν. Καλεῖ, λοιπόν, τὴν «κοινωνία τώρα με την σειρά της να προσλάβει και να
κατανοήσει την σπουδαιότητα της απόφασης, να την αναδείξει και να την
διαφυλάξει. Να χτίσει το μέλλον της μέσα από την ενότητά της. Η απόφαση δεν
ήταν καθόλου εύκολη και πήρε πολύ χρόνο. Πενήντα χρόνια δύσκολων και επίπονων
ετοιμασιών και ενδοορθόδοξων διαλόγων».
Ἀποκρύπτει, ὅμως ὁ κ. Μυγδάλης τὸ γιατί «ἡ ἀπόφαση δὲν ἦταν καθόλου εὔκολη».
Τὸ γιατί χρειάστηκαν 50 χρόνια προετοιμασία γιὰ νὰ
πραγματοποιηθεῖ. Μήπως, πέρα ἀπὸ τὶς ἀντικειμενικὲς καὶ συγκυριακὲς δυσκολίες, ὑπῆρχε
καὶ κάποια «πονηρὴ» σκοπιμότητα; Μήπως τὰ Οἰκουμενιστικὰ σχέδια γιὰ τὴν ἅλωση
τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶχαν πραγματοποιηθεῖ; Μήπως (ὅπως εἶχε ἀποκαλύψει, σχετικὰ
μὲ τοὺς Διαλόγους, ὁ Μητρ. Ἀχαΐας Ἀθανάσιος διευθυντὴς τοῦ Γραφείου τῆς
Εκκλησίας μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση) περίμεναν: «να προετοιμάσουμε τον κόσμο, να τον
διαπαιδαγωγήσουμε, για να μη αντιδράσει
επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις και πληροφορίες, που δεν ανταποκρίνονται στα
γεγονότα... Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι έχουμε ανάγκη χρόνου, ελπίζω όχι
υπερβολικού, για να
σχηματίσουμε τη συνείδηση του
κόσμου»!!! («Ὀρθόδοξος
Τύπος», 1444, 1/2/2002).
Στὴ συνέχεια ὁ κ. Μυγδάλης δείχνει ὅτι κάτι
φοβᾶται. Τί ἄραγε; Μήπως κάποιοι ἀνατρέψουν τὴν ἀπόφαση γιὰ τὴν σύγκληση τῆς
Συνόδου αὐτῆς; Γράφει: «Να αναδείξουμε από εδώ,