Οι «νέοι ποιμένες» της ...«νέας Ἐκκλησίας»!!!

Πηγή

    Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὶς Α΄ και Β΄ ἐπιστολές του πρὸς Τιμόθεον καὶ στὴν ἐπιστολή του πρὸς Τίτον ὑποδεικνύει τὰ ἀδιάλειπτα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα καθήκοντα τῶν ποιμένων:

     Ὁ ποιμένας πρέπει νὰ ἔχει καθαρὴ πίστη καὶ νὰ εἶναι ἀκλόνητος τύπος τῆς ἀρετῆς. Να γνωρίζει καὶ νὰ διδάσκει μὲ ἀκρίβεια τὸν νόμο, τὸν λόγο καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τηρώντας, πρῶτος αὐτός, αὐτὰ ποὺ διδάσκει. Νὰ νουθετεῖ, νὰ στηρίζει τοὺς ἀδύναμους, νὰ σηκώνει αὐτούς, ποὺ ἔχουν πέσει, νὰ δείχνει τὸν δρόμο σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἔχασαν. Νὰ εἶναι μαχητὴς καὶ φρουρὸς ἀκοίμητος τοῦ ποιμνίου του, γιατί ἂν δὲν εἶναι ἀντὶ νὰ ὠφελοῦνται οἱ Χριστιανοί θὰ σκανδαλίζονται ὰπὸ αὐτόν καὶ θὰ βλάπτονται πνευματικὰ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση τὸ μικρὸ ποίμνιο δὲν θὰ ἀκολουθήσει καὶ θὰ ἀποκηρύξει αὐτὸν τὸν ποιμένα ὡς μισθωτὸ καὶ ληστή.

   Γιὰ τὸν Ἐπίσκοπο μάλιστα ἀπαιτεῖται, μὴ λογαριάζοντας τὸ κόστος καὶ τὴν κούραση, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση τῶν ἄλλων ἱερῶν του καθηκόντων, νὰ ἐπαγρυπνεῖ καὶ νὰ καταβάλλει πάντοτε κάθε δυνατὴ προσπάθεια, ὥστε νὰ μὴν εἰσέλθει στὴν Ἐκκλησία ξένος αἱρετικός, Διάκονος ἢ Ἱερέας καὶ πολὺ περισσότερο, Ἀρχιερέας, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἔχει ὀρθὴ πίστη, χριστιανικὴ διαγωγὴ καὶ βίο, ποὺ θὰ σκανδαλίζει, ἀλλὰ καὶ θὰ αἱρετίζει καὶ θὰ διαστρέφει μὲ ψεύδη καὶ μὲ πλάνες τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.

     Μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς διαπιστώσεις γίνεται φανερό, ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ λυπηρὰ ἀλλὰ καὶ πιὸ φανερὰ συμπεράσματα τῆς ψευδῆς καὶ καταπτύστης ἀνακοίνωσης τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν ψευτοσύνοδο τῆς Κρήτης εἶναι ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ ποιμνίου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς ποιμένες του. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἀποποιοῦνται τοῦ ρόλου τους καὶ τῶν εὐθυνῶν τους καὶ ἀφήνουν, νίπτοντες τὰς χείρας τους, τὸ ποίμνιο βορὰ τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. Μιλοῦν στὸ ποίμνιο λὲς καὶ μιλοῦν σὲ ἄβουλους καὶ ἀδαεῖς

«Ο καθρέπτης των διορθοδόξων σχέσεων»,

Πτυχές της ιστορίας και της θεολογίας του κειμένου της ημερησίας διατάξεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας

«Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν τω συγχρόνω κόσμω»

Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής

Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Εισαγωγή

   Είχα την τύχη να συμμετάσχω με την ιδιότητα του συνεργάτου της Γραμματείας επί της Προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας στις τρεις συνελεύσεις της Ειδικής Διορθοδόξου Επιτροπής (Οκτώβριος 2014 και Φεβρουάριος και Απρίλιος 2015), στην Πέμπτη Προσυνοδική Πανορθόδοξο Διάσκεψη (Οκτώβριος 2015), καθώς και στη Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου 2016 εν Chambésy Γενεύης. Οι εμπειρίες από τη συμμετοχή αυτή, η άμεση πρόσβαση στο αρχειακό υλικό ολόκληρης της πορείας προς τη Σύνοδο και η συνεργασία με τον καθηγητή Βλάσιο Φειδά, κατ’ εξοχήν ειδικό στο θέμα «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος», μου επιτρέπουν να ελπίζω ότι θα βρείτε ενδιαφέροντα αυτά που θα εκθέσω ενώπιόν σας.

    Το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Γενεύη είναι ο τόπος όπου, από το 1968, συναντήθηκαν, εργάσθηκαν σκληρά, αγωνίστηκαν και έδωσαν την ορθόδοξη μαρτυρία τους όλοι οι πρωτεργάτες της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, μιας διαδικασίας με ιδιαίτερες απαιτήσεις στους συμμετέχοντας, πολλοί εκ των οποίων ανεδείχθησαν σε ηγετικές μορφές των Εκκλησιών τους.

    Όποιος έχει συνεργασθεί σε παρόμοιες επιτροπές γνωρίζει πόσο επίπονη και μακρά είναι η διαδικασία κατάρτισης ενός κοινά αποδεκτού κειμένου. Πολλές φορές, η υποχώρηση αναφορικά προς κάποια διατύπωση σώζει ολόκληρη συνεδρία, ολόκληρο το κείμενο ή ακόμη και τη συνέλευση.

   Αυτός που θα πάρει τα κείμενα της Συνόδου στα χέρια του, χωρίς να γνωρίζει πώς διαμορφώθηκαν, τι συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και συμβιβαστικές προτάσεις προηγήθηκαν για να ετοιμασθούν, εύκολα μπορεί να αδικήσει τα πράγματα. Προφανώς στο τελικό κείμενο δεν είναι αποτυπωμένη εμφανώς η πορεία κατάρτισής του. [σ.σ.: Ὅταν ἡ προσευχὴ καὶ οἱ Πατέρες ἀπουσιάζουν, ἐκεῖ εἰσχωροῦν οἱ ὑποχωρήσεις καὶ οἱ συμβιβασμοί].

  Καθρέπτης της προετοιμασίας της Συνόδου είναι τα Πρακτικά των συζητήσεων των διαφόρων επιτροπών και διασκέψεων. Είναι συναρπαστικό να μελετά κάποιος τα Πρακτικά. Πραγματικά στα κείμενα αυτά βρίσκεται κρυμμένος ένας ανεκτίμητος θεολογικός θησαυρός.

  Οι Πανορθόδοξες Διασκέψεις, οι Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικές Επιτροπές, οι Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις και οι Συνάξεις των Προκαθημένων είναι η ιστορία της Ορθοδοξίας τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Είναι ο καθρέπτης των διορθοδόξων σχέσεων, αλλά και των ενδοορθοδόξων θεολογικών διεργασιών και ζυμώσεων. 

1.   Η ιστορία του κειμένου

   Η ιστορία του κειμένου μας αρχίζει το 1961. Η πρώτη Πανορθόδοξος Διάσκεψις της Ρόδου ενέταξε στον «Κατάλογο των θεμάτων της μελλούσης Πανορθοδόξου Προσυνόδου», στην 6^η ενότητα με τίτλο «Η Ορθοδοξία εν τω κόσμω» το θέμα: «Συμβολή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών εις επικράτησιν των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης και της αγάπης μεταξύ των λαών».^[1]

    Σταθμό στην πορεία προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτέλεσε η Τετάρτη Πανορθόδοξος Διάσκεψις (Ιούνιος 1968) στο Chambésy της Γενεύης. Εδώ αποφασίσθηκε:

«α. Ὅπως τεθῇ ὡς κύριος στόχος καὶ ἄμεσος ἐπιδίωξις ἡ σύγκλησις Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου τῆς κατ’ Ἀνατολὰς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

β. Ὅπως πρὸς προπαρασκευὴν τῆς Συνόδου ταύτης, ἀντὶ τῆς συγκροτήσεως μιᾶς Προσυνόδου, συγκροτηθῶσι σταδιακῶς, ἀλλεπάλληλοι Προσυνοδικαὶ Πανορθόδοξοι Διασκέψεις.

γ. Ὅπως συσταθῇ μία Διορθόδοξος Προπαρασκευαστικὴ Ἐπιτροπή.

δ. Ὅπως συσταθῇ ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἓν Γραφεῖον, ἑδρεῦον ἐν τῷ ἐν Γενεύῃ Κέντρῳ αὐτοῦ, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἔργου τῆς Προπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς, τῶν Προσυνοδικῶν Πανορθοδόξων Διασκέψεων καὶ τῆς ὅλης προπαρασκευῆς τῆς Συνόδου.

ε. Ὅπως διὰ τῶν ὡς ἄνω Ὀργάνων τμηματικῶς ἑτοιμασθῶσι τὰ θέματα, τὰ ἀναγεγραμμένα εἰς τὸν Κατάλογον τῆς ἐν Ρόδῳ Α΄ Πανορθοδόξου Διασκέψεως, ἀφοῦ προηγουμένως γένηται ἐπὶ ἑνὸς ἑκάστου ἡ δέουσα ἐπὶ μέρους θεολογικὴ ἔρευνα καὶ προεργασία».^[2] 

  Έργο της Πρώτης Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως του Νοεμβρίου 1976 στο Chambésy ήταν η αναθεώρηση του καταλόγου θεμάτων της Πρώτης Πανορθοδόξου Διασκέψεως της Ρόδου. Της αναθεωρήσεως του καταλόγου αυτού προηγήθηκαν, πρώτον, η Συνάντηση Ορθοδόξων Θεολόγων εν Chambésy (Δεκέμβριος 1972), η οποία κατέληξε εις το συμπέρασμα ότι ο ορισθείς κατάλογος των θεμάτων της Α΄ Πανορθοδόξου Διασκέψεως «δεν ανταπεκρίνετο ούτε εις το κριτήριον της εσωτερικής συνοχής, αλλ’ ούτε εις τας απαιτήσεις, τας οποίας προβάλλουν εις την Εκκλησίαν οι καιροί και το πλήρωμα αυτής».^[3] Ακολούθησε ανεπίσημη Σύσκεψη ομάδος θεολόγων στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, η οποία ασχολήθηκε «κυρίως με την κατ’ αρχήν επισήμανσιν των καιρίων προβλημάτων της ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας».^[4] [σ.σ.: Ἀλήθεια, μᾶς εἶχαν «ζαλίσει» τονίζοντας ὅτι πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στὶς Πανορθόδοξες Διασκέψεις τῆς Ρόδου, ἀλλ’ ὅπως ἀντιλαμβάνεται κανεὶς μελετώντας αὐτὸ τὸ ἄρθρο, τὰ ἀποφασισθέντα στὶς Πανορθόδοξες Διασκέψεις παραβιάσθηκαν, μετετράπηκαν, ἀλλοιώθηκαν ἀπὸ τὶς ἄπειρες Προσυνοδικὲς Διασκέψεις, στὶς ὁποῖες ἀπεφάσιζαν κάποιοι ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι, γραφειοκράτες Οἰκουμενιστές (τσιράκια τοῦ Φαναρίου, τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Π.Σ.Ε.), καὶ ΟΧΙ οἱ Ἐκκλησίες, ἀφοῦ οἱ Ἐπίσκοποι μέχρι καὶ τελευταία στιγμὴ δὲν γνώριζαν ὄχι μόνο τὰ Πρακτικὰ τῶν πολυετῶν συνεδριάσεων τῶν Ἐπιτροπῶν, ἀλλ’ οὔτε τὰ Προσυνοδικὰ κείμενα ποὺ θὰ συζητοῦσαν καὶ θὰ ψήφιζαν στὸ Κολυμπάρι!].

   Εις την εισηγητική ομιλία του κατά τη Διάσκεψη, ο Πρόεδρος αυτής Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Μελίτων ανέφερε ότι, σύμφωνα με πανορθόδοξο διαβούλευση, τίθενται προς συζήτηση και απόφαση τα εξής σχετικά με τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου:

1.   «Ἡ σύγκλησις τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου νὰ επιταχυνθῇ, μὲ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι αὕτη δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρηθῇ ὡς μοναδικὴ καὶ ἀποκλείουσα τὴν σύγκλησιν ἐν συνεχείᾳ καὶ ἄλλων ὁμοίων Μεγάλων Συνόδων.

2.   Ὡς ἐκ τούτου, ἡ Σύνοδος θὰ εἶναι βραχείας διαρκείας.

3.   Νὰ ασχοληθῇ αὕτη μὲ περιωρισμένον ἀριθμὸν θεμάτων, καὶ δὴ οὐχὶ ἀμιγῶς δογματικῆς καὶ θεωρητικῆς φύσεως».^[5]

    Αυτά κατέστησαν απαραίτητη την αναθεώρηση του καταλόγου θεμάτων της Α΄ Πανορθοδόξου Διασκέψεως της Ρόδου. Κατά τον Σεβασμιώτατο Πρόεδρο, «πρώτιστον ἔργον τῆς Α΄ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως θὰ ἔδει νὰ εἶναι ἡ κατάρτισις ἑνὸς βραχυτέρου καταλόγου θεμάτων».^[6]  [σ.σ.: Ποιές Σύνοδοι τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἔδωσαν τὴν ἔγκριση ἢ ἀποδέχτηκαν Συνοδικὰ μιὰ τέτοια ἀλλαγή;].

   Η Διάσκεψις  α π ο φ ά σ ι σ ε  τελικώς η ημερησία διάταξις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου να περιέχει τα ακόλουθα δέκα θέματα:^[7]

1.   Ορθόδοξος Διασπορά.

2.   Το Αυτοκέφαλον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού.

3.   Το Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού.

4.   Δίπτυχα.

5.   Το ζήτημα κοινού ημερολογίου.

6.   Κωλύματα γάμου.

7.   Αναπροσαρμογή των περί νηστείας εκκλησιαστικών διατάξεων.

8.   Σχέσεις Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τον λοιπό χριστιανικό κόσμο.

9.   Ορθοδοξία και Οικουμενική Κίνηση.

10.  Συμβολή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών εις επικράτησιν των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης και της αγάπης μεταξύ των λαών και άρσιν των φυλετικών διακρίσεων. [σ.σ.: Ποιές Σύνοδοι τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἔδωσαν κι αὐτὴ τὴν ἔγκριση;].

  Δέκα έτη μετά, αφού είχε μεσολαβήσει η Δευτέρα Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις του 1982, η Διορθόδοξος Προπαρασκευαστική

Απάντηση Γέροντος Σάββα Λαυριώτη στον Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνό και στους περί αυτόν.

Ἡ Οὐνία, ὁ ἐκδυτικισμὸς καὶ ὁ καθωσπρεπισμὸς "εἰς τὰ τῆς Πίστεως", ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς καὶ ἡ δεσποτοκρατία, τὸ δεσποτικὸ ψεῦδος, μ' ἕνα λόγο ἡ "νέα ἐκκλησία" τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐδῶ, στοὺς λόγους τῶν ἱερωμένων τῆς μητροπόλεως Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου (καὶ ὄχι μόνο, ἀφοῦ καὶ σὲ ἄλλες μητροπόλεις παρόμοια συμβαίνουν). 

 Ἡ  Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τῶν Ἁγίων μας, μετατρέπεται  σὲ  Ἐκκλησία τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τῶν "σὺν αὐτῷ"!

Μὲ τὴν ἄδεια ἐκείνων ποὺ πονοῦν γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀπὸ φόβο ἢ δειλία συμπορεύονται μὲ τοὺς δολιοφθορεῖς Της!

Καὶ οἱ σιγονταρο(ἀντι)Οἰκουμενιστὲς περιπλανῶνται ἀνὰ τὰ Βαλκάνια, ὄχι γιὰ νὰ ἀναστρέψουν τὸ κλίμα διολίσθησης στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν μόνη ἁγιοπατερικὴ ὁδὸ τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν. Κι ἕως τώρα δὲν ἔχουν κάνει οὐδεμία δήλωση συμπαραστάσεως στοὺς διωκόμενους -ἕνεκα Πίστεως- Ἁγιορεῖτες!!!

Λαρεντζάκης: Καμιά επιφυλακτικότητα για την ιερωσύνη του Πάπα και την Εκκλησιαστικότητα των Παπικών!!!

   Ἐνῶ οἱ θεωρητικοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -ὑλοποιώντας τὶς Ἐντολὲς τῶν ἡγετῶν τους- συνεχίζουν μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο νὰ ἀσχημονοῦν καὶ νὰ βλασφημοῦν θρασύτατα τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, οἱ ἀντι-Οικουμενιστὲς μᾶς διδάσκουν νὰ συνεχίσουμε νὰ ἔχουμε μετ' αὐτῶν κοινωνία "ἄχρι καιροῦ"!!!

   Σημεῖα τῶν καιρῶν!

    Συγκεκριμένα ὁ κ. Λαρεντζάκης μὲ νέο του ἄρθρο ἀσχολεῖται μὲ τὴν συνάντηση Πάπα Φραγκίσκου καί Πατριάρχη Κυρίλλου στὴν Κούβα μὲ ἀναφορὰ στὴν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο». Δὲν παραλείπει ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσει ὅτι τὰ πρωτεῖα στὴν αἵρεση τὰ ἔχει ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος κι ὄχι ὁ Μόσχας Κύριλλος!

  Στὴ συνέχεια –ὁ μέχρι τὸ μεδούλι Οἰκουμενιστὴς Λαρεντζάκης– "καρφώνει" τὸν πατρ. Μόσχας Κύριλλο, διότι δὲν ..."τόλμησε" οὔτε μιὰ συμπροσευχούλα νὰ κάνει μὲ τὸν Πάπα!!! Κι αὐτὴ τὴν "ἔλλειψη", ὁ μεγάλος αὐτὸς προδότης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας Λαρεντζάκης, τὴν ἀποκαλεῖ  ἔλλειψη  "ἐκκλησιαστικότητας"  τοῦ  Κυρίλλου!

   Καὶ συνεχίζει οἰκουμενιστικότατα:
  «Συναντήθηκαν, λοιπόν, οἱ δύο Ἀρχηγοί τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Μόσχας, ἀντάλλαξαν τόν ἀδελφικό ἀσπασμό καί ὁπωσδήποτε “ὄχι ὡς ἀνταγωνιστές, ἀλλά ὡς ἀδελφοί στήν πίστη”, ὅπως δηλώνουν οἱ ἴδιοι. Ἄρα κανένα ἴχνος μιᾶς συνάντησης ἑνός “ὀρθοδόξου” μέ ἕναν “αἱρετικό”!

    Τοῦτο φαίνεται (συνεχίζει ὁ Λαρεντζάκης) καὶ ἀπὸ «τὸ περιεχόμενο τῆς Κοινῆς Δηλώσεως», ἡ ὁποία «τονίζει ἔντονα τήν κοινή βάση τῆς χριστιανικῆς πίστεως…  Ὁ ὅρος Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖται ἐπίσης αὐτονόητα καί γιά τίς δύο Ἐκκλησίες στήν Κοινή Δήλωσή των»! Ἐξ ἄλλου, γράφει, «στήν Κοινή Δήλωση φαίνεται ὁλοκάθαρα, ὅτι δέν ὑπῆρξε καμμία ἀμφιβολία γιά τήν οἰκουμενική διάθεση τῶν δύο Πρωθιεραρχῶν, τοῦ Πάπα καί τοῦ Πατριάρχου, οὔτε βέβαια καί κάποια ἐπιφυλακτικότητα ὡς πρός τήν ἱερωσύνην αὐτῶν, ἀλλά οὔτε καί καμμία ἀπόρριψη τῆς Ἐκκλησιαστικότητας τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ὅπως διατυπώνουν ἀπερίφραστα οἱ δύο ἀρχηγοί στό κοινό κείμενο αὐτό»! Ἔτσι, στὴν Κοινὴ Δήλωση δηλώνεται «ἀπερίφραστα ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση τῆς κοινῆς πίστεως στόν Τριαδικό Θεό»!

    
    Παραθέτουμε τὸ κατάπτυστο αὐτὸ  αἱρετικότατο ἄρθρο, προτάσσουμε δὲ αὐτοῦ μιὰ πρόσφατη ἀνάρτηση, διὰ τῆς ὁποίας καταγγέλλονται οἱ αἱρετικὲς συμφωνίες Πάπα Φραγκίσκου καὶ Πατριάρχη Κυρίλλου, τὶς ὁποῖες ὁ Λαρεντζάκης -πολὺ φυσικά- θεωρεῖ ὀρθοδοξότατες, ἀφοῦ ὁ παναιρετικὸς Οἰκουμενισμὸς γι’ αὐτὸν ἰσοῦται μὲ τὴν «Ὀρθοδοξία»!

  Ἀναρωτιόμαστε, ὅμως: Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, δὲν βλέπουν ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς πλέον, ἀποτελοῦν μιὰ «νέα ἐκκλησία»; Ἕως πότε θὰ μολύνονται  καὶ θὰ μολύνουν συμφυρόμενοι μὲ τοὺς αἱρετικούς;

_
__________________________________________________________________

Κοινὴ Δήλωση Φραγκίσκου - Κυρίλλου

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν»(Β΄Κορινθ. ΙΓ:13).

1. Τῇ βουλήσει τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ἐκ τῆς ὁποίας προέρχονται ὅλες οἱ δωρεὲς, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῇ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Παρακλήτου, ἐμεῖς, ὁ Πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Κύριλλος, Πατριάρχης Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν, συναντηθήκαμε σήμερα στην (Ἡ συνέχεια ἐδῶ)

__________________________________________________________________

Καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ Λαρεντζάκη:

Πηγή: http://fanarion.blogspot.gr/2016/08/blog-post_18.html 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ - ΜΟΣΧΑΣ

«Δέν εἴμαστε ἀνταγωνιστές, ἀλλά ἀδελφοί στήν πίστη»

   Πάπας Φραγκῖσκος καί Πατριάρχης Κύριλλος στήν Κούβα (12. 2. 2016) καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν Ὀρθόδοξo Ἀκαδημία Κρήτης (18.-26. 6. 2016)

Γρηγορίου Λαρεντζάκη

Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Graz

   

Μεγάλα ἱστορικά γεγονότα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἱστορικούς σταθμούς δέν χάνουν ποτέ τήν σημασία των καί τήν ἐπικαιρότητά των. Ἕνα τέτοιο ἱστορικό γεγονός εἶναι καί ἡ συνάντηση τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καί τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσίας Κυρίλλου στήν Ἀβάνα τῆς Κούβας τήν 12η Φεβρουαρίου 2016. Ἐπειδή ἔχει σχέση τό γεγονός τῆς συναντήσεως τῶν δύο ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν Ρωμαιοκαθολικῆς καί Ρωσίας μέ τό θέμα τῶν σχέσεων ὄχι μόνο τῶν δύο αὐτῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλά καί τῆς καθόλου Ὀρθοδοξίας μέ τίς ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες καί εἰδικώτερα μέ τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θεωρῶ σκόπιμο νά σχολιάσω ἔστω καί μέ ὀλίγα τή συνάντηση αὐτή τῶν δύο Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν: Πῶς συμπεριφέρθηκαν μεταξύ των αὐτοί οἱ πρωταγωνιστές Πάπας καί Πατριάρχης καί τέλος τί ὑπέγραψαν καί οἱ δύο στήν Κοινή Δήλωσή των!

Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς πρέπει νά τονίσω, ὅτι ἡ συνάντηση αὐτή εἶναι ἱστορική, πολύ θετική καί ὡς πρῶτο βῆμα μεταξύ τῶν δύο Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν των, ὅμως μέ ἐλπιδοφόρες συνέπειες γιά τίς σχέσεις τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καί μέ τήν καθόλου Ὀρθοδοξία, γιά τήν ὁποία βέβαια δέν ὑπῆρξε τό πρῶτο βῆμα, ἐφ’ ὅσον εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι συναντήσεις μεταξύ Παπῶν Ρώμης καί Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, καθώς καί ἄλλων Ἀρχηγῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἔχουν πραγματοποιηθεῖ κατ’ ἐπανάληψη.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ - ΜΟΣΧΑΣ by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Η νέα εκκλησία είναι εδώ! ΑΠΟΔΕΙΞΗ για τους άπιστους Θωμάδες, ή τους Επισκόπους, η παρακάτω Επιστολή που μας εστάλη:

Αδαμάντιος Τσακίρογλου:

 Κραυγή απόγνωσης από έναν ορθόδοξο πιστό της Γερμανίας

    ...Ο λόγος που σας γράφω αυτήν την επιστολή είναι η κατάσταση απόγνωσης, στην οποία έχουμε φθάσει, όσοι ορθόδοξοι πιστοί της Γερμανίας θέλουν να κρατήσουν παρά τις αμαρτίες τους τις παρακαταθήκες του Χριστού, των αποστόλων, των πατέρων και των αγίων ανόθευτες και ακέραιες, ως μαρτυρία και απόδειξη Ορθοδοξίας σε έναν όλο και πιο έντονα χειμαζόμενο κόσμο. Η κατάσταση στην Γερμανία έχει καταντήσει πια τραγική για κάποιον που αναζητάει το βίωμα της Ορθοδοξίας..

Ποιός θα δώσει εις τα βλεφαρά μου πηγήν δακρύων, δια να κλαύσω επί πολλάς ημέρας τον λαόν, ο οποίος μαζί με αυτάς τας πονηράς διδασκαλίας σπρώχνεται εις την καταστροφή (Μέγας Βασίλειος).

               Πατέρες και αδελφοί, ιερείς και λαϊκοί, εν Χριστώ στην Ελλάδα,

      Το ονομά μου είναι Αδαμάντιος Τσακίρογλου. Είμαι 46 χρονών, κάτοικος Γερμανίας εδώ και 22 χρόνια, σύζυγος και πατέρας πέντε παιδιών και καθηγητής, Oberstudienrat, στο γερμανικό Gymnasium ως προς το επάγγελμα. Ο λόγος που σας γράφω αυτήν την επιστολή είναι η κατάσταση απόγνωσης, στην οποία έχουμε φθάσει, όσοι ορθόδοξοι πιστοί της Γερμανίας θέλουν να κρατήσουν παρά τις αμαρτίες τους τις παρακαταθήκες του Χριστού, των αποστόλων, των πατέρων και των αγίων ανόθευτες και ακέραιες, ως μαρτυρία και απόδειξη Ορθοδοξίας σε έναν όλο και πιο έντονα χειμαζόμενο κόσμο.

Η κατάσταση στην Γερμανία έχει καταντήσει πια τραγική για κάποιον που αναζητάει το βίωμα της Ορθοδοξίας. Αυτά που διαβάζω τόσο καιρό στην Ελλάδα από λίγους πιστούς αγωνιστές, για τις αντικανονικές, αντιπατερικές, αντιορθόδοξες ενέργειες επισκόπων και ιερέων, τω ονόματι μεν ορθοδόξων, ταις πράξεσιν δε λύκων προβατοσχήμων (ο χαρακτηρισμός είναι των πατέρων και όχι δικός μου) που γίνονται ή πρόκειται να γίνουν, λαμβάνουν μέρος στην Γερμανία εδώ και δεκαετίες. Αυτή η κατάσταση δεν δικαιολογείται από το επιχείρημα, ότι τάχα οι καταστάσεις το επιβάλουν, διότι είμαστε στην διασπορά. Άλλο συμβιώνω ειρηνικά και με σεβασμό στην πίστη και την ζωή του καθενός και άλλο αναγνωρίζω την πίστη και την ζωή του καθενός ως θεάρεστη, αληθινή και ως προϋπόθεση σωτηρίας. Το ποίμνιο έχει χωρισθεί μέσω αυτών των αλλοπρόσαλλων και τρομερών σε επίδραση και επικαιρότητα μηνυμάτων και πράξεων σε εν γνώσει και εν αγνοία υποστηρικτές των, σε αδιάφορους και σε λίγους εναντίους αυτών και των εκπροσωπών τους. Άλλοι θαυμάζουν αυτήν την αγαπολογία και δεν ντρέπονται κιόλας να παρακολουθούν αλλόδοξες λειτουργίες με το επιχείρημα, ότι και αυτοί Χριστιανοί είναι, άλλοι δεν βλέπουν πια καμία διαστροφή, γιατί και η εκκλησία μας, όπως λένε, δεν την καταδίκασε, άλλοι νομίζουν, ότι δεν χρειάζεται να μιλήσουν, γιατί έτσι και αλλιώς δεν σωζόμαστε με τίποτα. Οι πιο πολλoί ιερείς και λαικοί συναγωνίζονται στον φιλελευθερισμό για να αδράξουν τους κλάδους της κοσμικής δόξας και αναγνώρισης αδιαφορώντας για την αναγνώριση από τον Θεό. Το πνεύμα του Οικουμενισμού, του θρησκευτικού συγκρητισμού, της εκκοσμίκευσης, της ασέβειας και της επιφανειακής ευσέβειας τουτέστιν του φαρισαισμού έχει φθάσει σε τέτοια σημεία, που αμφιβάλω αν έχει μείνει έστω και λίγο ορθόδοξο φρόνημα. Η κάθε μορφής ασέλγεια νομιμοποιείται και η επίσημη εκκλησία σιωπά και με την σιωπή της συνηγορεί στην εξάπλωση της αμαρτίας και στην διάβρωση του φρονήματος των πιστών.

Αυτά φυσικά δεν είναι νέα για τον Ορθόδοξο. Ο μέγας Βασίλειος έγραφε στην επιστολή του «Πρός τούς δυτικούς επισκόπους»: «Τής ευσεβείας τα δόγματα έχουν ανατραπεί, της Εκκλησίας οι θεσμοί έχουν συγχηθεί. Οι φιλοδοξίες των μη φοβουμένων τον Κύριο εισπήδησαν στα υψηλά αξιώματα και το επισκοπικό αξίωμα προβάλλεται ως έπαθλο δυσσεβείας τόσο, ώστε εκείνος που βλασφημεί με τον χειρότερο τρόπο να είναι προτιμότερος στη διαποίμανση του λαού... έχει αμαυρωθεί η ακρίβεια των κανόνων...οι λαοί μένουν ανουθέτητοι, εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν έχουν το θάρρος να εκφραστούν, γιατί αφού απέκτησαν την εξουσία μέσω ανθρώπων, είναι δούλοι αυτών, που τους έκαναν την χάρη». Έτσι είναι πάντα επίκαιροι οι Άγιοι.

Τα γράφω αυτά γιατί εδώ και δεκαετίες στην Γερμανία:

* γίνονται συμπροσευχές με τους αιρετικούς, όπως την λεγόμενη «εβδομάδα προσευχής υπέρ της ενότητος των χριστιανών» που λαμβάνουν χώρα και σε ορθόδοξες εκκλησίες,

* αναγνωρίζεται η κακοδοξία, κατά την οποία η Ορθοδοξία αποτελεῖ µόνο ἕνα µέρος της Εκκλησίας,

* αποδέχονται ὡς βάση της ενώσεως των ορθοδόξων µε τις αιρέσεις µία µινιµαλιστική πίστη, δηλ. µόνο τήν πίστη στήν Ἁγία Τριάδα και στον Ιησοῦ Χριστό ως Σεσαρκωµένο Θεό καί Σωτήρα, παραβλέποντας όλα τά ὑπόλοιπα δόγµατα της Εκκλησίας, συµπεριλαµβανοµένης της µυστηριακής ιερωσύνης, των ιερων εικόνων, της ακτίστου Χάριτος, της τιµητικῆς προσκυνήσεως των Αγίων κλπ,

* αναγνωρίζουν ή ανέχονται την αίρεση, κατά την οποία αρκεί να πιστεύει κανείς στην Ἁγία Τριάδα και στον Κύριο Ιησού, ως Θεό και Σωτήρα, για να ανήκει στην Εκκλησία. Δηλ. η Εκκλησία θεωρειται ως σύναξη όλων των χριστιανικών «οµολογιών», 

* αναγνωρίζουν και προωθούν συστηματικά την αἵρεση, σύµφωνα µε την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία και η αίρεση του Παπισµού είναι «αδελφές εκκλησίες» και «οι δύο πνεύµονες», µε τους οποίους αναπνέει η Μία Εκκλησία,

* αναγνωρίζουν και στηρίζουν τις ανορθόδοξες συµφωνίες, τις οποίες υπέγραψαν οι εκπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο πλαίσιο του διαχριστιανικού διαλόγου, ο οποίος δεν διεξάγεται µε ορθόδοξες βάσεις και δεν έχει ως σκοπό την ἐπιστροφή των αιρετικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία δια της κατηχήσεως, της αποκηρύξεως των αιρέσεών τους και των ιερῶν µυστηρίων του Βαπτίσµατος, του Χρίσµατος και της Θείας Ευχαριστίας,

* υποστηρίζουν, ότι υπάρχει σωτήρια Χάρις και εκτός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και ότι ὑπάρχει έγκυρο βάπτισµα καί ενεργούσα Χάρις της ιερωσύνης και εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας,

* μετατρέπουν την Θεία οικονομία σε κανόνα και περιφρονούν τις παρακαταθήκες των Αποστόλων και Αγίων Πατέρων,

* αναγνωρίζουν και τις άλλες θρησκείες, ως οδούς σωτηρίας και κάνουν και άλλα πολλά.

Για να μην φανεί, ότι υπερβάλλω ή ότι εμφανίζω τον εαυτό μου ως υπερζηλωτή της πίστεως, παραθέτω τα λίγα μέσα από έναν συρφετό γεγονότα ως αποδείξεις των λεγομένων μου (όταν αναφέρω τους όρους εκκλησίες, Χριστιανοί, οικουμενικός αντί για οικουμενιστικός, που είναι το σωστό, κλπ για τα άλλα δόγματα, είναι χάριν της μετάφρασης και όχι χάριν αληθείας) Τα παρατιθέμενα γερμανικά κείμενα υπηρετούν την εξυπηρέτηση της αλήθειας:

Από το καταστατικό της εργασιακής ομάδας χριστιανικών εκκλησιών Γερμανίας http://www.oekumene-ack.de/:

«Στην εργασιακή ομάδα χριστιανικών εκκλησιών της Γερμανίας συμμετέχουν οι εκκλησίες και οι εκκλησιαστικές κοινότητες, οι οποίες αναγνωρίζουν τον Χριστό με κριτήριο την Αγία Γραφή ως Θεό και σωτήρα και επιθυμούν μαζί, να εκπληρώσουν την αποστολή τους προς τιμήν του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Κέντρο βάρους της εργασίας τους είναι η κοινή προσευχή (οικουμενική πνευματικότητα), η θεολογική ανάκλαση και ο θεολογικός συλλογισμός , η πρακτική της πίστης (η κινητοποίηση για την δικαιοσύνη, την ειρήνη και την προστασία του περιβάλλοντος), όπως και η επαφή με άλλες οικουμενικές οργανώσεις.

»Το διοικητικό συμβούλιο αποτελούν ... ένας ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος, ένας ορθόδοξος Πρωτοπρεσβύτερος, δύο ευαγγελιστές επίσκοποι και για να μην χαλάσουμε το μήνυμα ισότητας και μία ευαγγελική επίσκοπος την οποία το ορθόδοξο μέλος σίγουρα λόγω καταστατικού αναγνωρίζει ως κληρικό. Στα μέλη αυτής της οργάνωσης ανήκουν

Οι Οικουμενιστές, παγιωμένοι στην αίρεση, συνεχίζουν να προπαγανδίζουν τις ιδέες τους!

Ἡ νέα Ἐκκλησία εἶναι ἐδῶ! Κοινωνοῦν μαζί της καὶ Συνοδικὰ οἱ Ἐπίσκοποι, σιωπῶντες, τὴν ἀποδέχονται.

Ἔχουμε καὶ λέμε:

» Ἐπαναλαμβάνει, ὡς κοινὸ τόπο, ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία. Κανένας διαχωρισμὸς πλέον μεταξὺ τῆς Μίας Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐκπεσούσης Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης!

» Κρατηθεῖτε! Κατὰ τὸν Ἰταλίας Γεννάδιον, ἡ Οἰκολογικὴ πρωτοβουλία τοῦ πράσινου Πατριάρχη Βαρθολομαίου εὗρε συμμάχους καὶ μιμητάς, ἰδίως στὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, καὶ τοιουτοτρόπως «δημιουργεί, ανασταίνει και ανοίγει τας πύλας της Βασιλείας του Θεού»!!!

» «Η ενεργός συμμετοχή εις τα τοπικά διαχριστιανικά και διαθρησκειακά συνέδρια, …διακρατούν και διατηρούν τον Ορθόδοξον κληρικόν της Διασποράς εν εγρηγόρσει και άγρυπνον φύλακα της Ιστορίας, του Πολιτισμού και της Παραδόσεως του Γένους μας».

» «Η διδακτική και πρωτοποριακή Εγκύκλιος “Laudato Si”… διά ένα άνθρωπον ο οποίος εμελέτησε αυτήν μετά προσοχής, ενδιαφέροντος και σεβασμού… αποτελεί «πρωτοφανή πυξίδα», η οποία οδηγεί εις μίαν νέαν ζωήν… μέσω δε των «κατευθυντηρίων γραμμών» και των «αξιολόγων σημείων», ο άνθρωπος θα βοηθηθή εις το να σέβεται, να αναγνωρίζη, να εκφράζη την ευγνωμοσύνην του και να γίνη προστάτης της Δημιουργίας του Θεού»!

Να, λοιπόν, ἡ Νέα Διαθήκη τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα πού, ἂν τὴν ἀκολουθήσει τὸ ἀνθρώπινο γένος, θὰ πετύχει ὅ,τι ἀπέτυχαν οἱ πρωτόπλαστοι στὸν Παράδεισο, ὅ,τι ἀπέτυχε «ἡ Καινὴ Διαθήκη» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Μητρ. Ιταλίας: «Μία εκλαϊκευμένη Ποιμαντική ανάλυσις της Εγκυκλίου: “Laudato Si”, του Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου»

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. Γενναδίου

Ευτυχής αφορμή διά να γράψω την ποιμαντικήν και πρακτικήν αυτήν εργασίαν αποτελεί η επίσημος πρόσκλησις της εξοχωτάτης κ. Laura Boldrini, Προέδρου της Ιταλικής Βουλής, η οποία, με τον Πρόεδρον του Ποντηφικού Συμβουλίου διά την προαγωγήν του Νέου Ευαγγελισμού Mons. Rino Fisichella, διοργανώνει λαμπράν συνάντησιν με θέμα την Ποντηφικήν Εγκύκλιον: “Laudato Si”.

 Με την έξοχον αυτήν αιτίαν λαμβάνει την δημοσιότητά της η ταπεινή αυτή εργασία μου, η οποία, αναλύει, ποιμαντικά και κοινωνικά, τα κεντρικά –κύρια– σημεία της Εγκυκλίου του Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. Είναι μία ελαχίστη προσφορά από μέρους μου εις τον άνθρωπον, ο οποίος, πολλάκις, αιτία της αγνοίας, σκανδαλίζεται, δημιουργεί θλιβεράς καταστάσεις, γίνεται εριστικός, άνθρωπος του χωρισμού και των παρατάξεων, φίλος των στρατοπέδων και των εχθροπραξιών.

Είναι άξιον προσοχής, αλλά και δίκαιον όπως γίνη μνεία, εν αρχή της ποιμαντικής και πρακτικής αυτής εργασίας, η αδελφική διαβεβαίωσις του Πάπα Φραγκίσκου, σχετικά με τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Βαρθολομαίον: “Ora vorrei ricordare il mio amato fratello Bartolomeo, che da anni predica su questo tema. E io ho letto tante cose sue per preparare questa Enciclica”. (“Τώρα θα ήθελον να ενθυμηθώ τον αγαπητόν αδελφόν μου Βαρθολομαίον, ο οποίος από έτη κηρύττει το θέμα αυτό. Και εγώ ανέγνωσα πολλά ιδικά του πράγματα διά να προετοιμάσω αυτήν την Εγκύκλιον”).

Είναι αλήθεια αναντίρρητος ότι η Γη είναι η «Κοινή κατοικία» μας, ημείς δε είμεθα «πλασμένοι από το χώμα της γης» (Γεν. 2,7), κατά τον συγγραφέα του Βιβλίου αυτού της Παλαιάς Διαθήκης.

Με την πρωτοποριακήν αυτήν Εγκύκλιον του Πάπα Φραγκίσκου: “Laudato Si”, η οποία έλαβε το όνομά της από την επίκλησιν του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, προτείνει όχι μόνον μίαν σειράν «Κατευθυντηρίων γραμμών» διά μίαν ανανέωσιν, διά μίαν νέαν ζωήν, αλλά προτείνει και διαφόρους διαδικασίας προς λήψιν αποφάσεων εις το δημόσιον και επιχειρηματικόν τομέα, ως επίσης διά την σχέσιν μεταξύ της πολιτικής και της οικονομίας, μεταξύ θρησκείας και αγάπης, μάλιστα η Εγκύκλιος ολοκληρώνεται μέσα εις ένα πνεύμα ενορατικής προσευχής, παρά την οικολογικήν κρίσιν και βαρείαν απειλήν εναντίον της δημιουργίας του Θεού.

 Η δημιουργία είναι δώρον του Θεού, διά τούτο ο πιστός άνθρωπος πρέπει να επιδείξη ανωτερότητα και να λάβη την ευθύνην. Η αλλαγή του κλίματος δεν είναι ζήτημα θεωρητικόν. Η Εκκλησία ανησυχεί, διότι τα πάντα είναι συνδεδεμένα και, πράγματι, ουδέν ανθρώπινον είναι έξω της σκέψεως, φροντίδος και ανησυχίας της Εκκλησίας.

Ο κόσμος εις την χώραν αυτήν, η οποία είναι το κέντρον της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, συμμετέχει με θαυμασμόν εις την πορείαν της πρωτοφανούς αυτής Εγκυκλίου και θέλει να ζήση σύμφωνα με τα ιδιαίτατα σημεία της, εφόσον προτείνη νέα χρήσιμα μηνύματα, τα οποία είναι απαραίτητα διά την ειρηνικήν συμβίωσιν των λαών, διά την επικράτησιν της αγάπης, την ανάπτυξιν και πρόοδον του ανθρώπου εις όλας τας εκφάνσεις της ζωής του, ο οποίος επιζητεί να ζήση με αλληλεγγύην και ενδιαφέρον προς τον συνάνθρωπόν του, ο οποίος είναι: «εικών του Θεού».

Όχι μόνον ο σεβασμός, η τιμή και η αγάπη του ρωμαιοκαθολικού λαού που τρέφει προς τον Πρώτον Επίσκοπόν του, τον Πάπα Ρώμης, αλλά και ο αυθόρμητος ενθουσιασμός και η ενίσχυσίς του από τα νεοφανή διδάγματα της: “Laudato Si”, τα οποία επηρεάζουν και θέτουν τον άνθρωπον εις πραγματοποίησιν των «Κατευθυντηρίων γραμμών».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο «Πράσινος Πατριάρχης», όπως απεκλήθη, φωτισμένος και ωθούμενος από την θεϊκήν δύναμιν, κατώρθωσε τόν θεάρεστον και ευλογημένον αγώνα Του υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, της αγάπης προς τον άνθρωπον, και γενικά υπέρ της δημιουργίας του Θεού, ενδιαφέρον το οποίον προέρχεται από τας θεμελιώδεις πηγάς της Ορθοδόξου Παραδόσεως, από ένα “approccio” βιβλικόν, πνευματικόν, θεολογικόν, ασκητικόν, το οποίον γίνεται παγκόσμιον και επηρεάζει όχι μόνον τους απλούς ανθρώπους, αλλά και τας Αρχάς και τας Εξουσίας, συντελεί δε ώστε η πανανθρώπινη αυτού μάχη να γίνη μία μεγίστη πνευματική και κοινωνική δύναμις με τέλος την συνειδητοποίησιν της ευθύνης του ανθρώπου έναντι της δημιουργίας του Θεού.

Πάντως, η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, η Μητέρα μας Αγία του χριστού Μεγάλη Εκκλησία, είναι η πρώτη η μαρτυρήσασα την βαρυτάτην αυτήν παράλειψιν από μέρους της ανθρώπινης δραστηριότητος, αλλά και η πρώτη η καθοδηγήσασα την ιστορικήν αυτήν παγκόσμιον πορείαν, η οποία δημιουργεί, ανασταίνει και ανοίγει τας πύλας της Βασιλείας του Θεού.

Η διδακτική Ποντηφική Εγκύκλιος, ευθύς, αμέσως, μετά την ανακοίνωσίν της ότι θα ασχοληθή με την οικολογίαν, καίτοι εις την αρχήν ουδέν εγράφη περί αυτής, εν τούτοις εις την συνέχειαν έγινεν ένα από τα πλέον συζητημένα θέματα εις τον κόσμον, η οποία, μάλιστα, εδέχθη πλείστους όσους επαίνους, αλλά και κριτικήν. Καίτοι εις την ρωμαιοκαθολικήν Εκκλησίαν δεν υπάρχει συνήθεια και παράδοσις, σχετικά με την συγγραφήν Ποντηφικών Εγκυκλίων, (προ τριών αιώνων η αρχή αυτών), εν τούτοις μέχρι των ημερών μας έχουν γραφεί περί τας τριακοσίας Εγκυκλίους (επί Πάπα Ιωάννου Παύλου Β΄ εγράφησαν 14, κλπ.).

Ο κόσμος συνεχίζει εισέτι να ομιλή διά την Εγκύκλιον, να υπολογίζη και να αξιολογή αυτήν. Συγκαλούνται συνέδρια από διάφορα Κράτη, Πανεπιστήμια και Διεθνείς Οργανισμούς, και συζητείται η όλη αυτής υπόστασις, πρωτοφανής δε είναι η φροντίς και η μέριμνα έναντι της Δημιουργίας του Θεού. Βλέπομεν εις την χώραν αυτήν μίαν αγαθήν εκστρατείαν κληρικών και λαϊκών ρωμαιοκαθολικών διά την διάδοσιν και στερέωσιν των κεντρικών –κυρίων– σημείων της Εγκυκλίου, η οποία διακρίνεται διά την ιδανικήν εμβάθυνσιν, το ειλικρινές ενδιαφέρον και την ανάλογον προσοχήν της προς το βαρυσήμαντον και αναγκαίον θέμα της Οικολογίας.

Τα ιδιαίτατα σημεία της Εγκυκλίου έχουν προσελκύσει το μεγαλύτερον μέρος του ρωμαιοκαθολικού κόσμου, ο οποίος, παρά την κριτικήν ωρισμένων, θαυμάζει και επιζητεί να γίνη κοινωνός και προστάτης της πλουσιομορφίας της Δημιουργίας του Θεού. Τα κυρίαρχα σημεία, τα οποία εις την ουσίαν προέρχονται από μίαν αλυσίδα προβλημάτων, απαιτούν απάντησιν και λύσιν, αι οποίαι δίδονται κατά θαυμαστόν και διαυγέστατον τρόπον.

Με την πρακτικήν και εκλαϊκευμένην αυτήν εξιστόρησιν ο άνθρωπος δύναται να εμβαθύνη και να πλουτίση εις γνώσεις διά το πνευματικόν και κοινωνικόν συμφέρον του. Είναι μία δωδεκάς ιδιαιτέρων σημείων τα οποία ζητούν ανάλυσιν και εξήγησιν:

1. “Laudato Si” είναι μία ισχυρά πρόσκλησις διά μεταστροφήν και δράσιν. Η φροντίς διά το περιβάλλον αποτελεί από τώρα μέρος της διδασκαλίας της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, καθόσον η μέριμνα διά τον ρωμαιοκαθολικόν δεν είναι πλέον προαιρετική.

2. Ο αριθμός 109 της Εγκυκλίου, καθ’ ον η «δημοσιοοικονομία» καταβάλλει την «πραγματικήν οικονομίαν», εις την περίπτωσιν αυτήν ο Πάπας δεν κάνει μίαν διάλεξιν διά την οικονομικήν θεωρίαν.

3. Ένα έτερον ιδιαίτατον σημείον της Ποντηφικής Εγκυκλίου είναι: Μήπως ο Πάπας ζεί εις ένα έτερον πλανήτην; Πως εξηγούνται και εφαρμόζονται τα όσα γράφει εις τον αριθμόν 52, ότι, δηλαδή, οι πλουσιότεροι θα πρέπη να συμβάλλουν εις την επίλυσιν των ενεργειακών προβλημάτων των πτωχοτέρων χωρών; Δέον να σημειωθή εν προκειμένω, αποφαίνεται η ρωμαιοκαθολική εμπειρία, αλλά, και εξ όσων βλέπομεν και ακούομεν, εκ των λόγων και μαρτυριών του, διαφαίνεται ότι τα πτωχότερα κράτη θα αναπτυχθούν όταν τα πλουσιότερα δώσουν χείρα βοηθείας.

4. Ο Φυσικός Νόμος, ο οποίος ευρίσκεται πάντοτε εις το επίκεντρον της ηθικής διδασκαλίας της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, δεν χρησιμοποιειται. Καί ενταύθα δέον να υπογραμμισθή ότι εις την Ποντηφικήν εγκύκλιον παρατηρείται ικανή προσπάθεια διά να ευρεθή νέα γλώσσα, δι’ ένα ευρύτερον ακροατήριον. Επομένως δεν είναι μία θεολογική στροφή, όπως τινες ενόμισαν.

5. Εις τον αριθμόν 193 φαίνεται ότι η Εγκύκλιος προωθεί την αναδιανομήν του πλούτου. Είναι γεγονός αναντίρρητον ότι αυτή προάγει την αληλεγγύην μεταξύ των ανθρώπων και των εθνών. Ο Πάπας Φραγκίσκος, ναί μεν δεν έχει μίαν formula, σύμφωνα με την οποίαν θα γίνη η αναδιανομή του πλούτου, είναι, όμως, βέβαιον ότι καλεί εκείνους οι οποίοι είναι πλούσιοι και επομένως έχουν περισσότερα από ο,τι χρειάζονται, να ανοίξουν την καρδίαν των και να συλλογισθούν εκείνους οι οποίοι έχουν ανάγκην, να διανεμιθούν μεταξύ των.

6. Εις τον αριθμόν 124 της Εγκυκλίου: “Laudato Si” έχομεν την παρουσίασιν του καταναλωτισμού. Όλοι καταναλώνουν: διά καλήν διατροφήν και καθαράν πόσιν. Η ακόρεστη επιθυμία μας δημιουργεί ανάγκας, αι οποίαι δεν είναι απαραίτητοι. Κάποιος ο οποίος έχει χάσει κάθε έλεγχον με το ποτόν ή τα ναρκωτικά, γίνεται βίαιος, με συμπεριφοράν καταστροφικήν. Η σκέψις προς τους πτωχούς ή προς τας γενεάς του μέλλοντος, δύναται να είναι απευλευθέρωσις από την συνεχή επιθυμίαν διά περισσότερα και περισσοτέρας ανάγκας. Είναι μία απελευθέρωσις από την εμμονήν αυτήν.

7. Έχομεν ένα ερώτημα: Διατί ο Πάπας είναι εναντίον της αγοράς; (αριθμός 189, 190). Κατά την στιγμήν αυτήν η παγκόσμιος οικονομία δεν εξυπηρετεί την μεγάλην πλειοψηφίαν των ανθρώπων. Βλέπομεν ότι υπάρχει υπερβολικός πλούτος από την αγοράν, αλλά και δυστυχία μεγάλη την οποία συνοδεύει.

8. Η Εγκύκλιος του Πάπα Φραγκίσκου καθιστά εχθρούς την Τεχνολογίαν και την Αγοράν. Οι χρηματοπιστωτικαί αγοραί και η τεχνολογία δύνανται να είναι θαυμάσια όργανα, τούτο, όμως, όταν υπηρετούν τον άνθρωπον, τον οποίον και ενισχύουν.

Αντιθέτως, όταν, δηλαδή, μέσω αυτών, οι ολίγοι γίνονται πλουσιότεροι και οι περισσότεροι δούλοι, υποβαθμίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

9. Ο Πάπας φαίνεται ότι στηρίζει τον παγκόσμιον γεωργικόν σχεδιασμόν εις κλίμακα μαζικήν (129, 164). Βέβαιον είναι ότι, ούτε ο Πάπας, ούτε και οι Επίσκοποί του έχουν το καθήκον αυτό, δεν είναι εργασία αυτών. Οπωσδήποτε, δεν είναι δυνατόν να προσφέρουν λύσεις τεχνικάς. Έχουν, όμως, το δικαίωμα να ομιλήσουν εξ ονόματος εκείνων οι οποίοι δεν έχουν φωνήν.

10. Η Εγκύκλιος “Laudato Si” διαφωνεί με τα Ορυκτά Καύσιμα. Ο Πάπας Φραγκίσκος θέλει τα πλούσια Κράτη και όσα έχουν ρυπάνει περισσότερον να μειώσουν τα Ορυκτά Καύσιμα. Ισχυρίζεται ότι εναλλακτικαί πηγαί ενεργείας είναι διαθέσιμοι δι’ όλους. Αλλά αυτό απαιτεί αλληλεγγύη: δηλαδή, τα πλούσια κράτη να μοιράζωνται τα κέρδη των, να βοηθούν τα πτωχότερα έθνη, διά να αναπτύξουν εναλλακτικάς πηγάς ενεργείας.

11. Ένα σημείον άκρως ιδιαίτερον είναι η κατωτέρω λύσις του Ποντήφικος: Ο Πάπας Φραγκίσκος δεν επιδεικνύει βαρύτητα σημασίας εις το πρόβλημα του πληθυσμού: Είναι τρανή αλήθεια ότι η εγκύκλιος αναγνωρίζει ότι η πυκνότης του πληθυσμού αποτελεί παράγοντα, ο οποίος περιπλέκει τας καταστάσεις εις ωρισμένας περιφερείας και περιοχάς. Εξετάζοντες τα πράγματα, συμπεραίνομεν ότι το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι. Η κατανάλωσις είναι το μεγαλύτερον πρόβλημα: Η άνευ σκέψεως τάσις διά την κατανάλωσιν, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τας πραγματικάς ανάγκας, όχι μόνον υλικάς, αλλά και πνευματικάς.

12. Υποστηρίζεται ότι η Τεχνολογία και τα Δημοσιοοικονομικά είναι η μόνη λύσις διά τα προβλήματά μας. Διάφοροι ερωτούν και ομολογούν: Η Τεχνολογία και τα Δημοσιοοικονομικά εβοήθησαν πλείστους όσους ανθρώπους να εξέλθουν της πτωχείας, και, μάλιστα, έκαμαν την οικονομίαν να αναπτυχθή: Μήπως η εφαρμογή της Εγκυκλίου θέλει να οδηγήση εις τα οπίσω; Η Εγκύκλιος δεν ασχολείται με την μετακίνησιν εις τα οπίσω, αλλά, τουναντίον, με το προχώρημα επί τα πρόσσω, αναμφιβόλως προτρέπει να μειωθή κατά το δυνατόν ο αριθμός εκείνων οι οποίοι στερούνται αξιοπρεπούς εργασίας, στεγάσεως και υγιεινομικής περιθάλψεως.

Εις την Διασποράν, οι υπηρετούντες Ορθόδοξοι κληρικοί συναντούν ποικίλας ανάγκας και προβλήματα, δυσκολίας και εμπόδια, τα οποία πλήττουν, ταλαιπωρούν και βασανίζουν τον άνθρωπον, και ιδία σήμερον, ζώντες το Μεταναστευτικόν πρόβλημα, αλλά και η τακτική επικοινωνία αυτών με τον λαόν του Θεού, ο οποίος γνωρίζει εις αυτούς τας ανησυχίας και τον πόνον του, όλα αυτά συνδεόμενα με τας Τοπικάς ιδιαιτέρας καταστάσεις, αι οποίαι δυνατόν να επιδράσουν επί του Ορθοδόξου λαού και, μάλιστα, όταν αυτή ζεί, κινείται και δρα εις τον ίδιον χώρον, και έχει θέσιν μειοψηφίας, ο Κληρικός, (ή οι Κληρικοί), πρέπει να γνωρίζη τα πάντα, να παρακολουθή την εξέλιξιν και τους νεωτερισμούς, και, γενικά, να πολεμά την καταστροφικήν εκκοσμίκευσιν, να μεταφέρη δε το Φως της Αναστάσεως, το οποίον είναι το Φως της Ορθοδοξίας και της σωτηρίας.

Η ενεργός συμμετοχή εις τα τοπικά διαχριστιανικά και διαθρησκειακά συνέδρια, αι συναντήσεις αι οποίαι λαμβάνουν χώραν διά διαφόρους λόγους, είτε με την πρωτοβουλία των Κρατών, (Μικτοί Γάμοι, Διαζύγια, Συμφωνίαι), είτε με την συγκατάθεσιν ιστορικών Ιδρυμάτων (διά την ειρήνην του κόσμου, διά την προστασίαν της δημιουργίας του Θεού, διά τα ναρκωτικά κλπ.), διακρατούν και διατηρούν τον Ορθόδοξον κληρικόν της Διασποράς εν εγρηγόρσει και άγρυπνον φύλακα της Ιστορίας, του Πολιτισμού και της Παραδόσεως του Γένους μας.

Η διδακτική και πρωτοποριακή Εγκύκλιος “Laudato Si”, διά τον ρωμαιοκαθολικόν πιστόν της χώρας, εν η παροικούμεν, αλλά και διά ένα άνθρωπον ο οποίος εμελέτησε αυτήν μετά προσοχής, ενδιαφέροντος και σεβασμού, χωρίς να επηρεασθή από τα διάφορα αρνητικά και παράδοξα σχόλια και τα κρίσιμα δρώμενα και δεδομένα της σημερινής τραγικής εποχής, αυτή αποτελεί «πρωτοφανή πυξίδα», κατά την ταπεινήν γνώμην μου, η οποία οδηγεί εις μίαν νέαν ζωήν, μέσω ιδιαιτέρων «κατευθυντηρίων γραμμών» και «αξιολόγων σημείων», με πρυτανεύουσαν την Αλληλεγγύην διά το ηθικόν και κοινωνικόν συμφέρον του ανθρώπου και, γενικά, του κόσμου.

Η Δημιουργία του Θεού είναι δώρον του Θεού εις τον άνθρωπον, δεν είναι έργον ανθρώπινον, κατάκτησις αυτού, ούτε είναι αποικία του, αλλ’ ούτε και έγινε διά την προσωπικήν δόξαν του και την οικονομικήν ευδαιμονίαν του, μέσω δε των «κατευθυντηρίων γραμμών» και των «αξιολόγων σημείων», ο άνθρωπος θα βοηθηθή εις το να σέβεται, να αναγνωρίζη, να εκφράζη την ευγνωμοσύνην του και να γίνη προστάτης της Δημιουργίας του Θεού.

Η Εγκύκλιος “Laudato Si”, μεστή εμπειριών διαυγεστάτων και μηνυμάτων φωτεινών και καθοδηγητικών βοηθή τον ρωμαιοκαθολικόν πιστόν αλλά και κάθε άνθρωπον καλής θελήσεως, να γίνη μαθητής της αλληλεγγύης, του σεβασμού και του διαλόγου.

Πηγή: agioritikovima