Υπέγραψαν οι Πατριάρχες Μόσχας και Γεωργίας με τον Πάπα ΚΟΙΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ για το ΠΡΩΤΕΙΟ και τη ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ;

Ἀπὸ Κωνσταντίνο

TO ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ ΚΕΙΜΕΝΟ 

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ROME REPORTS  ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ  ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ.

3 ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

     ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
     ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΕΤΕ ΣΤΙΣ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ
     ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ....ΠΡΕΠΕΙ...ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ..ΟΧΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ..ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ..ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ..(ΟΠΩΣ ΣΤΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ..ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΠΙΚΟΣ) ...

ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΛΥΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ 

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

https://www.youtube.com/watch?v=HAV-Ez4JluQ&spfreload=5

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΔΗΣΗ ΣΤΟ VATICAN RADIO KAI ΓΡΑΠΤΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΗΧΗΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΜΕ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

http://en.radiovaticana.va/news/2016/09/23/catholics,_orthodox_sign_new_document_on_primacy,_synodality/1260292

Έτσι όπως διεξάγετε τον Διάλογο, "Αμάν καὶ πότε"!

Μητροπολίτης Περγάμου

Ιωάννης Ζηζιούλας

«Κίνδυνος αποτυχίας

θεολογικού διαλόγου με Καθολικούς»

Ἀπὸ ἱστολόγιο "Κατάνυξις"

(Σχόλιο διαχειριστών Ιστολογίου Κατάνυξης: Η συνεργάτιδα της “Κατάνυξης”, καθηγήτρια Αγγλικών, Ελένη Μητρούδη, μετέφρασε το άρθρο από εδώ. Την ευχαριστούμε θερμότατα και της ευχόμαστε καλή Σαρακοστή).

Ο  Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης  Ζηζιούλας   έκρουσε τον  κώδωνα  του κινδύνου για  τις διαιρέσεις  που υπάρχουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Κάποιοι έχουν μετατρέψει  την Ορθόδοξη ενότητα σε μια συμμαχία ανάμεσα σε θρησκευτικές ιεραρχίες  που δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν μαζί  θέματα σεξουαλικής ηθικής.

Σχόλιο. "Πατερικὴ Παράδοση"

1. Ἐξ ἀρχῆς ἦταν φανερὸ ὅτι σκοπὸς τῆς Οἰκουμενικῆς κινήσεως δὲν ἦταν ἡ ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ ἡ μεταστροφὴ τῶν Ὀρθοδόξων, δηλαδὴ ἡ διαστροφὴ τοῦ Ὀρθοδοξίας.

2. Καὶ ἐπειδὴ ἡ αἵρεση ‒δηλαδὴ ὁ διάβολος‒ φώλιασε στὶς καρδιὲς τῶν ἡγετικῶν στρωμάτων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μποροῦν νὰ συνενοηθοῦν μεταξύ τους. Τώρα λοιπόν, κλαψουρίζετε Μητροπολίτα Περγάμου κ. Ζηζιούλα, ὅτι ὑπάρχει «κίνδυνος ἀποτυχίας τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Καθολικούς» ἐξαιτίας «τῶν διαφορῶν ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στὶς  Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες»! Οὐδέποτε ἀνέγνωται εἰς τὰς Γραφάς, κ. Ἰωάννη, ὅτι «πᾶσα βασιλεία ἐφ' ἑαυτὴν διαμερισθεῖσα, ἐρημοῦται, καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον, πίπτει. εἰ δὲ καὶ ὁ σατανᾶς ἐφ' ἑαυτὸν διεμερίσθη, πῶς σταθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ» (Λουκ. ια΄ 17-18).

3. Λέτε, Σεβασμιώτατε ἅγιε Περγάμου: «Οἱ Ὀρθόδοξοι πάντα ἔβλεπαν τὸν Πάπα οὐσιαστικὰ σὰν τὸν Ἀρχιερέα τῆς Ρώμης»! Δὲν μᾶς λέτε, ὅμως (κρύβοντας πονηρότατα τὴν Ἀλήθεια) ὅτι πίσω ἀπ’ αὐτὸ τὸν τίτλο τοῦ «Ἀρχιερέα τοῦ Ρώμης» καλύπτεται τὸ Παπικὸ Πρωτεῖο, τὸ ὁποῖο ἀποδέχεσθε καὶ ἔχετε ἐργολαβικὰ ἀναλάβει νὰ τὸ «περάσετε» πάσῃ θυσίᾳ στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο! Καὶ λέτε ψέματα, καλέ μας Ἐπίσκοπε. Πότε, ἀλήθεια, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία  ἀποδέχτηκε «ρόλο του Πάπα «ὡς παγκόσμιου πρώτου»; Οὐδέποτε. Ἀλλὰ ξέρουμε (ἐσεῖς κι οἱ παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς τῆς φατρίας τοῦ Φαναρίου) μαγειρέψατε κάποια φόρμουλα, ἕνα τρόπο, ὥστε «μὲ τέτοιο τρόπο νὰ εἶναι ἀποδεκτό  (τὸ Πρωτεῖο) ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες». Μιὰ διόρθωση λοιπόν: Ἀπὸ τὶς ἡγεσίες τῶν Οἰκουμενιζόντων Ἐπισκόπων καὶ τῶν ἀδρανούντων ποιμένων, ποὺ σᾶς δίνουν τὴν ἄδεια νὰ ὁμιλεῖτε ἔτσι, κοινωνοῦντες καὶ συλλειτουργοῦντες μὲ σᾶς καὶ τὸν προϊστάμενό σας, καὶ τρέμοντας τὴν ἐτυμηγορίας σας.

 Ὁ Περγάμου ἐν στολῆ μὲ  Πάπα Βενέδικτο καὶ ἀσπαζόμενος τὴν χεῖρα τοῦ Πάπα Φραγκίσκου!!!

4. Ὁμιλεῖτε ὡς Καρδινάλιος τοῦ Πάπα, «σοφολογιώτατε» κ. Ζηζιούλα, παραπλανώντας τοὺς Ὀρθοδόξους, ὅταν λέτε: «Οἱ Ὀρθόδοξοι  βλέπανε τὸ Πάπα ὡς ...ἕνα εἶδος εἐκκλησιαστικοῦ  ἰμπεριαλισμού..., τώρα ὅμως βλέπουμε ὅτι ὑπάρχουν ἐνδείξεις γιὰ τὸ ὅτι ἰσχύει τὸ ἀντίθετο»!!! Τὸ ἀντίθετο ἰσχύει μόνο γιὰ ὅποιον βλέπει μὲ τὰ γυαλιὰ τοῦ Καρδινάλιου, Μητροπολίτα Περγάμου.                     "Πατερικὴ Παράδοση"

Από τον Gianni Valente

BATIKANO

Ο  θεολογικός διάλογος ανάμεσα στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία ο οποίος ξεκίνησε με στόχο την επίτευξη ολοκληρωμένης μυστηριακής κοινωνίας  διατρέχει  τον κίνδυνο να αναβληθεί  μονίμως. Και ένας από τους κύριους λόγους που συμβαίνει αυτό φαίνεται να είναι οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις  Ορθόδοξες Εκκλησίες και  σημαίνοντες κύκλους στο εσωτερικό της Ορθόδοξης πίστης- το πατριαρχείο Μόσχας  κυριότατα- οι οποίοι αρνούνται  να αναγνωρίσουν έναν  παγκόσμιο αρχιεπίσκοπο ως αρχηγό Εκκλησίας, θεμελιωμένο σε μια κοινή και  κανονική εκκλησιαστική παράδοση.  Αυτός  που χτύπησε τον κώδωνα του κινδύνου δεν ήταν άλλος από τον Μητροπολίτη Περγάμου, Ιωάννη Ζηζιούλα,  πρώην μέλος της Συνόδου για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης,  συν-Πρόεδρο της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής για τον Θεολογικό Διάλογο ανάμεσα στην Καθολική Εκκλησία και τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Ο Ζηζιούλας, τον οποίο πολλοί θεωρούν ως τον καλύτερο εν ζωή Χριστιανό Θεολόγο ( το έργο του «Η Εκκλησιολογία της Θείας Ευχαριστίας» χαίρει εκτίμησης και είναι αποδεκτό και από τον Πάπα Φραγκίσκο και από τον προηγούμενό του Βενέδικτο XVI) αποκαθιστά την πίστη στην επερχόμενη συνάντηση στα Ιεροσόλυμα τον επόμενο Μάιο  ανάμεσα στον  Αρχιερέα της Ρώμης και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Βλέπει την ενότητα ανάμεσα στους Χριστιανούς σαν κάτι παραπάνω από μια συμμαχία ανάμεσα στις ιεραρχίες της Εκκλησίας για τον σχηματισμό ενός «κοινού μετώπου» αντιμετώπισης ηθικών και σεξουαλικών  θεμάτων. Στο μεταξύ η κατεύθυνση που έχει πάρει το θέμα της Ουκρανικής κρίσης εγείρει ερωτήματα/δημιουργεί θέμα ακόμη μια φορά για τον έλεγχο που ασκεί το Πατριαρχείο της Μόσχας πάνω στην πλειονότητα των  Ορθόδοξων ενοριών στην Ουκρανία.  

Πλησιάζει η μέρα της συνάντησης του Πάπα και του Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα. Τι να περιμένουμε απ’ αυτήν;

«Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Η συνάντηση  αυτή γίνεται εις ανάμνηση/μνημόσυνο της συνάντησης ανάμεσα στον Πάπα Παύλο VI και τον Αθηναγόρα πριν 50 χρόνια, τότε που ήταν η πρώτη φορά που ένας Πάπας και ένας Οικουμενικός Πατριάρχης συναντήθηκαν από τότε που έγινε το σχίσμα. Ο εναγκαλισμός τους άναψε ελπίδες για μια επερχόμενη ένωση ανάμεσα στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτή η ένωση όμως δεν έγινε ακόμη. Αλλά είναι σημαντικό να δείξουμε στον κόσμο ότι συνεχίζουμε να κινούμαστε υπομονετικά και αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση (της ένωσης) και οδεύουμε  για να το πετύχουμε. Δεν έχουμε σταματήσει να το επιδιώκουμε. Γι’ αυτό και η συνάντηση του Φραγκίσκου με τον Βαρθολομαίο δεν θα είναι απλά εις ανάμνηση του αντίστοιχου γεγονότος στο παρελθόν  αλλά  αντιπροσωπεύει και μια πόρτα που ανοίγει στο μέλλον»

Ένα χρόνο μετά την εκλογή του Πάπα Φραγκίσκου ποια  πιστεύεται ότι είναι η επικρατούσα άποψη/εντύπωση των Ορθόδοξων  πιστών και αρχηγών των Ανατολικών Εκκλησιών γι’ αυτόν;    

«Ο Πάπας Φραγκίσκος μας εξέπληξε θετικά, όχι μόνο με το στυλ του, το ταπεραμέντο του, την ταπείνωσή του  αλλά και με τις ενέργειες που κάνει ως Πάπας για να φέρει την Καθολική και Ορθόδοξη Εκκλησία πιο κοντά. Οι Ορθόδοξοι πάντα έβλεπαν τον Πάπα ουσιαστικά σαν τον Αρχιερέα της Ρώμης και ο Πάπας Φραγκίσκος συχνά αναφέρεται σ’ αυτόν τον τίτλο ως ένα τίτλο που του επιτρέπει να ασκήσει το ιερατικό του έργο. Οι Ορθόδοξοι  επίσης  πάντα  βλέπανε το Πάπα ως ένα άτομο που έβαζε τον εαυτό του σε βάθρο και την παπική εξουσία ως ένα είδος εκκλησιαστικού  ιμπεριαλισμού/αυτοκρατορίας  και θεωρούσαν ότι σκοπός του Πάπα ήταν να τους καθυποτάξει και να ασκήσει την εξουσία του πάνω τους. Τώρα όμως βλέπουμε ότι υπάρχουν ενδείξεις για το ότι ισχύει το αντίθετο, αφού για παράδειγμα ο Πάπας έχει αρκετές φορές τονίσει το ότι η Καθολική Εκκλησία μπορεί να μάθει

ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΕΝΝΑΔΙΟ

Γράψαμε καὶ πάλι γιὰ τὶς θέσεις τοῦ μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα. Μὲ τὰ κείμενα ἄλλων Ἁγίων Πατέρων ποὺ παρουσιάσαμε καταδείχθηκε ὅτι ὁ κ. Ζηζιούλας ἀστοχεῖ περὶ τὴν Πίστη.

Μήπως αὐτὲς οἱ δημοσιεύσεις μας (ποὺ προστέθηκαν σὲ δημοσιεύσεις καὶ καταγγελίες ἄλλων ἁρμοδιότερων ἀπὸ μᾶς) ἔφερε κάποιο ἀποτέλεσμα; Δυστυχῶς οὐδέν! Ὁ κ. Ζηζιούλας (ὑπὸ τὰς προστατευτικὰς πτέρυγας τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὄχι μόνο δὲν ἐνοχλήθηκε, ἀλλὰ μετὰ τὶς καταγγελίες, συνεχίζει νὰ κατέχει τὴν θέση τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ἐπὶ πλέον, ἐπαινέθηκε ἀπὸ τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο, ὡς ὁ ...«δεξιὸς βραχίων» τοῦ Πατριαρχείου!!!

Μήπως, ὅμως, ἡ Μηνυτήρια ἀναφορά μας στὴν Ἱ. Σύνοδο, κίνησε τὶς διαδικασίες διερευνήσεως τοῦ θέματος, τουλάχιστον ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα; Καὶ πάλι, δυστυχῶς ὄχι; Οἱ Ἐπίσκοποι περὶ ἄλλα τυρβάζουν. Ὅ,τι ἀγγίζει τὴν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς φορεῖς του, τὸ προσπερνοῦν, γιατὶ δὲν θέλουν μπλεξίματα μὲ τὸν ἔνοικο τοῦ Φαναρίου, φοβοῦνται γιὰ τὴ θέση τους.

Ἐμεῖς, ὅμως, σὺν Θεῷ, θὰ δημοσιεύουμε, ὅσα νέα στοιχεῖα βρίσκουμε, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἀποδεικνύουν τὶς πλανεμένες θέσεις του, καθὼς θὰ συγκρίνονται μὲ τὶς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δυστυχῶς, ὁ μητροπολίτης Περγάμου, ἀναμασᾶ, μὲ νέο τρόπο, παμπάλαιες πλάνες. Εἰσάγει ἔχρονες ἰδιότητες καὶ ἐγκόσμιες καταστάσεις στὸν χῶρο τῆς Ἁγίας, Ὑπερουσίου καὶ Ἀκτίστου Ἁγίας Τριάδος. Τὸ δὲ ἔτι χειρότερο· δὲν φαίνεται νὰ «θεολογεῖ» ἢ νὰ «φιλοσοφεῖ» ἀναζητῶν τὴν ἀλήθεια καὶ ἔστω ἀποτυγχάνων πρὸς τοῦτο, ἀλλὰ ἐκ σκοπιμότητος καὶ μὲ στόχο νὰ προάγει τὶς Βατικάνειες καὶ Οἰκουμενιστικὲς θέσεις περὶ "Πρώτου" καὶ "Πρωτείου" τοῦ Πάπα!

Τὸ παρακάτω μικρὸ κείμενο ἀποτελεῖ ἀπάντηση  τοῦ Πατριάρχου Γεωργίου Γενναδίου ἢ Σχολαρίου σὲ ἐρώτηση ποὺ τοῦ ἔγινε, καὶ περιλαμβάνεται στὴν Ἑλληνικὴ Πατρολογία τοῦ Migne 160, 329C. Μετὰ τὸ μικρὸ κείμενο τοῦ Γενναδίου, δημοσιεύουμε τὶς θέσεις τοῦ κ. Ζηζιούλα:

Ἂς ἀκούσουμε ὅμως καὶ τοὺς κακόδοξους καὶ βλάσφημους λόγους τοῦ κ. Ζηζιούλα, τοὺς ὁποίους δὲν εἴδαμε ἕως τώρα νὰ ἀναιρέσει (ὅπως τὶς διετύπωσε καὶ τὶς ἀπομαγνητοφωνήσαμε στὴν διεύθυνση: paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7514.html).

   «Ὁ πρῶτος λοιπὸν  λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε  μία  διαβάθμιση,  δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε. Ἡ αἰτιότητα εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς Ἑτερότητος. Ἡ Ἑτερότητα στὴν Ἁγία Τριάδα δὲν ἀναδύεται ἔτσι φυσικά, αὐτομάτως. Ὑπάρχει ἕνα πρόσωπο, πρέπει νὰ προέρχεται ἐλεύθερα. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ εἰσάγουμε αὐτὸ τὸ πρόσωπο, αὐτὴ τὴν αἰτιότητα, εἰσάγουμε Ἱεραρχία»  (σ.σ. φυσικὰ καὶ Πρῶτον)!

Τα πάντα γυμνά και τετραχηλισμένα

Λειτουργικὴ Κίνησις Οἰκουμενισμὸς

καὶ στὸ βάθος Ἕνωση Ἐκκλησιῶν ὑπὸ τὸν Πάπα

Ἡ ἐξαπάτηση Ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς συνεχίζεται

μὲ τὴν συνειδητὴ –πλέον– συνεργασία τῶν ἡγετῶν μας

Τὸ παρὸν εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Μπαρούση (ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν) μὲ τίτλο: «Ἡ “Λειτουργικὴ Κίνησις” τῆς Δύσεως καὶ ὁ Οἰκουμενισμός».

 

Ἡ εἰσήγηση πραγματοποιήθηκε στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2004, στὸ Διορθόδοξο Θεολογικὸ Συνέδριο, «Οἰκουμενισμός, (Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις)».

 

Τὰ πάντα, λοιπόν, «γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα» ἐνώπιόν μας κι ἐμεῖς, μοιραῖοι, ἢ τοὺς ἀκολουθοῦμε εὐπειθῶς ἢ τοὺς ἀνεχόμεθα ἐνόχως καὶ περιδεῶς!

 

Ἡ «Λειτουργικὴ Κίνησις», ἀρχικῶς μὲν ἕνα ὅραμα κάποιων διακεκριμένων βενεδικτίνων μοναχῶν..., σὺν τῷ χρό­νῳ ἀ­πέ­κτη­σε τὴν μορ­φὴ μι­ᾶς κα­λῶς ὀρ­γα­νω­μέ­νης προ­σπα­θεί­ας, ἡ ὁποία ἔλαβε τὸ χαρακτηριστικὸν ὄνομα, «Ἡ Κίνησις», καὶ τῆς ὁποίας ὁ σκοπὸς ἔλαβε τὸ ἐπίσης ἰδιαίτερον ὄνομα, «Τὸ Ἔργον». Αὐτὸ τὸ «ἔργο», ἦταν ἡ ἐλπὶς ὅλων διὰ τὴν ἀναζωπύρωσι τῆς πίστεως, (κατὰ τὴν ἐκτίμησι πολλῶν), καὶ ἡ ἀσφαλὴς προσδοκία τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, (κατὰ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «Κινήσεως»)...

      Ἡ «Λειτουργικὴ Κί­νη­σις» δι­ε­πί­στω­σε ὅ­τι ἡ δη­μι­ουρ­γί­α τῶν σχι­σμά­των ἔ­χει ὡς ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὸν πε­ρι­ο­ρι­σμὸ τῆς πα­γκο­σμι­ό­τη­τος τῆς πα­πι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Ἐ­πει­δὴ ὑ­πε­στή­ρι­ζε ὅ­τι ἡ ἑ­νό­της τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας πρα­γμα­το­ποι­εῖ­ται δι­ὰ τῆς τε­λέ­σε­ως μι­ᾶς λει­τουρ­γί­ας καὶ τῆς ἑ­νώ­σε­ως με­θ’ ἑ­νὸς πα­γκο­σμί­ου πα­τρός, τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, δι­ε­κή­ρυ­ξε, ἀ­φ’ ἑ­νός μὲν τὴν ἀ­νά­γκη προ­σεγ­γί­σε­ως τῶν λει­τουρ­γι­κῶν πη­γῶν, ἀ­φ’ ἑ­τέ­ρου δὲ τὴν ἀ­νά­γκη ἐ­ξευ­ρέ­σε­ως νέ­ας ἑρ­μη­νεί­ας τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, ὥ­στε τοῦ­το νὰ κα­τα­στῇ εὔ­λη­πτον ὑ­πὸ τῶν «σχι­σμα­τι­κῶν» Ὀρ­θο­δό­ξων...

      Ἐ­γνώ­ρι­ζε ἐ­παρ­κῶς τὴν προ­σή­λω­σι τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων εἰς τὴν λα­τρεί­α καὶ ἀ­πε­φά­σι­σε νὰ τοὺς πλή­ξῃ εἰς τὸ ση­μεῖ­ο αὐ­τό. Ὡς δέ­λε­αρ ἐ­πα­ρου­σί­α­σε τὴν ἐ­πι­στρο­φὴν εἰς τὰς πη­γάς...

      Πρό­τυ­πο τοῦ «ἔρ­γου τῆς Κι­νή­σε­ως» ἦ­σαν οἱ Συ­νο­μι­λί­ες εἰς τὴν πό­λι Μα­λῖ­νες τοῦ Βελ­γί­ου ὑ­πὸ τὸν Καρ­δι­νά­λι­ο Mercier, τὸ ἔ­τος 1909. Κα­τό­πιν τῶν Συ­νο­μι­λι­ῶν ...με­τα­ξὺ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καὶ Ἀγ­γ­λι­κα­νῶν, δι­ε­πι­στώ­θη ὅ­τι ὁ κα­λύ­τε­ρος τρό­πος προ­σεγ­γί­σε­ως τοῦ ἐν δι­α­στά­σει εὑ­ρι­σκο­μέ­νου χρι­στι­α­νι­κοῦ κό­σμου εἶ­ναι ἡ «ἀρ­χὴ» πὼς  «ὅ­λα εἶ­ναι θέ­μα ἑρ­μη­νεί­ας».  Κά­θε δι­α­φο­ρὰ ἠ­μπο­ρεῖ νὰ ἐ­ξο­μα­λυν­θῇ δι­ὰ μι­ᾶς ἄλ­λης ἑρ­μη­νεί­ας, μί­α ἀ­ντί­λη­ψις ἡ ὁ­ποί­α εἰ­σή­γα­γε τὴν δι­γλωσ­σί­α εἰς τὸν χῶ­ρο τῆς πί­στε­ως, ...εἶ­χε δὲ εὐρ­τά­τη ἐ­φαρ­μο­γὴ εἰς τοὺς κόλ­πους τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.

       Βά­σει τῆς ἀρ­χῆς αὐ­τῆς, οἱ­α­δή­πο­τε αἵ­ρε­σις ἦ­ταν δυ­να­τὸν νὰ δι­α­κη­ρυ­χθῇ δί­χως νὰ κιν­δυ­νεύ­ῃ ὁ ἐκ­φρα­στὴς αὐ­τῆς νὰ χα­ρα­κτη­ρι­σθῇ ὅ­τι κη­ρύσ­σει τὴν αἵ­ρε­σι «παρ­ρη­σί­ᾳ ἢ γυ­μνῇ τῇ κε­φα­λῇ», κα­τὰ συ­νέ­πει­αν δί­χως νὰ ἐ­μπί­πτῃ εἰς τὰ ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρῶν Κα­νό­νων προ­βλε­πό­με­να. Ἔ­τσι ἡ κρί­σις κά­ποι­ων «εἰ­δι­κῶν» ἐ­τέ­θη ὑ­πὲρ τὴν θε­ο­πνευ­στί­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, καὶ ἐ­προ­πα­γαν­δί­σθη ἡ ὑ­πο­κει­με­νι­κό­της τῶν θε­ο­λο­γι­κῶν κρι­τη­ρί­ων.

       Δυ­στυ­χῶς, οἱ ἀ­ντι­λή­ψεις αὐ­τὲς ...ἐ­πέ­τυ­χαν τὴν βα­θμι­αί­α ἐ­ξά­ντλη­σι καὶ ἀ­πο­δυ­νά­μω­σι τοῦ ἀ­μυ­ντι­κοῦ συ­στή­μα­τος τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κοῦ ὀρ­γα­νι­σμοῦ..., μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν δη­μι­ουρ­γί­α λει­τουρ­γι­κῆς ἀ­νο­μοι­ο­γε­νεί­ας καὶ με­τα­ξὺ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων. Καὶ ὄ­χι μό­νον αὐ­τό, ἀλ­λὰ πα­ραλ­λή­λως ἐ­πε­τεύ­χθη καὶ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­σις λει­τουρ­γι­κῶν πρά­ξε­ων τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν, οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­χαν Συ­νο­δι­κῶς κα­τα­δι­κα­σθῇ.

Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

       Οἱ τῆς «Λει­τουρ­γι­κῆς Κι­νή­σε­ως», ὑ­πὸ τὸ πρό­σχη­μα τῆς ἀρ­χαί­ας πα­ρα­δό­σε­ως, βα­σι­κὸ στοι­χεῖ­ο τῆς ὁ­ποί­ας, κα­τ’ αὐ­τούς, ἦ­ταν καὶ τὸ πα­γκό­σμι­ο πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης, ἀ­πέ­βλε­παν κυ­ρί­ως εἰς τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν. Ἀ­ντε­λαμ­βά­νο­ντο, βε­βαί­ως, ὅ­τι τοῦ­το ἀ­πο­τε­λεῖ ἰ­σχυ­ρὸν ἐ­μπό­δι­ο δι­’ ἡ­μᾶς —τοὺς σχι­σμα­τι­κούς, κα­τὰ τὴν ἰ­δι­κή τους ἐ­κτί­μη­σι—, γι­’ αὐ­τὸ καὶ εἶ­χαν ἀ­να­λά­βει τὴν προ­σπά­θει­α ἀ­πο­φορ­τί­σε­ως τῶν ἐ­ντυ­πώ­σε­ων ἐκ τοῦ και­νο­φα­νοῦς τού­του δό­γμα­τος, λέ­γο­ντες ὅ­τι τὸ πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης «πρέ­πει νὰ ἰ­δω­θῇ μέ­σα ἀ­πὸ ἕ­να και­νούρ­γι­ο φῶς» καὶ νὰ συ­ζη­τη­θῇ ἀρ­γό­τε­ρα ὑ­πὸ τῆς ἑ­νω­μέ­νης πλέ­ον Ἐκ­κ­λη­σί­ας.

      ...Ἔ­τσι, ὡς ἔ­λε­γαν, με­τὰ τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν αἴ­τη­σι συγ­γ­νώ­μης τῆς μι­ᾶς Ἐκ­κ­λη­σί­ας ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λην, θὰ συ­ζη­τη­θῇ καὶ τὸ δό­γμα τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῆς Συ­νό­δου Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρε­ντί­ας.

       Δι­ὰ νὰ προ­χω­ρή­σῃ τὸ «ἔρ­γο τῆς Ἑ­νώ­σε­ως» ἐ­στρέ­φο­ντο πλέ­ον πρὸς τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ...μὲ σε­βα­σμό. Ἀρ­χι­κῶς ἐ­πε­ρί­με­ναν «νὰ κα­θα­ρί­σῃ ἡ ἀ­τμό­σφαι­ρα», ἀ­πο­κρύ­πτο­ντες ἐ­πι­με­λῶς ὅ,τι χω­ρί­ζει τοὺς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοὺς ἀ­πὸ τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους. Ἐν συ­νε­χεί­ᾳ ἐ­φηῦ­ραν νέ­ον τρό­πο· τὴν δη­μι­ουρ­γί­α φι­λι­κοῦ κλί­μα­τος με­τα­ξὺ τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν ἕ­νω­σι τῶν καρ­δι­ῶν καὶ τῶν συ­ναι­σθη­μά­των με­τα­ξὺ αὐ­τῶν, γι­’ αὐ­τὸ καὶ ἐ­φήρ­μο­σαν εὑ­ρύ­τα­τα τὴν λε­γο­μέ­νη «ψυ­χο­λο­γι­κὴ μέ­θο­δο».

       ... Ὁ­μι­λοῦ­σαν μὲ πο­λὺ θαυ­μα­σμὸ δι­ὰ τὴν γο­η­τεί­α καὶ τὴν με­γα­λο­πρέ­πει­α τῆς βυ­ζα­ντι­νῆς λει­τουρ­γί­ας, ἐ­ξέ­φρα­ζαν τὴν βα­θει­ά τους νο­σταλ­γί­α πρὸς τὴν ἀρ­χαι­ο­πρε­πῆ λει­τουρ­γι­κὴ πα­ρά­δο­σι τῆς Ἀ­να­το­λῆς...

       Μά­λι­στα τὰ μέ­λη τῆς «Κι­νή­σε­ως» ἔ­λα­βαν ἐ­μπε­ρι­στα­τω­μέ­νες συ­στά­σεις νὰ ἐ­πι­ζη­τοῦν τὴν μα­θη­τεί­α πα­ρὰ τοὺς πό­δας τῶν Ἀ­να­το­λι­κῶν ἐ­πὶ θε­μά­των λα­τρεί­ας, προ­σκα­λώντας πα­ραλ­λή­λως καὶ κά­ποι­ους ἐξ αὐ­τῶν εἰς τὴν Δύ­σι, δι­ὰ νὰ τοὺς γνω­ρί­σουν τὸν λει­τουρ­γι­κὸ πλοῦ­το τῆς ἀ­και­νο­το­μή­του Ἀ­να­το­λῆς. Ἦ­σαν βέ­βαι­οι ὅ­τι καρ­πὸς αὐ­τῆς τῆς ἀλ­λη­λο­γνω­ρι­μί­ας θὰ ἦ­ταν ἀ­σφα­λῶς ἡ δη­μι­ουρ­γί­α μι­ᾶς ὁ­μοι­ο­μόρ­φου λει­τουρ­γι­κῆς πρά­ξε­ως, Ἀ­να­το­λῆς καὶ Δύ­σε­ως.

      Ἀ­σφα­λῶς, αὐ­τὴν «τὴν φοί­τη­σι», ὡς ἔ­λε­γαν, «εἰς τὸ σχο­λεῖ­ο τῆς Ἀ­να­το­λῆς» ἐ­θε­ω­ροῦ­σαν ἀ­να­γκαί­α ὄ­χι δι­ὰ νὰ με­τα­βλη­θοῦν οἱ Λα­τῖ­νοι εἰς Ἀ­να­το­λι­κούς, ἀλ­λὰ δι­ὰ νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­κτί­μη­σι καὶ τὴν ἀ­πο­δο­χὴ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, καὶ μά­λι­στα τῶν Ρώσ­σων, οἱ ὁ­ποῖ­οι εὑ­ρί­σκο­ντο ὑ­πὸ τὰ δει­νὰ τοῦ κομ­μου­νι­στι­κοῦ δι­ω­γμοῦ. Προ­σε­πά­θουν μα­κρο­προ­θέ­σμως νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­μπι­στο­σύ­νη τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, ἀ­να­μέ­νο­ντες ὅ­τι θὰ καμ­φθοῦν ἀ­πὸ τὴν γλυ­κύ­τη­τα τῶν λό­γων των πε­ρὶ τῶν θη­σαυ­ρῶν τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας, ὥ­στε οἱ ἴ­δι­οι νὰ τοὺς ἀ­νοί­ξουν μό­νοι τους τὴν θύ­ρα, δι­ὰ νὰ τοὺς ὁ­δη­γή­σουν μὲ ἀ­σφά­λει­α εἰς τὴν Ἕ­νω­σι με­τὰ τοῦ Πά­πα.

       Εἶ­χαν ἀ­ντι­λη­φθῇ ὅ­τι ἡ ἀ­ξί­ω­σις τοῦ Πά­πα Πί­ου Θ΄, νὰ προ­η­γη­θῇ ἡ αἴ­τη­σις συγ­γ­νώ­μης τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων καὶ με­τὰ νὰ πρα­γμα­το­ποι­η­θῇ ἡ Ἕ­νω­σις, δὲν τε­λε­σφο­ροῦ­σε πλέ­ον. Δι­ε­βε­βαί­ω­ναν λοι­πὸν τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ὅ­τι ἡ Ἕ­νω­σις, κα­τὰ τὰ δε­δο­μέ­να τῶν Συ­ζη­τή­σε­ων εἰς τὶς Μα­λῖ­νες, δὲν ἐ­σή­μαι­νε τὴν ἀ­φο­μοί­ω­σι τῶν Πα­τρι­αρ­χῶν τῆς Ἀ­να­το­λῆς ὑ­πὸ τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, ἀλ­λ’ ἕ­νω­σι με­τ’ αὐ­τοῦ κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῶν Οὑ­νι­τῶν. Ἔ­τσι ἡ Ἕ­νω­σις τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν θὰ πρα­γμα­το­ποι­εῖ­το κά­ποι­α στι­γμὴ de facto καὶ χω­ρὶς σκλη­ρὲς δι­α­δι­κα­σί­ες, οἱ ὁ­ποῖ­ες συ­νή­θως φέ­ρουν ἀ­ντί­θε­τα ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα, ὁ δὲ Πά­πας θὰ ἀ­πε­κα­θί­στα­το ὡς πα­γκό­σμι­ος ἐ­πί­σκο­πος.

 

Ὁλόκληρη τὴν εἰσήγηση μπορεῖτε νὰ τὴν βρεῖτε στὴν διεύθυνση:

www.alopsis.gr/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=164