Ο άνθρωπος της Εκκλησίας πρέπει να είναι «αδέσποτος»!

«καὶ τὰ “ἀδέσποτα” οἰκουμενιστικὰ

καὶ λοιπὰ τολμήματα τῶν δεσποζόντων»!

Τοῦ Σάββα Ἠλιάδη

Το «αδέσποτον» της εν Χριστώ ζωής

     Λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Αδέσποτον η αρετή και εκούσιον και ανάγκης πάσης ελεύθερον» και:

     «Ελευθέραν γαρ είναι προσήκει παντός φόβου την αρετήν και αδέσποτον, εκουσία γνώμη το αγαθόν αιρουμένην».

     Και ο Μέγας Βασίλειος: «Θεώ ου το ηναγκασμένον φίλον αλλά το εξ αρετής κατορθούμενον. Αρετή δε εκ προαιρέσεως και ουκ εξ ανάγκης γίνεται».

     Το ρήμα «δεσπόζω» αρχικά σημαίνει ασκώ κυριαρχία. Επίσης κυριαρχώ τινος, εξουσιάζω κάτι. Γενικά, όλες οι ερμηνείες του ρήματος περιστρέφονται γύρω από τη λέξη «εξουσία» και «κυριαρχία». Το ουσιαστικό «δεσπότης» αναφέρεται στον οικοδεσπότη, στον κύριο των δούλων, τον απόλυτο άρχοντα, το δυνάστη, τον ιδιοκτήτη κάποιου, το Θεό. Στη νεότερη δε εκδοχή τον αρχιερέα, τον επίσκοπο.

     Η λέξη «αδέσποτος» επίσης, αυτός που δεν έχει κύριο, δεσπότη, αυτός που δεν ανήκει σε κανέναν, αυτός που είναι στη διάθεση του

Είναι φοβερό και ακατανόητο! Ομολογούν ότι «χαράκτηκε νέα πορεία της Εκκλησίας» ότι υπάρχει «μόλυσμα», κι όμως μένουν εκεί, στον μολυσμό της Παναίρεσης!

.

Σάββας Ηλιάδης:

Ορθόδοξε λαέ, μέμνησο

του Κολυμπαρίου!

   Ο τίτλος του παρόντος άρθρου θυμίζει την αρχαία φράση, την οποία έλεγε καθημερινά ο υπηρέτης στον Πέρση βασιλιά Δαρείο, υπενθυμίζοντας του ότι έπρεπε να τιμωρήσει τους Αθηναίους, γιατί συμμετείχαν στην πυρπόληση των Σάρδεων: «Δέσποτα, μέμνησο των Αθηναίων!», του έλεγε κάθε πρωί που άνοιγε τα μάτια του. 

  Ναι, είναι δανεισμένο το «μέμνησο» από τη φράση εκείνη. Μόνο που γράφεται εδώ, όχι για να εγείρει αισθήματα εκδίκησης ή αντιπάθειας σε πρόσωπα, όπως αυτή του Δαρείου προς τους Αθηναίους, αλλά για να στηθεί ως μια μικρή ασπίδα αντίστασης στην καταστροφική προσπάθεια μεταπατεροποίησης της Παράδοσης της Εκκλησίας μας. Να βοηθήσει στο κατά δύναμη, ώστε η σύνοδος του Κολυμπαρίου να εντυπωθεί και να παραμείνει στη θύμηση και στη συνείδηση του λαού, ως το θλιβερό εκκλησιαστικό γεγονός, το οποίο κατέστη επισήμως έρεισμα και εφαλτήριο διάδοσης και εδραίωσης της παναιρέσεως του οικουμενισμού. Ακόμη δε, ότι η σύνοδος αυτή πραγματοποιήθηκε, για να γίνει η δικλείδα ασφαλείας, που έρχεται να κλειδώσει, να επιβεβαιώσει, να εγκρίνει και να διασφαλίσει την «κανονικότητα»  των μέχρι τούδε αλλά και πασών των διαπραχθέντων και διαπραχθησομένων οικουμενιστικών αυθαιρεσιών.

Αβύδου Κύριλλος: Είναι αλαζονεία να κηρύττουμε και να ομολογούμε την Ορθοδοξία!

 Σάββας Ηλιάδης

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η αλαζονεία της αποκλειστικότητας

Ἐπίσκοπος Ἀβύδου Κύριλλος

     Κρίμα, που στους δύσκολους αυτούς καιρούς και οι ποιμένες της Εκκλησίας φθίνουν ως προς την συνέπειά τους  στην πίστη και στο φρόνημα των αγίων. Μιμούνται τα κοσμικά τερτίπια και δεν πείθουν με την πολιτεία τους. Δεν «αποφαίνονται» αγιωτικά αλλά διπλωματικά. Φάνηκε δε καθαρά η στάση τους αυτή στο κοντινό χθες με όλα τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο.

     Μεταξύ των άλλων, ορθόδοξος επίσκοπος είπε -άρα και πιστεύει- πως είναι αλαζονεία να κηρύττουμε και να ομολογούμε την Ορθοδοξία ως την κατέχουσα αποκλειστικώς την  Αλήθεια στην πληρότητά της. Γράφει: «Μὲ βάση αὐτὰ τὰ δεδομένα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἀναγνώριση τοῦ ὑποστατοῦ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος ἑτεροδόξων, ὅταν πρωτίστως ἀποστῆ ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τῆς ἀποκλειστικότητας. Ἡ ἀποκλειστικότητα δὲν ἀ­ποτελεῖ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

    «Αλαζονεία της αποκλειστικότητας». Κατ΄ αρχάς η  φράση έχει ύφος και περιεχόμενο άσχετο και αταίριαστο με την πατερική γλώσσα, υποκρύπτεται δε ύβρις κατά του Αγίου Πνεύματος. Γιατί; Διότι ό,τι δίνεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία και είναι της

Οικουμενιστές, οι νεοπροτεσταντίζοντες φωστήρες της "νέας Εκκλησίας"!

Θανατηφόρο παιχνίδι με την  Αλήθεια

Ηλιάδης Σάββας, δάσκαλος

Οἱ Οἰκουμενιστές «χρησιμοποιούν διπλωματικό λόγο, λένε, για να κάνουν γνωστή την Αλήθεια στους αλλόδοξους και ετερόδοξους. Ασχέτως αν διώκουν λυσσωδώς τους  εντός της Εκκλησίας,  τους τολμώντες να άρουν λόγο ελεγκτικό με ιερή αγωνία».

Πατριάρχες και δεσποτάδες, ιερείς, καθηγητάδες, πνευματικοί οδηγοί ποικίλων «θεολογικών αποκλίσεων», μακρόθεν ιστάμενοι της Πατερικής, της γνήσιας Παραδόσεως και της άπαξ παραδοθείσης Πίστεως, έχουν επιδοθεί σε ένα άνευ προηγουμένου παιχνίδι επιβολής των απόψεών τους, των επιθυμιών τους και  του θελήματός τους, προς συνταυτισμό με το θέλημα των εχθρών της πίστεως,  των αιρετικών, των πάσης φύσεως «πίστεων», χωρίς να δίνουν λόγο σε κανέναν. Ερήμην του λαού -σε ποιον να δώσουν άλλωστε λόγο, αφού έχουν την πλήρη υποστήριξη των υψηλά ισταμένων και αφού ο λαός απέχει των τεκταινομένων, όντας εν πολλοίς ακατήχητος  και σιωπά λόγω της επιβληθείσης τρομοκρατίας.

Έχοντας στο θολωμένο  τους νου ως άθυρμα της διεξαγωγής αυτού του παιχνιδιού την Αλήθεια του Χριστού και ως εκτελεστικό μέσο την υπερηφάνειά τους, απαξιώνουν τις Αγιοπνευματικές εμπειρίες των Αγίων και όλη την Αποστολική Παράδοση και προχωρούν στο δικό τους «νέο δρόμο», τον μεταπατερικό, τον νεοπατερικό, κλπ., σχετικοποιώντας την Αλήθεια και θέλοντας να συμπαρασύρουν εκβιαστικά και τους «μη θέλοντας εισελθείν».

Ως  νεοπροτεσταντίζοντες φωστήρες, εκπηδώντες και αποπηδώντες, τώρα πλέον και από την Αγία Ορθοδοξία, μη αντέχοντες τη γνήσια, τη σωτηριώδη Παράδοσή της, την υπό των Αγίων Πατέρων συμπεφωνηθείσα και διά των Αγίων Συνόδων παραδοθείσα, έχουν διασκορπίσει πλήθος μαθητών τους εντός της Εκκλησίας, να «επανευαγγελίσουν» τους