Οι Οικουμενιστές διαστρέφουν την εκκλησιαστική ιστορία και Παράδοση ανενόχλητοι, αφού κανένας Ποιμένας πιά δεν αντιδρά!

Ὁ ἤπιος Οἰκουμενιστὴς καθηγητὴς Π. Μπούμης ἀπαντᾶ στὸν Οἰκουμενιστὴ κ. Γρ. Λαρεντζάκη

…καὶ διαλύει τὸ ψευδο-ἐπιστημονικὸ προφίλ του καὶ τὸ ψευδόμενο στόμα του,

ὅπως καὶ τῶν Πανεπιστημιακῶν ποὺ ἀποδέχθηκαν τὴν παραπληροφόρηση!

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

 Δυστυχῶς οἱ Οἰκουμενιστὲς αὐτογελοιοποιοῦνται, ἀλλὰ οἱ «εὐσεβεῖς» ποιμένες ἐπιμένουν νὰ τοὺς φοβοῦνται καὶ νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν ἢ νὰ τοὺς ἀνέχονται!

   Καὶ πάλι δυστυχῶς, πολλοὶ ἀνησυχοῦντες πιστοί, ποὺ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τί συμβαίνει, προτιμοῦν νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ τοὺς Ποιμένες, κι ὄχι μὲ τὸν ἀρχιποίμενα Κύριο Ἰησοῦ, ποὺ ἐντέλλεται τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς!

   Πρὶν μερικὲς μέρες δημοσιεύσαμε τὴν ὁμιλία τοῦ καθηγητοῦ κ. Γρηγορίου Λαρεντζάκη στὸ Θεολογικὸ Συνέδριο τῶν Οἰκουμενιστῶν καθηγητῶν ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Ἀπρίλιος 2018) καὶ δώσαμε μιὰ πρώτη ἀπάντηση στὴν παραπλανητικὴ καὶ κακόδοξη εἰσήγηση τοῦ κ. Λαρεντζάκη (ἐδῶ). Σήμερα θὰ παρουσιάσουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ βιβλίο τοῦ ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Ἀθηνῶν Μπούμη Παν., διὰ τῶν ὁποίων καταδεικνύεται ὁ ἀντιεπιστημονικὸς τρόπος –καὶ βέβαια ἀντιπατερικὸς καὶ κακόδοξος– μὲ τὸν ὁποῖον ὁ κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης (Γ.Λ.) παρουσιάζει τὰ γεγονότα.

    Ἡ σύγχυση, οἱ ἀνακρίβειες καὶ τὰ οὐσιαστικὰ κανονικὰ λάθη ποὺ ἐπισημαίνει ὁ Λαρεντζάκης, ὅτι ὑπῆρχαν στὸ κείμενο τοῦ ἀφορισμοῦ ποὺ κατέθεσε ὁ Οὑμβέρτος στὴν Ἁγία Τράπεζα τῆς Ἁγίας Σοφίας τὸ 1054, δὲν ἐλαφρύνει τὴν κατάσταση, ἀντίθετα τὴν ἐπιβαρύνει, γιατὶ καταδεικνύει, ὅτι οἱ Πάπες μᾶς εἶχαν καταδικάσει καὶ συνέχιζαν τοὺς ἑπόμενους αἰῶνες νὰ μᾶς καταδικάζουν χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα, χωρὶς λόγο, μὲ μόνο σκοπὸ κάποτε νὰ μᾶς ὑποτάξουν.

    Ἀτυχῶς, τὴν ἴδια μέθοδο τῆς ἀνευθυνότητος σὲ τόσο σοβαρὰ θέματα, χρησιμοποιεῖ καὶ ὁ Γ.Λ., ἀφοῦ καταπιάνεται μὲ ἕνα τόσο μεγάλο θέμα καί, ἐνῶ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ὀρθόδοξο καὶ μιλᾶ ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς, στηρίζεται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον σέ …παπικὲς πηγὲς καὶ χρησιμοποιεῖ ἀπόψεις συγχρόνων ρωμαιοκαθολικῶν καθηγητῶν, ὅπως τοῦ τότε καθηγητὴ καὶ μετέπειτα Πάπα  Josef Ratzinger, ἀλλὰ καὶ Ἑλλήνων Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ἀποδείξει ὅτι «ἡ πράξη τοῦ Οὑμβέρτου μέ τόν Ἀναθεματισμό εὑρίσκετο ἐκτός ἐντολῆς τοῦ Πάπα» ἢ ἦταν ἄκυρη καὶ ἄρα, ὁ θόρυβος ποὺ τόσους αἰῶνες γίνεται, ἦταν γιὰ τὸ τίποτε! Θέλει νὰ μᾶς πείσει ὁ Γ.Λ. ὅτι χωριστήκαμε ἀπὸ τοὺς «ἀδελφούς» μας Ρωμαιοκαθολικοὺς γιὰ πράγματα ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν διευθετηθεῖ, ἂν ξεπερνούσαμε κάποιες ἐντάσεις! Οὐδεμία ἀναφορὰ γιὰ τὴν ἀπὸ τόσους Ἁγίους ἀποδεδειγμένη μεγίστη αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καὶ τὸ δαιμονικὸ πεῖσμα τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ἐνοίκων του νὰ παραμένει καὶ νὰ πολλαπλασιάζει τὶς κακοδοξίες του!

    Νά, λοιπόν, ποὺ ὁ Γ.Λ. ἀναδεικνύεται μιὰ ἄλλη …Ρεπούση στὸ θεολογικὸ χῶρο, ποὺ βλέπει συνωστισμὸ ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρξαν σφαγές! Μάλιστα καταχωρεῖ τὴν θέση τοῦ Peter Neuner ὅτι «βάσει τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἀπόψεως, ἔπαυσε νά ἰσχύει ὁ Ἀναθεματισμός ἐκεῖνος τοῦ Οὑμβέρτου μετά τόν θάνατο τοῦ ἀναθεματισθέντος»! Καὶ συνεχίζει: «Ἄρα, καθώς ἀναφέρει καί ὁ Καρδινάλιος Alfons M. Stickler, ὁ ὁποῖος ἦταν μέλος τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐπιτροπῆς γιά τήν “ἄρση” τῶν ἀναθεμάτων, ἡ ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία δέν εἶχε τίποτα νά ἄρη, βάσει τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας του»! Ἐπικαλούμενος αὐτὲς τὶς παπικὲς θέσεις, ὁ Γ.Λ προσπαθεῖ νὰ ὁδηγήσει τοὺς ὀρθόδοξους πιστοὺς νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν παπικὴ προπαγάνδα γιὰ τὴν ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ 1965. Συνθηματολογεῖ: «Ἡ Ἐκκλησία δέν ἀσκεῖ δικαιοδοσία σέ νεκρούς». Καὶ ἀναλώνεται νὰ ἀποδείξει ὅτι καὶ «ἐάν ἀκόμη ἐπρόκειτο περί ἄκυρου Ἀναθεματισμοῦ, ἔχομεν ἀναθεματισμόν μόνον προσωπικόν καί ὄχι μιᾶς Ἐκκλησίας ἐναντίον μιᾶς ἄλλης Ἐκκλησίας».

   Καὶ νομίζοντας ὅτι μιλᾶ σὲ μικρὰ παιδιά, μὲ μιὰ ἀρχοντοχωριάτικη πονηρία ἀποφαίνεται –χρησιμοποιώντας ὡς βοήθεια πάντα γνῶμες Παπικῶν– ὅτι: «Οἱ Ἀναθεματισμοί αὐτοί τοῦ 1054 δέν εἶχαν εἰσέλθει στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας. Δέν ἀναφέρθηκαν οἱ Ἀναθεματισμοί αὐτοί τοῦ 1054 ὡς δημιουργοί ὁριστικοῦ σχίσματος καί ποτέ δέν ἐζητήθη μία τυχόν “ἄρση” αὐτῶν ὡς ὅρος τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Ἡ ἔρευνα γιά τό ἀνατολικό σχίσμα εἶναι σύμφωνη, ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικές ἐντάσεις τοῦ 11ου αἰῶνος δέν ἄλλαξαν τήν πεποίθηση τῶν λαῶν ὅτι ὑπάρχει ἕνας κοινός χριστιανισμός».

    Ὁ κ. Γ.Λ. ἀποκρύπτει ἀντιεπιστημονικῶς καὶ δολίως τόσες καὶ τόσες ἱστορικὲς πηγὲς ποὺ ἀποδεικνύουν, ὅτι οἱ παπικοὶ μᾶς θεωροῦσαν ἀπὸ τὸν 11^ο αἰῶνα (οἱ Φράγκοι ἀπὸ τὸν 9^ο) καὶ μετὰ ὡς αἱρετικοὺς χειρίστου εἴδους (graeci schismatici, graeculi haeretici). Παράλληλα καμώνεται πὼς ἀγνοεῖ ὁ κ. καθηγητής, πὼς τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας οὐδόλως ἐνδιέφεραν οἱ …ἀναθεματισμοὶ τῶν αἱρετικῶν! Οἱ Ἅγιοι –ὅπως θὰ φανεῖ στὴν συνέχεια– ἐνδιαφέροντο γιὰ κάτι περισσότερο καὶ οὐσιαστικό. Τὸ ἐνδιαφέρον τους ἦταν α) νὰ μὴν ἀλλοιωθεί «ἡ ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστις», β) νὰ μὴν παρασυρθοῦν ἢ μολυνθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καὶ γ) ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ἐνδιαφέροντο νὰ ἐπαναφέρουν τοὺς πλανεμένους στὴν Μία Ἐκκλησία, μὲ τοὺς τρόπους ποὺ ἡ ἁγιοπατερικὴ σοφία τῶν Ἁγίων λειτούργησε ἐπὶ αἰῶνες.

   Ἐξ ἀρχῆς, λοιπόν, ὁ Γ.Λ. δείχνει τὶς προθέσεις του. Ἀντὶ νὰ γράψει τὴν ἀλήθεια, πὼς οἱ Δυτικοὶ ξέπεσαν στὴν αἵρεση, γράφει: «Ἡ Δύση ἀπεμακρύνθη καί σέ πολλά σημεῖα ἐλησμόνησε τήν κοινή θεολογική ἐκκλησιολογική καί θεσμική βάση Ἀνατολῆς καί Δύσεως».

    Ἡ αἵρεση σὰν λέξη καὶ σὰν πραγματικότητα γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς δὲν ὑπάρχει, ὅπως ἀκριβῶς δὲν ὑπάρχει καὶ στὰ κείμενα τῆς Κολυμπάριας Συνόδου τῆς Κρήτης. Ἔτσι ἀνατρέπουν ὅλην τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων διαγράφοντας τὴν Ἱερή μας Παράδοση μὲ μιὰ μονοκονδυλιά!

    Ὁ καθηγητὴς Μπούμης Παναγιώτης (Μ.Π.), τώρα (ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ὁποίου θὰ χρησιμοποιήσουμε κάποια κείμενα), ἂν καὶ ἐπιτηδείως «ἐξυπηρετοῦσε» τὸν πρώιμο Οἰκουμενισμό (τὴν δεκαετία τοῦ 1970), δὲν κατάφερε (γιατὶ δὲν τοῦ ἐπέτρεπε τὸ ἀκόμα ὀρθόδοξο κλίμα τῆς ἐποχῆς) νὰ ἀποκρύψει τελείως τὴν ἀλήθεια ποὺ ἐξέφρασαν μὲ δυναμικὸ τρόπο πρόσωπα διαφόρων τοπικῶν Ἐκκλησίων. Ἔτσι ὑποχρεώθηκε –τὴν ἀνάγκη φιλοτιμία ποιούμενος καὶ παρουσιάζοντάς την ὡς ἀντικειμενικότητα– νὰ παραθέσει ἀρκετὰ κείμενα ποὺ ἀποκαλύπτουν ξεκάθαρα τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια· καὶ ἡ ἀλήθεια ἦταν ὅτι τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀντέδρασε  –στὴν πρωτοφανῆ στὰ ἐκκλησιαστικὰ χρονικά– κακόδοξη ἐνέργεια τοῦ Ἀθηναγόρα νὰ ἄρει τὰ ἀναθέματα.

    Καὶ πρῶτα-πρῶτα παραθέτουμε ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μ.Π. τὶς θέσεις τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Β΄ ὁ ὁποῖος ἔγραφε:

    «Ὅσον δ’ ἀφορᾶ εἰς τὴν αὐθαιρέτως καὶ κωμικῶς ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ γενομένην δῆθεν ἄρσιν τοῦ κατὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθέματος, εἶναι αὕτη πρᾶξις ἄκυρος… καὶ διότι μόνος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ἄνευ Συνόδου τελείας ἁπάντων τῶν Πατριαρχῶν καὶ τῶν ἀρχηγῶν τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτρέπεται νὰ προβῇ εἰς τοιαύτην βαρυσήμαντον ἀπόφασιν… Ἐν ἐπιλόγῳ δέον ὅμως νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ πρᾶξις τῆς ἄρσεως τοῦ ἀφορισμοῦ ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου οὐδεμίαν ἰσχὺν ἔχει διὰ τὴν Οἰκουμενικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ὁ ἀφορισμὸς τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας (ὅμως) ὡς αἱρετικῆς τυγχάνει πρᾶξις πανορθόδοξος ὡς ἐπικυρωθεῖσα κατὰ τοὺς κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρὰ πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καὶ ἑπομένως οὗτος μόνον διὰ Συνόδου Πανορθοδόξου δύναται νὰ ἀρθῇ» (Εἰς Μπούμη Π., Τὰ Ἀναθέματα Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως καὶ Κανονικότης τῆς Ἄρσεως αὐτῶν, σελ. 210).

Οι δογματικές διαστάσεις της Άρσεως των Αναθεμάτων και οι προοπτικές των Οικουμενιστών

Πρό ἡμερῶν ἔφτασε στά χέρια μου τό ἐπίσημο φυλλάδιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» μέ ἡμερομηνία 31-10-13. Ἡ καθυστέρησίς του ὀφείλεται εἰς τό ὅτι ἄν καί μηνιαῖα τά φυλλάδια τά στέλνουν στούς παραλῆπτες ὅλα μαζί ἀνά ἑξάμηνο, προφανῶς γιά οἰκονομικούς καί πρακτικούς λόγους.

Εἰς αὐτό τό φυλλάδιο, τό ὁποῖο φέρει τόν ὑπότιτλον «δελτίον εἰδήσεων», ἀναγράφεται ἡ εἴδησις ὅτι εἰς τό Ὀρθόδοξο κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης τήν 17^η  καί 18^η  Ὀκτωβρίου 2013, ἔγινε ἕνα συνέδριο μέ συνεργασία Παπικῶν, Προτεσταντῶν καί Ὀρθοδόξων μέ θέμα: «Ἡ Β΄ Βατικανή Σύνοδος καί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία».

Εἰς αὐτό τό συνέδριο μίλησαν Παπικοί, Πρoτεστάντες καί Ὀρθόδοξοι καί ἐξῆραν τήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο γιά τά ἀνοίγματα πού ἔκανε πρός τίς ἄλλες Ἐκκλησίες καί γιά τίς ριζικές ἀλλαγές στήν μέχρι τότε νοοτροπία τῶν Παπικῶν.

Θά ἐθεωροῦσα ἀνάξια κάθε ἀναφορά εἰς αὐτό τό συνέδριο, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι τέτοια γίνονται πλέον πολλά καί δέν μᾶς προξενοῦν ἐντύπωσι, ἐπειδή ἔχουμε ὅλοι μας ἐθιστῆ, κατά τόν μέγα Φώτιο, σάν μέ ναρκωτικό στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἐπειδή ἐπιλέξαμε τήν εὔκολη ὁδό τοῦ συμβιβασμοῦ καί τοῦ βολέματος καί ὄχι τῆς ὁμολογίας καί τοῦ διωγμοῦ.

 Θεώρησα ὅμως ἀναγκαῖο νά ἐνημερώσω τούς ἀδελφούς μου γιά τό θέμα τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα τό 1965, διότι νομίζω ὅτι τίς διαστάσεις αὐτῆς τῆς πράξεως τοῦ Ἀθηναγόρα καί τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου μέ τήν συμφωνία τῶν ὑπολοίπων, τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, δέν τίς ἔχουμε κατανοήσει καί λίγο-λίγο τώρα οἱ Οἰκουμενιστές τίς ἀποκαλύπτουν.

Ὁ συντάκτης λοιπόν τοῦ περιοδικοῦ «Ἐπίσκεψις» ἀναφέροντας περιληπτικά τά θέματα τῶν εἰσηγητῶν τοῦ ἐν λόγῳ συνεδρίου σημειώνει τά ἐξῆς:

«Ὁ καθηγητής καί κοσμήτωρ τοῦ Ἰνστιτούτου Βλάσιος Φειδᾶς ἐτόνισε τήν σημασίαν τῆς ἄρσεως τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ 1054, τό 1965, ἀπό κανονικῆς ἐπόψεως καί ὑπέμνησεν ὅτι αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπέστρεψαν εἰς τό καθεστώς τοῦ Σχίσματος τῶν δύο Σεργίων (1014), ἤτοι εὑρίσκονται πλέον ὑπό καθεστώς ὄχι τετελεσμένου σχίσματος, ἀλλά διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας (ἀκοινωνησία), διό καί τό γεγονός αὐτό ἀνοίγει νέας προοπτικάς εἰς τόν διμερῆ Θεολογικόν διάλογον μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ὁ ὁποῖος δύναται νά ὁδηγήσῃ καί εἰς τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας» (ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ, 44-755 σελ. 20).

Τήν παλαιότερη περίοδο μᾶς ἔλεγαν οἱ Οἰκουμενιστές ὅτι ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων δέν σημαίνει τίποτα καί ἔγινε, μόνο καί μόνο, γιά νά φύγουν οἱ προκαταλήψεις καί οἱ ἐμπάθειες καί νά ξεκινήση οἱ θεολογικός διάλογος εἰς τόν ὁποῖο θά ὁμολογήσωμε τήν Ὀρθοδοξία καί δέν θά ὑποχωρήσωμε «οὐδέ βῆμα ποδός». Διότι, μᾶς ἐτόνιζον, πῶς μπορεῖς νά διαλεχθῆς μέ κάποιον τόν ὁποῖον ἐκ τῶν προτέρων τόν θεωρεῖς ἀναθεματισμένο; Αὐτά μοῦ τά ἔλεγε καί προσωπικῶς ὁ τότε μητροπολίτης Δημητριάδος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χριστόδουλος. 

Τώρα λοιπόν, ὁ Ὀρθόδοξος Οἰκουμενιστής καθηγητής Βλάσιος Φειδᾶς μᾶς δηλώνει ὅτι ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων ἔχει βαθύτατες διαστάσεις, δογματικές καί κανονικές, διότι ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχουν τά ἀναθέματα, ἐπανερχόμεθα αὐτομάτως εἰς τήν πρό τοῦ σχίσματος περίοδο, εἰς τήν ὁποία ὑπῆρχε διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας.

Ἡ διακοπή ὅμως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, χωρίς τά ἀναθέματα, σημαίνει μία διάστασι καί ἀκοινωνησία χωρίς νά ὑπάρχη αἵρεσις, κάτι δηλαδή σάν τήν πρόσφατη διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μεταξύ τῶν Πατριαρχείων Ἱεροσολύμων καί Ἀντιοχείας γιά τό θέμα τοῦ Κατάρ, ἤ τήν διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, ἐπίσης πρόσφατα, μεταξύ Ἱεροσολύμων καί Ρουμανίας γιά τήν ἀνέγερσι μονῆς ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας στήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων, χωρίς τήν ἄδεια τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἤ κάτι τέλος πάντων, σάν τήν ἀκοινωνησία πού ἔθεσε ἡ Σύνοδος στόν μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο καί στούς ὑπολοίπους ἐπιζῶντας ἐκ τῶν δώδεκα μητροπολίτες, πού ἐκδιώχθηκαν ἀναιτίως καί ἄνευ δίκης ἀπό τίς Ἐπισκοπές των.

Ἡ σημερινή λοιπόν ἐξέλιξις τῆς ἀκοινωνησίας καί τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν δέν ἔχει οὔτε κἄν τά δείγματα τῆς ἀκοινωνησίας καί διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας τῶν προαναφερθεισῶν περιπτώσεων μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, τήν στιγμή πού ὑπάρχει (μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν) ἡ συμπροσευχή καί συνιερουργία, ἡ ἀλληλοαναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης καί τῶν μυστηρίων, ἡ ἀπό κοινοῦ πορεία καί οἱ ἐπί μέρους συμφωνίες βάσει κοινοῦ προγράμματος, ἡ δέ διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μεταξύ, λέγω, Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν ὑφίσταται μόνο ἐξωτερικῶς διά τόν φόβο τῶν Ἱουδαίων καί μέχρι νά χωνέψουν οἱ ἀφελεῖς Ὀρθόδοξοι ὅτι εἴμαστε ἀδελφάκια καί ἐνσωματωμένοι μέ τούς Παπικούς ἀπό τότε πού ἔγινε ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων.

Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο σήμερα δέν ὀνομάζομε τούς Παπικούς αἱρετικούς, ἀλλά σχισματικούς, τίς δέ πλάνες των καί αἱρέσεις τίς ὀνομάζομε «θεολογούμενα θέματα» καί μάλιστα ἰσχυριζόμαστε ὅτι ὑπῆρχαν καί πρό τοῦ σχίσματος (πχ. τό FILIΟQUE) καί παρ’ ὅλα αὐτά εἴμεθα ἑνωμένοι. Ἄν δέ κάποιοι Μητροπολίτες (πχ. ὁ Πειραιῶς) τούς ὀνομάζουν αἱρετικούς, αὐτό γνωρίζουν ἅπαντες (καί ὁ Πειραιῶς) ὅτι δέν ἔχει καμμιά σημασία, οὔτε δημιουργεῖ πρόβλημα στήν ἐξέλιξι καί προώθησι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐφ΄ ὅσον οἱ ἀποφάσεις καί ἡ γραμμή καί πορεία λαμβάνονται καί χαράσσονται συνοδικῶς καί, ἐφ’ ὅσον, συνοδικῶς ἀναιροῦμε αὐτά πού ἐκφράζουμε προσωπικῶς.

Νομίζω μάλιστα ὅτι οἱ παλληκαρισμοί αὐτῶν τῶν Μητροπολιτῶν βοηθοῦν τήν προαγωγή τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι χρησιμοποιοῦνται σάν βιτρίνα καί σάν νέο μοντέλο Ὀρθοδοξίας, κατά τό ὁποῖο μέ τά λόγια ὁμολογῶ καί μέ τά ἔργα συμφωνῶ καί συνοδοιπορῶ. Χρησιμοποιοῦνται αὐτοί οἱ παλληκαρισμοί, καί οἱ ὀρθοδοξολογίες τῶν Μητροπολιτῶν αὐτῶν, καί σάν ναρκωτικό γιά τούς ἀφελεῖς Ὀρθοδόξους, διότι νομίζουν ὅτι ὑπάρχουν σκοποί (Ἐπίσκοποι) γιά τήν προστασία τοῦ ποιμνίου. Περιττό νά ποῦμε ὅτι οἱ ὀρθοδοξολογοῦντες καί ὀρθοδοξοφανεῖς αὐτοί Μητροπολίτες ἀποτελοῦν  καί τή σημαία τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί ἔχουν τόν ρόλο τοῦ κυματοθραύστη, προκειμένου νά μήν ξυπνήσουν καί ἐξεγερθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι.

Θά ἀναφέρωμε καί κάποια πράγματα γιά τά ἀναθέματα καί τήν θέσι των μέσα στήν Ἐκκλησία.

Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι ἐπινόησις ἤ αὐστηρότης καί φανατισμός κάποιων ἀκραίων Ὀρθοδόξων μοναχῶν, ἀλλά εἶναι διδασκαλία τῆς ἁγίας Γραφῆς. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τό ἀναφέρει δυό φορές στό ἴδιο σημεῖο τοῦ λόγου του, γιά νά δείξη, σύμφωνα μέ τόν Χρυσόστομο ἅγιο, τό σίγουρο καί ἀμετάθετο καί τό ὅτι δέν τό ἀνέφερε ἐκ παραδρομῆς ἤ ὅπως λέμε στήν ρύμη τοῦ λόγου: «ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καί ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1,8-9). Ἀνάθεμα σημαίνει τόν αἰώνιο χωρισμό ἀπό τόν Χριστό καί τήν παράδοσι στόν διάβολο. Ὁ ἀναθεματισμός ἰσχύει ὅταν εἶναι δίκαιος, δι’ αὐτό χάνει τήν ἀξία του καί σάν ἔκφρασι, ὅταν τόν ἀναφέρουν οἱ αἱρετικοί πρός τούς Ὀρθοδόξους, σύμφωνα μέ τόν μέγα Φώτιο.

Ὁ ἀναθεματισμός ἀκολουθεῖ κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό, ἔστω καί ἄν δέν ἐκφωνήθηκε ἐπίσημα ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἤ ἔστω καί ἄν ἐκφωνήθηκε καί κατόπιν ἔγινε ἄρσις τοῦ ἀναθέματος. Δηλαδή τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἰσχύουν παντοῦ καί πάντοτε, καί σέ οἱονδήποτε ἐτεροδιδασκαλεῖ, καί ἔχουν διαχρονική σημασία καί ἔννοια· καί δέν εἶναι σάν τά ἐπιτίμια πού βάζομε γιά οἱαδήποτε ἄλλη ἁμαρτία (ἐκτός δηλαδή τῶν θεμάτων τῆς πίστεως), τά ὁποῖα ἐπιτίμια γιά νά ἰσχύουν πρέπει νά τά θέσωμε στό συγκεκριμένο πρόσωπο καί ἄν δέ τά ἐπιβάλλωμε δέν ἰσχύουν, ἔστω καί ἄν προβλέπωνται ἀπό τοῦ ἱερούς Κανόνες.

Δι’ αὐτό, ἡ ἐπιβολή τῶν ἀναθεμάτων στούς αἱρετικούς ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, δέν σημαίνει τήν ἐνεργοποίησί των, ἤ τό ὅτι ἀπό τήν στιγμή αὐτή εἶναι ἀναθεματισμένοι, ἀλλά σημαίνει τήν ταύτησι τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἁγία Γραφή καί, κυρίως, τήν ἐξαγγελία των διά τήν κατάδειξι τῶν αἱρετικῶν καί τήν προστασία τῶν Ὀρθοδόξων.

Δι’ αὐτό τά ἀναθέματα εἴτε ἐξαγγελθοῦν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ἀρθοῦν ἀπό κάποιους Ἐπισκόπους, αὐτά ἰσχύουν, διότι ἡ ἴδια ἡ φύσις τῆς αἱρέσεως εἶναι ἐκείνη πού σέ ἀπομακρύνει πάραυτα, ἀπό τόν Θεό καί σέ οἰκειοποιεῖ μέ τόν διάβολο.

Περιττό νά ἀναφέρωμε ὅτι εἶναι ἀδιανόητη ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων, χωρίς νά προηγηθῆ ἡ ἄρσις τῆς αἱρέσεως. Εἶναι σάν νά ἀποκαθιστοῦμε κάποιον μεταξύ τῶν τιμίων ἀνθρώπων, χωρίς νά ἀποδώση τά κλοπιμαῖα, νά ζητήση συγχώρησι κ.λπ.

Στό Συνοδικό τῆς Ζ΄  Οἰκουμενικῆς, πού διαβάζομε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, γίνεται σαφής ἀναφορά καί διδασκαλία γιά τό ὅτι ἡ ἴδια ἡ αἵρεσις σέ καθιστᾶ καταραμένο καί ἀναθεματισμένο. Ἀναφέρει τό Συνοδικό τά ἑξῆς: «...καί τάς ἀράς δέ, αἷς ἑαυτούς ὑποβάλλουσι οἱ παρανομοῦντες, δίκαιόν τε καί ὀφελόμενον δεῖν ᾠήθημεν ἀναγράψαι»· καί ὀλίγο κατωτέρω: «διό κοινῇ πάντες ὅσον εὐσεβείας πλήρωμα, οὕτως αὐτοῖς τήν ἀράν, ᾗ αὐτοί ἑαυτούς ὑπεβάλοντο, ἐπιφέρομεν». Δηλαδή ἀναφέρει, τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ αἱρετικοί ὑποβάλλουν τούς ἑαυτούς των μέ τήν αἵρεσι στήν κατάρα καί στό ἀνάθεμα.

Δι’ αὐτό παρεπιπτόντως εἶναι ἀφελές, ἄν μή ἀσεβές, νά περιμένουν οἱ Ἀντιοικουμενιστές σήμερα νά καταδικαστῆ ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί μετά νά ἀποτειχιστοῦν. Διότι ἔτσι θεωροῦν ἀνενέργητα τά λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς καί τίς συνοδικές ἀποφάσεις γιά τούς αἱρετικούς καί ἐπί πλέον θεωροῦν ὅτι ἡ αἵρεσις δέν σέ χωρίζει ἀπό τόν Θεό ἐκ τῆς φύσεώς της, ἀλλά χρειάζεται ἀπόφασις τῆς Συνόδου.

Ἐν συνεχείᾳ στό Συνοδικό τῆς 7^ης Οἰκουμενικῆς ἀφοῦ ἀναφέρονται καί ἀναθεματίζονται οἱ αἱρέσεις καί οἱ αἱρετικοί, ἀναφέρεται τό ἑξῆς: «Ὅλοις τοῖς Αἱρετικοῖς. Ἀνάθεμα (γ)»· καί ἀκόμη κατωτέρω: «Ὅλοις τοῖς Εὐτυχιανισταῖς καί Μονοθελίταις, καί Ἰακωβίταις, καί Ἀρτζιβουρίταις, καί ἁπλῶς πᾶσιν Αἱρετικοῖς. Ἀνάθεμα (γ)».

Αὐτά τά λόγια τοῦ Συνοδικοῦ «ὅλοις τοῖς Αἱρετικοῖς» καί «πᾶσιν τοῖς Αἱρετικοῖς» σημαίνει τόν  διαχρονικό ἀναθεματισμό τῶν αἱρετικῶν ἀπό τήν ἁγία Γραφή, τήν συμφωνία τῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων μέ τήν ἁγία Γραφή καί τό ὅτι ὁ κάθε Ὀρθόδοξος, γιά νά εἶναι Ὀρθόδοξος, πρέπει νά ἀναθεματίζη εὐκαίρως ἀκαίρως κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό καί νά μήν ἀναμένη τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἐνσωματωμένος ἀπόλυτα εἰς τήν διδασκαλία τῆς ἁγίας Γραφῆς καί τήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, σέ ἐπιστολή του γιά τήν μοιχειανική αἵρεσι πρός τόν Πάπα Ρώμης Λέοντα ἀναφέρει ἐπί τοῦ θέματος τά ἑξῆς μετά τόν ἀναθεματισμό κάποιων αἱρετικῶν: «...ἀλλά καί ἄλλος εἴ τις εἴη τούτοις ὁμώνυμος, ὅμως αἱρετικός κατά τήν ἐκείνων αἵρεσιν ἤ ἑτέραν, κἄν ἐπίσκοπος, κἄν ἀσκητής, κἄν ὁστισοῦν, ἀνάθεμα ἔστω. ἀλλά καί εἴ τις μή ἀναθεματίζοι εὐκαίρως κατά τό ἀναγκαῖον πάντα αἱρετικόν, εἴη τῆς αὐτῶν μερίδος» (Φατ. 34, 99, 1389- P.G. 99, 1028 Β).

Ἐδῶ ὁ ὅσιος ἀναφέρει ὅτι ὅποιος δέν ἀναθεματίζει κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό, ἀνήκει στήν κατηγορία τῶν ἀναθεματισμένων αἱρετικῶν. Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν διδασκαλία τοῦ ὁσίου, μέ τήν λεγομένη ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων δέν κατορθώσαμε τίποτε περισσότερο, ἀπό τό νά ὑποβάλλωμε τούς ἑαυτούς μας στό ἀνάθεμα, ἐπειδή ἐγίναμε ἐμεῖς αἱρετικοί.

Σέ ἄλλη ἐπιστολή του, ἐπίσης ὁ ὅσιος, ἀναφερομένη καί αὐτή στή μοιχειανική αἵρεσι, αἰτιολογώντας τήν καθυστέρησι τῶν ἀνατολικῶν Ἐπισκόπων νά ἀναθεματίσουν τόν αἱρετικό Θεόδωρο Μοψουεστίας ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ἐπειδή πᾶς ὀρθοδοξῶν κατά πάντα, πάντα αἱρετικόν δυνάμει, κἄν οὐ ρῆμα, ἀναθεματίζει» (Φατ. 49, 142, 84- PG 99, 1088 Β).

Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι γιά τόν ὅσιο δέν ὑπάρχουν μεσοβέζικα, κατά τό δή λεγόμενο, πράγματα, ὅπως συμβαίνει σήμερα στούς Ἀντιοικουμενιστές. Ἢ δηλαδή καταδικάζουμε τόν Οἰκουμενισμό καί ἀπομακρυνόμεθα ἀπό τούς Οἰκουμενιστές, ἤ τόν ἀποδεχόμεθα καί συνοδοιποροῦμε. Ἤ καταδικάζουμε τό Π.Σ.Ε. καί ἀπομακρυνόμεθα ἀπό ὅλους, ὅσοι εἶναι μέλη του, ἤ τό ἀναγνωρίζουμε, εἴμεθα μέλη του καί συνοδοιποροῦμε μέ αὐτό. Ἡ μεσοβέζικη λεγόμενη Ὀρθοδοξία τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, ἡ ὁποία καταδικαζει τίς αἱρέσεις καί συγχρόνως ἀκολουθεῖ καί ἐνσωματώνεται μέ τούς αἱρετικούς δέν εἶναι διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων, ἀλλά δημιούργημα καί ἐπινόησις τῶν ἐσχάτων χρόνων μέ σκοπό τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα.

Καί ἕνα τελευταῖο κείμενο τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου θά ἀναφέρωμε, γιά νά δείξωμε ὅτι ὁ ὅσιος ἐστηρίζετο πάντοτε στίς Γραφές καί στούς Ἁγίους. Αὐτό τό κείμενο εἶναι ἀπό ἐπιστολή τοῦ ὁσίου τήν περίοδο τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως: «καί παρ’ ὅ ἐκ τοῦ εὐαγγελίου παρελάβομεν, ἐάν τις εὐαγγελίζεται ἕτερον, μέχρι καί ἀγγέλου ἀναθέματι ὑποβάλλεται, καθά βοᾶ ὁ μακάριος Ἀπόστολος» (Φατ. 443, 624, 44. –P.G. 99, 1660Α).

Ὁ ἀναθεματισμός λοιπόν τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἰσχύει παντοῦ καί πάντοτε γιά κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό. Αὐτό ὅμως δέν τό δέχονται οὔτε οἱ Οἰκουμενιστές, οὔτε οἱ Ἀντιοικουμενιστές. Διότι οἱ μέν ἔκαναν τήν λεγομένη ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων, οἱ δέ, περιμένουν νά καταδικαστῆ ἡ αἵρεσις καί μετά νά ἀποτειχιστοῦν καί, μέχρι τότε, θεωροῦν τούς ἑαυτούς των Ὀρθοδόξους καί διακριτικούς.

Μέ τήν λεγομένη λοιπόν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων οἱ Οἰκουμενιστές ἀναφέρουν ὅτι ἔκαναν ἕνα βῆμα καλῆς θελήσεως, διευκόλυναν τήν ἔναρξι τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, ἀπομάκρυναν τίς προκαταλήψεις κ.λπ. Μετά βέβαια τό πῆγαν πιό μακρυά, ἄρχισε ὁ χορός καί τό θέατρο τῶν συμπροσευχῶν, τῶν συνιερουργιῶν, ἡ ἀναγνώρισις τῶν μυστηρίων ἑκατέρωθεν, ἡ ἀπάλειψι τῆς λέξεως αἱρετικοί καί τῶν αἱρέσεων ὡς θεολογουμένων ζητημάτων, ἡ θεωρία τῆς συνυπάρξεως καί ὄχι τῆς μετανοίας τῶν αἱρετικῶν καί τῆς προσελεύσεως στήν Ὀρθοδοξία, ἡ θεωρία τῶν δύο πνευμόνων (Ἀνατολῆς καί Δύσεως) στό ἕνα σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ θεωρία τῆς εὐχαριστιακῆς ἑνότητος καί ὄχι τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως (τοῦ πρωτοστάτου καί πρωτεργάτου βετεράνου Οἰκουμενιστῆ Ἰωάννου Ζηζιούλα), ὁ ἀναθεματισμός τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι δημιούργησαν τό σχίσμα καί τό διαιώνισαν καί ὑπῆρξαν θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως (τοῦ διαβόλου), κατά τόν σημερινό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, οἱ κοινές συμφωνίες καί δηλώσεις, ὅτι προχωροῦμε πρός τήν πλήρη ἑνότητα καί βέβαια ὅ,τι ἄλλο μυστικῶς ἔχει συμφωνηθῆ καί δρομολογηθῆ ἐλλείψει Ὀρθοδόξων ὁμολογητῶν.

Οἱ Γραφές, οἱ Πατέρες καί τά Συνοδικά διακηρύσσουν ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι ἀναθεματισμένοι καί οἱ Οἰκουμενιστές, ἀγαλλομένῳ ποδί, βαδίζουν ἀπό κοινοῦ σάν ἀδελφάκια μέ τούς αἱρετικούς ἀλληλοαμνηστευόμενοι καί ἀλληλοαναγνωριζόμενοι. Καί τό τραγελαφικό στήν ὅλη ὑπόθεσι εἶναι ὅτι οἱ Ἀντιοικουμενιστές περιμένουν νά καταδικαστῆ ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ὁποία ὀνομάζουν Παναίρεσι καί καταγράφουν ἐπακριβῶς τήν πορεία της καί τήν ἐξέλιξί της.

Καί κάτι τελευταῖο θά ἀναφέρωμε, πρός ἀφύπνισι τῶν ἀφελῶν Ὀρθοδόξων, ἀπό τό ἴδιο ἐπίσημο δελτίο εἰδήσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Στό τέλος τῆς περιγραφῆς αὐτοῦ τοῦ συνεδρίου στό Σαμπεζύ, πού σκοπό εἶχε τήν ἀποθέωσι τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, ὁ συντάκτης ἀναφέρει τά ἑξῆς:

«Τό γεγονός νά ζῶμεν ἀπό κοινοῦ ἐπιτρέπει νά ἀνακαλύψωμεν ποῖοι εἴμεθα καί νά εὕρωμεν τόν χρόνον διά τήν ἐπίλυσιν τῶν παρεξηγήσεων, ἐπί τῇ βάσει τῆς κοινῆς Παραδόσεως τῶν πρώτων αἰώνων» (ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ, 44-755 σελ. 22).

Ἐδῶ ἀδελφοί οἱ αἱρέσεις δέν θεωροῦνται ἀπό τούς Οἰκουμενιστές οὔτε κἄν «θεολογούμενα ζητήματα», ἀλλά ἁπλῶς «παρεξηγήσεις», ἡ δέ «κοινή Παράδοσις τῶν πρώτων αἰώνων» γιά τούς Οἰκουμενιστές σημαίνει ὅτι καί τότε ὑπῆρχαν αὐτές οἱ «παρεξηγήσεις» καί ὅμως εἴμαστε ἑνωμένοι. Ὁ νοῶν νοείτω.

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

"Η Αλήθεια να λέγεται...", Νικολάου Πανταζή.

Η ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ, ΒΛΑΣΦΗΜΗ

ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΚΥΡΗ

"ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ"

 του Αποτειχισθέντος θεολόγου Νικολάου Πανταζή

Στις 7 Δεκεμβρίου 1965, ο Φιλοπαπικός, Λατινόφρων και Μέγας Αρχι-Οικουμενιστής-Νεωτεριστής Πατριάρχης Αθηναγόρας, σε συνεργασία-συνομωσία με τον Πάπα Παύλο τον ΣΤ' προχώρησαν από κοινού, στην Ιστορική, Προδοτική, Αντορθόδοξη και τελείως άκυρη, "Άρση των Αναθεμάτων".

Αυτό συναποτέλεσε στον ολοκληρωτικό εξευτελισμό της Παγκοσμίου Ορθοδόξου Εκκλησίας, καταπάτηση θεσμών, ακύρωση των Ιερών Κανόνων, Αχρήστευση των Θεοπνεύστων Οικουμενικών Συνόδων, παντελή περιφρόνηση της Πατερικής Παραδόσεως, εξάλειψη απαράβατων δογματικών Αληθειών της Ορθοδοξίας, απονεύρωση δυνάμεων και απονέκρωση εκκλησιαστικής συνειδήσεως.

Όλα αυτά, και περισσότερα και χειρότερα, με μίαν απροσδόκητη, απροετοίμαστη, ανενημέρωτη, μονο-ανδρική, ατομική, ιδιοπρόσωπη, ιδιόρρυθμη, λίαν τολμηρή και άκρως επικίνδυνη κατάργηση Θεοπνεύστων θεσμών και θεσπισθέντων Ιερών Κανόνων.

Ποιό είναι το περισσότερο και το χειρότερο; Αυτή η Άρση των Αναθεμάτων, η Άρση του Σχίσματος και η επάρατη, Παπόφιλη Αλλαγή του Ημερολογίου συνετέλεσε στο ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ και ΑΙΣΧΙΣΤΟ ΣΧΙΣΙΜΟ του Άραφου Χιτώνος του Χριστού!

Και δεν είναι καθόλου μικρό αυτό, καθόλου περιφρονητέο. Η αλλαγή αυτή καθευτή δεν είναι το κακό, αλλά τα απόκρυφα κίνητρα και οι απώτεροι σκοποί που εξυπηρετούν την Ψευδοένωση και υπηρετούν τη διαιώνιση της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

Αυτή η Άρση των Αναθεμάτων σηματοδότησε την επίσημη πλέον ιστορική πορεία της Ελλαδικής Εκκλησίας στη Νέα Εποχή. Επέφερε τη σιχαμερή μελο-ποίηση στο Αντίχριστο ΠΣΕ και αναδιπλώνει σταδιακά τις προφητείες και τα σημεία των καιρών.

Όπως εκ των πραγμάτων αποκαλύφθηκε, η αρχική και κύρια επιθυμία και των δύο πλευρών, ήταν το "Κοινό Ποτήριο" (Ιntercommunion), η Μυστηριακή Κοινωνία, η οποία μάλιστα, πάλιν κατόπιν αποκαλύψεως Χαρισματικών Γερόντων και Οσιακών Μορφών και Ασκητών, παρασκηνιακώς ήδη υπογράφτηκε!

Ομολογούν πως σε εκείνη την αισχρή συνάντηση, "στη Βουλή Ασεβών, Οδό αμαρτωλών και Καθέδρα Λοιμών", Η ΕΝΩΣΗ ΕΓΙΝΕ! Το φοβερά αποκαλυπτικό είναι ότι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, πρίν επισκεφθεί το Φανάρι στις 30-11-1979 εξέφρασε την διαβολική διαβεβαιότητά του ότι η ενότητα έχει αποκατασταθεί στην πράξη! (In Tat war der wiederhesteung der Einheit der Christen)».

Η Ένωση αυτή έγινε με μυστική κοινή συμφωνία σε Μασονική Τελετή, την πολύ αργή, υπομονετική και σταδιακή της εμπέδωση, την κατά γράμμα εφαρμογή της εν ευθέτω χρόνω, εν καιρώ Οικουμενιστικής Εποχής, μέσω κοινωνικής ανοχής και Διαθρησκειακής συνοχής.

Αυτή η σατανική μέθοδος της σταδιακής και ανεπαισθήτου ανοχής ενός παγειωμένου Οικουμενιστικού Κατεστημένου, αποτελεί "παλιό κόλπο" με βέβαια καταστρεπτικά αποτελέσματα: Την εξάλειψη "Νού Χριστού", την χαλάρωση Αποστολικής Νοοτροπίας, την νέκρωση Μαχητικού φρονήματος, την απάληψη Δόγματος, την εξασθένιση αντιαιρετικού αγώνα και την οξεία άμβλυνση Αγιοπατερικής Συνειδήσεως.

Είναι πάντως άκρως αποκαλυπτική και ανατριχιαστική η γυμνή τη κεφαλή ομολογία του ολόγυμνου από χάρι Θεού, Πατριάρχου Αθηναγόρα:

«Είπαμεν ότι ήδη ευρισκόμεθα εις την οδόν