Επιστολές Κόντογλου προς Πατριάρχη: Εάν τα γνώριζε ο λαός, η χώρα θα σειόταν από τα θεμέλια!

Ὁ Κόντογλου –τὸν ὁποῖον δὲν ντράπηκε νὰ ἐπικαλεσθεῖ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος πρὸς ὄφελός του σὲ τελευταία ὁμιλία του (ἐδῶ)– ἔχει γράψει Ἐπιστολὲς σὲ ὀξύτατο τόνο κατὰ τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, τότε, ποὺ ἀκόμα ὁ λαὸς ἀγνοοῦσε τὶς πρῶτες συμπροσευχὲς καὶ τὰ ἀγκαλιάσματα τοῦ Ἀθηναγόρα μὲ τὸν Πάπα.

Μία φράση τοῦ Κόντογλου ἀποκαλύπτει ὅλη τὴν τραγικότητα τῆς πικρῆς ἀλήθειας που βιώνουμε σήμερα. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι: ἡ ἀλλοίωση τῶν ὀρθοδόξων κριτηρίων τοῦ λαοῦ καὶ τῶν Ποιμένων εἶναι τρομακτική, ἴσως μὴ ἀναστρέψιμη.

Γράφει στὴν Α΄ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀθηναγόρα:

«Αυτοί οι εναγκαλισμοί (μετὰ τοῦ Πάπα) μας κατέπληξαν, και είναι βέβαιο ότι, εάν όλος ο ευσεβής λαός της Ελλάδας γνώριζε αυτά, η χώρα μας θα σειόταν από τα θεμέλια»!!!

(«Ὀρθόδοξος Τύπος», Δεκέμβριος 1963)

Τὸ 1963, λοιπόν, ὁ Λαὸς δὲν ἐγνώριζε. Ἐὰν ἐγνώριζε θὰ σειόταν ἡ χώρα!!! Οἱ κινήσεις τοῦ μικροῦ πυρῆνος τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦταν προσεγμένες. Ἐφοβοῦντο ...τὸν Λαό! Καὶ μετὰ ἦρθαν: ἡ ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων (Ἀκοινωνησίας), τὸ Μπάλαμαντ, ἡ Ραβέννα, τὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, τὸ Πουσάν!

Γιατί ἔγιναν ὅλα αὐτά; Ποιός τὰ ἐπέτρεψε;

Ἡ νεοφανὴς πρακτικὴ τῶν νεοπατέρων καὶ τῶν Ἀδελφοτήτων περὶ ἀνοχῆς “ἄχρι καιροῦ” τῶν «ἐξ ἡμῶν προελθόντων καὶ ὁμιλούντων διεστραμμένα»  (Πράξ. 20, 30). Τὰ ἐπέτρεψαν αὐτοὶ ποὺ ὁμιλοῦσαν περὶ “συνέσεως” καὶ “διακρίσεως”· ποὺ ἐπινόησαν δηλ. συνταγὲς δράσεως, ἐναντιούμενες στὴν φωνὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ μὲ λόγια καὶ ἔργα δίδαξαν τὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν.

Ἡ παγίδα στὴν ὁποία ἔχουν πέσει οἱ σύγχρονοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες, εἶναι ἡ πεποίθησή τους ὅτι ...ἀγωνίζονται. Καὶ πράγματι, οἱ ἁπλοὶ καὶ εἰλικρινεῖς ἀπ' αὐτούς, ἀγωνίζονται, ἀλλὰ μὲ  μιὰ ἀνέξοδη ἀντίσταση-ἀντίδραση ποὺ δὲν φοβοῦνται οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές. Ὁ χαρτοπόλεμος ποὺ κάνουν κατὰ τῆς Παναιρέσεως, δὲν πτοεῖ τὸν Βαρθολομαῖο, τὸν Ζηζιούλα καὶ τὴν ἄλλη παρέα.
Καὶ κρίμα, Πατέρες κατὰ τὰ ἄλλα ἀξιόλογοι, νὰ μὴ βλέπουν τὴν κατὰ κράτος νίκη ποὺ ἐπιτυγχάνουν οἱ Οἰκουμενιστὲς τῇ ἀνοχῇ τους!

Καὶ ἔρχεται, λοιπόν, σήμερα ὁ κάθε σιγονταροΟικουμενιστὴς Τελεβάντος νὰ πεῖ, ὅτι τὰ πράγματα σήμερα εἶναι ...καλύτερα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀθηναγόρα! Κι ἔρχονται οἱ Πατέρες τῆς «Συνάξεως» καὶ προσπαθοῦν νὰ τιθασεύσουν τὴν ὀργὴ τῶν μοναχῶν καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ἀποτρέποντάς τον νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές. Τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ ὄχι ἁπλῶς, καὶ κρυφά, καὶ σπανίως, καὶ ἐθιμοτυπικά (ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Κόντογλου), ἀλλὰ ἐπίσημα καὶ φανερά, συνειδητά, καὶ ἐν μέσῳ τῆς φρικτῆς ὥρας τῆς Θ. Λειτουργίας καὶ τῶν ἄλλων Μυστηρίων ἐναγκαλίζονται, συμπροσεύχονται μετὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ Μνημονεύουν τὸν Πάπα!!!

Δημοσιεύουμε ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν πρώτη καὶ τὴν δεύτερη ἐπιστολὴ τοῦ Κόντογλου.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Α' Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ

πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα

τοῦ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ (ἐδῶ)

Παναγιότατε,

Η ευμένεια και η συγκατάβαση με την οποία συμπεριφερθήκατε σε μένα τον ασήμαντο, κατά τη συνάντησή μας στην Αθήνα μετά από δική Σας επιθυμία, μου δίνει θάρρος να σας υποβάλλω τις παρακάτω σκέψεις και υπενθυμίσεις σχετικά με το μέγιστο και φοβερό θέμα των σχέσεων μεταξύ της Ορθοδόξου και της Παπικής Εκκλησίας. Η  Παναγιότητά Σας, άλλωστε, με παρότρυνε σε αυτό.

Έφριξαν, Παναγιότατε, όσοι από εμάς είδαν, εμβρόντητοι, σε μεγάλο σχήμα τη φωτογραφία του Ποντίφηκα δημοσιευμένη στην πατριαρχική εφημερίδα «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ» σύμφωνα με το ευαγγελικό: «βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του Προφήτου, εστός εν τόπω αγίω». Ω, συμφορά! Η επιστολή του αλαζόνα Πάπα, γραμμένη με τη γνωστή εδώ και αιώνες αυθάδεια και έπαρση, πλαισίωνε τη στυγνή μορφή του. Και την προδοτική φιλοφροσύνη αποδίδοντας η παπική εφημερίδα «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» δημοσίευσε τη φωτογραφία του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά σε μικρή φωτογραφία, με κείμενο υπό του τίτλου «Ο Πάπας Παύλος ΣΤ' προς τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα Α'».

Αυτοί οι εναγκαλισμοί μας κατέπληξαν, και είναι βέβαιο ότι, εάν όλος ο ευσεβής λαός της Ελλάδας γνώριζε αυτά, η χώρα μας θα σειόταν από τα θεμέλια.

Η δική Σας Θεία Παναγιότητα γνωρίζει καλά ποιες οχιές κρύβονται στις σκοτεινές στοές του Βατικανού και πόσα δεινά έχει υποστεί η Ορθοδοξία μας από τους σκληρούς ψευτο-αδερφούς της Ρώμης...

ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

 Ἡ δεύτερη ἐπιστολη του:

Ανοικτή Επιστολή προς τον Αθηναγόρα*

ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

 

Η επιθυμία της Παναγιότητάς σας και των δικών σας ανθρώπων να υποταχθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία στον Πάπα και ο εκ μέρους σας ανεξήγητος ζήλος, γέμισε την καρδιά μας με ανομολόγητη θλίψη και απογοήτευση. Τα αυτιά μας ακόμα σφυρίζουν από το φρικτό αυτό άκουσμα.

 Το Ορθόδοξο ποίμνιο διχάστηκε. Άλλοι σας ακολούθησαν στον ολισθηρό δρόμο που οδηγεί στην απώλεια, ενώ άλλοι παρέμειναν εδραιωμένοι και ασάλευτοι στην Ορθόδοξη πίστη των πατέρων τους, αποτροπιασμένοι και μόνο στη σκέψη ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης αγκάλιασε τον Πάπα και μολύνθηκε από αυτό το βδέλυγμα της ασέβειας.

 Εκείνοι που σας ακολούθησαν ήταν εκ των προτέρων προδικασμένοι να σας ακολουθήσουν, καθώς σκέφτονταν μόνο τα υλικά αγαθά, ήταν ματαιόδοξοι, άπιστοι και ξενόδουλοι κόλακες και κολακευόμενοι. Έσπευσαν, λοιπόν, να συνταχθούν με τον «κόσμο», με τον αμαρτωλό κόσμο της επίγειας άνεσης, με τη χωρίς ταλαιπωρίες και αγώνα ζωή,  «εις την ώδε μένουσαν πόλιν» με αυτούς που δεν επιζητούν τη μελλοντική ζωή, καθώς τη θεωρούν ανύπαρκτη και μη πιστευτή.

 Οι άλλοι, όμως, πιστοί παρέμειναν ασάλευτοι στην Ορθόδοξη πίστη, στη χώρα της φτώχειας, των στερήσεων, των πειρασμών, των διωγμών, επειδή ήταν βέβαιοι ότι μέσα σε αυτά βρίσκεται ο Κύριος, Αυτός που είπε ότι η Εκκλησία Του θα είναι συνδεδεμένη με το μαρτύριο, την περιφρόνηση, τη φτώχεια, τον εμπαιγμό, τα οποία θα είναι η αμοιβή στης σθεναρής ομολογίας τους σε αυτόν τον κόσμο. Στα αυτιά τους ηχούν ημέρα και νύχτα οι παρήγοροι λόγοι του Χριστού: «Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» (Αφού έδιωξαν εμένα, και εσάς θα διώξουν). Ο διωγμός, η κακοπάθηση και ο θάνατος είναι ο ευλογημένος κλήρος των γνήσιων μαθητών του Χριστού. Το πανάγιο στόμα Του είπε ακόμα: «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν βιαστές στην παράταξη των αμάχων, οι οποίοι έσπευσαν να συνθηκολογήσουν με το ψεύδος, για να ζήσουν στην ησυχία και στην απόλαυση των εγκόσμιων αγαθών;

 Και εσείς, οι ποιμένες του λαού, τι είδους ποιμένες είστε; Τα πρόβατα τα οποία σας εμπιστεύθηκε ο Χριστός, τα παραδίνετε στους λύκους. Έχετε επικοινωνία με τους άρχοντες αυτού του παρερχόμενου κόσμου, γιατί ζηλέψατε τη δόξα τους και όχι τη δόξα του Θεού. Υποτάξατε την πίστη στους αμαρτωλούς ανθρώπους των κοσμικών επιθυμιών, οι οποίοι οδηγούνται από τον σατανά. Παραδοθήκατε και παραδώσατε τα πρόβατα στον άρχοντα του κόσμου αυτού, σε αυτόν που κατέχει την ύλη, τον χρυσό, τις εφευρέσεις και τις μηχανές, οι οποίες καταπλήττουν τα πλήθη ως θαύματα του αντίχριστου. Παραδοθήκατε και παραδώσατε τα πρόβατα στην ψευδώνυμη γνώση, στην «κενήν απάτην», σε αυτήν που διδάσκεται στις χώρες της αθεΐας και της απόγνωσης, όπου δεν υπάρχει ούτε οσμή της αιώνιας ζωής και της αληθινής γνώσης, της γνώσης του Θεού.

 Και αυτά, γιατί δεν είστε οι καλοί ποιμένες, αυτοί που θυσιάζουν τη ζωή τους για τα πρόβατα και που τα οδηγούν στα ευωδιαστά λιβάδια της αθάνατης ζωής. Εσείς είστε οι μισθωτοί ποιμένες και, σύμφωνα με το πανάγιο στόμα του Κυρίου, «ο μισθωτός ποιμήν ουκ έστι ποιμήν» (ο μισθωτός ποιμένας δεν είναι ποιμένας) (Ιων. ι', 12). Είστε μισθωτοί των αρχόντων αυτού του κόσμου, εξαιτίας της δόξας και του πλούτου για τα οποία εργάζεστε.

 Και από τη στιγμή που είστε οι δούλοι τέτοιων κυρίων, είστε οπλισμένοι με τα όπλα της βίας, με τα οποία απειλείτε τα πιστά πρόβατα του Χριστού, για να τα αναγκάσετε να σας ακολουθήσουν.

 Αλλά αυτά τα μακάρια πρόβατα αποδέχονται το μαρτύριο ως λύτρωση και ως αψευδές σημείο ότι θα πάρουν το αμάραντο στεφάνι από τον κριτή του αγώνα, τον Κύριο Ιησού Χριστό.     

 Ναι! Είμαστε έτοιμοι να μαρτυρήσουμε με χαρά και αγαλλίαση για την Ορθόδοξη πίστη, την οποία κρατούμε ως τον μέγιστο θησαυρό. Μακαρίζουμε τους εαυτούς μας, διότι θα διωχθούμε και θα πεθάνουμε για την πίστη και την αλήθεια.

 Ακονίσατε το μαχαίρι της ντροπής. Στείλατε τα όργανα της βίας, τα οποία σας ακολουθούν και με τα οποία είναι πάντα πάνοπλη η αποστασία. Να τα αποστείλετε εναντίον μας. Ήδη στο Άγιο Όρος εμφανίστηκε το ματωμένο και αποτρόπαιο ξίφος της βίας, για να σπείρει τον τρόμο στις άγιες καρδιές των γερόντων, των ασκητών και των ερημιτών, οι οποίοι έζησαν σε δοκιμασίες, σε στέρηση, σε τέλεια απάρνηση της σάρκας τους, για να ευχαριστήσουν τον Κύριο. Το φρικτό πρόσωπο της βίας εμφανίζεται όπως το κεφάλι της μυθικής Μέδουσας στον αγιασμένο κήπο της Παναγίας. Και πίσω από αυτό το βδέλυγμα της βίας βρίσκεστε εσείς, οι «ποιμένες οι μισθωτοί», οι τρεις φορές δούλοι των αρχόντων του σκοτεινού κόσμου του χρήματος, της αθεΐας, του εκφυλισμού και της κάθε ακολασίας.

 Σπαράξατε τους αθώους, τους άγιους ομολογητές, αφού γίνατε λύκοι εσείς οι ίδιοι οι ποιμένες.

 Σπαράξατε την Ορθοδοξία μέσα στο Κολοσσαίο στο οποίο παρίστανται οι Καίσαρες της σημερινής κακούργου αθεΐας. Είναι καιρός όμως να αποβάλετε το δέρμα του προβάτου, καθώς αυτό δεν απατά πλέον κανέναν.

«Ο ποιείτε, ποιήσατε ταχίον!».

*«Ο.Τ.», Απρίλιος 1965.
ΙΩΒ «ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», ΑΘΗΝΑ 1993
Απόδοση στα Νέα Ελληνικά Τερζή Όλγα, Πτ. φιλοσοφικής σχολής (Α.Π.Θ.)

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἐκμεταλλεύεται κάθε εὐκαιρία γιὰ νὰ διοχετεύει τὸν οἰκουμενιστικὸ ἰό στὶς συνειδήσεις, καλυπτόμενος πίσω ἀπὸ ἀρχαιοπρεπεῖς ἐκφράσεις καὶ ἁγιογραφικὲς ρήσεις. Ἔτσι, ὁμιλῶν στὴν χειροτονία τοῦ «ἐκλεκτοῦ» του, ἐψηφισμένου μητροπολίτου τῆς μητροπόλεως Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου, ἐξεστόμισε πλῆθος ἀρρήτων ρημάτων, ποὺ μόνο ὡς ὑποτίμηση τῆς νοημοσύνης μας ἢ ὡς βλασφημίες μποροῦν νὰ ἐκληφθοῦν.

Ἂν καὶ τώρα, γιὰ ποιά νοημοσύνη νὰ μιλᾶμε, ὅταν τὸ σύνολο τῶν πιστῶν ἔχει πεισθεῖ –ἀπὸ τὴν ἐπὶ δεκαετίες οἰκουμενιστικὴ προπαγάνδα– νὰ ἀπενεργοποιήσει τὴν νοημοσύνη του (δηλ. τὴν Χριστονοημοσύνη, «ἡμεῖς νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν»), νὰ ἀποποιηθεῖ τὴν ἐλευθερία ποὺ δώρισε ὁ Χριστός, καὶ νὰ κάνει ὑπακοὴ ὄχι στοὺς Ἁγίους Πατέρες, ἀλλὰ στοὺς σύγχρονους «πατέρες», ἔστω κι ἂν αὐτοὶ δὲν συμφωνοῦν μὲ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας;

Συγκεκριμένα ὁ Πατριάρχης στὴν ἐν λόγῳ ὁμιλία εἶπε τοὺς ἑξῆς βλάσφημους ἢ προσβλητικοὺς γιὰ κάθε ὀρθόδοξη συνείδηση λόγους. Εἶπε:

 1. «”Ὁ νομοθετήσας ἡμῖν βαθμῶν καί ταγμάτων τάξιν” σέ ἐκάλεσεν εἰς τόν τρίτον βαθμόν τῆς ἱερωσύνης»! Καὶ λίγο παρακάτω: «Θεοφιλέστατε καί προσφιλέστατε ἀδελφέ, Ἡμετέρα Πατριαρχικῇ προτάσει καί προβλήσει, ἐξελέγης καί κατεστάθης Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως»!!!

Δηλαδή, ἐνῶ ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔκανε (ὡς γνωστόν) τὸ πᾶν γιὰ νὰ γίνει μητροπολίτης Ἰωαννίνων ὁ Ἀμφιλόχιος, κι ἀφοῦ αὐτὴ τὴ φορά —γιὰ ἐνδο-Ἐξουσιαστικοὺς λόγους— ἀπέτυχε καὶ ταπεινώθηκε, ὥστε ὁ ἐκλεκτός του Ἀμφιλόχιος δὲν ἐξελέγη Μητροπολίτης στὴν Ἰωαννίνων (ὅπως ἔγραψαν ἐκκλησιαστικὰ ἱστολόγια), ἐπανῆλθε στὴν ἐπισκοοίηση τοῦ κ. Ἀμφιλόχιου καὶ μὲ πεῖσμα Πατριαρχικὸ τὸν ἐπέβαλε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἐκπρόσωπό του στὴ θέση τοῦ Περγάμου Ἰωάννου Ζηζιούλα, ἐκλέγοντάς τον ὡς μητροπολίτη τῆς ἀνυπάρκτου μητροπόλεως Ἀδριανουπόλεως!

Καὶ αὐτὸ τὸ πεῖσμα καὶ τὸ κακόγνωμο “θέλημά του” ὁ “Παναγιώτατος” τὸ παρουσιάζει ὡς θεῖο θέλημα!

2. Ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν νέον Μητροπολίτη Ἀμφιλόχιο εἶπε: «...Ἀποτελεῖ διά σε ὑψίστην τιμήν καί προνόμιον -ὡς καί διά πάντας ἡμᾶς-, νά ἀνήκωμεν δηλαδή εἰς τήν πρωτόθρονον ἅμα καί μαρτυρικήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως»!

Ἀσφαλῶς, ὄχι «ὑψίστη τιμή», ἀλλὰ ντροπὴ καὶ ὄνειδος θὰ ἔπρεπε νὰ νιώθει σήμερα ὅποιος Ὀρθόδοξος ἱερωμένος ἐκαλεῖτο νὰ χειροτονηθεῖ Ἐπίσκοπος τῆς μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κων/πόλεως, ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικὴ Σύνοδο τοῦ Φαναρίου καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ Ἀρχι-αιρεσιάρχη πατριάρχη Βαρθολομαίου, γιὰ τὸν ὁποῖο –φεῦ–  ἡ «Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἀγία Ἐκκλησία» δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν «Μίαν» Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι «μία» ἀνάμεσα στὶς αἱρετικὲς «ἐκκλησίες»!

3. «Καλεῖσαι τώρα (τοῦ λέγει) νά διακονήσῃς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν ἀπό τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως αὐτῆς ἐν Ἀθήναις, “ὀρθοτομῶν τόν λόγον τῆς ἀληθείας εἰς δόξαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”»!

Ὁποῖον ψεῦδος, ὁποία διαστροφή, ὁποία ἀναίδεια! Τὴν σφηκοφωλιὰ τῶν οἰκουμενιστῶν λυκοποιμαίνων τοῦ Φαναρίου, τὴν μητρυιὰ Ἐκκλησία τῶν διαστρεβλούντων «τὸν λόγον τῆς ἀληθείας» καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, διαφημίζει ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὡς «ὀρθοτομοῦσαν». Πόσο «ὀρθοτομοῦσα», εἶναι «παναγιώτατε», ἡ «ἐκκλησία» σας καὶ ἡ γλῶσσα σας, ἡ ἀποκαλοῦσα καὶ μνημονεύουσα ὡς πρῶτον Ἐπίσκοπον τὸν βλασφημοῦντα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα Πάπα;

4. «Θά ζῇς καί εἰς τό ἑξῆς εἰς τήν αἰωνίαν Ἑλλάδα, τήν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δημοκρατίας, τῆς φιλοσοφίας, ἀλλά, προτρεπόμεθά σε, κατά τό πνεῦμα καί τήν παράδοσιν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, νά ἀναπνέῃς τόν ἀέρα τῆς οἰκουμένης καί νά ἀγκαλιάζῃς ὅλον τόν κόσμον καί νά μεταδίδῃς εἰς αὐτόν τά μηνύματα εἰρήνης καί συμφιλιώσεως, ἀνοικτῶν ὁριζόντων καί πλατείας καρδίας».

Ἡ Ἑλλάδα γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο δὲν ἐπαινεῖται, γιὰ τὸν λόγο ὅτι εἶναι χώρα μαρτύρων, ἀλλὰ ὡς «κοιτίδα πολιτισμοῦ, δημοκρατίας καὶ φιλοσοφίας»! Ἀντίθετα ὁ Πατριάρχης, οἱ σημερινοὶ ἔνοικοί του καὶ τὸ Πατριαρχεῖο (προσωποποιούμενο ὡς ἡ Ἐκκλησία) ἐπαινεῖται ὡς ὁ τόπος τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως, καὶ αὐτὴν τὴν Παράδοση προτρέπει τὸν νέο Μητροπολίτη Ἀμφιλόχιο νὰ ἀκολουθήσει! Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ Παράδοση γιὰ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ τὸν Ζηζιούλα; Εἶναι ἡ νεο-κακόδοξη «παράδοση» τῶν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν», τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας», τῆς «διηρημένης Ἐκκλησίας», τῆς Ἐκκλησίας τῶν «ἀνοικτῶν ὁριζόντων καί πλατείας καρδίας», ἡ αἵρεση δηλαδὴ ποὺ κατεδαφίζει τὴν Μία Ἐκκλησία, γιὰ χάρη τῆς Νέας Ἐκκλησίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείας!

5. «Δι̉ ἡμᾶς ἐδῶ εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὁ ὅρος οἰκουμενικός εἶναι κάτι περισσότερον ἀπό ὄνομα, ἀπό ἱστορικόν τίτλον: εἶναι κοσμοθεωρία καί τρόπος ζωῆς. “Τρόπος νά κοιτάζῃς τόν κόσμον, τό χθές καί τό αὔριον, τούς ἄλλους καί τόν ἑαυτόν σου”».

Τὸ γνωρίζουμε, «παναγιώτατε», ὅτι «ὅρος οἰκουμεν(ισμ)ός», δηλ. ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι γιὰ σᾶς τρόπος ζωῆς. «Χωριὸ ποὺ φαίνεται κολαοῦζο δὲν θέλει»! Εἶναι καταγεγραμμένη ἡ αἱρετικὴ κοσμοθεωρία σας στὸ Μπάλαμαντ, στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, στὸ Πουσὰν καὶ ἀλλαχοῦ.

Ἂς τὰ δοῦν αὐτὰ οἱ «ἀντιΟἰκουμενιστὲς ἡγέτες», ποὺ ἀκόμα «κοινωνοῦν μεθ’ ὑμῶν» καὶ τοὺς περὶ ὑμᾶς!

Καὶ τελειώνουμε σχολιάζοντας τὴν ἀναφορὰ τοῦ Πατριάρχη στὸν Φώτη Κόντογλου:

«Σύ, μή φοβοῦ (λέγει στὸν κ. Ἀμφιλόχιο). Διότι ἐδῶ εἶναι ἡ ἀείζωος Κωνσταντινούπολις, εἶναι ἡ Χώρα τῶν Ζώντων, τό καύχημα τῶν ζώντων, θά ἔλεγεν ὁ Φώτης Κόντογλου»!

Ἔ, ὄχι καὶ νὰ καπηλεύεσθε, «παναγιώτατε» καὶ νὰ ἐπικαλεῖσθε ἀκόμα καὶ τὸν Κόντογλου ὡς σύμμαχο τῶν κακοδοξιῶν σας! Ὁ Κόντογλου σεβόταν τὸ Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο, ὄχι τοὺς αἱρετικοὺς Πατριάρχες του! Δὲν διαβάσατε μὲ ποιό ὀξύτατο τρόπο κατήγγειλε ὁ Κόντογλου τὸν προκάτοχό σας Ἀθηναγόρα, γιὰ τὶς ὅποιες προοιμιακὲς οἰκουμενιστικές του ἐνέργειες; Δὲν διαισθάνεσθε ποιούς Κοντόγλειους κεραυνοὺς θὰ ἐξαπέλυε σήμερα ἐναντίον σας, ὡς ἡγέτου τῆς ἐσχάτης Παναιρέσως τῆς ἱστορίας;

Θυμίζουμε λίγα λόγια του, πρὸς ἐντροπήν σας καὶ ἐντροπὴ ἐκείνων ποὺ βαυκαλίζονται ὅτι εἶναι Ποιμένες. Ἔγραφε σὲ «Ἀνοιχτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς Ἀθηναγόρα» (ἐδῶ) (γιὰ φανταστεῖτε τί θὰ ἔγραφε σήμερα πρὸς ἐσᾶς):

«Η επιθυμία της Παναγιότητάς σας και των δικών σας ανθρώπων να υποταχθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία στον Πάπα, γέμισε την καρδιά μας με ανομολόγητη θλίψη και απογοήτευση. Τα αυτιά μας ακόμα σφυρίζουν από το φρικτό αυτό άκουσμα... αποτροπιασμένοι και μόνο στη σκέψη ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης αγκάλιασε τον Πάπα και μολύνθηκε από αυτό το βδέλυγμα της ασέβειας».

Καὶ πρὸς τοὺς Ποιμένες (ἀντιΟἰκουμενιστὲς καὶ μή) ἔγραφε καὶ θὰ ἐπαναλάμβανε καὶ πάλι ὁ Κόντογλου:

«Και εσείς, οι ποιμένες του λαού, τι είδους ποιμένες είστε; Τα πρόβατα τα οποία σας εμπιστεύθηκε ο Χριστός, τα παραδίνετε στους λύκους. Έχετε επικοινωνία με τους άρχοντες αυτού του παρερχόμενου κόσμου, γιατί ζηλέψατε τη δόξα τους και όχι τη δόξα του Θεού. Υποτάξατε την πίστη στους αμαρτωλούς ανθρώπους των κοσμικών επιθυμιών, οι οποίοι οδηγούνται από τον σατανά. Παραδοθήκατε και παραδώσατε τα πρόβατα στον άρχοντα του κόσμου αυτού, σε αυτόν που κατέχει την ύλη, τον χρυσό, τις εφευρέσεις και τις μηχανές, οι οποίες καταπλήττουν τα πλήθη ως θαύματα του αντίχριστου»!

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Ὁμιλία

 τῆς Α.Θ.Παναγιότητος

 τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

 κατά τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίαν

 τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου

(18 Ὀκτωβρίου 2014)

Θεοφιλέστατε Ἐψηφισμένε Μητροπολῖτα Ἀδριανουπόλεως,

«Ὁ νομοθετήσας ἡμῖν βαθμῶν καί ταγμάτων τάξιν» σε ἐκάλεσεν εἰς τόν τρίτον βαθμόν τῆς ἱερωσύνης καί σήμερον, ὁμοῦ μετά τῶν συνιερουργούντων ἀδελφῶν Ἀρχιερέων σέ χειροτονοῦμεν Μητροπολίτην Ἀδριανουπόλεως καί σε ὑποδεχόμεθα εἰς τήν χορείαν τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τοῦθ̉ ὅπερ ἀποτελεῖ διά σε ὑψίστην τιμήν καί προνόμιον -ὡς καί διά πάντας ἡμᾶς-, νά ἀνήκωμεν δηλαδή εἰς τήν πρωτόθρονον ἅμα καί μαρτυρικήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Εἰς αὐτήν ἀνῆκες ἤδη ὅλῃ ψυχῇ καί διανοίᾳ καί καρδίᾳ καί χείλεσιν ὡς πιστός στρατιώτης αὐτῆς, νῦν δέ καθίστασαι καί ἀξιωματοῦχος της. Ἐγαλουχήθης καί ἠνδρώθης πνευματικῶς παρά Γέροντι σοφῷ καί εὐγενεῖ καί διακριθέντι διά τό ἐκκλησιαστικόν του φρόνημα καί τήν εὐλάβειαν καί ἀφοσίωσιν πρός τήν ποτνίαν Μητέρα Ἐκκλησίαν, τῷ μακαριστῷ, λέγομεν, Μητροπολίτῃ Μεγάρων καί Σαλαμῖνος κυρῷ Βαρθολομαίῳ. Ἀλλ̉ ἀσφαλῶς πολλά ὀφείλεις καί εἰς τόν ἀείμνηστον Ἀρχιμανδρίτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Δαμασκηνόν Κατρακούλην, ὁ ὁποῖος πλείστας ψυχάς ὡδήγησεν εἰς τόν Χριστόν καί τάς ἐστήριξεν εἰς τόν πνευματικόν των ἀγῶνα. Ἄς εἶναι, λοιπόν, αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν!

Καλεῖσαι τώρα νά διακονήσῃς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν ἀπό τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως αὐτῆς ἐν Ἀθήναις, «ὀρθοτομῶν τόν λόγον τῆς ἀληθείας εἰς δόξαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί συνεισφέρων εἰς τήν ἀγαστήν συνεργασίαν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί μάλιστα εἰς τάς παρούσας χαλεπάς διά τό Γένος ἡμέρας. Ἡ προσωπική πνευματική σχέσις σου μέ τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμον ἀποτελεῖ ἐχέγγυον τῆς ἐπιτυχίας τῆς ἀποστολῆς σου ταύτης, ἡ ὁποία εἶναι καί σπουδαία καί χρήσιμος. Ἀκόμη, διά τήν ἐπιτυχίαν αὐτήν ὑπολογίζομεν εἰς τήν κατάρτισίν σου τήν θεολογικήν καί νομοκανονικήν καί θύραθεν, τῆς ὁποίας δείγματα ἔχεις δώσει πολλά. Θά ζῇς καί εἰς τό ἑξῆς εἰς τήν αἰωνίαν Ἑλλάδα, τήν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δημοκρατίας, τῆς φιλοσοφίας, ἀλλά, προτρεπόμεθά σε, κατά τό πνεῦμα καί τήν παράδοσιν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, νά ἀναπνέῃς τόν ἀέρα τῆς οἰκουμένης καί νά ἀγκαλιάζῃς ὅλον τόν κόσμον καί νά μεταδίδῃς εἰς αὐτόν τά μηνύματα εἰρήνης καί συμφιλιώσεως, ἀνοικτῶν ὁριζόντων καί πλατείας καρδίας. Δι̉ ἡμᾶς ἐδῶ εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὁ ὅρος οἰκουμενικός εἶναι κάτι περισσότερον ἀπό ὄνομα, ἀπό ἱστορικόν τίτλον: εἶναι κοσμοθεωρία καί τρόπος ζωῆς. «Τρόπος νά κοιτάζῃς τόν κόσμον, τό χθές καί τό αὔριον, τούς ἄλλους καί τόν ἑαυτόν σου». 

Τοῦ λόγου ὄντος περί τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου ἡμῶν θά ἦτο παράλειψις ἐάν δέν ἀναφέρωμεν τήν μέχρι τοῦδε διακονίαν ἐν αὐτῷ τοῦ πρώτου Διευθυντοῦ του Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ ἁγίου Περγάμου κ. Ἰωάννου, τοῦ σοφοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ, μέ τήν πολυποίκιλον ἐπί σειράν ἐτῶν δραστηριότητα καί προσφοράν, διά τήν ὁποίαν καί τόν ἐτιμήσαμεν μόλις πρό ἡμερῶν, ὁμοφώνῳ συνοδικῇ ἀποφάσει, ἀνυψώσαντες αὐτόν ἐπαξίως εἰς Γέροντα Ἱεράρχην τοῦ Θρόνου. Εἴησαν τά ἔτη αὐτοῦ πολλά καί εὐλογημένα!

Θεοφιλέστατε καί προσφιλέστατε ἀδελφέ,

Ἡμετέρα Πατριαρχικῇ προτάσει καί προβλήσει, ἐξελέγης καί κατεστάθης Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως, μιᾶς διακεκριμένης ἐπαρχίας τοῦ πανσέπτου τούτου Θρόνου, ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία τῆς ὁποίας ἀρχίζει ἀπό τόν Δ´ αἰῶνα, ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν διέπρεψε καί ὁ οὐράνιος προστάτης σου ἅγιος Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου. Ἡ Ἀδριανούπολις, συνδέουσα τήν Κωνσταντινούπολιν μετά τῆς λοιπῆς Εὐρώπης, ἀπέβη τό κέντρον ἐπικοινωνίας μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως καί ἀνεδείχθη πόλις ἐμπορική καί βιομηχανική μέ χαρακτῆρα διεθνῆ καί κέντρον σημασίας στρατιωτικῆς καί πολιτικῆς. Ἐκκλησιαστικῶς ηὐμοίρησε νά διαποιμανθῇ ὑπό ἐπιφανῶν προκατόχων σου, τινές τῶν ὁποίων ἀνυψώθησαν εἰς τόν περίπυστον Οἰκουμενικόν Θρόνον, ἄλλοι δέ ἔτι ὑψηλότερον, εἰς τόν Θρόνον τοῦ μάρτυρος. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρομεν ἐνταῦθα τόν φιλόμουσον πρῴην Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλον Στ´ καί τόν διάδοχόν του εἰς τήν Μητρόπολιν Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεον τόν Πρώϊον, τόν ἀπό  Σχολαρχῶν τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ἕνα ἐκ τῶν ὀκτώ Μητροπολιτῶν τῶν ἀπαγχονισθέντων τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα ὁμοῦ μετά τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε´.

Ὄχι ὀλιγώτεροι ἧσαν καί οἱ λόγιοι τῆς Ἐπαρχίας σου, Θεοφιλέστατε, μέ ἐπιστέγασμα τόν πολύν Κωνσταντῖνον Καραθεοδωρῆν, τόν διδάσκαλον τοῦ Ἄϊνσταϊν.         

Μνημονεύομεν εὐγνωμόνως ὅλους αὐτούς τούς κεκοιμημένους Ἀδριανουπολίτας καί χαιρετίζομεν καί εὐλογοῦμεν τούς ἐπιζῶντας ἐν τῷ προσώπῳ τῶν παρόντων καί συμπροσευχομένων Προέδρου καί Ἀντιπροέδρου τοῦ Φιλεκπαιδευτικοῦ Συλλόγου Ἀδριανουπόλεως ἀπό τήν νέαν Ὀρεστιάδα.

Καί ταῦτα μέν οὕτως, ἀδελφέ Ἀμφιλόχιε,

Ἀσφαλῶς ἤκουσες καί θά ἀκούσῃς καί πάλιν καί πολλάκις ὅτι ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἠμπορεῖ νά λέγεται Μεγάλη Ἐκκλησία ἀλλ̉ εἰς τήν πραγματικότητα εἶναι μικρά, εἶναι ἐξουθενημένη, εἶναι συρρικνωμένη, εἶναι ταπεινωμένη, εἶναι ἀνίσχυρος ἐμπρός εἰς ἄλλας πανισχύρους Ἐκκλησίας αἱ ὁποῖαι καί διαρκῶς τήν ἐπιβουλεύονται καί τήν ὑποσκάπτουν. Σύ, μή φοβοῦ. Διότι ἐδῶ εἶναι ἡ ἀείζωος Κωνσταντινούπολις, εἶναι ἡ Χώρα τῶν Ζώντων, τό καύχημα τῶν ζώντων, θά ἔλεγεν ὁ Φώτης Κόντογλου.  Ζοῦμε, αἰῶνες τώρα, μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, τά ὁποῖα εἶναι παρόντα καί περιίπτανται μαζί μέ ἡμᾶς τούς ζῶντας καί περιλειπομένους  παντοῦ, εἰς τά τείχη, τούς ναούς, τίς κινστέρνες, τόν ἱππόδρομον, τά ὑδραγωγεῖα, τά παλάτια, τά μοναστήρια. Ζοῦμε ὀλίγοι καί ἀμέτρητοι. Καί μόνοι καί μετά πολλῶν. Ἀλλά πάντως ζοῦμε, «μέσον πυρός ἱστάμενοι καί μή φλεγόμενοι». 

Εἶπε κάποιος ὅτι τό Φανάρι «σ̉ ὁδηγεῖ ἀπό τό σήμερα στό χθές κι̉ ὕστερα στό προχθές. κι̉ ὅλο πιό πίσω». Ἔρχεται ὅμως ὀ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος ὁ Β´ νά διορθώσῃ καί νά προσθέσῃ ὅτι ἡ πόλις αὐτή «δέν εἶναι μόνο παρελθόν, εἶναι καί παρόν καί κυρίως τό μέλλον. Ἡ Κωνσταντινούπολη, χάρη στήν παράδοση πού διασώζει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἔχει ὅλες τίς προϋποθέσεις νά δώσει τό ὅραμα σέ ἕναν κόσμο πού καταρρέει». Ἐδῶ «ἠμπορεῖς νά θυμηθῇς, νά ξαναζήσῃς, νά ζήσῃς, νά ἀντλήσῃς καί, τέλος, νά ὑπάρξῃς». Διατί; Διότι ἐν Αὐτῷ  ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν. Ποίῳ; Ἐκείνῳ, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι ἦλθεν «ἵνα ζωήν ἔχωμεν καί περισσόν ἔχωμεν».

Ὄντως, ὅπως θά ἔγραφεν ὁ Παῦλος πρός τούς Κορινθίους, ἐδῶ διάγομεν «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς ... διά δόξης καί ἀτιμίας, διά δυσφημίας καί εὐφημίας ... ὡς ἀποθνήσκοντες καί ἰδού ζῶμεν». Πάντοτε ζῶμεν. Καί πάλιν πρός τούς Κορινθίους γράφει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν τά ἑξῆς: Ὁ Χριστός «εἰ ἐσταυρώθη ἐξ ἀσθενείας, ἀλλά ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ• καί γάρ ἡμεῖς ἀσθενοῦμεν ἐν αὐτῷ, ἀλλά ζησόμεθα σύν αὐτῷ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ».

Ἰδού, Θεοφιλέστατε Ἐψηφισμένε, ποίας Ἐκκλησίας καλεῖσαι νά εἶσαι διάκονος καί ἐκπρόσωπος, ἀξιωματικός εἰς τό ἑξῆς ἀλλά καί πάντοτε πιστός καί πρόθυμος στρατιώτης, ἕτοιμος διδόναι λόγον παντί τῷ αἰτοῦντι περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος. Αὐτῆς τῆς ἐλπίδος πού μᾶς κρατᾷ ὀρθίους καί πάντοτε μέ ἀγωνιστικόν φρόνημα αἰῶνες τώρα.

Νά εἶσαι ταπεινός, ἀξιοπρεπής, ἐκφραστής τῆς ἀρχοντικῆς εὐγενείας τῆς πονεμένης Ρωμηοσύνης.

Ἐπιστρέφων ἀπό τό Φανάρι, τό σεπτόν τοῦτο Πρωτᾶτον τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους, εἰς τά Μέγαρα μετάφερε τήν εὐλογίαν του εἰς τούς Μεγαρεῖς, τῶν ὁποίων ἀποικία ὑπῆρξέ ποτε τό Βυζάντιον. Χαιρόμεθα διότι συμπροσεύχεται σήμερον μαζί μας καί ὁ κ. Δήμαρχος τῶν Μεγαρέων μέ πολλούς ἐκ τῶν ἀγαπητῶν δημοτῶν του.

Σήμερα εἶναι χαρά καί πανήγυρις διά σᾶς καί δι̉ ἡμᾶς. Διά σᾶς, διότι ἐπαξίως τιμᾶται ἕνας ἐκλεκτός συμπολίτης σας, καί δι̉ ἡμᾶς, διότι ἀποκτῶμεν ἕνα νέον Ἱεράρχην, εἰς τήν ἀξίαν, τάς ἱκανότητας καί τήν ἀποστολήν τοῦ ὁποίου πολλάς ἐλπίδας ἐναποθέτομεν. Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἀνακαινίζει ὡς ἀετοῦ τήν νεότητά της πορευομένη ἐν μέσῳ συμπληγάδων καί παγίδων πολλῶν.

Καί ἰδού ζῇ! Ἀειθαλής, νεᾶνις μέ ἄσπρα μαλλιά, ἀκατάβλητος, ἑδραία καί ἀμετακίνητος εἰς τήν ἀπό αἰώνων ἕδραν της, καυχωμένη διά τά παθήματα καί τόν σταυρόν της καί διατηροῦσα ἀδούλωτον τό φρόνημα τοῦ Γένους.

Καί τώρα, ἀδελφέ Ἐψηφισμένε Μητροπολῖτα Ἀδριανουπόλεως, εἴσελθε εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων διά νά λάβῃς τό πλήρωμα τῆς χάριτος. Καί εἶτα ἔξελθε διά νά κηρύττῃς, ἀπό ὑψηλοτέρας πλέον σκοπιᾶς, Χριστόν ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα, Ὧι ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.