ΠΟΙΟΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ

   Ἀκούεις, Παναγιώτατε Κων/πόλεως Βαρθολομαῖε, Μακαριώτατε Ἀθηνῶν Ἱερώνυμε, Σεβασμιώτατε Πατρῶν Χρυσόστομε καὶ οἱ λοιποὶ ὁμόφρονές σας Ἀρχιερεῖς, ποῖοι ἀποτελοῦν μίαν πραγματικὴν Σύνοδον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ; Αὐτὰ τὰ παπικοῦ τύπου «μασκαραλίκια» ποὺ κάνετε καὶ τὰ ὀνομάζετε μὲ βαρυγδούπους τίτλους (βλ. «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος», κ.λπ.), ποὺ τὰ μαθαίνετε ἀπὸ τοὺς φίλους σας Παπικοὺς ποὺ συναναστρέφεσθε καὶ συναγελάζεσθε, δὲν εἶνε ἀποδεκτὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν!
Ludmilla Simone

Πηγή

Η Σύνοδος της Κρήτης κατήργησε την Πενταρχίαν;

“Μαλέαν δέ κάμψας ἐπιλαθοῦ τῶν οἰκάδε”...

τῆς ἑνότητος καί τῆς ὁμοψυχίας τῶν Ὀρθοδόξων

  Μή δυνάμενον τό Φανάρι νά ἰσχυροποιήση τήν κανονικότητα ἐπιχειρεῖ νά κανονικοποιήση τήν ἰσχύν! Ἀδιαφορεῖ διά τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιοχείας, τῆς μητρός τῶν Χριστιανῶν, καί τό τῆς Ρωσίας, πέμπτον τῆς Πενταρχίας, ἐνῶ χειραγωγεῖ τὰς ὑπολοίπους αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας μέ τό ἐπιχείρημα τοῦ “πρωτείου”.

Του  Παναγιώτου Κατραμάδου

«Εμώρανε Κύριος ους βούλεται απoλέσαι» γράφει η Παλαιά Διαθήκη. Πράγματι, η επιμονή του Πατριάρχου Κων/πόλεως να προχωρήση εις την υποτιθεμένην «Μεγάλην Σύνοδον» άνευ συγκαταθέσεως των Πατριαρχείων Αντιοχείας και Ρωσίας εξεθεμελίωσε το έδαφος επί του οποίου το Πατριαρχείον Κων/πόλεως ισχυρίζετο έως σήμερον ότι αντλεί τα δίκαιά του, δηλ. την Πενταρχίαν των Πατριαρχών. Το Πατριαρχείον Κων/πόλεως ωνόμασε την Σύνοδον της Κρήτης συνέχεια της Ενδημούσης Συνόδου. Ωστόσο ακόμη και εις την Ενδημούσαν κατά τα  έτη της Τουρκοκρατίας -έστω και τυπικώς- άνευ εξουσίας παρευρίσκοντο οι υπόλοιποι Πατριάρχες. Μάλιστα, προσφάτως είχε γραφή από παράγοντας του Φαναρίου ότι τόσον εσεβάσθη κατά την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν ο Πατριάρχης Κων/πόλεως τους

«Όσοι κοινωνούν μαζί με τους αιρετικούς, αυτοί αποσχίζονται της Εκκλησίας» (Μ. Αθανάσιος)

Τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου

Προαναγγείλαμε ὅτι θὰ δημοσιεύσουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο τοῦ κ. Ἰωάννου Ρίζου «Οἱ ληστὲς τῆς Θείας Δικαιοσύνης, Δοκίμιο στὴν Ἀποτείχιση». Τὸ πραγματοποιοῦμε σήμερα ἀναδημοσιεύοντας δύο ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ ὑποκεφάλαια τοῦ βιβλίου μὲ τίτλους:

Εἶναι ἡ Σύνοδος (δηλαδὴ οἱ Ἐπίσκοποι) ἀνώτερη ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή;  Καί:

Εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση; (σελίδες 124-134).

Εἶναι ἡ Σύνοδος (δηλαδὴ οἱ Ἐπίσκοποι) ἀνώτερη ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή;

Τὸ θέμα εἶναι ὁριστικὰ ξεκάθαρο γιά τοὺς Πατέρες, μὲ τὸν Μ. Ἀθανάσιο νὰ γράφει: «Ἡ Θεία Γραφὴ εἶναι πληρεστέρα ὅλων τῶν Συνόδων καὶ μετὰ ὑπάρχουν τὰ λόγια τῶν Πατέρων» (Ε.Π.Ε 10, Ἐπιστολὴ Πρὸς Ἀντιοχεῖς, κεφ. 6, παρ. 20).

Λοιπόν, πρῶτα  ἡ Ἁγία Γραφή,

μετά, τὰ λόγια τῶν Πατέρων

μετά, οἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων

καὶ ἀκολουθοῦν προφανῶς  οἱ ἀτομικὲς ἀπόψεις

τῶν Ἐπισκόπων.

Ὅμως στὶς μέρες μας τὰ σχέδια τῶν δραστήριων Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων (καὶ πρόσφατα καί ἀντί-οἰκουμενιστῶν) ἐμποδίζονται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπὶ αἰῶνες Ὀρθόδοξη ἱεράρχηση. Σήμερα λοιπὸν λένε ὅτι ὅταν λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζητε παρ’ ὃ εὐαγγελισάμεθα, ἀνάθεμα ἔστω», αὐτὸ τὸ ἀνάθεμα γιὰ νὰ ἰσχύσει πρέπει νὰ τὸ ἐπικυρώσει Σύνοδος! Νὰ τὸ ἐπικυρώσει γιὰ τὸν κάθε αἱρετικό, καὶ ὀνομαστικὰ μάλιστα, ἀλλιῶς δὲν ἰσχύει! Ἄρα  ἡ Σύνοδος εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή! Ἀνώτερη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ τὴν ἔγραψε! Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ὑποτακτικό, παρελκώμενο καὶ προσάρτημα τῆς Συνόδου! Ἡ Ἁγία Γραφὴ τίθεται ὑπὸ τὴν ἐξέταση καὶ ἔγκριση τῆς Συνόδου!

Στὸν Παπισμὸ  τὸ δικαίωμα νὰ ἑρμηνεύει μόνος του τὴν Ἁγία Γραφὴ τὸ ἔχει μόνο ὁ Πάπας. Τώρα στὴν Ὀρθοδοξία αὐτὸ τὸ δικαίωμα τὸ ἀπαιτεῖ κάθε ἕνας Ἐπίσκοπος. Καὶ ἂν τολμᾶνε νὰ κρατοῦν αὐτὴ τὴν θέση ἀπέναντι στὴν Ἁγία Γραφή, καταλαβαίνουμε πόσο λογαριάζουν τὸν βίο καὶ τὸ παράδειγμα τῶν Πατέρων ποὺ στηρίζεται στὴν Ἁγία Γραφή. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ φίλος του Θεοῦ ἔλεγε: «Ἀρκοῦν αἱ Γραφαὶ πρὸς διδασκαλίαν μας» (Συναξαριστὴς Ἰανουαρίου, σ. 362 ἐκδ. Ματθαίου Λαγγῆ, 2001). Οἱ ποιμένες σήμερα μᾶς λένε «δὲν ἀρκοῦν οἱ Γραφές, ἄν κι ἐμεῖς δὲν ἐγκρίνουμε!».

Ὁ ἅγιος Μεθόδιος ἔζησε στὴν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας καὶ ὑπῆρξε ἀρχιδιάκονος τοῦ ἁγίου Νικηφόρου, Πατριάρχου Κων/πόλεως. Ὅμως, ὅταν καθαίρεσε τὸν Πατριάρχη Νικηφόρο μιά «Ὀρθόδοξη» γιὰ τὴν ἐποχή της  Σύνοδος (μὲ τὴν ὁποία κοινωνοῦσε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, ἱερέων καὶ πιστῶν), ὁ ἅγιος δὲν παρέμεινε σὲ κοινωνία μὲ τὴν νόμιμη Σύνοδο, ἀλλὰ ἔφυγε στὴν Ῥώμη γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ ἀπ’ ἐκεῖ τὴν ἀλήθεια. Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Κων/πολη, κατηγορήθηκε ὅτι ὑποκινοῦσε στάση καὶ σχίσμα, γι’ αὐτὸ συνελήφθη, τοῦ δόθηκαν 700 μαστιγώσεις καὶ στὴν συνέχεια τὸν φυλάκισαν σὲ ἕνα τάφο μαζὶ μὲ δύο κακοποιούς! Ἐκεῖ ἔμεινε 9 χρόνια ὑπομένοντας, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ τὴν δυσωδία ἀπὸ τὸ πτῶμα τοῦ ἑνὸς κακοποιοῦ, ὁ ὁποῖος πέθανε μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο! Έλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν φυλακή, ἔχοντας χάσει ἀπὸ τὶς κακουχίες τὰ μαλλιά του καὶ συγκρατῶντας μὲ δυσκολία στὴ θέση τους τὰ σπασμένα ἀπὸ τοὺς Εἰκονομάχους σαγόνια του, μὲ ὑφασμάτινες λωρίδες!

Τὸ 843 ἡ Σύνοδος τὸν ἐξέλεξε Πατριάρχη καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῆς Αὐτοκράτειρας Θεοδώρας προχώρησαν στὴν ἐπίσημη ἀποκατάσταση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων... Ὁ ἅγιος Μεθόδιος δὲν ὑπάκουσε στὶς ἀποφάσεις τῆς τυπικά Ὀρθόδοξης Συνόδου (σ.σ. ποὺ καθαίρεσε τὸν Πατριάρχη Νικηφόρο) καὶ ἄρα (σύμφωνα μὲ τὶς θεωρίες τῶν σύγχρονων ἀντί-οἰκουμενιστῶν) διέπραξε σχίσμα καὶ ἦταν ἐκτὸς Ἐκκλησίας! Ἀλλὰ τὸ κριτήριο τῶν Ἁγίων δὲν εἶναι οἱ ἀποφάσεις Συνόδων, ἀλλὰ οἱ ἀποφάσεις ἐκείνων τῶν Συνόδων ποὺ εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν Ἀλήθεια, δηλαδή τήν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες.

Οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι καρποὶ γνήσιοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ πρέπει νὰ συμφωνοῦν ἀπολύτως κατὰ τὸ περιεχόμενό τους μὲ αὐτήν.  Ἂν οἱ Σύνοδοι εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τότε ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας ποὺ ἔκαναν ἀνυπακοὴ σὲ δεκάδες συνόδους εἶναι πλανεμένοι καὶ βρίσκονται στὴν κόλαση! Εἴδαμε ὅμως ὅτι ἄλλες φορὲς οἱ Ἅγιοι ἀντέδρασαν μὲ βάση ἀποφάσεις Συνόδων καὶ ἄλλοτε χωρὶς αὐτές, ὅταν εἶχαν τὴν βέβαιη ὁδηγία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μιὰ ποὺ τὸ ζητούμενο καὶ κύριος στόχος τους ἦταν ἡ προστασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τούς «τυφλούς» καί «λύκους» ποιμένες. Καὶ ἂν ὅλα πρέπει νὰ ἐγκρίνονται ἀπὸ τὴν Σύνοδο –ἀκόμα καὶ ἡ Ἁγία Γραφή– τί μᾶς σώζει ἀπὸ τὶς Ληστρικὲς συνόδους; Γιά ἐμᾶς συνεχίζει νά ἰσχύει ἡ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Μαξίμου τὴν ὁποία χρησιμοποιεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης στὰ προλεγόμενα τῆς πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Τὰς γενομένας Συνόδους ἡ εὐσεβὴς πίστις κυροῖ, [ἐπικυρώνει] καὶ πάλιν, ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης κρίνει τὰς Συνόδους» (Πηδάλιον 1η ὑποσημείωσις εἰς τὰ προλεγόμενα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση;

«Κρείσσων γάρ ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ εὐσεβείας διάστασης». Καλύτερα ἡ διχόνοια λόγω τῆς εὐσέβειας, ἀπὸ τὴν ὁμόνοια ποὺ στηρίζεται στὴν ἀσέβεια. (Γρηγορίου Θεολόγου Λόγος 6, 11, Εἰρηνικός 1).

  

Στὴν ἱστορικὴ ἀναδρομὴ ποὺ κάναμε, εἴδαμε ὅτι ἡ Ἀποτείχιση κατὰ τοὺς Πατέρες δὲν ἀποτελεῖ σχίσμα. Εἶναι ὅμως σχίσμα κατὰ τοὺς Ἐπισκόπους, γιατὶ ἡ Ἀποτείχιση εἶναι μομφὴ ἐναντίον τους καὶ δήλωση ἄρνησης τῆς ἐξουσίας τους. Τέτοιοι Ἐπίσκοποι λιγότερο τρέμουν τὴν Κρίση καὶ τὴν κόλαση ἀπὸ τὸ νὰ ἀμφισβητήσει ἐπισήμως τὸ ποίμνιο, τὸν θρόνο τους. Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἀναστατώνει δὲν εἶναι ἡ θεολογικὴ κατοχύρωση τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀλλὰ ὁ ἀριθμός τους. Ἂν εἶναι λίγοι τοὺς προσδίδουν τὴν ρετσινιὰ τοῦ σχισματικοῦ καὶ δὲν ἀσχολοῦνται ἄλλο. Ἂν εἶναι πολλοὶ τότε ὑπάρχει πρόβλημα. Μπορεῖ βέβαια καὶ νὰ συμβεῖ αὐτὸ ποὺ παρατηρεῖ ὁ Μ. Βασίλειος: «Πολλοὶ Ἐπίσκοποι συντάσσονται μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ εἶναι χριστέμποροι, ἀλλὰ ὅταν ὁ λαὸς ἀγριέψει καὶ ὑπερασπίζεται τὴν Ὀρθοδοξία τότε συμμορφώνονται πάλι πρὸς τὴν ὀρθότητα» (Ἐπιστολὴ 202, παρ. 3).

Οἱ κακοδοξίες λοιπὸν καὶ οἱ αἱρέσεις μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν δημιουργοῦν –κατὰ τοὺς Ἐπισκόπους– πρόβλημα. Τὸ πρόβλημα, κι αὐτὸ  ποὺ δὲν ἀνέχονται, εἶναι ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τους. Κι ἔτσι προχωρᾶνε στὰ χειρότερα «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β΄Τιμ. 3,12). Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅμως ἄλλα διδάσκουν ὅπως ἤδη εἴδαμε στὴν συνοπτικὴ ἱστορικὴ ἀναδρομή. 

Ὁ Μ. Ἀθανάσιος θεωρεῖ ἐκπεσόντα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὴ ἀκόμα τὴν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ, ὅποιον ξεφεύγει ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση (Ε.Π.Ε 1,45). Δὲν προστατεύει μὲ εἰδικὲς ρυθμίσεις τοὺς Ἐπισκόπους. Δὲν μέμφεται ὡς τάχα σχισματικούς, οὔτε ἀπειλεῖ αὐτοὺς ποὺ ἐλέγχουν καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς κακοδόξους Ἐπισκόπους. «Ὅσοι κοινωνοῦν μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, αὐτοὶ ὡς ἀληθῶς ἀποσχίζονται τῆς Ἐκκλησίας» (P.G. 99, 1065CD)  λέει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, καὶ ὄχι αὐτοὶ ποὺ διακόπτουν τὴν κοινωνία μὲ αὐτούς. «Δὲν εἶναι παντοῦ ἡ ὁμόνοια καλὸ πράγμα, γιατὶ καὶ οἱ ληστές συμφωνοῦν μεταξύ τους», διασαφίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (Ἰ. Χρυσοστόμου, Εἰς Ματθαῖον, ΙΕ΄, Ε.Π.Ε. 10,492). 

Ὁ ὅρος «σχίσμα» χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους πρὸς ἐξαπάτηση καὶ ἐκφοβισμό, κι ὄχι γιατὶ πράγματι ταιριάζει στὴν Ἀποτείχιση ποὺ γίνεται λόγῳ τῆς κακόδοξής τους διδασκαλίας. Ἄλλωστε καὶ τυπικὰ τὸ σχίσμα ἔχει ἄλλο ὁρισμό. (Ὁ Μ. Βασίλειος στὴν Α΄ κανονική του ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀμφιλόχιο Ἰκονίου γράφει ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό: «Αἱρέσεις μὲν τοὺς παντελῶς ἀπερρηγμένους καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν πίστιν ἀπηλλοτριωμένους, σχίσματα δὲ τοὺς δι’ αἰτίας τινας ἐκκλησιαστικὰς καὶ ζητήματα ἰάσιμα πρὸς ἀλλήλους διενεχθέντας...». P.G. 32, 665)^.

Γράφει ὁ Μ. Βασίλειος πρὸς τοὺς ἐξορισθέντες Ἐπισκόπους: «Καὶ ἡ περισσότερη λύπη μας προῆλθεν ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτοὶ οἱ νεωτερισταὶ καὶ αἱρετικοὶ ἦσαν ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας. Ἐπειδὴ τὸ νὰ πάθῃ κανεὶς κάτι ἀπὸ φανερὸν ἐχθρόν, ὅσον καὶ ἂν εἶναι σκληρόν, εἶναι κάπως ὑποφερτόν. Ἀλλὰ τὸ νὰ πάθῃς βλάβην ἀπὸ ἄνθρωπον ἰδικόν σου καὶ ὁμόψυχον, αὐτὸ δύσκολα τὸ ὑπομένει κανεὶς καὶ δὲν ὑπάρχει δι' αὐτὸ καμμία παρηγορία. Διότι, ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἐνομίζαμεν ὅτι θὰ τὸν ἔχωμεν συμπολεμιστὴν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας, τὸν εὐρήκαμεν τώρα ἐμπόδιον διὰ τοὺς σωζομένους, καὶ τοὺς λόγους του ἀποπλάνησιν  ἀπὸ τὰ ὀρθὰ δόγματα. Καθ' ὅσον, ποῖον πρᾶγμα παράτολμον δὲν ἔπραξαν αὐτοὶ οἱ νεωτερισταί; Ἐξ αἰτίας των ἐχωρίσθη ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐσχίσθησαν ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ ἐσχημάτισαν ἰδικήν  τους παρασυναγωγήν. Ἐμπαίζεται ἀπὸ αὐτοὺς τὸ μέγα μυστήριον τῆς εὐσεβείας, μὲ τὰς θολερὰς καὶ σκοτεινὰς καινοτομίας των... Δι' ὅλα αὐτὰ ἐκάλυψε τὰ πρόσωπά μας ἡ ἐντροπή, καὶ ἐπλήρωσε τὰς καρδίας μας βαρεῖα λύπη. Ἀλλὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι, χάριτι Θεοῦ, δὲν εἶσθε οἱ μόνοι, ἀλλὰ ἔχετε πολλοὺς μαζί σας, οἱ ὁποῖοι ὑπερασπίζονται τὴν Ὀρθοδοξίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ συνέταξαν εἰς τὴν Νίκαιαν τὸ εὐσεβὲς δόγμα τῆς πίστεως» (Ὀρθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία, ἐκδ. Ὀρθόδοξη Κυψέλη).

Κατὰ τὴν Ἅγιο αὐτοὶ ποὺ σχίζουν τὴν Ἐκκλησία, εἶναι αὐτοὶ ποὺ εἰσάγουν κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις. Καὶ ἐνῶ αὐτὸ εἶναι φανερὸ ἀπὸ τὰ παραπάνω, ἀκόμα καὶ γιὰ κάποιους πιὸ παραδοσιακοὺς Ἐπισκόπους ἡ παύση τοῦ μνημοσύνου ἑνὸς αἱρετικοῦ πατριάρχη ἢ ἐπισκόπου εἶναι ἡ ὑπὲρ πάντων ἁμαρτία γιατί τάχα «αὐτὸς ποὺ τὸ κάνει ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ κάνει τὸν ἑαυτό του ὑπέρ-Ἐκκλησία, καὶ κάνει σχίσμα ποὺ δὲν ξεπλένεται οὔτε μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου» Ἐγκύκλιος ἐπιστολὴ Σεβ. Μητρ. Γόρτυνος κ. Ἱερεμία, 15 Ἰουνίου 2014. Ὀρθ. Τύπος. φ. 2028).

Καὶ  φέρνουν μὲ προχειρότητα (ἢ δόλο) ὡς παράδειγμα ἕνα κείμενο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ποὺ ἀναφέρει: «Πανταχοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ μετ᾿ ἀκριβείας ἑπώμεθα, τὴν ἀγάπην καὶ τὴν εἰρήνην προτιμῶντες ἁπάντων. Εἰ γὰρ καὶ ἐσφάλλετο ἡ Ἐκκλησία, οὐ τοσοῦτον κατόρθωμα ἀπὸ τῆς τῶν χρόνων ἀκριβείας ἦν, ὅσον ἔγκλημα ἀπὸ τῆς διαιρέσεως καὶ τοῦ σχίσματος... Τὸ μὲν γὰρ τῷδε ἢ τῷδε χρόνῳ νηστεῦσαι οὐκ ἔγκλημα, τὸ δὲ σχίσαι Ἐκκλησίαν καὶ φιλονεικῶς διατεθῆναι καὶ διχοστασίας ἐμποιεῖν, καὶ τῆς Συνόδου διηνεκῶς ἑαυτὸν ἀποστερεῖν ἀσύγγνωστον καὶ κατηγορίας ἄξιον καὶ πολλὴν ἔχει τὴν τιμωρίαν» (Εἰς Ἅπαντα Ἁγίων Πατέρων, Ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἔργα, τόμ. 4, 615 A.DE.).

Ἐδῶ ὅμως ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ διαφωνίες ποὺ ἀφοροῦν τὸ πόσες ἡμέρες θὰ νηστεύουμε καὶ ὄχι ἂν θὰ εἴμαστε φίλοι μὲ αἱρετικούς!

«Πρέπει», –ἀναφέρει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος– ὅλα τὰ μέλη τῶν κατὰ τόπους ἐκκλησίων, ἀπὸ τὶς Ἰνδίες μέχρι καὶ τὴν Ῥώμη νὰ αἰσθάνονται «ἕν σῶμα καὶ πνεῦμα» (Ἰ. Χρυσόστομος, P.G. 59, 361-2), καὶ ὅτι ἔχουν τὴν ἴδια Πίστη καὶ νὰ μὴν ἐνδίδουν στὶς κακοδοξίες καὶ τὶς αἱρέσεις ποὺ διασποῦν τὴν ἀληθινὴ ταυτότητα τῆς μίας καὶ μοναδικῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας. Οἱ κακόδοξοι διασποῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ ὄχι οἱ ἀντιδρῶντες στὶς κακοδοξίες. Ἡ  ἑνότητα τῆς πίστης καὶ τοῦ δόγματος, διαρκῶς κινδυνεύει νὰ διασπαστεῖ ἀπὸ τὶς κακοδοξίες (Ἰ. Χρυσοστόμου, Ὁμιλία εἰς Α΄ Κορ. Α΄, P.G. 61,13). Αὐτὴ ἡ Δεσποτοκρατικὴ θεώρηση (ποὺ φυσικὰ ἀποτελεῖ μία μὴ Ὀρθόδοξη θεωρία) προκαλεῖ σοβαρὸ πρόβλημα ἀφοῦ ὁ σχίζων εἶναι ὁ ἐξ ὁρισμοῦ  ἔνοχος.

Παράδειγμα: Ἕνας Ἐπίσκοπος δὲν πιστεύει στὸ Τριαδικὸ δόγμα καὶ τὸ κάνει γνωστὸ μὲ δηλώσεις του στὸν τύπο. Φυσικὰ ἡ δήλωσή του ἀνατρέπει καί παραβιάζει ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Αὐτὴ ἡ «παρέκκλιση» ὅμως γιά τοὺς σημερινοὺς Ἐπισκόπους δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα! Τὸ πρόβλημα κατ΄ αὐτοὺς προκύπτει ἂν κάποιοι, ἀκούγοντας αὐτὲς τὶς βλασφημίες, πάψουν νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τὸν Ἐπίσκοπο ποὺ τίς κηρύττει καὶ ἀποτειχιστοῦν. Οἱ πιστοὶ αὐτοὶ καταδικάζονται ὡς σχισματικοί, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ὁ σχίζων τὴν Ἐκκλησία εἶναι ὁ κακόδοξος Ἐπίσκοπος. Ὁ σχισματικὸς ἔτσι, δὲν εἶναι ὁ παρεκκλίνων ἀλλὰ ὁ ἀντιδρῶν στὴν παρέκκλιση! Ἔνοχος δὲν εἶναι ὁ κλέφτης ἀλλὰ ὁ διακόπτων τὶς σχέσεις μὲ τὸν κλέφτη!

Ἐμεῖς ὅμως πρέπει νὰ μείνουμε σὲ αὐτὰ ποὺ ὁρίζει ἡ Ζ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδος:

«Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικὴ ἔγγραφον ἢ ἄγραφον ἀθετεῖ· ἀνάθεμα».

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει ὅτι κριτήριο καὶ καθῆκον ἑνότητος στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινωνία μόνο ἀλλὰ πρωτίστως ἡ κοινὴ πίστη. «Ὅταν πάντες ὁμοίως πιστεύομεν τότε ἑνότης ἐστίν [ὑπάρχει]» (Ε.Π.Ε 20, σελ. 696-698).

Πρῶτα προσβάλεται ἡ κοινὴ πίστη καὶ μετὰ ἡ κοινωνία. Τὴν παρέκκλιση ὅμως στὴν κοινὴ πίστη, ὅταν τὴν προκαλοῦν οἱ ἴδιοι οἱ Ἐπίσκοποι, τὴν ἀποενοχοποιοῦν καὶ ἐνοχοποιοῦν τοὺς συμμετέχοντες στὸ ἑπόμενο νόμιμο στάδιο δηλ. αὐτὸ τῆς ἀντίδρασης καὶ διακοπῆς τῆς κοινωνίας. Ὁ Μ. Φώτιος σὲ μία ἐπιστολή του μᾶς πληροφορεῖ γιὰ μία Ἀποτείχιση ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Καισάρεια. Τὸ ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι θεωρεῖ ἀποστάτη τὸν ἀρχιεπίσκοπο τῆς Καισαρείας Παῦλο, καὶ ὄχι τοὺς ἀποτειχισμένους. Διότι ἔγινε προδότης τῶν δογμάτων τῆς Πίστεως καὶ οἱ πιστοὶ ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ αὐτόν, τὸν ἀποστρέφονταν τελείως καὶ οὔτε «χαίρετε» δὲν τοῦ ἔλεγαν»:

 «Κακός ἐγένου φίλοις καὶ θείου προδότης δόγματος, καὶ τῆς σῆς ὁμολογίας πολέμιος, εἶτα διερωτᾷς, τὶ δήποτέ σε οἱ εὐσεβεῖς ὡς ἐναγῆ ἀποστρέφονται, μηδὲ τῆς κοινῆς ἀξιοῦντες προσῥήσεως; (ὤ, τί σε δικαίως προσείπω;) φοβερὸν ἡγοῦνται καὶ τὸ διά τοῦ “χαίρειν” κοινωνῆσαι τοῖς ἔργοις σου τοῖς πονηροῖς» (Ἐπιστ. ΚΣΤ΄ Παύλῳ γεγονότι ἀρχιεπισκόπῳ Καισαρείας καί ἀποστήσαντι, ΕΠΕ 13, 290,25).

«Ἐὰν ὅλοι οἱ χριστιανοὶ ἀκολουθοῦσαν κατὰ γράμμα τοὺς ἐπισκόπους, σὲ ὅλα, οὔτε Ἐκκλησία, οὔτε καὶ ὀρθόδοξος χριστιανὸς θὰ ὑπῆρχε!» ἔλεγε ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβᾶκος. Καὶ προσέθετε:

«Ἐὰν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀκολουθοῦσαν τοὺς πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους· Ἀπολιναρίους, Μακεδονίους, Εὐτυχεῖς, Διοσκόρους, Σαββελίους, Σεβήρους, Εὐσεβίους καὶ πολλοὺς ἄλλους καὶ δεχόνταν τὰ φρονήματά τους, ποῦ τότε Ὀρθοδοξία; Ποῦ χριστιανὸς εὐσεβὴς καὶ ὀρθόδοξος;.  Καὶ τὶ λέγω ἀνθρώπους πατριάρχες καὶ μητροπολίτες καὶ δὲν λέγω Συνόδους ἀπὸ 100, 200 καὶ 348 μητροπολίτες καὶ ἐπισκόπους ἀποτελούμενες;!!»  (Ἀρχ. Φιλόθεου Ζερβάκου, Λόγοι πόνου καὶ ἀγάπης. Ἐκδ. "Ὀρθόδοξος Κυψέλη").

"Ιερά" Σύνοδος Ανίερη Σύμπραξη

Με οδυνηρή έκπληξη διαβάσαμε την «άχρωμη», (το λιγότερο που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε), ανακοίνωση της ιεράς συνόδου για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Ειλικρινά το πολιτικό κατεστημένο που κατέστρεψε αυτή την δύσμοιρη χώρα δεν θα έβρισκε καλύτερο «σπόνσορα» από την σημερινή ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδας,  στον ανελέητο πόλεμο που έχει εδώ και καιρό εξαπολύσει κατά της Ορθοδοξίας υπακούοντας στις εντολές των αφεντάδων

Δεν περίμεναν τὴν συγκρότηση κάποιας Συνόδου οι Πατέρες, η οποία θα τους βεβαίωνε για την ύπαρξη κάποιας Συνόδου

Ἡ ΙΕΡΑΡΧΙΑ καὶ πάλι συνέρχεται γιὰ ΕΚΛΟΓΕΣ Ἐπισκόπων καὶ τὴν ἐξέταση δευτερευόντων θεμάτων, τὰ θέματα, ὅμως, τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ τὰ ἀγνοεῖ παντελῶς!

Ὁ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος, στὸν δεύτερο τόμο τοῦ βιβλίου του «Ἐμπειρικὴ Δογματική» (σελ. 438-440), δίνει ἀπάντηση σὲ ὅσους (ἰδιαιτέρως τοὺς Ἐπισκόπους) ἔχουν ὀχυρωθεῖ πίσω ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχει συγκληθεῖ ἀκόμα Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, γιὰ νὰ καταδικάσει ἐπίσημα τὸν Οἰκουμενισμό. Ἔχουμε καὶ παλαιότερα γράψει ὅτι ὁ Μητροπ. Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος ἔκανε ἐπίσημη, διὰ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ τύπου, "ἐρώτηση"-αἴτηση στὴν Σύνοδο καὶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, νὰ συζητήσουν τὸ θέμα, ἂν ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση! (Οὔτε αὐτὸ δὲν γνωρίζουν οἱ σύγχρονοι ποιμένες!). Τὴν δὲ ἀνάλογη αἴτηση τοῦ Μητροπ. Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος ζητοῦσε τὴν καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ "Ἅγιοι"Ιεράρχες τὴν πέταξαν στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων!

Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ τοῦ βιβλίου ἐπεξηγεῖται ἐπαρκῶς ὅτι, ὅλες οἱ αἱρέσεις, καταδικάζονται ἀπὸ τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία στὴν ὁποία ἐμφανίστηκαν ἢ διαδίδοντο. Κι αὐτὸ ἀρκοῦσε.

Καὶ ἀλοίμονο, γράφει ὁ Ρωμανίδης, ἂν «δὲν ξέρανε οἱ Πατέρες τί ἦταν τὸ αἱρετικό, μέχρις ὅτου ἔρθει ἡ Σύνοδος καὶ καταδικάσει τὴν αἵρεση»! Ἀλοίμονο, ἂν «τότε μαθαίνανε τί εἶναι τὸ αἱρετικό»! Ἀλοίμονο, ἂν «πρὸ τῆς Συνόδου δὲν ξέρανε ὅτι ὁ Ἄρειος εἶναι αἱρετικός»!

Ὁπότε, οἱ σύγχρονοι Πατέρες, Σεβασμιώτατε, ἀφοῦ εἶναι Ὀρθόδοξοι Πατέρες, πρέπει νὰ γνωρίζουν τὴν ὕπαρξη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τὀ ἐρώτημα εἶναι: Καὶ λοιπόν, ξέρουν, ἀλλὰ τί κάνουν;

Δυστυχῶς, συγκαλοῦνται ὡς σῶμα στὴν Ἱεραρχία καὶ μιλοῦν γιὰ χίλια δυὸ δευτερεύοντα θέματα, ἀρνοῦνται ὅμως νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση. Ἀρνοῦνται νὰ προφυλάξουν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, κατονομάζοντας τοὺς αἱρετικοὺς καὶ προτρέποντας τοὺς πιστοὺς νὰ ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ συμβαίνει τὸ κωμικοτραγικό, νὰ ὑποδέχονται στὴν πόλη τους οἱ Ἐπίσκοποι τὸν καθοδηγοῦντα τὴν αἵρεση Πατριάρχη Βαρθολομαῖο μὲ ἐπεφημίες: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»!

Παραθέτουμε τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ παραπάνω βιβλίο. Μὲ τὰ καφὲ γράμματα εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Μητροπολίτη Ναυπάκτου, καὶ μὲ τὰ μαῦρα τὸ κείμενο ποὺ ἔχει ἐπιλέξει ὁ Ναυπάκτου, ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ ἀειμνήστου καθηγητὴ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη.

Αἱρέσεις καὶ Σύνοδοι

Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι στὴν πραγματικότητα εἶναι «μιὰ ἐπέκταση καὶ συγχώνευση» ὅλων τῶν Τοπικῶν Συνόδων καὶ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἀνάγκης Κράτους νὰ εἰσαγάγη τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων στὴν νομολογία του, ὥστε νὰ ἐπικρατῆ ἑνότητα στὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.

«Γιατί ἔγινε ἡ Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδος; Διότι ἔχουμε τὴν ἀρειανὴ ἔριδα, ξέσπασε δηλαδὴ ὁ ἀρειανισμὸς ὡς αἵρεση στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ Κράτος εἶχε ἀναγνωρίσει τὴν Ἐκκλησία ὡς θρησκεία τῆς Αὐτοκρατορίας. Ἔχουμε μία ἀναγνωρισμένη Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ Κράτος. Καὶ τώρα οἱ Ἐπίσκοποι μαλώνουν μεταξύ τους.

Ἡ μία παράταξη εἶναι οἱ Ἀρειανοὶ καὶ ἡ ἄλλη εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι. Τὸ Κράτος, ἐφ' ὅσον εἶναι ἐπίσημη θρησκεία τοῦ Κράτους, πρέπει νὰ ξέρη τί εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Ὁπότε, ὑποχρεώνεται ὁ αὐτοκράτωρ νὰ καλέση ἐκπροσώπους ὅλων τῶν ὀρθοδόξων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας νὰ συνέλθουν κάπου καὶ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ ὅλα τὰ θέματα, μὲ τὸ θέμα τοῦ Πάσχα, γιατί μιὰ Αὐτοκρατορία θέλει ὅλοι οἱ Χριστιανοί, μέσα στὴν Αὐτοκρατορία τουλάχιστον, νὰ ἑορτάσουν ὅλοι μαζὶ τὸ Πάσχα. Οἱ Μικρασιάτες ἑορτάζουνε μὲ τὴν ἰσημερία, τὴν 14^η, μαζὶ μὲ τοὺς Ἑβραίους ἑόρταζαν τὸ Πάσχα, ὁποιαδήποτε ἡμέρα. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἑορτάζανε τὸ Πάσχα τὴν Κυριακὴ μετὰ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα. Ἤτανε πράξη τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁπότε, καὶ αὐτὸ τὸ θέμα ἀπασχόλησε τὴν Σύνοδο, καὶ μάλιστα ἴσως καὶ πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ δόγμα τοῦ Ἀρείου. Ὁ Ἄρειος ἀμέσως καταδικάσθηκε, διότι ὅλοι ξέρανε ὅτι ἦταν αἱρετικός. Δὲν ἔγινε μεγάλη συζήτηση στὴν Σύνοδο γιὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀρείου. Ὁπότε, ἤδη ὁ Ἄρειος εἶχε καταδικασθῆ ἀπὸ ὅλες τὶς Τοπικὲς Συνόδους, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς Συνόδους ποὺ δὲν ὑπῆρχε Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος, ἀφοῦ ὑπῆρχαν ὁρισμένες Ἐκκλησίες ποὺ εἶχαν ἀρειανικὴ τάση.

Πάντως γενικά, ἐκεῖνο ποὺ κανεὶς ἀβίαστα συμπεραίνει ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν Πρακτικῶν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τουλάχιστον ὅσων σώζονται, εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ Σύνοδος εἶναι μιὰ ἐπέκταση, εἶναι μία συγχώνευση ὅλων τῶν Τοπικῶν Συνόδων καὶ δὲν κλήθηκε ἡ Σύνοδος γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ καμμία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ὅλες οἱ αἱρέσεις ποὺ ἔχουν καταδικασθῆ στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, εἴχαν ἤδη καταδικασθῆ στὶς Τοπικὲς Συνόδους. Ὁπότε, ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτή. Τὸ Κράτος εἶχε ἀνάγκη τῆς Συνόδου, γιὰ νὰ μπορῆ νὰ θεσπίση τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὡς νόμους τοῦ Κράτους».

Ἡ Ἐκκλησία ἤξερε ὅτι ὁ Ἄρειος ἦταν αἱρετικός. Στὴν Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἐπιβεβαιώθηκε, ἐπικυρώθηκε ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Μερικοί, ὅμως ἀσχολοῦνται μὲ τὶς Συνόδους ὡσὰν νὰ μάλωναν οἱ Πατέρες μὲ τὸν Ἄρειο λογικὰ γιὰ τὴν ἀναζητηση τῆς ἀλήθειας.

«Καὶ πῶς ἀσχολήθηκε ἡ Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδος; Ἀπαντοῦν οἱ δικοί μας στοχαστικά. Ὑπῆρχε φιλοσοφία τῶν Πατέρων περὶ Θεοῦ καὶ μαλώνανε μεταξύ τους οἱ Χριστιανοὶ φιλόσοφοι περὶ Θεοῦ, ὁ Ἄρειος μὲ τὸν Ἀθανάσιο καὶ τὸν ἕναν καὶ τὸν ἄλλον καὶ μετὰ ἦρθε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα γιὰ νὰ πῆ ποιὸ ἦταν τὸ ὀρθόδοξο, ποιὸ ἦταν τὸ αἱρετικό.

Ὁπότε, δὲν ξέρανε ποιὸ ἦταν τὸ αἱρετικὸ μέχρις ὅτου ἔρθει ἡ Σύνοδος καὶ καταδικάσει τὴν αἵρεση, δηλαδή. Τότε μαθαίνανε τί εἶναι τὸ αἱρετικὸ στὴν Σύνοδο, δηλαδή. Πρὸ τῆς Συνόδου δὲν ξέρανε ὅτι ὁ Ἄρειος εἶναι αἱρετικός; Πρέπει νὰ συνέλθη ἡ Σύνοδος γιὰ νὰ μᾶς πῆ ὅτι ὁ Ἄρειος εἶναι αἱρετικός; Εἶναι σὰν νὰ λέμε σήμερα ὅτι ἐμφανίζεται ἕνας κομπογιαννίτης, ἕνας χασάπης χειροῦργος καὶ δύο ἄλλοι γιατροὶ δὲν τὸ ξέρουν ὅτι εἶναι χασάπης, μέχρις ὅτου συνέλθουν σὲ μία σύσκεψη καὶ ἀποφασίσουν ὅτι εἶναι χασάπης, δηλαδή. Καὶ δὲν ξέρουν ὅτι εἶναι χασάπης, ἐπειδὴ σκοτώνει τοὺς ἄνθρωπους. Αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ, ὅτι σκοτώνει τοὺς ἀρρώστους, πρέπει νὰ τὸ ἀποφασίσουν ὅτι εἶναι χασάπης.

Κάτι παρόμοιο γίνεται, δηλαδή. Δὲν ξέρουμε ὅτι ὁ Ἄρειος εἶναι αἱρετικός, ἐπειδὴ εἶναι καλὸς ἄνθρωπος, διδάσκει ὡραῖα πράγματα, φιλοσοφικά, ὡραῖα, καὶ πρέπει νὰ συνέλθη ἡ Συνοδος γιὰ νὰ δοῦμε ὅτι ὁ Ἄρειος εἶναι αἱρετικός;».

Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἐμφανιζόταν κάποια αἵρεση, τὴν ἀντιμετώπιζε μὲ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ κριτήρια. Ὅταν ὅμως τὸ Κράτος ἤθελε νὰ θεσπίση ἐκκλησιαστικοὺς νόμους γιὰ τὴν ἑνοτητα τῆς Αὐτοκρατορίας, ἤθελε νὰ πληροφορῆται ἐπισήμως ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους ὅλων τῶν ἐπαρχιῶν τὴν ἀπόφασή τους. Μέσα στὰ πλαίσια αὐτὰ λειτουργοῦσαν οἱ Οἰκουμενικοὶ Σύνοδοι.

«Ἔχουμε τὴν Β' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Καλά, οἱ Ἐκκλησίες περίμεναν τὴν σύγκληση τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιὰ νὰ καταδικαστοῦν οἱ Πνευματομάχοι καὶ οἱ Εὐνομιανοί; Τοὺς Πνευματομάχους καὶ τοὺς Εὔνομιανούς τους εἶχαν περισυγυρΐσει καλὰ-καλὰ οἱ ἴδιοι οἱ Ἐπίσκοποί της Ἐκκλησίας, πρὶν συγκληθῆ ἡ Β' Σύνοδος καὶ ἤδη ἦταν καταδικασμένες διδασκαλίες ἀπὸ Τοπικὲς Συνόδους καὶ μετὰ συνέρχεται ἡ Β' καὶ καταδικάζει. Ἐπαναλαμβάνει τὴν καταδίκη.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Γ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἐκεῖ ὁ Νεστόριος, ἐπίσημα πλέον, καταδικάσθηκε ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Ἀλεξανδρείας. Κοινοποιήθηκε ἡ ἀπόφαση σὲ ἄλλες Συνόδους. Οἱ δύο Ἐκκλησίες ποὺ δὲν δέχθηκαν τὴν ἀπόφαση τῆς Ἀλεξανδρείας, ἦταν ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διότι Πατριάρχης ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Νεστόριος, καὶ μετὰ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας, ποὺ ἦταν διηρημένη, διότι ὑπῆρχαν ὅλοι οἱ μαθητὲς τοῦ Θεοδώρου Μομψουεστίας στὴν Ἀντιόχεια. Ὁπότε, ὑπῆρχε μιὰ δυσκολία, καὶ ὑπῆρχε διαφωνία ριζικὴ ἐπάνω στὸ θέμα τοῦ Νεστορίου. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἀμέσως κατεδίκασε τὸν Νεστόριο».

Για την υπέρβαση αντιπαραθέσεων

Μελέτησας προσφάτως την νέαν μελέτην του Ιερομονάχου π. Ευθυμίου Τρικαμηνά, εκτός των άλλων, έμεινα και στις παρακάτω παραγράφους και ερωτώ:

Γιατί δεν αποφασίζετε Συνοδικά, Άγιοι Αρχιερείς, περί τούτου και αφήνετε τους πιστούς να διαπληκτίζονται; Αν απο- φασίσετε ότι είναι αίρεση, απλοποι- ούνται τα πράγματα, αφού οι Οικου-μενιστές θα είναι πλέον καταδι- κασμένοι αιρετικοί, με συνέπειαν όλοι ημείς, κληρικοί, μοναχοί και πιστοί, να τους αποφεύγομεν.  Ιδού η Ρόδος...

 Το κείμενο του π. Ευθυμίου:

«Γνωρίζετε ἀσφαλῶς, πατέρες, ὡς ἐντρυφεῖς εἰς τούς ἱερούς Κανόνες, ὅτι τήν ὀρθόδοξο Σύνοδο δέν χαρακτηρίζει οὔτε τό πλῆθος τῶν Ἐπισκόπων, οὔτε ἡ κανονικότης καί νομιμότης της, ἀλλά οἱ ἀποφάσεις τίς ὁποῖες λαμβάνει. Ἔτσι ἔχομε ὀλιγάριθμες τοπικές Συνόδους, οἱ ὁποῖες ἀσχολήθηκαν μέ θέματα πίστεως καί ἐξέδωσαν ὀρθόδοξες ἀποφάσεις καί κανόνες καί ἔλαβαν, ὡς ἐκ τούτου, οἰκουμενικό κῦρος, διότι ἐπικυρώθηκαν ἀπό Οἰκουμενικές καί, βεβαίως, ἀπό τή συνείδησι τοῦ λαοῦ, ὅπως π.χ. ἡ ἐν Ἀγκύρᾳ Σύνοδος τό 314 ἀποτελουμένη ἀπό δέκα ὀκτώ Ἐπισκόπους, ἡ ἐν Νεοκαισαρείᾳ τό 315 ἀποτελουμένη ἀπό  εἴκοσι τρεῖς Ἐπισκόπους, ἡ ἐν Γάγγρᾳ τό 340 ἀποτελουμένη ἀπό δέκα τρεῖς Ἐπισκόπους, ἡ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σοφίᾳ τοπική Σύνοδος ἀποτελουμένη ἀπό εἴκοσι Ἐπισκόπους κλπ.

Καταλαβαίνετε τώρα, ἄν οἱ ὀγδόντα πέντε Ἐπίσκοποι τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἦσαν Ὀρθόδοξοι καί ὄχι Οἰκουμενιστές, καί ἠσχολοῦντο μέ τήν αἵρεσι τῆς ἐποχῆς μας, καί ἐλάμβαναν μία καταδικαστική ἀπόφασι τῆς αἱρέσεως, θά ἦταν ἀσφαλῶς συνέχεια αὐτῶν τῶν ἁγίων τοπικῶν Συνόδων, ἔστω καί ἄν δέν ἀναγνωρίζετο ἀπό κάποια Οἰκουμενική. Τώρα, ἀσφαλῶς, μέ τήν στάσι της ὁμοιάζει καί ἀκολουθεῖ τά ἴχνη τῶν ληστρικῶν Συνόδων, διότι ὑποθάλπει τήν αἵρεσι καί γίνεται αἰτία τῆς διαιωνίσεώς της».

Λεόντιος Διονυσίου