Η ομάδα Ζήση χωρίς ίχνος μετάνοιας μαλώνει(!) ...εκείνους που οδήγησε στην απραξία!

 "Π.Π.":  Αφού πρώτα  η Γατζέα και η ομάδα Ζήση-Μανώλη με τον «χαρτοπόλεμο», τον «δυνητισμό», τους «ευσεβείς», και τις «οικονομίες» διέλυσαν τον αγώνα κατά του Οικουμενισμού, τώρα έρχονται χωρίς ίχνος μετάνοιας να ελέγξουν-μαλώσουν(!) εκείνους που οδήγησαν στην απραξία!

 Άσπρο  Μαύρο:

Αν όχι τώρα, πότε;

του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor

αρθρογραφεί για katanixi.gr

Η αναγνώριση τους Αυτοκεφαλίας των αυτοχειροτόνητων σχισματικών της Ουκρανίας από την Εκκλησία της Ελλάδος, είναι γεγονός. Θλιβερό μα γεγονός.
Είτε είστε κάποιος Ορθόδοξος με αγαθή προαίρεση και καλή ανησυχία για τα της πίστεως, είτε δεν θεωρείτε τον Οικουμενισμό πραγματική απειλή για την Ορθοδοξία, είτε τον θεωρείτε και δεν προχωρήσατε στην αποτείχιση, είτε βρήκατε το πνευματικό θάρρος να το πράξετε, το γεγονός αυτό μας καλεί όλους να πάρουμε θέση.
Άραγε υπάρχει πιθανότητα, με την αρθρογραφία, ή τα ανακοινωθέντα, ή τις ομιλίες που θα παραχθούν από αυτό το θλιβερό γεγονός, σε όποια κατηγορία πιστών και να ανήκετε, υπάρχει ξαναρωτώ ενδεχόμενο να αλλάξετε στάση;

Ζητούν αποτείχιση «χωρίς καθαιρέσεις και διωγμούς»!!!

Το φαινόμενο της Γατζέας

.

(Μέρος β΄)

Τοῦ Ἰωάννου Ρίζου

kapsala@yahoo.com

     Παραβρέθηκα πριν λίγες ημέρες σε μια αγόρευση του π. Θεοδώρου Ζήση και θα ήθελα χάριν της αληθείας και της κοινής ωφελείας  να σχολιάσω κάποια σημεία.

 1. Ο π. Θεόδωρος  για να εξηγήσει  το νόημα και τον σωστό τρόπο εφαρμογής της διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας, επέλεξε να ανοίξει το «Πηδάλιον» και να διαβάσει το σχόλιο που κάνει  ο Βαλσαμών  στον  ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒ Συνόδου.

Ποιος ήταν ο Βαλσαμών; Ήταν κανένας άγιος; Ήταν κανένας Μάρτυρας; Ήταν κανένας Ομολογητής που έχυσε το αίμα του για την πίστη και την διδασκαλία του Χριστού; Ήταν κανένας ακραιφνής εφαρμοστής της αποτείχισης; Όχι. Ήταν ένας πατριάρχης άνευ ποιμνίου (τιτουλάριος), καθηγητής εκκλησιαστικού δικαίου του 12^ου αιώνα. Ο λόγος που ο π. Θ. δεν προτίμησε να παρουσιάσει στο κοινό την εφαρμογή της αποτείχισης όπως την δίδαξαν και την εφάρμοσαν οι άγιοι μάρτυρες και ομολογητές (άγιος Αθανάσιος, Βασίλειος, Ευστάθιος, Μελέτιος, Μάξιμος, Γρηγόριος και οι λοιποί) είναι απλός. Οι άγιοι και οι μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, δεν δίδαξαν, ούτε έπραξαν  αυτό που σχολίασε ο Βαλσαμών, αυτό που διδάσκει ο π. Θεόδωρος και που εφαρμόζει  η Γατζέα.

Επιπλέον, το γεγονός ότι η Γατζέα επιλέγει να ερμηνεύει το θέμα της διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας αποκλειστικά και μόνο με βάση τον ΙΕ΄ Κανόνα, αγνοώντας σκανδαλωδώς την επι αιώνες διδαχή καί εφαρμογή της αποτείχισης από τους μεγάλους αγίους μας ( πριν δηλαδή την θέσπιση του ΙΕ΄ Κανόνα το 880μ.Χ) δεν είναι τυχαίο. Ο στόχος είναι, ή να αποφευχθεί η αποτείχιση, ή να γίνει «χωρίς καθαιρέσεις και διωγμούς» όπως ομολόγησε ο π. Θ. φέρνοντας μάλιστα σαν παράδειγμα την Μολδαβία όπου δεν καθαιρέθηκαν οι προσφάτως αποτειχισθέντες  ιερείς και ιερομόναχοι.

2. Σε ένα σημείο του λόγου του ο π. Θ. δήλωσε ότι δεν σκοπεύει να κάνει αποτείχιση χωρίς συμμετοχή επισκόπου(-ων) γιατι δεν δέχεται: «να καταντήσουμε πρεσβυτεριανή εκκλησία.»

Συνεπώς, σύμφωνα με την δήλωση του αυτή οι άγιοι Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Μάξιμος ο Ομολογητής, Γρηγόριος ο Παλαμάς, Νικόδημος ο Αγιορείτης και άλλοι, που διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία με τους επισκόπους της εποχής τους, χωρίς να έχουν οι ίδιοι κάποιον επίσκοπο να συμπορεύεται μαζί τους, κατάντησαν πρεσβυτεριανή εκκλησία!

Ειδικά για τον άγιο Μάξιμο ο π. Θ. είπε ότι η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας στην οποία προέβη στηριζόταν την Σύνοδο του Λατερανού. Αυτό όμως δεν ισχύει. Ο βιογράφος του αγίου[1] αναφέρει ότι έφυγε από την Μονή της Κυζίκου το 626 και πήγε στην Αφρική, λόγω της στροφής του πατριάρχου Σεργίου προς τον Μονοθελητισμό. Η Σύνοδος του Λατερανού έγινε το 649.

3. Είπε ο π.Θ.Ζ.: «Ο  επίσκοπος αν δεν κηρύττει αίρεση δεν έχει ευθύνη».  (Είναι η άποψη του Βαλσαμώνα)

Βεβαίως η Ορθοδοξία σύσσωμος και θορυβωδώς διαφωνεί μαζί του. Τα παραδείγματα πολλά, αναφέρω τρία:

α) Όταν ο Πατριάρχης της ΚΠολης Τιμόθεος (511-518), επιχείρησε να γράψει στα Δίπτυχα το όνομα του αιρετικού Σεβήρου, ο λαός αντέδρασε με αποτείχιση («Σεβήρου γὰρ τὴν κοινωνίαν πάντες οἱ ὀρθόδοξοι ἔφυγον, μάλιστα οἱ Μοναχοί, οὓς μετὰ πλήθους ἀγροικικοῦ [ὁ Σεβῆρος] τιμωρῶν πολλοὺς ἐφόνευσε».^[2] Δεν κήρυττε αίρεση ο Τιμόθεος άλλα την υποστήριζε με την δόλια ενέργεια του.

β) Έλεγε ο Μ. Αθανάσιος : «Καὶ ἐὰν  κάποιος ὁμολογεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ αὐτούς [τους αιρετικούς], νὰ τὸν προτρέπετε νὰ σταματήσει νὰ τὸ κάνει· κι ἂν δεχτεῖ τὴν σύστασή σας νὰ τὸν ἔχετε σὰν ἀδελφό. Ἂν δὲ ἐπιμένει, νὰ τὸν ἐγκαταλείπετε. Ἔτσι θὰ διατηρήσετε τὴν καθαρὴ πίστη καὶ ἐκεῖνοι βλέποντάς σας θὰ ὠφεληθοῦν».^[3] Εδώ βλέπουμε τον άγιο να διδάσκει την αποφυγή του επισκόπου που ενώ δεν κηρύττει ο ίδιος αίρεση κοινωνεί με τους αιρετικούς.

γ) Ο Μ. Βασίλειος είχε έναν φίλο, τον Ευστάθιο επίσκοπο Σεβαστείας. Οι απόψεις του Ευσταθίου για το Σύμβολο της Νικαίας ήταν ύποπτες και ὁ Βασίλειος απαιτούσε απὸ τον Ευστάθιο να ξεκαθαρίσει την θέση του γραπτώς. Ο Ευστάθιος απέφευγε την ευθεία απάντηση. Ὁ Βασίλειος δήλωσε ότι μέχρι ο Ευστάθιος να δηλώσει την Ορθόδοξή του θέση δεν μπορεί [ο Βασίλειος] να στέκεται στο θυσιαστήριο υποκριτικώς [δηλαδὴ να τον μνημονεύει], και θα πράξει ότι έπραξε και με τον επίσκοπο Εύιππο με τον οποίο διέκοψε κάθε εκκλησιαστικὴ κοινωνία και φιλία. Μία τέτοια είδους φιλία ήταν για τον Βασίλειο «γελοία».^[4] Ακόμα  και η υποψία ότι ένας Επίσκοπος μπορεί να είναι αιρετικὸς αρκούσε για τον Άγιο, ώστε να διακόψει την κοινωνία, μέχρι τουλάχιστον ο εν λόγῳ Επίσκοπος αποδείξει τα Ορθόδοξα φρονήματά του. Ήταν σταθερὴ και αταλάντευτη αυτὴ η στάση του Αγίου και φαίνεται και απὸ άλλα περιστατικὰ όπως αυτό της μὴ αναγνώρισης του επισκόπου Παυλίνου ώς υπόπτου σαβελλιανιστή.^[5] Με τα παραπάνω κατακρημνίζεται και η άποψη του Βαλσαμώνα  και του π. Θεοδώρου. Τα παραδείγματα είναι πολλά και χάριν συντομίας σταματάμε εδώ.

Η μη κήρυξη αίρεσης από έναν επίσκοπο, δεν τον απαλλάσσει από την υποχρέωση της διακήρυξης της αλήθειας, καταγγελίας της αίρεσης και διακοπή της κοινωνίας με τα όργανα της. Η σιωπή του είναι ένοχη.

     i.          «Ἡ σιωπή εἶναι μέρος τῆς συγκαταταθέσεως»^[6] κατά τον αγ. Θεόδωρο Στουδίτη.

   ii.          «Ἡ σιωπή τῶν λόγων εἶναι ἀναίρεση τῶν λόγων»^[7] κατά τον άγ. Μάξιμο [δηλ. ακύρωση τους].

iii.          «Δέν ἀρκεῖ ἡ Πίστη στό νοῦ ἄλλα ἀπαιτεῖται καί ἡ διά τοῦ στόματος ὁμολογία»^[8], κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

 iv.          «Της σιωπής το κρίμα φοβερόν»^[9] κατά τον Μ. Βασίλειο.

Λοιπόν, η σιωπὴ σὲ θέματα πίστεως είναι αποδεικτικὴ του φρονήματος. Λέει ὁ Μ. Βασίλειος: «Καὶ μόνο νὰ σιωπήσει κανείς [ἔναντι τῆς ἀσέβειας] θὰ βρεθεῖ σὲ θέση ἐνοχῆς γιὰ τὸ αἷμα τῶν ἁμαρτανόντων»^[10].

4. Ο π. Θ. Ζ είπε :  «O IE΄ Κανόνας της ΑΒ Συνόδου είναι Δυνητικός», και κάποιος ιερομόναχος της  συνοδείας του  πρόσθεσε  ότι απόδειξη για το δυνητικό του ΙΕ΄ Κανόνα αποτελεί  και η απουσία  επιτιμίου στους μη αποτειχισμένους.

Καταγράψαμε αλλού[11] μια πιο εκτεταμένη αγιοπατερική απάντηση στο ερώτημα. Άς απαντήσουμε εδώ χρησιμοποιώντας μόνο την απλή λογική προς ευκολίαν του αναγνώστη.

Άν η Εκκλησία προβάλλει την Αποτείχιση ώς μία προαιρετικὴ δυνατότητα (δυνητική), αυτὸ σημαίνει ότι όποιος θέλει αποτειχίζεται καὶ όποιος θέλει δὲν αποτειχίζεται. Αυτὸ σημαίνει επίσης ότι, αυτὸς ποὺ δὲν αποτειχίζεται και παραμένει ακροατής και κοινωνός στην μερίδα των κακοδόξων που ενεργούν μέσα στην Εκκλησία δεν βλάπτεται πνευματικά. Γιατί θα ήταν παράλογο και ανεπίτρεπτο η Εκκλησία να πρότεινε στον πιστό μία επιλογὴ πού θα τον έβλαπτε πνευματικά. Άν όμως παραμένοντας ὁ πιστός σε κοινωνία με τον ψευδοδιδάσκαλο, δεν βλάπτεται πνευματικά, τότε γιατί νὰ καθαιρεθεί ο κακόδoξος ψευδοδιδάσκαλος;  Άς συνεχίσει να κηρύττει αυτά που κηρύττει αφού κανείς δεν βλάπτεται. Και τότε γιατί να γίνονται Σύνοδοι που καταδικάζουν τις κακοδοξίες, αφού η παραμονή του ποιμνίου σε κοινωνία με κακόδοξους ποιμένες δεν βλάπτει;

 Άλλα  τότε πρέπει να παραδεχτούμε επιπλέον ότι, αδίκως και αναίτια μαρτύρησαν τα εκατομμύρια των ομολογητών αγίων αφού δεν θα τους έβλαπτε η κοινωνία με τους κακοδόξους! Ας συνέχιζαν να παραμένουν σε κοινωνία με αυτούς! Όμως φυσικά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Αν η παραμονή σε κοινωνία με κακοδόξους δεν βλάπτει:

α) Γιατί ο Κύριός μας δίδαξε ότι τα δικά Του πρόβατα όταν ακούν την φωνή ξένου διδασκάλου φεύγουν[12] και δεν πρότεινε όσα πρόβατα θέλουν να φεύγουν και όσα θέλουν να μένουν;

β) Γιατί  οι Αποστολικές Διαταγές λένε : «Να φεύγετε από τους φθορείς ποιμένες;[13] και δεν λένε «όσοι θέλετε να φεύγετε…»;

γ) Γιατί ο Μέγας Φώτιος λέει: «Ὅταν ὁ ποιμένας εἶναι αἱρετικὸς …πρέπει νὰ φεύγουμε καὶ νὰ ἀπομακρυνόμαστε, καὶ μὴ μᾶς ξεγελάσει· καὶ ἂν παρουσιάζεται ὡς ἤρεμος, φῦγε τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ τὴν ὁμιλίαν, ὡσὰν τὸ δηλητήριον τοῦ ὄφεως» και δεν λέει «όσοι θέλουν να φεύγουν και όσοι θέλουν να κόβουν την επικοινωνία και ομιλία μαζί του»;

Με αυτές τις απόψεις οι Πατέρες  της Γατζέας  δεν  μου φαίνονται  και πολύ «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι»!

Στον σχολιασμό δε του ιερομονάχου, ότι η έλλειψη επιτιμίου στους μη αποτειχιζόμενους είναι απόδειξη για το μη υποχρεωτικό της αποτείχισης γεννάται το ερώτημα:

         Γιατί το «Πηδάλιον» δεν περιέχει επιτίμια  για την ολιγοπιστία, για την αποφυγή ελεημοσύνης,  για την κατάκριση, για την μνησικακία, για την σκληροκαρδία, για τον φθόνο και για τόσα άλλα; Μήπως γιατί αυτά δεν είναι ολέθριες αμαρτίες; Ο Κύριος μας λέει^[14] ότι, η οργή, η πλεονεξία, η μέθη, η λοιδορία είναι αμαρτίες που οδηγούν στον θάνατο.^[15] Στο Πηδάλιον δεν προβλέπεται κάποιο επιτίμιο, για τους εκπεσόντες στα παραπάνω παραπτώματα· και τι λοιπόν, θα πούμε, ότι δεν είναι προς θάνατον αμαρτίες, επειδή το Πηδάλιον δεν τις κανονίζει; Πολλά από τα οποία η Αγία Γραφή διατάσσει εφαρμόζονται υποχρεωτικά, χωρίς δεύτερη κουβέντα και χωρίς την ανάγκη  επικύρωσης τους μέσω επιτιμίων.

______________

Υ.Γ. Ώστε πατέρες «εχθρός υμών γέγονα αληθεύων υμίν»…!

---

[1] P.G. 90,73 κ. εξ.

[2] Θεοφάνους Χρονογραφία, ἔτος 6005, P.G. 108, 369B.

[3]  Μ. Ἀθανασίου, Τοῖς τὸν μονήρη βίον ἀσκοῦσι, P.G. 26, 1188ΒC

[4] Ἐπιστολὴ 128, Πρὸς πρεσβύτερον Σαμοσάτων, παρ. 2.

[5] Ε.Π.Ε. 1, σ. 313.

[6] Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου, P.G. 99,1121.

[7] Ἁγ. Μαξίμου , P.G. 90,165.

[8] Ἰω. Χρυσοστόμου, P.G. 45, 7709.

[9] Μ. Βασιλείου, P.G. 31, 1509 και Ε΄ Οικουμενική, Mansi 9, 368.

[10] P.G. 31,1257.

[11] Βλ. «Οι ληστές της Θείας διδασκαλίας», Μέρος Β΄, σ. 93.

[12] Ἰωάν. Ι, 5.

[13] Ἀποστολικαὶ Διαταγαὶ Β΄ ιθ΄.

[14] Ματθ. ε΄ 22.

[15] Α΄ Κορ. στ΄ 9.

π. Αθ. Μυτιληναίος: «Ανήκουμε στο Λαό του Θεού;» Και περι ενότητος των αντι-Οικουμενιστῶν.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος:

«Ἀνήκουμε στὸ Λαὸ

τοῦ Θεοῦ;»

Καὶ περὶ ἑνότητος τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν

   Ἡ αἵρεσις τοῦ Ἀρειανισμοῦ διέσπασε τὸ ἕνα φρόνημα τοῦ Λαοῦ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὁ Κύριος ἐζήτησε στὴν Ἀρχιερατική Του προσευχὴ «ἵνα ὦσι ἕν». Νὰ εἶναι ἕνα οἱ μαθηταί Του, ὅσοι θὰ πίστευαν εἰς Αὐτόν. Δηλαδή, ἐζήτησε τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν. [σ.σ.: Τὸ ἴδιο κάνει σήμερα καὶ ὁ Οἰκουμενισμός. Διασπᾶ τὸ ἕνα ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ Λαοῦ]. Στὴν Εὐαγγελικὴ αὐτὴ περικοπὴ (Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων) γίνεται προσπάθεια ἀνασυγκροτήσεως τῆς ἑνότητος τοῦ Λαοῦ, κάτω ἀπὸ τὸ αὐτὸ φρόνημα τῆς Πίστεως.

   Ὁ ἀπόστολος Παῦλος διαρκῶς ὑπενθυμίζει στὶς ἐπιστολές του: «τὸ αὐτὸ εἰς ἀλλήλους φρονοῦντες», ὅλοι νὰ ἔχουμε τὸ ἴδιο φρόνημα, τὴν ἴδια πίστη. Τὸ αὐτὸ φρόνημα στὴν πίστη, λοιπόν, καθορίζει τὸ Λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἔξω ἀπὸ αὐτὸ τὸ κοινὸ φρόνημα δὲν συνιστᾶ τὸ Λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ εἶναι ἡ αἵρεσις, ἐκεῖ εἶναι ἡ διάσπασις. Ἡ ἑνότης τῆς πίστεως ἐξασφαλίζει τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρᾶγμα ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία εὔχεται κατὰ τὴν Θ. Λειτουργία «τὴν ἑνότητα τῆς Πίστεως καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἰτησάμενοι, ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

  Αὐτὸ τὸ αἴτημα, δηλ. «τὴν ἑνότητα τῆς Πίστεως καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», περικλείει ὅλη τὴν ποιμαντικὴ φροντίδα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλες οἱ ἄλλες φροντίδες ἀποτελοῦν περιθώριο. Τί εἶναι τὸ πρωτεῦον; Ἡ ἑνότης τῆς Πίστεως, δηλ. νὰ φροντίσει ἡ Ἐκκλησία, ὅλοι νὰ πιστεύουν τὸ ἴδιο καὶ νὰ ἔχουν ὅλοι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ποιμαντικὴ φροντίδα τῆς Ἐκκλησίας. [σ.σ.: Πόσοι Ἐπίσκοποι σήμερα καὶ πόσοι ἱερεῖς φροντίζουν αὐτό; Ἐλαχιστότατοι. Ἀντίθετα, ἔχει καταγγελθεῖ ὅτι πολλοὶ Ἐπίσκοποι ἀπαγορεύουν στοὺς ἱερεῖς τους νὰ μιλήσουν κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐναντίον δὲ τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη, οὔτε ποὺ τὸ διανοοῦνται νὰ ἐκφρασθοῦν].

  Ἀλλὰ τότε, ποιά γνωρίσματα συνιστοῦν τὸ Λαὸ τοῦ Θεοῦ; Αὐτὰ τὰ γνωρίσματα θὰ παρακαλέσω νὰ τὰ προσέξετε, γιατὶ θὰ ἀποτελέσουν ἕνα κριτήριο στὸν καθένα μας, γιὰ νὰ δοῦμε ἂν ἀνήκουμε εἰς τὸν Λαὸν τοῦ Θεοῦ. Μήπως δὲν ἀνήκω εἰς τὸν Λαὸν τοῦ Θεοῦ;

  [σ.σ.: Πρῶτοι οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς ποὺ ἀκολουθοῦν πάνδημα τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἢ κοινωνοῦν μαζί τους –καὶ οἱ πιστοὶ ποὺ ἄκριτα τοὺς ἀκολουθοῦν– ἂς κάνουν στὸν ἑαυτό τους αὐτὸ τὸ ἐρώτημα: Ἀκολουθώντας αὐτοὺς ποὺ προάγουν ἢ ἀνέχονται τὸν Οἰκουμενισμό, ἀκολουθῶ ταυτόχρονα τὸν Κύριο καὶ τοὺς Ἁγίους ποὺ ἐντέλλονται: «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε»;].

    Τὸ πρῶτο γνώρισμα, ὅπως τὸ ὁριοθετεῖ ὁ Κύριος, εἶναι ἡ διάκρισις τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν κόσμο. Ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ διακρίνεται ἀπὸ τὸν κόσμο. Ἀκοῦστε τί λέγει ὁ Κύριος: «Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ», δηλ. γιὰ τὸ δικό Μου τὸ Λαὸ παρακαλῶ· «οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι ὅτι σοί εἰσι», δὲν παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσμο, τὸ ὑπογραμμίζω, δὲν παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσμο! ―Σκληρό, φοβερό! Ναί.―  Ἀλλὰ παρακαλῶ μόνο γιὰ τὸν Λαὸ ποὺ Μοῦ ἔδωσες. «Ἐγὼ δέδωκα αὐτοῖς τὸν λόγον σου, καὶ ὁ κόσμος ἐμίσησεν αὐτούς, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἐκ τοῦ κόσμου, καθὼς ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου».

   Εἴδατε, ἀμέσως ἐμφιλοχωρεῖ ἀνάμεσα στὰ δύο μέλη αὐτά, τὸν Λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν κόσμο, ἐμφιλοχωρεῖ τὸ μῖσος, καὶ ἐφ’ ὅσον  δὲν εἶναι ὁ Λαὸς ὁ δικός Μου ἀπὸ τὸν κόσμο, ὁ κόσμος μισεῖ τὸν Λαό Μου. Ἀκόμη: «Οὐκ ἐρωτῶ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ᾿ ἵνα τηρήσῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ». Δὲν σὲ παρακαλῶ, τὸ Λαό μου νὰ τὸν πάρεις ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ τοὺς φυλάξεις ἀπὸ τὸν Διάβολο. «Ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ εἰσί, καθὼς ἐγὼ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ εἰμί». Ὁ Λαός Μου δὲν εἶναι ἀπ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, ὅπως κι ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτόν.

  Καὶ φυσικὰ Λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ παρέμενε μόνο ἡ γενεὰ τῶν Ἀποστόλων, ἀλλὰ μιὰ διαχρονικὴ γενεά, ἕως τὸ τέλος τῆς ἱστορίας. Οἱ πιστοὶ ἕως τὸ τέλος τῆς ἱστορίας δὲν θὰ κάμπτουν γόνυ τῷ  Βάαλ, δὲν θὰ κάμπτουν γόνυ στὸν Ἀντίχριστο [σ.σ.: δὲν θὰ κάμπτουν γόνυ στοὺς Οἰκουμενιστές, οὔτε θὰ κοινωνοῦν μαζί τους]! Θὰ διωχθοῦν, ὅταν οἱ ἄλλοι –δυστυχῶς καὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί– θὰ ἔχουν προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο.

   Προσέξατέ το· ὑπάρχει διαφορὰ καὶ πρέπει νὰ διαφέρουμε. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς κατηγοροῦν καὶ μᾶς λένε· τί δηλαδή, ἀποτελεῖς κάτι τὸ ξεχωριστό; Ναί, κάτι τὸ ξεχωριστό! Μά; Τίποτα. Ἄλλο εἶναι ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ κι ἄλλο εἶναι ὁ κόσμος.

  Λέγει ὁ Κύριος: «Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ». Δὲν παρακαλῶ μόνο γι’ αὐτούς, τοὺς μαθητάς Μου, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ θὰ πίστευαν ἀπὸ τὸν δικό τους λόγο σὲ μένα.

   Συνεπῶς, τὸ γνώρισμα  διαχωρισμοῦ  τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν κόσμο –τὸν ἀντιλαμβανόμεθα– εἶναι βασικοτάτης σημασίας, γιατὶ ἀλλοιώτικα ἔχουμε τὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Κι ὅταν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἐκκοσμικευθεῖ, παύει αὐτομάτως νὰ εἶναι Λαὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ συνεπῶς ματαιώνεται ἡ σωτηρία. [σ.σ.: Τί νὰ ποῦμε σήμερα, ποὺ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει μόνο ἐκκοσμικευθεῖ, ἀλλὰ καὶ οἰκουμενιστικοποιηθεῖ;].

   Ἕνα δεύτερο γνώρισμα τοῦ Λαοῦ εἶναι ἡ βαθειά γνῶσις τοῦ ἀληθινοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι: Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὅπως ὁ Κύριος ἐτόνισε «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα (ὄχι εἰς τὰ ὀνόματα, εἰς τὸ ὄνομα, γιατὶ ἕνας εἶναι ὁ Θεός) τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος». Ὁ Κύριος τονίζει εἰς τὴν Ἀρχιερατική Του προσευχή, «ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου». Ἔκανα φανερό, λέγει, τὸ ὄνομά Σου, στοὺς ἀνθρώπους, δηλ. στὸ Λαό Μου, ποὺ ἦσαν ἐκ τοῦ κόσμου, (ἀλλά) πίστεψαν καὶ ἀπετέλεσαν, βέβαια, τώρα τὸ δικό Μου Λαό.

  Τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί, εἶναι θεμελιώδους σημασίας, διότι καθορίζει τὴν αὐτοτέλεια τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς πρὸς κάθε ἄλλη ψευδῆ ἢ κατ’ ἐπινόησιν θρησκεία.

   [σ.σ.: Τοῦτο ἀκριβῶς συμβαίνει σήμερα μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ἀπ’ τὴν μία μεριά (δηλ. τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὴν ὁποία ἀνήκει ὁ ὅρος Χριστιανισμός, ἀφοῦ οἱ αἱρέσεις δὲν εἶναι Χριστιανισμός), καὶ μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὴν ἐπερχόμενη Πανθρησκεία ἀπὸ τὴν ἄλλη. Μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, μὲ Μία Πίστη καὶ Ἕνα Βάπτισμα, συγκεκριμένα Δόγματα καὶ Ἱεροὺς Κανόνες, πράγματα ποὺ σχετικοποιοῦνται ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἐκ κακοδόξου διαθέσεως· ταυτόχρονα ὅμως, οἱ Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ Ἱεροὶ κανόνες παραποιοῦνται ἀναπολόγητα καὶ ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἐκ δειλίας, συμφέροντος ἢ ἀδιαφορίας].

    Μὴν τὸ ξεχνᾶμε αὐτό, διότι πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἢ τὸ περὶ Θεοῦ θέμα, καθορίζει τὴν κάθε Θρησκεία. Τί θὰ πεῖ εἶμαι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος; Πιστεύω εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν. Μπορῶ νὰ καθήσω σὲ συμπόσιο εἴτε διαλογικό, εἴτε ὁποιοδήποτε ἄλλο, μὲ ἕνα Μουσουλμᾶνο; Αὐτὸς τί πιστεύει; Βλέπετε, λοιπόν, ὁ Θεός, δηλ. ποιός εἶναι ὁ Θεός, καθορίζει ποιά εἶναι ἡ Θρησκεία. Θεμελειώδης, θεμελειωδεστάτης σημασίας. Ἐγὼ ὁ Χριστιανὸς πιστεύω εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν.

    Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ βρίσκομαι ἐδῶ εἰς τὴν Λάρισαν σᾶς τονίζω καὶ λέγω, «ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός», «Ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός», ὥστε νὰ σᾶς γίνει οὐσία σας. Γιατί; Διότι μὲ  ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα συμβαίνουν μὲ τὸν λεγόμενο Οἰκουμενισμό, τὴν μίξιν  τῶν Θρησκειῶν, ὅλα αὐτὰ τὰ ἀνακατεύουν. Ἡ παγκοσμιοποίηση θὰ φέρει καὶ τὴν μίξιν ὅλων τῶν Θρησκειῶν.

     Ἕνα τρίτο γνώρισμα τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅτι τηρεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Λέγει ὁ Κύριος: «σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι». Πῶς τὸν λόγον Σου τήρησαν, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος; «Τῷ ἐμοὶ πιστεῦσαι καὶ μὴ προσέχειν τοῖς Ἰουδαῖοις». Τὸ νὰ πιστεύουν σὲ μένα καὶ νὰ μὴ πιστεύουν πλέον εἰς τοὺς Ἰουδαίους. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, κι ἐδῶ, ταυτίζεται μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐτήρησαν λοιπόν, τὸν ἀποκαλυφθέντα Εὐαγγελικὸ Νόμο.

  Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀνήκει στὸν Λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἂν δὲν ἐφαρμόζει ὁλόκληρη, χωρὶς ἐπιλογές, τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ξέρετε, πάρα πολλοὶ Χριστιανοί μας, ἔχουν μιὰ ἐπιλογικὴ προτίμηση. Δέχονται αὐτὸ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν δέχονται, ὅμως, κάτι ἄλλο παραπέρα… Ἔτσι, αὐτοί δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ λέγουν ὅτι ἀνήκουν εἰς τὸν Λαὸν τοῦ Θεοῦ.

          Ἀνήκουμε πράγματι εἰς τὸν Λαὸν τοῦ Θεοῦ;

     «Ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου, καθὼς ἐγὼ τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός μου τετήρηκα καὶ μένω αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ». Μία ἀπόδειξις εἶναι ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν. Ἡ πίστις εἰς τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ τήρησις ὅλων τῶν Εὐαγγελικῶν Ἐντολῶν.

    [σ.σ.: Ἐδῶ –κι ὄχι σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, ἀφοῦ ἐκεῖ πταίομεν ἅπαντες– ἔγκειται ἡ μεγάλη πτῶσις τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, τὴν ὁποία κρύπτουν καὶ ἀρνοῦνται νὰ συζητήσουν, ὑποτιμώντας καὶ ἐλεεινολογώντας ὅσους τοὺς τὸ ὑποδεικνύουν: Ἀρνοῦνται τὴν Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ  γιὰ  ἀπομάκρυνση  ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν,  οἱ ὁποῖοι πλέον ἐπίσημα καὶ συνοδικὰ ἀπέδειξαν τὰ αἱρετικά τους φρονήματα. Καὶ νά, μερικὲς ἀπὸ τὶς Εὐαγγελικὲς Ἐντολὲς ποὺ παραβαίνουν: Εἶναι τό: «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθαι»· ἄλλη εἶναι τό: «καὶ  χαίρειν αὐτοῖς μὴ λέγητε»· ἄλλη εἶναι τό: «μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους».

    Ἂς σκεφτοῦμε, λοιπόν, ἁγιοπατερικά: Ὅποιος κοινωνεῖ μὲ τοὺς ὑπογράψαντες τὴν ἐκκλησιαστικοποίηση τῶν αἱρέσεων στὴν Κολυμπάριο Σύνοδο, ὅποιος ἀποδέχεται ὡς Ὀρθόδοξο τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Ἰωάννη Ζηζιούλα κ.λπ. δὲν «ἅπτεται ἀκαθάρτων» αἱρετικῶν, δὲν λέγει μετ’ αὐτῶν τὸ «χαίρειν», δὲν «συγ-κοινωνεῖ» μαζί τους; Συλλειτουργώντας ὡς Ἐπίσκοποι καὶ ἐπαινώντας τους, ἔμπλεοι μάλιστα χαρᾶς, διότι ἔλαβαν μέρος στὴν Σύνοδο δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουν ὡς ὀρθοδοξότατους ποιμένες;].

    Ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ πιστεύει στὴν θεανθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ. Δὲν θεωρεῖ τὸν Χριστὸν “ψιλὸν” ἄνθρωπον ἢ ὅ,τι ἄλλο φλυάρησαν καὶ φλυαροῦν αὐτοὶ ποὺ δὲν δέχονται τὸν Ἰησοῦν ὡς Θεάνθρωπον.

   [σ.σ.: Νά, λοιπόν, καὶ ἡ βλασφημία τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀνάλογη μὲ αὐτὴ τῶν Νεστοριανῶν, τῶν Μονοφυσιτῶν, τῶν Μονοθελητῶν. Ἢ μήπως εἶναι μικρότερης σημασίας καὶ μικροτέρη βλασφημία, ἡ ἄρνηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ παραδοχὴ ὅτι καὶ οἱ αἱρέσεις προσφέρουν σωτηρία; Ἡ παραδοχὴ ὅτι βάπτισμα ὑπάρχει καὶ ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Ὅτι τελικὰ ὑπάρχουν πολλοὶ Χριστοί, πολλὰ Ἅγια Πνεύματα, αὐτὰ τῆς Μίας Ἐκκλησίας, καὶ ἐκεῖνα τῶν ἄλλων «Ἐκκλησιῶν»;

    Οἱ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες πιστοὶ δὲν ἐπικοινωνοῦσαν μὲ τὸν Ἄρειο, μὲ τὸν Νεστόριο κ.λπ. ἐπειδὴ ἀποκάλεσαν τὴν Θεοτόκο Χριστοτόκο! Καὶ ἐνῶ δὲν εἶχε ἐπισημοποιήσει ὁ Νεστόριος τὴν κακοδοξία του καὶ βλασφημία του σὲ κάποια Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, οὔτε εἶχε ὁ Νεστόριος καταδικαστεῖ ἀπὸ κάποια Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὅμως οἱ πιστοί, ποὺ ἦταν πράγματι Λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἀπομακρύνθηκαν ἀπ’ αὐτόν. Σήμερα, οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν δείξει τὶς προθέσεις τους (τὸ ὁμολογοῦν αὐτὸ ὅλοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές), τὶς ἔχουν ἐπισημοποιήσει. Κι ὅμως οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς φιλοσοφοῦν ὑπεροπτικὰ καὶ «φωτισμένα» καὶ διδάσκουν κακόδοξα ἄλλη πρακτική, διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων: ἐμεῖς, λένε, δὲν δεχόμαστε ΟΛΟ τὸ Εὐαγγέλιο, ΟΛΗ τὴν Παράδοση, δὲν δεχόμαστε τὴν πρακτικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων περὶ «μὴ κοινωνίας μὲ τοὺς ἀκοινώνητους», περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπ’ αὐτούς! Ἐμεῖς θὰ κοινωνοῦμε μαζί τους, ἀλλὰ θὰ διατεινόμαστε ὅτι δὲν δεχόμαστε τὶς κακοδοξίες τους!!!

    Σὲ ποιοῦ Ἁγίου τὴν διδασκαλία, ὅμως, στηρίζουν αὐτὲς τὶς κακοδοξίες τους; Ἂν θέλουν προσωπικὰ νὰ κοινωνοῦν, εἶναι δικαίωμά τους, εἶναι ἐλεύθεροι νὰ τὸ κάνουν, εἴτε διότι δὲν ἔχουν καλὴ πληροφόρηση γιὰ τὶς θεῖες Ἐντολές, εἴτε διότι δὲν ἀντέχουν τὴν ἀπομόνωση, εἴτε διότι φοβοῦνται τὸν διωγμό. Τοῦτο τὸ τελευταῖο, τὸν διωγμό, φοβᾶται κάθε ἄνθρωπος, ἂν θὰ τὸν ἀντέξει· καὶ κάποιος ποὺ ἔχει διακόψει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς (ὁμιλῶ γιὰ τὸν ἑαυτό μου). Ἄλλο ὅμως τὸ τί θὰ πράξει ὁ καθένας προσωπικὰ τώρα ἢ τὴν δεδομένη στιγμὴ τοῦ διωγμοῦ, κι ἄλλο αὐτὸ ποὺ ἔχει ἀποφασίσει γιὰ τὸν ἑαυτό του, νὰ θέλει νὰ τὸ ἐπιβάλλει καὶ στοὺς ἄλλους. Δὲν πρέπει νὰ διδάσκουμε, ἐκεῖνο ποὺ μποροῦμε νὰ πραγματοποιήσουμε, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία· τὸ ὁποῖο ὁ καθένας (ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις του καὶ τὴν προαίρεσή του) θὰ τὸ προσεγγίσει ἢ θὰ τὸ πραγματοποιήσει.

    Ὅσοι, λοιπόν, αὐτὴ τὴν κακόδοξη πρακτικὴ τῆς συνέχισης ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, θέλουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν καὶ στὸ Λαὸ τοῦ Θεοῦ αἱρετίζουν· αὐτὸ ἀποτελεῖ αἵρεση καὶ πνευματικὸ ἔγκλημα, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν προσωπικὴ σωτηρία μας ἀφ’ ἑνός, καὶ τὴν προώθηση τῆς αἱρέσεως ἀφ’ ἑτέρου, ἀφοῦ οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς δὲν φοβοῦνται τίποτ’ ἄλλο πλέον, παρὰ τὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τους. Τοῦτο φάνηκε πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Φάνηκε δὲ καθαρά, ὁλοκάθαρα καὶ στὴν περίπτωση τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου  τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα (τὴν ὁποία παρότρυνε ὁ ἅγιος Παΐσιος τὴν δεκαετία τοῦ 1970) καὶ ἡ ὁποία κατεστάλη μὲ σκληρὰ μέτρα καὶ ὑπόγειες μεθοδεύσεις ἀπὸ τὸ Φανάρι, ἀλλὰ καὶ στὴν προχθεσινὴ Διακοπὴ Μνημοσύνου μοναχῶν τῆς Ἱ. Μ. Χιλανδαρίου, οἱ ὁποῖοι ἀμέσως ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος].

     (Μετὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ σχόλιο συνεχίζεται ἡ ὁμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου): Ὁ Ἄρειος ἠρνήθη τὴν θείαν φύση τοῦ Χριστοῦ. Χάριν δὲ αὐτῆς τῆς περιπτώσεως ἔγινε ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Καὶ θὰ ὑποβόσκει ἕως τὴ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ

Το φαινόμενο της Γατζέας

Του Ιω. Ρίζου

Ο ομολογιακός αγώνας στο Άγιο Όρος άρχισε.

Οι διωγμοί ξεκίνησαν.

Τα δάκρυα και ο πόνος είναι πλέον το προσφάγι των Πατέρων.

Τα Γεροντάκια  της καρδιάς μας που έλιωσαν στα βράχια του Άθωνα,  παλικάρια στο στρατό του Εσταυρωμένου δεν διστάζουν  στα γεράματα τους να αφήσουν  τα ευτελή τους κελάκια, να βάλουν στον ντορβά τα τριμμένα τους ράσα αναμένοντας την κρίση των άκριτων κριτών.

Δόξα τω Θεώ, ο Κύριος δεν μας εγκατέλειψε ακόμα!

Την ώρα όμως που συμβαίνουν αυτά τα ιστορικά γεγονότα, μαθαίνω έκθαμβος ότι η περίφημη «Σύναξη Κληρικών και Μοναχών» που επί χρόνια κραδαίνει –για τον εαυτό της- τον τίτλο της αντι-οικουμενι-στικής ηγεσίας  θα εξετάσει το φλέγον αυτό ζήτημα τον Οκτώβριο!!! Βέβαια καμιά φορά χιονίζει και τον Οκτώβριο και λόγω της ορεινής τοποθεσίας είναι πιθανό η Σύναξη να μεταφερθεί για … Απρίλιο και βλέπουμε!

«Με συσκέψεις επι συσκέψεων και ολιγωρία κοιτάζατε ο ένας τον άλλον και έπεσε  η Ταρσός στους αρειανούς» έλεγε ο Μ. Βασίλειος στους επισκόπους ελέγχοντας τους[1] και μάλλον ταιριάζει ο έλεγχος του  και στην εν λόγω Σύναξη.

 Είναι η Σύναξη που καταγγέλλει εδώ και δεκαετίες τον οικουμενισμό, φοβάται όμως να υποδείξει ονομαστικά τους  οικουμενιστές  ώστε να  προστατέψει  το ποίμνιο από την κοινωνία με αυτούς, εγκλωβίζοντας  το –με φοβερή ευθύνη της– σε μόνιμη κατάσταση μολυσμού.

Είναι η Σύναξη που έχει εξαντλήσει την προβολή  της μισής Ορθόδοξης διδασκαλίας, ενώ την άλλη μισή την αποσιωπά ή την έχει αντικαταστήσει με μια δική της προσωποχρονική θεωρία!

Είναι η Σύναξη που επι δεκαετίες ως ειδικός κυνηγός συλλέγει και αρχειοθετεί  τα ίχνη του λέοντος, μα σαν τον βρίσκει,  αλλάζει δρόμο, για να ξαναρχίσει να ψάχνει τα ίχνη του και πάλι.

Είναι η Σύναξη που 20 χρόνια κοσκινίζει άλλα ποτέ δεν πρόκειται  να ζυμώσει (όπως θα έλεγε ο  αείμνηστος Κορναράκης).

Δυστυχώς όμως στοιχειοθετείται  ότι  είναι και η Σύναξη που όχι μόνο κρύβει τον λύχνον υπό τον μόδιον άλλα και με τις κατάλληλες «πυροσβεστικές» παρεμβάσεις  της ενίοτε τον σβήνει,  περιμένοντας τις ιδανικές θερμοκρασιακές και ατμοσφαιρικές συνθήκες για να εφαρμόσει αυτά που ο Κύριος και οι άγιοι μας δίδαξαν να εφαρμόζουμε  παντού και πάντα.

Ας στραφούμε λοιπόν αδελφοί μου  στους επιβεβαιωμένους Ομολογητές Ποιμένες που μας χάρισε ο Θεός κι ας μην τους παραμερίσουμε περιμένοντας τους μελλοντικούς υποψηφίους και τους υπό προϋποθέσεις  «στρατηγούς» του αγώνα, οι οποίοι προς το παρόν αναπαύονται στις μισθολογικές καταστάσεις των επισκόπων.

Ας στηρίξουμε υλικά και πνευματικά τους Αγιορείτες που έριξαν στο καντιλάκι  της Πίστης όχι λάδι, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Ας προσευχηθούμε να ισχυροποιήσει ο Κύριος αυτούς που με την θυσιαστική στάση τους βοηθούν κι εμάς να γλυτώσουμε από τα τοξικά βρομόνερα  της κοινωνίας με την αίρεση.

Φτάνει πιά η επαίσχυντη και βολική «χρυσή τομή». Οι επιστολικοί και πρακτικογραφικοί  «αγώνες» που χωρίς ομολογιακό βίωμα δεν έγιναν ποτέ γέφυρα προς τον ουρανό.

«Ουδέποτε με τις μέσες καταστάσεις, άνθρωπε μου, διορθώθηκαν τα εκκλησιαστικά. Δεν υπάρχει μέση κατάσταση μεταξύ αλήθειας και ψεύδους …αυτός που παρεκκλίνει λίγο από την αλήθεια, στο ψεύδος ανήκει».[2]

---

[1] Επιστολή 34.

[2] Άγ. Μάρκος ο Εφέσου, επιστολή προς Γεώργιον Σχολάριον. P.G.160, 1082-1096.

Ἀντι-οἰκουμενιστική ἀνορθοδοξία!

Ὀφειλομένη κριτική ἑνός ὑποτίθεται

ἀντιαιρετικοῦ ὀρθοδόξου Κειμένου

Ἀντι-οἰκουμενιστική ἀνορθοδοξία!

• Τά δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει! Οἱ πατέρες τῆς «Συνάξεως» ἤ ἀναλαμβάνουν τίς εὐθῦνες των ἤ αὐτο-ἀκυρώνονται ὁριστικῶς!

ὑπό Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Οἱ δέκα προκαθήμενοι στή σύνοδο τῆς Κρήτης.

Πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια ἤμουν αὐτήκοος μάρτυς μιᾶς ἁπλῆς καί συνάμα σπουδαίας διαπιστώσεως ἑνός ἀγωνιστοῦ πολιτικοῦ (ἤδη ἀποθανόντος), ὁ ὁποῖος ἔλεγε χαρακτηριστικῶς: Τό κακό πού ἐξαπλώνεται καί ἐπικρατεῖ στόν κόσμο ἔχει διπλή αἰτία. Ἀφ’ ἑνός μέν οἱ κακῶς φρονοῦντες πράττουν ὅσα πιστεύουν, ἀφ’ ἑτέρου δέ οἱ καλῶς φρονοῦντες δέν πράττουν ὅσα (λένε ὅτι) πιστεύουν!

Δυστυχῶς, αὐτή, ἡ ἐκ τῶν πραγμάτων δικαιωμένη, διαπίστωση φαίνεται ὅτι ἰσχύει ἀπολύτως καί στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο καί ἰδιαιτέρως γιά τήν περίπτωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Θά τολμοῦσα μάλιστα ἐν προκειμένῳ νά σημειώσω ὅτι τό κακό ὀφείλεται τόσο στό θράσος τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅσο καί στή δειλία τῶν λεγομένων ἀντι-οἰκουμενιστῶν. Οἱ μέν τολμοῦν καί προχωροῦν, οἱ δέ δειλιοῦν καί ματαιοπονοῦν!

Πιό συγκεκριμένα, ἀντικείμενο τοῦ παρόντος εἶναι τό λίαν ἀπογοητευτικό καί κατώτερο τῶν περιστάσεων Κείμενο τό ὁποῖο ἐδημοσίευσε κατ’ αὐτάς ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν», μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν ἐργασιῶν καί τήν ἔκδοση τῶν Ἀποφάσεων τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, ὡς πρώτη ἀποτίμηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως. Τίτλος του: « Ἡ “Σύνοδος” τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης καί ἡ σύμπλευσή της μέ τόν Οἰκουμενισμό».

Τό Κείμενο αὐτό, ὑπογραφόμενο «Γιά τή Σύναξη» καί ἀπό γνωστούς ἐκλεκτούς ἀγωνιστάς Θεολόγους, ὅπως ὁ π. Γ. Μεταλληνός, ὁ π. Θ. Ζήσης, ὁ π. Σ. Σαράντος, ἀλλά καί ὁ Καθηγητής τῆς Δογματικῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Δ. Τσελεγγίδης, διαγράφει  σαφέστατα καί προδίδει τήν ἀκατανόητη πλήρη ἀδυναμία τῆς ὑποτίθεται ἐμπροσθοφυλακῆς τοῦ ἀντι-οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνος στόν Ἑλλαδικό τουλάχιστον ἐκκλησιαστικό χῶρο, νά ἀρθρώσει μετά ἀπό ἕνα τόσο σοβαρό γεγονός, ὅπως αὐτό τῆς Κρήτης, λόγο σαφή, συνεπή, ὀρθόδοξο, πατερικό καί ὁμολογιακό πρός τούς ἀγωνιῶντες πιστούς.

Εἶναι πραγματικῶς ἐντυπωσιακό, πῶς καί διατί σέ ἕνα τόσο μικρό κείμενο διαπιστώνεται τόσο ἐμφαντικά ἡ σύγχυση, ἡ ἀδυναμία, ἡ ἀντιφατικότητα καί ἡ ἀμετροέπεια τῶν σκέψεων καί θέσεων τῶν