Ψεύδη και διαστροφή της αλήθειας από Τελεβάντο, τα οποία καταρρίπτουν

ὁ π. Θ. Ζήσης και ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς

      

     Ἀσφαλῶς εἶναι ἄχαρος καὶ ἐπώδυνος ὁ ρόλος ἐκείνου ποὺ ἀναγκάζεται νὰ ἀνασκευάζει κακόδοξες θέσεις ἀνθρώπων, μετὰ τῶν ὁποίων μάλιστα, πρὶν κάποια χρόνια, συνδεόταν φιλικὰ ἢ καὶ συνεργαζόταν. Ἀλλὰ τοῦτο, δυστυχῶς, καθίσταται ἀναγκαῖο ἰδιαίτερα σήμερα, καθὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν σύγχυση ποὺ προκαλεῖται ἐξ αἰτίας ἐσχατολογικῶν καταστάσεων καὶ βέβαια ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ σιωποῦμε καὶ νὰ ἀφήνουμε νὰ διαδίδονται καὶ νὰ ἐπικρατοῦν οἱ φθοροποιὲς ἰδέες τῶν κακόδοξων.

   Ἕνας ἀπὸ τὰ τάχα ἀντι-Οἰκουμενιστικὰ ἱστολόγια ποὺ συμβάλλουν στὴν ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καὶ τὸ ἱστολόγιο «Τελεβάντος» (ὅπως πολλὲς φορὲς ἔχουμε καταδείξει) διότι ἀντιστρατεύεται καὶ διαστρέφει πεισμόνως καὶ ἀμετανοήτως τὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

     Τὰ σχόλια καὶ ἄρθρα του εἶναι πολλά, σχεδὸν καθημερινά, γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν συνεχῶς νὰ ἀσχολούμαστε μαζί του. Σήμερα παρουσιάζουμε
   α) Ψεύδη του σχετικὰ μὲ τὴν θέση του ὡς πρὸς τὸν π. Θεόδωρο Ζήση τὸν ὁποῖο ψευδῶς μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι τὸν ἐκτιμᾶ ὑπερβαλλόντως, ἀποκρύβοντάς μας ὅτι αὐτὸ τὸ κάνει -κολακεύοντάς τον- ὅταν συμπορεύεται ὁ π. Θεόδωρος μὲ τὶς ἰδέες του. Ἀντίθετα, ἄλλοτε (καὶ συγκεκριμένα τὸ 2012) τὸν ὕβριζε καὶ τὸν ἀποκαλοῦσε "ἀνίκανο"! καὶ
   β) Τὴν διαστροφή τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ διαπράττει σχετικὰ μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸν μολυσμὸ ποὺ λαμβάνουμε κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές.

    Ἀκολουθοῦν ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως μᾶς τὴν παρουσιάζουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ποὺ τὴν μελέτησε ἐπισταμένως καὶ ἔγραψε καὶ εἰδικὲς πρωτότυπες μελέτες, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὰ Πατερικὰ κείμενα, κι ὄχι στὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ἴδια γνώμη, ὅπως ὁ Τελεβάντος.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ

Ἀπὸ τὰ πρόσφατα ἄρθρα Τελεβάντου:

Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΩ ΤΟΝ π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ;

________

Ορισμένοι, πατέρες και αδελφοί, που έχουν σχισματικό φρόνημα ή που συνδέονται με τον π. Βασίλειο Βολουδάκη, είναι σκανδαλισμένοι μαζί μου 1.) επειδή -κατά την άποψή τους- υπολήπτομαι υπερβαλλόντως τον π. Θεόδωρο Ζήση, 2.) επειδή τον θεωρώ αδιαμφισβήτητο ηγέτη του αντιοικουμενιστικού αγώνα, και 3.) επειδή τον προβάλλω συστηματικά με λίαν επαινετικά άρθρα. 

Για να άρω τον σκανδαλισμό τους διευκρινίζω καταρχήν ότι δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να γνωρίσω τον π. Θεόδωρο Ζήση επειδή σπούδασα στην Αθήνα και έτσι δεν γνωρίζω τους Καθηγητές της Θεσσαλονίκης. Ούτε και έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του, ούτε και προσδοκώ το παραμικρό από τον π. Θεόδωρο. 

Τότε γιατί τον υποστηρίζω και τον προβάλλω τόσο θετικά; 

Μόνον επειδή είναι ένας ακατηγόρητος, ανιδιοτελής και αδιάβλητος κληρικός και ένας ακαδημαϊκός θεολόγος σπάνιας θεολογικής εμβέλειας;

Όχι μόνο, αλλά πρωτίστως επειδή συνειδητοποιεί όσο κανείς άλλος τον κίνδυνο για τη σωτηρία μας εξαιτίας της παναίρεσης του Οικουμενισμού. 

Γι' αυτό και αγωνίζεται, μέρα και νύχτα, για δεκαετίες τώρα, με νύχια και με δόντια, με τα κυριακάτικά του κηρύγματα, με τα περισπούδαστα άρθρα και τα βιβλία του, με τις Ημερίδες που διοργάνωσε, με τη Σύναξη κληρικών και μοναχών, με την επίσκεψή του σε διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες κτλ. να βοηθήσει τους εκκλησιαστικούς ηγέτες και τους πιστούς γενικά να συνειδητοποιήσουν πόσο επικίνδυνος είναι ο δριμύς χειμώνας του Οικουμενισμού που έχει ενσκήψει στην Εκκλησία τον τελευταίο αιώνα.

Με αυτά τα δεδομένα δεν θα ήμουν αναπολόγητος στο Χριστό αν δεν ύψωνα τη φωνή μου να υποστηρίξω τον π. Θεόδωρο; 

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/05/blog-post_570.html

ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

ΟΙ αποτειχισμένοι οφείλουν «καταρχήν -ανυπερθέτως- να αντιληφθούν ότι ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου είναι δυνητικός. Δηλαδή αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των πιστών την απόφαση αν θα διακόψουν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη, όταν κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή κατεγνωσμένη αίρεση, αλλά δίνει τη διακριτική ευχέρεια, επίσης, στους πιστούς να μη διακόψουν το μνημόσυνο αιρετίζοντος ιεράρχη μέχρι την καταδίκη του από Σύνοδο.

Το δεύτερο που χρειάζεται να αντιληφθούν είναι ότι η διακοπή του μνημοσύνου δεν γίνεται για τον δήθεν κίνδυνο μολυσμού από την αίρεση, αλλά σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για τις αιρετικές θέσεις και ενέργειες που προβαίνει ο αιρετίζων επίσκοπος.

Το τρίτο που πρέπει να έχουν υπόψη, όσοι διέκοψαν το μνημόσυνο, είναι ότι άλλο πράγμα είναι η διακοπή του μνημοσύνου και εντελώς διαφορετικό η ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία. Το πρώτο είναι κανονικό δικαίωμα των πιστών, ενώ το δεύτερο είναι σχίσμα.

Το τέταρτο που χρειάζεται να αντιληφθούν όσοι αποτειχίστηκαν είναι ότι τα μυστήρια των οικουμενιστών επισκόπων πριν τη συνοδική καταδίκη και καθαίρεσή τους είναι απολύτως έγκυρα και επομένως βλασφημούν το Άγιο Πνεύμα όσοι διαμφισβητούν την εγκυρότητά τους.

Με αυτά τα δεδομένα εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι αυτοί που πρέπει να κάνουν συμφιλιωτική κίνηση δεν είναι οι τρεις πρωτοπρεσβύτεροι π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Νικόλαος Μανώλης και π. Φώτιος Βεζύνιας, οι οποίοι κινούνται μέσα στα πλαίσια των Ιερών Κανόνων, αλλά όσοι (ευτυχώς όχι όλοι) εκ των Αγιορειτών πατέρων που αποτειχίστηκαν, επιδιώκουν ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία, δηλαδή σχίσμα, επειδή πλανεμένα θεωρούν τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒ΄Συνόδου υποχρεωτικό και όχι δυνητικό.

Αναμένουμε, λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή την έμπρακτη μετάνοια όσων κινούνται έξω από τα πλαίσια των Ιερών Κανόνων ώστε η αποτείχισή τους να είναι κατά Θεόν, αλλά και για να αφαιρέσουν από τους Οικουμενιστές το πρόσχημα να τους καθαιρέσουν, να τους αποσχηματίσουν και να τους εξορίσουν από τον Άθωνα.

Όλοι μας πρέπει να ξέρουμε τα μέτρα μας. Δεν είναι δυνατόν μοναχοί άμοιροι θεολογικής παιδείας να επιδιώκουν να ποδηγετήσουν τον π. Θεόδωρο Ζήση, θεολόγο ολκής πανορθόδοξου κύρους, που ηγείται του αντιοικουμενιστικού αγώνα με τόση επιτυχία για τόσες δεκαετίες.
Ερωτώ κάθε καλόπιστο άνθρωπο: Πόσοι θεολόγοι της εμβέλειας του π. Θεόδωρου Ζήση υπάρχουν σήμερα; 
Ας κάνουν, λοιπόν, υπακοή, αντί να θέλουν να κάνουν το δάσκαλο, στον π. Θεόδωρο Ζήση.

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/06/blog-post_14.html

Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση στὸν Σοχὸ περὶ τῶν ''συγκοινωνούντων δοχείων'', ποὺ ἀποδεικνύει κακόδοξες καὶ ξεθεμελιώνει τὶς θέσεις Τελεβάντου:

«...Στο θέμα τών σχέσεων πού υπάρχουν ανάμεσα στούς Πατριάρχας, τούς Επισκόπους και σε εμάς τούς Κληρικούς και σε εσάς τους Χριστιανούς, αυτές οι σχέσεις αποδίδονται με την εικόνα των “συγκοινωνούντων δοχείων”. Δηλαδή. Όταν ο Πατριάρχης συμπροσεύχεται με τoν πάπα και είναι υπόλογος απέναντι των αγίων Κανόνων, γιατί οι άγιοι Κανόνες λένε “Επίσκοπος, αιρετικοίς συνευξάμενος καθαιρήσθω” και υπάρχει και ένας άλλος Κανόνας, ο οποίος λέει “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”. Αυτός ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο –τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι – Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο.

...Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τον Πατριάρχη και επομένως υπόκεινται και αυτοί στον κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”. Και εγώ όμως κοινωνώ με τον Επίσκοπό μου ο οποίος κοινωνεί. Και εγώ μνημονεύω τον Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τον Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί με τον Πάπα. Και εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τον Επίσκοπο και κοινωνάτε και με αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά του παραπτώματος που αρχίζει από τον Πατριάρχη, αρχίζει σιγά–σιγά σαν συγκοινωνούν δοχείον, να φθάνει σαν ευθύνη μέχρις εμάς! Γι΄ αυτό λένε οι Άγιοι: “Σέ θέματα πίστεως, δεν πρέπει να πείς, εγώ τί είμαι; Το λέει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Εγώ τί είμαι; Εγώ είμαι λαϊκός. Εγώ είμαι Επίσκοπος. Εγώ; Τί είμαι εγώ; Αυτοί έχουν την ευθύνη. Όχι. Οι λίθοι κεκράξονται και συ σιωπάς;”. Αλλά ποιός από τον κόσμο τα ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θα πούν: “Μα, αφού το κάνει ο Πατριάρχης, αφού το κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!

Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν μολυνόμεθα, οὔτε συμμετέχομε εἰς τήν αἵρεσι, ἄν δέν ἀποτειχισθοῦμε, ἐφ’ ὅσον ἔχομε ὀρθόδοξο φρόνημα.

      Μέ αὐτό τό ἐπιχείρημα δηλώνεται ὅτι ἡ πίστις μας εἶναι προσωπική καί δέν ἔχει ἐκκλησιαστικές διαστάσεις, οὔτε φυσικά εἴμεθα μέλη ἑνός σώματος ὁμοπίστου καί ὁμοτρόπου, ἀλλά εἶναι σάν νά ἀνήκωμε σέ ἕνα σύλλογο ἤ τό πολύ-πολύ σέ μία προτεσταντική ὁμάδα εἰς τήν ὁποία ὁ καθένας καί εἰδικά ὁ Ἐπίσκοπος δύναται νά πιστεύη ὅ,τι θέλει, χωρίς νά ἐπηρεάζη ἡ πίστις του τούς ἄλλους. Αὐτό ὅμως κατ’οὐσίαν εἶναι αἵρεσις, διότι εἰς τήν Ὀρθοδοξία ὑπάρχει ἑνότης πίστεως καί μάλιστα ἀποστολικῆς καί ὀρθοδόξου, ὑπάρχει Παράδοσις ἀπό τήν ὁποία ὅποιος παρεκκλίνει καθίσταται πάλι αἱρετικός, ὑπάρχουν οἱ ἱεροί Κανόνες καί οἱ ἅγιοι πού καθορίζουν τό πότε μολυνόμεθα καί πότε καί πῶς συμμετέχομε εἰς τήν αἵρεσι. Εἶναι ὡσάν νά λέγη κάποιος ὅτι ἐγώ πιστεύω, καί δέν μπορεῖς νά μέ κατηγορήσης ὅτι ἐγώ ἀρνοῦμαι τόν Θεό ἤ ἀποδέχομαι τήν αἵρεσι παρά μόνον ἄν τό διακηρύξω μέ τά λόγια. Οἱ Πατέρες ὅμως καθώρισαν ὅτι ἀρνούμεθα τόν Θεόν ἤ ἀποδεχόμεθα κάτι ὄχι μόνον διά τῶν λόγων ἀλλά καί διά τῶν ἔργων, ἀκόμη καί δι’ ἑνός νεύματος καί διά τῆς σιωπῆς. Ἔτσι, μπορεῖ νά μήν ἀρνούμεθα λεκτικά τήν πίστι ἤ τόν Θεό, ἀλλά διά τῶν πράξεών μας, πού εἶναι τό ἴδιο. Συνεπῶς τό νά καθορίζη κάποιος ἰδιωτικῶς ἤ ἰδιορρύθμως καί μάλιστα διά σοβαρά θέματα πίστεως, εἶναι καθαρός Προτεσταντισμός.

    Ἐπί πλέον δέ τό νά καθορίζη κάποιος κάτι τό ὁποῖον δέν ἀποτελεῖ μέν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, πλήν ὅμως αὐτό τό

ΤΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΤΟΥ ΙΕ' ΙΕΡΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΒ' ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

    Μετὰ τὸ θαυμάσιο κείμενο  τοῦ  κ. Ἰω. Ρίζου  (ἐδῶ), ἄλλο ἕνα θαυμάσιο κείμενο (ἀπάντηση στοὺς διαστρεβλωτὲς τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἱ. Κανόνων), ποὺ δὲν ἀφήνει περιθώρια ἀμφισβήτησης, παρὰ μόνο σ' ἐκείνους, γιὰ τοὺς ὁποίους λέγει ὁ ἀ. Παῦλος: "εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος  καὶ ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος"! 

Μοναχοῦ

Μακαρίου

Κουτλουμουσιανοῦ

     «Οι γαρ δι' αίρεσιν τινα παρά των αγίων Συνόδων, ή Πατέρων, κατεγνωσμένην, της προ τον πρόεδρο κοινωνίας εαυτούς διαστέλλοντες, εκείνου δηλον ότι την αίρεσιν δημόσια κηρύττοντος, και γυμνή τη κεφαλή επ' Εκκλησίας διδάσκοντες...».

Ερμηνεία υπο Αγίου Νικοδήμου:

«Εάν δε οι ρυθέντες πρόεδροι είναι αιρετικοί, και την αίρεσιν αυτών κηρύττουσι παρρησία και δια τούτο χωρίζονται οι εις αυτοί υποκείμενοι...».

Δια την μεγιστη πλάνη περί "δυνητικού-μη υποχρεωτικού " του Ιερού Κανόνος της Συνόδου του Αγίου Φωτίου, που ασπάζονται οι Οικουμενιστές και οι Φιλοοικουμενιστές Νεοθολολόγοι, οι οποίοι θέλουν να είναι Ομολογητές στα λόγια και όχι στα έργα, θα θέσουμε συν Θεό κάποια εύλογα ερωτήματα.

Διότι αυτό το επιχείρημα περί του "δυνητικού-μη υποχρεωτικού" του Ιερού Κανόνος δεν έχει βεβαίως βεβαίως, ούτε δογματική αλλά ούτε και λογική ερμηνεία.

Η δογματική ερμηνεία της μνημονεύσεως στην Θεία Λειτουργία όπως μας διαβεβαιώνει και ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης είναι ότι, …«Οσάκις μνημονεύουμε κάποιον στην Θεία Λειτουργία τον μνημονεύουμε ως Ορθόδοξο-Φίλο του Θεού και οσάκις δεν τον μνημονεύουμε δεν τον μνημονεύουμε ως Αιρετικό-Εχθρό του Θεού».

Για το ίδιο θέμα της μνημόνευσης ο Στύλος της Ορθοδοξίας Άγιος Μάρκος Ευγενικός αναφέρει,

«Πολύς έστιν ο του μνημοσύνου λόγος και ουχί μικρός, διότι εκείνοι μνημονεύονται επ' εκκλησίαις, όσοι είσι Ορθόδοξοι και κοινωνικοί προς την αυτήν εκκλησίαν.

Οι δε ακοινώνητοι ούτε μνημονεύονται, ούτε γαρ έχει άδεια τις των ιερωμένων εύχεσθαι επ' εκκλησίαις. 

Εκφεύγειν άπασι τρόποις  την κοινωνία αυτού και μήτε συλλειτουργείν αυτώ, μήτε μνημονεύειν όλως αυτού, μήτε αρχιερέα τούτον αλλά λύκον και μισθωτόν ηγείσθε».

Ο μεν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος Σχολάριος συμπληρώνει,

«Η πνευματική κοινωνία των ομόδοξων, και η τέλεια υποταγή προς τους γνήσιους ποιμένες εκφράζεται με το μνημόσυνο.

Οι Σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν, ότι αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα, πρέπει να φεύγουμε και την κοινωνία».

Οι δε Αγιορείτες Πατέρες επί Αιρετικού Πατριάρχου Ιωάννου Βέκου σε επιστολή γράφουν,

«…Ει γαρ το απλώς χαίρειν ειπείν, κοινωνία δίδωσι τοις έργοις τοις πονηροίς, πόσον η διάτορος αυτού μνημοσυνη και ταύτα αυτών των Θειων μυστηρίων φρικτώς προκειμένων ...ο μέγας πατήρ ημών και Ομολογητής Θεόδωρος Στουδίτης ταύτα λέγει προς τινά δια της ταμίας αυτού επιστολής, 

“μη αναφέρει τον αιρεσιάρχην... πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν Ορθόδοξος εις ο αναφέρων”, ...ο γαρ αιρετικόν δεχόμενος, τοις αυτού υπόκειται εγκλημασι και ο ακοινωνήτοις κοινωνών, ακοινώνητος εστίν...».

Εφόσον ο Ιερός Κανόνας του Αγίου Φωτίου αναφέρει ότι οι Επίσκοποι δεν είναι Ορθόδοξοι αλλά είναι Αιρετικοί, διδάσκοντας φανερά και δημοσίως Αιρετικές διδασκαλίες και, επίσης, το δογματικό της μνημόνευσης στην Θεία Λειτουργία είναι να μνημονεύονται μόνο Ορθόδοξοι και όχι Αιρετικοί, πώς γίνεται να μην είναι υποχρεωτικός ο Ιερός Κανόνας αλλά "δυνητικός μη υποχρεωτικός;".

Δηλαδή η Εκκλησία έχει δύο γραμμές στο θέμα της μνημόνευσης στην Θεία Λειτουργία; 

Μας δίνετε η δυνατότητα από Ιερούς Κανόνες να γινόμαστε ψεύτες ενώπιον Του Κυρίου εν ώρα Θείας Λειτουργίας, κλήρος και λαός, διότι μέλη της Εκκλησίας δεν είναι μόνο ο κλήρος, αλλά και ο λαός, μνημονεύοντας τους Αιρετικούς-Εχθρούς Του Θεου ωσάν Ορθοδόξους-Φίλους Του Θεού και να μην γινόμαστε ψεύτες ενώπιόν Του Κυρίου μη μνημονεύοντας τους Αιρετικούς-Εχθρούς Του Θεού ως Ορθοδόξους-Φίλους Του Θεού;

Ο πατέρας της ψεύδους ποιος είναι;

Δεν ειναι σύμφωνα με το αψευδές στόμα Του Χριστού ο διάβολος; και επίσης «όποιος δεν είναι μαζί μου» λέγει ο Κύριος «είναι εναντίον μου και όποιος δεν μαζεύει μαζί μου σκορπίζει;».

Να ισχυριστουμε ότι δίνουν ευλογία οι Άγιοι Πατέρες και να έχουμε εκκλησιαστική επικοινωνία εν ώρα Θείας Λειτουργίας δια της μνημόνευσης της Αιρετικου Ψευδοεπισκοπου-Εχθρου Του Χριστού με τον διάβολο και να μην έχουμε εκκλησιαστική επικοινωνία δια της μη μνημόνευσης της Αιρετικου Ψευδοεπισκοπου-Εχθρου Του Χριστού  με τον διάβολο αλλά με τον Χριστό;

Μακριά από τους Ορθοδόξους αυτή η βλασφημία.

Για το ότι δεν περιέχει ο Ιερός Κανόνας φανερό επίτιμο, 

ο Αγιορείτης Αγιος Νικόδημος στην αρχή του Ιερου Πηδαλιου αναφέρει, «Πρέπει να ηξευρη τινας, ότι όσοι κανόνες δεν περιεχουσι φανερως το επιτίμιον εκείνων όπου τους παραβαινουσιν, αυτοί, κατά το σιωπώμενον, δίδουσιν άδειαν εις τον κατά τόπον αρχιερέα να δώση εις αυτούς απαθως το πρέπον και αρμόδιον, όπου ήθελε γνωρίσει...».

Επειδή στις ημέρες μας δεν υπάρχει Ορθοδοξος Αρχιέρεας να δώσει το επιτίμιο του Ιερού Κανόνος διότι οι «Αρχιερείς» έχουν γίνει Αιρετικοί Οικουμενιστές και Φιλοοικουμενιστές, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ιερός Κανόνας δεν περιέχει επιτίμιο.

Και οπωσδήποτε όπως προείπαμε δεν έχει ούτε λογική ερμηνεία το κακόδοξο επιχείρημα των Οικουμενιστών και Φιλοοικουμενιστών, Νεοθολολόγων περί του "δυνητικου-μη υποχρεωτικου" του Ιερού Κανόνος, διότι όπως λέγει και ο Ιερός Χρυσόστομος, «ο Εχθρός του Βασιλιά είναι αδύνατον να έχει και την εύνοια του Βασιλιά».

Εύχεστε και για εμένα

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός,

Κάθισμα Αγίου Νικολάου

Ἐπανάληψη ἄρθρου κ. Ρίζου:

 Και πάλι περί του άστοχου χαρακτηρισμού Ιερών Κανόνων ως δυνητικών, περί αιρετικών Επισκόπων, κ. ά.

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Περί ΠΙΣΤΕΩΣ και ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΩΣ των αιρετικών! (Δυνητικό ή υποχρέωτικό;)

Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πενθοῦντες, οἱ ἐλεήμονες» κ.λπ. Καὶ ἐρωτᾶ:

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὅποιος δὲν ἐφαρμόζει αὐτὲς τὶς «δυνητικὲς» Ἐντολές, εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύει στὸ Θεό;  Ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Θεὸ ἀποδεικνύεται με τὴν τήρηση τῶν Ἐντολῶν, τὴν συμφωνία μας μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων καί, ἐπίσης, τὴν ἐπίσημη ἀποκήρυξη τῶν κακόδοξων «ὀπαδῶν τῆς δυσσεβείας» καὶ τὴν ἀποκήρυξη τῶν πονηρῶν διδασκαλιῶν τους» (καὶ σήμερα, τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν).

Συγκεκριμένα γράφει (κείμενο καὶ μετάφραση):

( Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὁμιλία Η΄, Περὶ Πίστεως,  Πατερικαὶ Ἐκδόσεις "Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς", Ἔργα 9, σελ. 216-219).

Πράγματι, εἶναι τραγικὲς οἱ δικαιολογίες τῶν Ποιμένων καὶ τῶν θεολογούντων ψευτοφιλοσόφων (καὶ βωμολοχούντων ἀκατασχέτως καὶ ἀμετανοήτως· πλὴν κριτῶν τῶν πάντων καὶ "φωτισμένων" ἀπὸ ποῖο πνεῦμα;), οἱ ὁποῖοι διδάσκουν ὅτι πρέπει νὰ τηροῦμε ὅλες τὶς Ἐντολές, ἐκτὸς ἀπ’ αὐτὲς ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, δηλαδὴ τὶς περὶ τὴν Ἀποτείχιση!

Εὐχαρίστως θὰ ἐπιχειρηματολογοῦσαν μὲ αὐτοπεποίθηση χιλίων καρδιναλίων, ὅτι ὁ μακαρισμός, π.χ. «μακάριοι οἱ πενθοῦντες», παρὰ τὴν φαινομενικὰ δυνητικὴ διατύπωσή του, ἔχει ὑποχρεωτικὸ χαρακτῆρα.
Ἀλλὰ περὶ τῆς ὑποχρέωσης τοῦ Χριστιανοῦ νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς δὲν τοὺς πείθει, οὔτε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγων προστακτικά, «μὴ λέγητε αὐτοῖς χαίρειν»· οὔτε τὸ «αἱρετικὸν ἄνθρωπον παραιτοῦ» καὶ τὸ ἐπίσης προστακτικὸν «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν» τοῦ ἀποστόλου Παύλου (ποὺ μάλιστα ἔρχεται ὡς συνέχεια τῆς ἰδίας Ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη)· οὔτε τὰ παραδείγματα τῶν Ἁγίων Πατέρων!

Ἀποδεικνύουν ἔτσι ὅτι εἶναι ἰδιαζόντως «τυφλοὶ τὰ τ' ὦτα τόν τε νοῦν τὰ τ' ὄμματα»!