Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΟΡΟΣΗΜΟ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, του Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΟΡΟΣΗΜΟ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

«Ἂς μὴν ἔχουμε καμία κοινωνία μ’ αὐτοὺς τοὺς δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ βλασφημοῦν τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου».

(Εἰς τήν Παγκόσμιον Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

-Ἁγίου Λουκᾶ Ἐπισκόπου Κριμαίας).

Μας κάνει τρομερή εντύπωση αυτός ο λόγος του Αγίου Λουκά. Προτρέπει πρωτίστως να μην έχουμε καμία κοινωνία με όσους βλασφημούν τον Σταυρό του Χριστού. Καμία κοινωνία, μα καμία.

Η Διακοπή Κοινωνίας δεν είναι κάτι νέο, κάτι δικό του, κάτι “δυνητικό”, κάτι επιλεκτικό. Είναι διαχρονική Εντολή του Θεού, Εντολή Αγιογραφική, Εντολή Αγιοπατερική. Εντολή αυθύπαρκτα υποχρεωτική. Υπό χρέος. Βρίσκομαι υπό χρέους ιερού. Ίσταμαι υπό καθήκοντος Αγιοπνευματικού. “Ἐξέλθατε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς!” (Β΄ Κορ. 6, 17).

Δυστυχώς, πολύ λίγοι ερμηνευτές εντοπίζουν κάτι άκρως σημαντικό, σημαδιακό και απολύτως προϋποθετικό. Πριν ακριβώς από το “κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, υπάρχει ένα απαράβατο, αυστηρό και σιωπηρό αυτο-υπονοούμενο “τότε”. Τότε και μόνον τότε θα σας δεκτώ ως υιούς μου, εάν και εφ’ όσον εξέλθητε, απομακρυνθείτε και διακόψετε κάθε κοινωνία με αιρετικούς και βλασφήμους.

Το ακάθαρτον εδώ, είναι πρωτίστως και εξαιρέτως η αίρεση, η βλασφημία, η διαστροφή στο Δόγμα. Η ακαθαρσία η ηθική, είναι δευτερογενής και αυτό το τονίζουν ομοφώνως οι Άγιοι Πατέρες. “Ου περί βίου, περί Πίστεως!” Βεβαίως το ένα, προϋποθέτει και συνεπάγεται το άλλο. Ορθοδοξία σημαίνει Ορθοπραξία.

Επί πλέον, το “μὴ ἅπτεσθε”, δεν έχει μόνο την έννοια της αφής αλλά κυρίως, της επαφής της διαπροσωπικής και πάνω απ’ όλα της Εκκλησιαστικής επαφής, της Εκκλησιαστικής κοινωνίας. Μην διατηρείτε κοινωνία, μην μετέχετε σε τέτοιες Θεομίσητες επαφές. “Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ, ἢ τίς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;” (2 Κορ. 6, 14).

Επικήδειος λόγος στον αείμνηστο Αυγουστίνο Καντιώτη, του Νικολάου Πανταζή

Ας με συγχωρέσει η Δέσποινα μας Υπεραγία Θεοτόκος, που δανείζομαι τα άγια λόγια από την Ένδοξη Κοίμησή της, χωρίς να τολμώ βέβαια να εξυψώσω τον Άγιο Επίσκοπό μας, στο Ηλιοστάλακτο, βασιλικό και Πλατυτεριακό της ύψος. Ο Υιός και Θεός της, και Θεός ημών, είπε: «Τους δοξάσαντάς με δοξάσω».

Ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, δόξασε σε όλη του την ζώη τον Τριαδικό μας Θεό, για αυτό το λόγο και τώρα, μετά την όντως

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, του Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ίσως ο παρών ασυνήθιστος τίτλος σταθεί πρόξενος «συνηθισμένων» ενστάσεων και εντόνου παραξενισμού. Η ενδεχόμενη ίσως “αντί”θεση στην εκφραζόμενη αυτή θέση, ενώ φυσικά επιτρέπεται, παράλληλα όμως υπαινίσσεται παντελή έλλειψη ορθόδοξου καταρτισμού και πλουτισμού Θεολογίας.

Η Θεολογική άγνοια, συμπορευόμενη με την επιπόλαιη και λανθασμένη γνώση, ειδικώς όταν διαφαίνεται σε ειδήμονες, συνιστά ανεπίτρεπτη αμάθεια και πλήρη έλλειψη Θεογνωσίας.

Δυστυχώς πολλοί από μας δεν γνωρίζουμε πως ο συνεκτικός όρος «Μετάσταση» δεν αντιτίθεται στην έννοια της αναστάσεως, αλλά μάλιστα και κάλλιστα την εμπεριέχει. Είναι όντως λυπηρό (κάποτε και άκρως τραγικό) να λέγονται και να γράφονται πράγματα ξένα προς την Αγία Γραφή και απαράδεκτα από την Αποστολική μας Παράδοση, όπως το ότι «η Παναγία δεν αναστήθηκε όπως ο Υιός της αλλά μεταστάθηκε»…

Πρώτον, η Αγία Γραφή τελείως ανατρέπει τέτοιες αντορθόδοξες δοξασίες. Ο Ιερός Δαυίδ στους προφητικούς ψαλμούς πολύ περίεργα προλέγει: «Ανάστηθι, Κύριε, συ ΚΑΙ η Κιβωτός του αγιάσματός σου!» Ενας από τους πιο εξαίσιους και ξεχωριστούς τίτλους της Παναγίας είναι ακριβώς αυτός: «Κιβωτός του αγιάσματος».

Επίσης και το «ηγίασε το Σκήνωμα Αυτού ο Υψιστος», το «ηγίασε» εδώ σημαίνει “ανέστησε” και αναφέρεται και ψάλλεται στην Θεοτόκο, η οποία είναι Σκήνωμα του Υψίστου.

Μπορεί η Καινή Διαθήκη να μην αναφέρει τίποτε για την Μετάσταση της Θεοτόκου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έλαβε χώρα. Το μαρτυρεί η Ιερά Παράδοση και η Εκκλησιαστική Ιστορία. Το μαρτυρούν οι Άγιοι Απόστολοι οι οποίοι την παρέλαβαν, την φρόντιζαν και την τιμούσαν. Δεν είναι τυχαίο και άνευ σημασίας το ότι πριν την τριήμερη Ανάστασή του ο Χριστός, κατά την Σταύρωση, μας παριστάνει δύο αποκλειστικά πρόσωπα, τα οποία παραδίδει με «περίεργο» τρόπο το ένα στο άλλο, τα οποία είναι τα μόνο που «τόλμησαν να παραμείνουν κάτω από τον Σταυρό», οι οποίοι και οι δύο, θα αναστηθούν και αυτοί λίγο αργότερα, τριήμεροι!

Πλειάδα των Αγίων Πατέρων ρητώς αναφέρουν την Ανάσταση της Θεοτόκου. Ενώ μίλησαν ανοικτά και ουσιαστικά για την Ανάσταση του Χριστού, ως κέντρο του Ευαγγελίου, κέντρο της Πίστεως και της Λατρείας μας, για την Ανάσταση όμως της Παναγίας, το άφησαν να ωριμάσει ως καρπός βαθειάς πίστεως και αγάπης των Ορθοδόξων προς την Θεομήτορα, κτίζοντας αυτήν την πεποίθηση με «πύργο ρημάτων» και οχυρώνοντας αυτήν την πίστη «εν βάρεσιν εννοιών» ώστε να εξελιχθεί ως Αποκάλυψη Αληθειών και Μυστηρίων που «ακόμη και οι ίδιοι οι Άγγελοι επιθυμούν να παρακύψουν» και να εξευρενήσουν» (Α΄ Πέτρου, 1, 12)

Ο λόγος όμως που οι Άγιοι Πατέρες δεν επικύρωσαν την Μετάσταση της Θεοτόκου ως δόγμα είναι προς αποφυγή της «Μαριολατρείας» και αποτροπή περαιτέρω παρερμηνειών ή σχισμάτων. Και η Μετάσταση του Αγίου και Ευαγγελιστού Ιωάννη, δεν είναι δόγμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι και βασική αλήθεια.

Η μόνη Θεολογική διαφορά της Αναστάσεως του Χριστού με την Ανάσταση της Παναγίας και του Ευαγγελιστή Ιωάννη είναι ότι ο Χριστός αναστήθηκε «αφ’εαυτού» με την δική του Θεϊκή δύναμη, ενώ οι άλλοι μεταστάθηκαν, «μετά της ανασταινούσης δυνάμεως του Χριστού».

Υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη πολλές προτυπώσεις της Αναστάσεως του Χριστού (Ιωνάς μέσα στο κήτος, Ιωσήφ ο Πάγκαλος, Όραμα Προφήτη Ιεζεκιήλ, Προφήτης Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων κλπ). Υπάρχουν όμως και μετα-τυπώσεις της Αναστάσεως και είναι οι Μεταστάσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Ευαγγελιστού Ιωάννη.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει: «Διά της Κοιμήσεώς της, η Θεοτόκος αξιώθηκε της ανακαινίσεως και αναζωοποιήσεως, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ανάσταση».

Ο Άγιος Γρηγόριος Θεσσαλονίκης διασαφηνίζει: «Το σώμα που γέννησε τον Σωτήρα συνδοξάζεται με θεία δόξα μαζί με Αυτόν που εξήλθε από αυτό το Σώμα το οποίο και αυτό αναστήθηκε σύμφωνα με την προφητική φράση:  «Ανάστηθι, Κύριε, συ και η Κιβωτός του αγιάσματός σου!»

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ευγενικώς αλλά και αυστηρώς καθορίζει: «Απέθανε αλλ’ ανέστη τριήμερος, πιστοποιούσα την κοινήν ανάστασιν ην ελπίζομεν πάντες».

Ο Δογματικότατος και δυναμικότατος Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός δογματίζει: «Η Θεοτόκος έπρεπε να αναστηθεί εκ τάφου!»

Ένα λογικό επιχείρημά μας θα μπορούσε να είναι:

«Ο Θεός που επέτρεψε να έχουμε τόσους ολόσωμους αγίους και αδιάφθορα λείψανα, όπως το ίδιο το δεξί χέρι του μεγίστου Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και την χείρα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής (που ήταν σύγχρονοι της Θεοτόκου) δεν θα επέτρεπε να έχουμε μέρους (εάν όχι ολόκληρο) του Παναγίου Σώματος της Παναγίας μας;»

Έχουμε μόνο την Αγία Εσθήτα, την Τιμία Ζώνη και τίποτε άλλο, διότι είναι αναστημένο και δεδοξασμένο. Λογικό πάντως είναι, πως το Εξοχο και Υπέραγνο Σώμα που «δάνεισε» Σάρκα και Αίμα στον Θεάνθρωπο Ιησού να μην κατέληγε ποτέ άδοξα στο χώμα, παραδομένο στη φθορά και την όζουσα σήψη της αποσυνθέσεως.

Ο περίπλοκος αυτός και περιποίκιλτος όρος, «δάνεισε», όσο παράξενος και εάν ακούγεται, άλλο τόσο και φοβερά συγκινητικός είναι, καθότι το ιερό αυτό δάνειο δεν είναι «δανεικό και αγύριστο» αλλ’ επιστρέφεται με ασύλληπτο και υπέρογκο «Τόκο» όχι μόνο προς την Θεοτόκο, αλλά και προς όλους τους πιστούς Ορθοδόξους που την αποδέχονται ως Μητέρα τους, μέσω του «Σταθερού Επιτοκίου» του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Στο δεύτερο Στιχηρό του δευτέρου Κανόνα της Ογδόης Ωδής της Κοιμήσεως, παρουσιάζεται ο Χριστός «ως οφειλέτης Υιός».

Στην διαδραματική Εικόνα της Κοιμήσεως, ο Χριστός δέχεται τώρα με λαχτάρα και ορθάνοιχτα χέρια στην αγκαλιά Του, αυτήν που Τον αγκάλιασε πρώτη και θήλασε τον Συνέχοντα τα πάντα και Τροφόν της ζωή μας. Γι΄ αυτό λέγει το Μεγαλυνάριο της Ενάτης Ωδής: «Ἐξίσταντο Ἀγγέλων αἱ δυνάμεις, ἐν τῇ Σιὼν σκοπούμεναι, τὸν οἰκεῖον Δεσπότην, γυναικείαν ψυχὴν χειριζόμενον». Τρελλάθηκαν από την χαρά τους οι Άγγελοι να βλέπουν το δικό τους «Αφεντικό» να αγκαλιάζει και να υποδέχεται την ΜΑΝΑ Του!

Ο Δοτήρ των αγαθών και Δωρητής του Παραδείσου μας δώρισε την Θεοτόκο. Και εμείς Του προσφέραμε Μητέρα Παρθένον, «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν». Δώσαμε σώμα και αίμα, και λαμβάνουμε Σώμα και Αίμα Θεϊκό, Αίμα και Πυρ και Ατμίδα καπνού. Δώσαμε γάλα και λάβαμε Δωδεκαετή Παντοκράτορα. Χαρίσαμε άνθρωπο και λάβαμε Θεάνθρωπο. Προσφέραμε Αγνεία και λάβαμε άμεση και αποδεκτή Πρεσβεία. Χαρίσαμε Παρθενία και λάβαμε Θεομητορία.

Πρωτοφανές ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία: «Ιδού η δούλη σου, γένοιτο κατά το ρήμα σου».

* Καμιά άλλη γυναίκα ισχυρή, με δύναμη ανυπέρβλητη και κοσμική επιρροή, δεν κατάφερε ποτέ να καθορίσει την πορεία και τύχη του πλανήτη με μία μόνο τέτοια απλή, σημαδιακή συγκατάθεση.

* Καμία άλλη διάσημη μητέρα, βασίλισσα η πριγκίπισσα, αυτοκρατόρισσα η αυγούστα, δεν κατάφερε ποτέ να διασχίσει και να προσδιορίσει την ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας σε «Πριν και Μετά» από τη γέννηση ενός υιού της.

* Κανένα άλλο νήπιο δεν προσκυνήθηκε από τη γέννησή του ως Βασιλιάς και Θεός ταυτοχρόνως, και

* κανένα άλλο νήπιο δε στάθηκε αφορμή να σφαγιαστούν αδίκως, χιλιάδες άλλα τόσα αθώα νήπια, στο όνομά Του, και να παρασταθούν ως πραγματικοί Πρωτομάρτυρες στο Χριστιανικό προσκήνιο.

Τέτοια άφταστη και ανείπωτη θεία δόξα, ενός νεοτάτου και αγνοτάτου κοριτσιού, θα την ζήλευαν οι φεμινίστριες απανταχού της γης. Ένα κυριολεκτικά άγνωστο και άσημο δεκαεξάχρονο κορίτσι που ζούσε σε μια άσημη γωνιά της γης, τολμά τώρα να προφέρει και να προμηνύει σα πάνσοφη προφήτιδα την πιο παράξενη προφητεία, την πιό σοκαριστική δήλωση, το πιό διαδραματικό διάγγελμα, την πιο διαπλανητική προσφώνηση και την πιο πρωτοποριακή ποτέ (αλλά και προκλητική ίσως) ακατάκριτη αυτοπροβολή:

«Από τώρα και πέρα θα με μακαρίζουν, θα με εξυμνούν και θα με δοξάζουν όλες οι γενιές του κόσμου!»

Η Θεοτόκος επίσης «κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν». Πίπτει πάνω της διάβολος και λυσσάζει, διότι διαβάζει το «Ιδού η Παρθένος» και εξετάζει καλά τις παρθένες όλες όπου γης, να βρεί ποιά μπορεί να είναι!» (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης). Πίπτουν επάνω της οι δαίμονες της πλάνης και οι αιρετικοί πάντες που τους τσακίζει τα ντροπιασμένα πρόσωπα με την τρομερή της όψη και φοβερή κόψη της ρομφαίας που διαπέρασε την ψυχή της, την μάχαιρα που «ήλθε να βάλει» ο Υιός της διά της Θυσίας του Σταυρού. Πίπτουν πάνω της και οι Παναιρετικοί Οικουμενιστές, «οι εχθροί αυτής τε και του Υιού της!»

«Ανασταίνει», εγείρει πολλούς Νέους Αγίους, Μάρτυρες και Ομολογητές. Ανασταίνει πολλά Άγια Μοναστήρια. Ανασταίνει το δικό της ξέχωρο Πανάγιο Περιβόλι, το Άγιον Όρος. Αναμένει τώρα και αυτή, την Ανάσταση του Άθω, όπως και αυτός αναστηθεί παμψηφεί, όπως Αγιοπατερικώς παυθεί το Μνημόσυνον του Αιρεσιάρχου Πατριάρχου!

Πρωτότοκος των νεκρών ο Υιός της, Δευτερότοκη αυτή, Τριτότοκος ο Ιωάννης. Στην Υπέροχη Ακολουθία του Ακαθίστου Υμνου, στο Γράμμα «Ν» Νέαν έδειξε κτίσιν… διαβάζουμε περιχαρώς: «Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα!» Δεν είναι τυχαίο ούτε φιλολογίας χάριν που ονομάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου, «το Πάσχα του Καλοκαιριού!»

Πράγματι, είναι πραγματικό Πάσχα, χαρά Θεού! Γι' αυτό και ο εξαίρετος Κανόνας του Όρθρου της Κοιμήσεως, παρουσιάζει καθαρά Αναστάσιμο Χαρακτήρα, πανόμοιο με τον Αναστάσιμο Κανόνα του Πάσχα, σε Πρώτο πάλι Αναστάσιμο Ήχο! «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη», (την θεία δόξα της Αναστάσεως), «Νικητικά μεν βραβεία ήρω… Θεόν κυήσασα… μιμουμένη δε τον Ποιητήν και Υιόν (μίμηση διά τριημέρου Αναστάσεως)…. συν τω Υιώ εγείρη διαιωνίζουσα!» Το «συν» εδώ σημαίνει «όπως ακριβώς!»

Έχει και ο Δεκαπενταύγουστος την δική του «Μεγάλη Εβδομάδα». Είναι η εβδομάδα της Μεγάλης Προπαρασκευής της Παναγίας για την Μεγάλη και Ένδοξη αναχώρησή της. Είναι η Εβδομάδα του Μικρού και Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα. Είναι η ιστορική της Ταφή στης Γεθσημανής το χωρίο. Είναι ο Θεομητορικός Επιτάφιος, τα θρηνητικά και συγκινητικότατα Εγκώμια της Παναγίας μας.

Τον Δεκαπενταύγουστο δεν γιορτάζουμε Κοίμηση αλλά Ανάσταση, Ακοίμητη Κοίμηση με πάλι στον Άδη επανάσταση και μάλιστα αυτή τη φορά από Γυναίκα! Το διασαφηνίζει πανηγυρικώς το Κοντάκιο: «Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν!» Λόγια που θα νόμιζε κανείς λέγονται μόνο για τον Χριστό! «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι… παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωὴν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετὰ τὸκον Παρθένος, και μετὰ θάνατον ζώσα!»

Η Παναγία εισήλθε χαίρων εις την χαράν του Κυρίου και Υιού της. Θεοτόκος γάρ εκ του τάφου ανέτειλε. Ο άδης φησίν, επικράνθη, (επικράνθη!) συναντήσας την Αγιωτέραν Γυναίκαν της Γης! Έλαβε σώμα και Θεοτόκω περιέτυχεν. Έλαβε Αγνήν Μητέραν και συνήντησεν Ουρανών Πλατυτέραν.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος; Ενικήθης υπό Αγίας Γυναικός! Ανέστη Θεοτόκος (Ανέστη!) και σύ καταβέβλησαι. Ανέστη Θεοτόκος (Ανέστη!) και πεπτώκασι των αιρέσεων δαίμονες. Ανέστη Θεοτόκος (Ανέστη!) και χαίρουσιν άγγελοι διά την Βασίλισσαν των Αρχαγγέλων. Ανέστη Θεοτόκος, (Ανέστη!) και ζωή πολιτεύεται, ότι μετέστη προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής.

Θέλει αρετή και τόλμη η Ορθόδοξη Υμνολογία. Είχε τόλμη η Παναγία για αυτό και τολμήθηκε η παρούσα πραγματεία. Η Κεχαριτωμένη Μαρία τόλμησε στο γάμο της Κανά, να αποκαλύψει πρόωρα τον Σωτήρα και Θεό και τόλμησε πάλι να τον καταφέρει να θαυματουργήσει, «γνωρίζοντας καλά ΠΟΙΟΝ κουβαλούσε στην μήτρα της και μη αντέχοντας άλλο να συγκρατήσει μέσα της τον Θείο θαυμασμό για το Θεϊκό Παιδί της» (Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος).

Απορώ πως τολμώ, ο απελπιστικά τολμηρός και παράτολμος εγώ, να επεισέλθω στο Μέγα και Μεγαλειοδέστατο Μυστήριο της Θεοτόκου; Εάν γαρ τολμήσω συνεισελθείν εις τον Νυμφώνα της Κοιμήσεως αυτής, ο μεμαυρισμένος χιτών με ελέγχει… Απορώ πως τολμώ, ατενίσαι τω φωτί της Αναστάσεως αυτής, «ην ου τολμά Αγγέλων ατενίσαι τα τάγματα;»

 Δανείζομαι τον 17ο Ύμνο του Αγίου Συμεών, του Νέου Θεολόγου:

 «Πως ανοίξω στόμα, Σώτερ, πως τα χείλη μου κινήσω;

πως εκτείνω μου τας χείρας; προς του ουρανού το ύψος;

ποίους λόγους δε εφεύρω, ποία ρήματα προσάξω; πώς λαλήσαι δε τολμήσω;

Η Θεοτόκος, όταν ήταν νέα κοπέλα, τόλμησε να πεί το ιστορικότατο:

«Από τώρα και πέρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενιές του κόσμου!»

Οταν κοιμήθηκε και αφού αναστήθηκε, κατά την ώρα της αναλήψεώς της (το διασώζει με Θεϊκή Επιστασία η Ιερή και Εκκλησιαστική μας Παράδοση) ενώ την κοίταζαν με δάκρυα οι διπλά πια ορφανεμένοι Μαθητές και εκλιπαρούσαν το «μη εγκαταλείπεις ημάς», Εκείνη, ενώ ανέβαινε «ον τρόπον ανελήφθη ο Υιός της εις τους ουρανούς», πάλι τόλμησε να πει εκείνο το Θεαρχικότατο και καταπληκτικό:

«Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί, έως της Δευτέρας Παρουσίας του Υιού μου!!!»

ΜΕΘΕΞΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

ΜΕΘΕΞΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Μετα-μορφή, μεταλλαγή-αλλαγή της μορφής, μεταστροφή και… επιστροφή!

Αυτή η αλλαγή, αγαπητοί μου Ορθόδοξοι Πιστοί, δεν έχει μόνο την γενική έννοια της αλλαγής κάποιου σε κάτι διαφορετικό από αυτό που συνήθως είναι, μα εμπεριέχει βεβαιότατα και ενέχει κυριότατα την ειδική έννοια της επιστροφής κάποιου σε αυτό που είναι πάντοτε!

Στην περίπτωση της Μεταμορφώσεως του Χριστού, δεν έχουμε κάποια αλλαγή του Χριστού σε κάτι άλλο που δεν είναι, αλλά αυτόματη επιστροφή σε αυτό που είναι πάντα! Φως Αληθινό! Φως Αΐδιον και Θεϊκό! Φως Δημιουργικό και Ζωοποιό! Φως αλλοιωτικό και θαυματουργικό!

Δηλαδή, στην Μεταμόρφωση:

– έχουμε φανέρωση μιας διαχρονικής φυσιολογικής καταστάσεως και όχι εκτάκτου, υπερβατικής “μετατροπής”

– έχουμε αποκάλυψη διότι πρόκειται για φανέρωση κοινού μυστικού της Θεότητος

– έχουμε Επιφάνεια και Θεοφάνεια, διότι ακούγεται και η Φωνή του Πατρός

– έχουμε μερική, σχετική και “δειγματοληπτική” εκπλήρωση του όρου «οψόμεθα Αυτόν καθώς εστί!» (Α΄ Ιωάν. 3, 2).

Ας δούμε καλύτερα και βαθύτερα την Ευαγγελική διήγηση της Μεταμορφώσεως (Ματθ. 17 1-9). Εκεί επί τούτου ο Λόγος λέγει: «ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν». Αυτό το «κατ’

"Οι εχθροί εμού και του Υιού μου!"

Διαβαίνουμε τον Μήνα της Παναγίας, τον Δημοφιλέστατο Δεκαπεντάγουστο. Γευόμαστε κατά δύναμιν τον δυναμικότατο, ασκητικότατο και θεολογικότατο αυτόν όρο της θείας Χαρμολύπης.

Προσεγγίζουμε την παλλομένη και φλεγομένη καρδιά του Αυγούστου, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Δεν είναι θάνατος, είναι Κοίμηση. Δεν είναι μόνο Κοίμηση, είναι και Ανάσταση! Το ορθώς και παλλαϊκώς επονομαζόμενο: «Πάσχα του Καλοκαιριού!»

Δυστυχώς όμως, οι πλείστοι περισπούδαστοι, εθιμοτυπικά θα επαναπαυθούν στις διάφορες Ακολουθίες, στις εναλλασσόμενες Παρακλήσεις και τις ηθικιστικές ομιλίες. Στα δώρα, τις ευχές και τις προετοιμασίες. Καλά και Άγια όλα αυτά.

Όταν όμως διαφθείρεται η Αλήθεια, όταν διώκεται η Αγία Ορθόδοξή μας Πίστη, τότε δεν έχουμε «Πάσχα του Καλοκαιριού» αλλά «Πάσχα του Χειμώνος», του Οικουμενιστικού Αιώνος και Απατεώνος.

Οι αείποτε υπέρτατοι απατεώνες Οικουμενιστές δεν επιφέρουν μόνο κακοκαιρία και χειμώνες στους επαράτους λειμώνες της λατινόφρονης ελλαδικής βοσκής. Κατεβάζουν νέους κεραυνούς και αστραπές πτώσεως σατανικής.

Προσελκύουν πιότερο την κατάρα του Θεού και εκδίκηση της Παναγίας στην ήδη πολύπαθη «Χώρα των Αγίων». Δεν έχουμε ατελεύτητη υλοποίηση

"Η τραγικότητα των κοινωνούντων μετά των Αιρετικών", Νικολάου Πανταζή

Διάβασα στο ιστολόγιο «Κατάνυξις» (ἐδῶ) το άρθρο του π. Γεωργίου Μεταλληνού: «Ἡ τραγικότητα τῶν αἱρετικῶν».

Με κυρίευσε τέτοια κατάπληκτική «κατάνυξη» που άρχισα να κατά-νύσσομαι, να κατά-τρυπιέμαι από βελονισμούς αερολογίας και ψευδοεντυπωσιασμούς αργολογίας. Αυθύπαρκτα, το θεώρησα άκρως προκλητικό. Σχιζοφρενικό. Και προσβλητικό. Για αυτό και στάθηκε αφορμή του ως άνω τίτλου, με μικρή βέβαια παραλλαγή.

«Προκλητικό» διότι προκαλεί το υγιές αισθητήριο των Ορθοδόξων. Και προκαλεί με αφροσύνη περισσή για έναν δόκιμο «Ακαδημαϊκό» θεολόγο.

«Σχιζοφρενικό» διότι σχίζει τας εκκλησιολογικάς φρένας εντοπίζοντας μιαν αισθητή, επάρατη τραγικότητα με την οποία αυτός ενσωματώνεται και κοινωνεί απροκάλυπτα.

Και «προσβλητικό» διότι νομίζει πως γράφει σε ανύποπτους και αμόρφωτους που δεν γνωρίζουν τι πάει να πει αιρετικός ενώ ερμηνεύει ο ίδιος την έννοια του όρου βιωματικά, εκπροσωπούμενος δογματικά και ενούμενος οργανικά με το Εωσφορικό συναπάντημα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Βλασφημιών!

Η «εκκλησία» στην οποία ανήκει ο π. Γεώργιος, δεν λέει να αποτραβηχτεί από την παμμέγιστη βεβήλωση αυτή, και αυτός με την σειρά του, δεν αρνείται την αντίθεο εκπροσώπηση αυτή, δεν ασκεί κάποια πίεση και δεν εκσφενδονίζει απειλή θεαρχική, πως αν δεν αποσυρθεί άμεσα η «ορθόδοξη εκπροσώπηση», ο ίδιος θα αρνηθεί να είναι πλέον καθηγητής τους, κοινωνός του και συμμέτοχος στο βδέλυγμα αυτό της ερημώσεως.

Βέβαια, η Πανεπιστημιακή καθέδρα λίαν ελκυστική καθίσταται και δεν διατίθεται να την θυσιάσει ούτε για τον Χριστό, ούτε για την Πίστη, αλλιώς

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Τοῦ Νικολάου Πανταζῆ, θεολόγου

Θεολογικώς, Δογματικώς και Προφητικώς, το Απολυτίκιον του Προφήτου Ηλιού αναφέρει:

“Ο Δεύτερος Πρόδρομος της Παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο Ένδοξος!”

Δεν είναι απλός παραλληλισμός, δεν είναι σχήμα λόγου. Πρώτος Πρόδρομος της Πρώτης του Χριστού επί γης Παρουσίας, ο Βαπτιστής Ιωάννης.

Δεύτερος και τελευταίος Πρόδρομος, της Δευτέρας και Τελευταίας επί γης Παρουσίας, ο Προφήτης Ηλίας!

Όταν μιλούμε για Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, εννοούμε την τελευταία. Ο Χριστός ανατρέπει τον γενικό Κανόνα που λέμε και συχνά ακούμε: “Για πρώτη και τελευταία φορά”… Στην περίπτωσή τη Δική Του της Θείας Οικονομίας, διαγράφει ένα Νέο Διαχρονικό Κανόνα, μια Νέα Διαθήκη: “Για Δευτέρα και Τελευταία Φορά!”

Το “Δευτέρα” Παρουσία γίνεται πλέον συνώνυμο με το “Τελευταία” και Εσχάτη, η οποία

«Νους αποστάς από Θεού…»!

ΕΟΡΤΑΣΜΟΙ ΑΠΟΘΕΩΣΕΩΣ

ΚΑΙ ΚΥΟΦΟΡΙΑ ΑΝΤΙΘΕΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ

Ἀπὸ ἄρθρο τοῦ θεολόγου Νικολάου Πανταζῆ ποὺ μᾶς ἐστάλη

Γιατί ο Αρχηγός της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού, Αιρεσι-Άρχης και Πλανάρχης Αγιοκατατάσσει και έπειτα Χοροστατεί στους Εορτασμούς ενός Αντι-Οικουμενιστού Αγίου, ο οποίος μάλιστα Άγιος διέκοψε τη Μνημόνευση του Αθηναγόρα;

Το σύμπλεγμα ενοχής που προκαλείται από την συνειδητή καταπάτηση του Θείου θελήματος σε συνδυασμό με τη σύγκρουση και καταδυνάστευση του ιδίου, οδυνηρού, ηδονικού θελήματος, διενεργεί την οριστική ρήξη της εξαγιαστικής σχέσεως της θυγατέρας ψυχής με τον Πατέρα.

Εντός της παλαίστρας του αμετανοήτου νου και στα δαιδαλώδη άδυτα της πωρωμένης πια πεπτωκυϊας ψυχής επαναλαμβάνεται πλέον μιαν αποπομπή και διαδραματίζεται μιαν εκδίωξη, μιαν έξωση φρικώδη. Η αποστασία αυτή συνεπάγεται μια κατάσταση ανείπωτη, βαρβαρώδη και κτηνώδη. «Νους αποστάς από Θεού…».

Αυτές οι προσδιοριστικές απόπειρες σκιαγραφούν το γενεσιουργό σύμπλεγμα του αιρετικού, αναδιπλώνουν τη λυκόφωτη διάσταση του αρχιοικουμενιστού, ψηλαφίζουν την άκρη του ξετυλίγματος του κουβαριού και αποκαλύπτουν τον μανιασμένο για πιότερους λαιμούς λυκάνθρωπο και αχόρταγο ψυχοδιψή λυκοποιμένα, ενδεδυμένον πάντοτε με πατριαρχικό ένδυμα προβάτου.

Αυτός ο ανεξερεύνητος οίστρος διαθρησκειακής ακολασίας, μεταπατερικές θύμισες διψά κι αναθεριεύει κριμάτων αβύσσους που επιτάσσουν πασχάλιους συνεορτασμούς και ένωσιν υπερταχείαν.

Καθίσταται επιτακτική λίαν η ανάγκη επιρρίψεως στάχτης στα όμματα των ανυπόπτων. Η διπλωματία εξιλέωση επιζητεί και η παμπόνηρη, πλάνα τακτική, της στείρας αυτοδικαιώσεως

ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ, του θεολόγου Ν. Πανταζή

ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Όσοι πιστεύουμε στον Χριστό και τον δεχόμαστε ως Πατέρα και Θεό μας, έχουμε εμπιστοσύνη σε όλα όσα μας παρέδωσε και αποδεχόμαστε με την καρδιά μας όλα τα μυστήρια που θέσπισε για την σωτηρία της ψυχής, όπως είναι η Βάπτιση, η Εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία.
Όσοι αγαπούμε ειλικρινά το Χριστό, εξετάζουμε από ειλικρινή διάθεση αξιοπρέπεια και σεβασμό, να ερευνήσουμε, μάθουμε και να δούμε ποια είναι η διδασκαλία του Χριστού σχετικά με την συγχώρεση και με ποιον ακριβώς τρόπο την λαμβάνουμε. Δεν είναι πράγμα τίμιο να αμφισβητούμε τον τρόπο που διάλεξε να μας παράσχει την άφεση, την συγχώρεση των αμαρτιών μας. Δεν είναι φιλότιμο να απορρίπτουμε όσα δυσκολευόμαστε εμείς οι ίδιοι να κατανοήσουμε και να εφαρμόσουμε. Δεν διαλέγουμε τα Μυστήρια του Χριστού, κατά προτίμηση και διπλωματική αρέσκεια δική μας.
Έχοντας απόλυτη συναίσθηση της αμαρτωλότητός μας, φέρνουμε κατά νου τον Λόγο του Θεού που λέγει: «Ουδείς αναμάρτητος», και «πας άνθρωπος ψεύτης» (Ψαλμ. 115, 2). Όποιος λέγει λοιπόν ότι δεν έχει αμαρτίες, ψεύδεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και όλοι έχουμε ανάγκη καθαρμού και συγχωρήσεως. Το θέμα είναι πως λαμβάνουμε την συγχώρηση… Εφ’ όσον αυτή παρέχεται από το Θεό, τότε ο Ίδιος ο Θεός μας

ΣΤΑΥΡΟΣ Η ΣΟΡΥΑΤΣ; ΕΙΔΩΛΟ Η ΕΙΚΟΝΑ; του Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

ΣΤΑΥΡΟΣ  Η  ΣΟΡΥΑΤΣ;

ΕΙΔΩΛΟ  Η  ΕΙΚΟΝΑ;

του Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

Η απάντηση στο παραπάνω κρίσιμο, διαφορικό και διαφθορικό ερώτημα, βρίσκεται στο γρίφο-αναστροφή που ακολουθεί…

Όπως το «Σόρυατς» αποτελεί ανάστροφη γραφή, αντεστραμμένη προφορά και ουσιαστική διαφθορά του όρου «Σταυρός», έτσι και η διαβάλλουσα και διαστρεβλωτική παραποίηση του Σταυρού διά της αποδόσεως της εννοίας «Είδωλο», αντί για την ορθή κι Ορθόδοξη έννοια, “Εικόνα” και “Απεικόνιση”, “Τύπος” και “Προτύπωση”, δημιουργεί δικαιολογημένα την εντύπωση πως οι συνευδοκούντες, «αναμασούντες» και μεταδίδοντες αυτήν την αιρετική και αρρωστημένη επινόηση, ότι “ο σταυρός είναι είδωλο και μεις ειδωλολάτρες” είναι χειρότεροι και αθλιότεροι από τους ίδιους τους δαιμονιώδεις δημιουργούς αυτού του δαιδαλώδη όρου.

Μιλώντας για όρους και όρια, καθίσταται αναγκαίο να προσδιορίσουμε τα περιθώρια και τις παραμέτρους μιας τέτοιας εκ νυκτός έργων εσκοτισμένης πλάνης.

 “Δεν ξέρεις τί κάνεις. Φοράς στο λαιμό σου ένα εργαλείο εγκλήματος, όργανο φονικό!” ακούμε τον αιρετικό, φουσκωμένο να μας λέει, “αφού είναι στοιχείο εγκλήματος και εργαλείο θανατικό ο Σταυρός. Πως το φοράς; Πως το φιλάς και σαν είδωλο το προσκυνάς…;»

 Έχουμε όμως και τους πιο «έξυπνους» και κουτοπόνηρους αθέους, τους απίστους που μας κάνουν τους «ωραίους και σοφούς» και τους ακούς να λένε:

«Καλά, αν ζούσε σήμερα ο Χριστός, και τον πυροβολούσαν με «μάγκνουμ», θα φόραγες σφαίρα στο λαιμό;;;;;;»

«Έξυπνο» αυτό. Σοφιστεία σκέτη. Είχαμε «έξυπνα» πολεμικά αεροπλάνα, έχουμε «έξυπνα» κινητά, τώρα μας προέκυψαν και οι “έξυπνοι” άπιστοι.

 Είχαμε τον Ιούδα «το δούλο και δόλιο». «Αγνώμων φανείς και πονηρός ζηλότυπος». Τώρα έχουμε Ιούδες κάθε λογής, αθέου εμπνεύσεως και περισυλλογής να κρατούν τριάκοντα δεκάρες τρύπιες και να καμαρώνουν «σα νεόπλουτοι Αλβανοί» ότι κατατρόπωσαν την Πίστη την Χριστιανική.

Είχαμε το πονηρό = «έξυπνο» το οποίο κατά του Χριστού συνήχθη συνέδριο, “γνώμη να συναθροίζεται κακοτρόπω”. Σήμερα έχουμε συνέδρια, «Βουλές Ελλήνων» και βολές απίστων κατά της Πατρίδος, της Πίστεως και του Σταυρού του Χριστού. Τους καίει η Σταύρωση. Τους τσακίζει τα κόκκαλα τα πνευματικά.

Τι τους απαντούμε;

“Δεν ξέρεις τι λες”, του απαντώ κι αυτά που λες, με τον τρόπο που τα λες, δεν σε τιμούν, δεν σε δικαιώνουν. Δεν αναλογούν με την αλήθεια, δεν αντιστοιχούν στη λογική. Φαινομενικά μόνο, εξ’ απόψεως εξωτερικής, επιφανειακής, ναι, ακούγεται παράλογο, όπλο πολεμικό, όργανο φονικό να φοράει κάποιος στο λαιμό...

Κι ομολογώ: αν πέθαινε ο Χριστός με σφαίρα, κι η σφαίρα αυτή απορροφούσε τον Τίμιον Αυτού Αίμα και θεράπευε καρκίνους και ανάσταινε νεκρούς, τ’ ακούς, ακόμη και συ ο ίδιος θα την φορούσες εάν γιάτρευε η σφαίρα τον ετοιμοθάνατο πατέρα σου από καρκίνο!

Κι αν ήτανε η σφαίρα αυτή, φύλακας της Οικουμένης, κι αν ήταν ωραιότητα της Εκκλησίας, Βασιλέων κραταίωμα και πιστών το καύχημα, αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων μέσα σου το τραύμα, εκεί να δεις θαύμα, όχι μόνο θα την φόραγες αλλά θα την έκανες και χρυσή κορνίζα!

Ξέρω κάποιον «μακαρίτη» πια, άφωνον και άπνουν κείμενον εν τάφω, που ετοιμοθάνατος ακόμη λάτρευε κάποιον τραγουδιστή, τον έφερε και στο επιθανάτιο κρεβάτι, σα τελευταία επιθυμία, «δεύτε τελευταίον ασπασμόν», και έβγαλε μαζί του φωτογραφία, και βίντεο και κάλυψη μάλιστα τηλεοπτική με έκταση ειδησεογραφική, και βάλανε τη κορνίζα «είδωλο» του τραγουδιστή, μέσα στο φέρετρο στο στήθος του νεκρού και άλλο ένα αντίγραφο στη ταφόπετρα την πανάκριβη κι ολόχρυση, με ηλεκτρικές κιθάρες στολισμένη.

Λοιπόν; Αυτό κι αν είναι «είδωλο» και «θεοποίηση» ινδαλμάτων της Ροκ!

Θες κι’ άλλο;

Γνωρίζω κι άλλον παλαβό, Θεέ μου τι στραβομάρα, στο στήθος να φορά το Τσε Γκεβάρα, ακόμη και στην εκκλησία όταν κοινωνά, τον περιφέρει υπερήφανα ως «εικόνος περιφορά» και στη δουλειά, ακόμη κι όταν κοιμάται…

Για ινδάλματα λοιπόν μη μου μιλάτε!

Μάθε λοιπόν, για μας (έχει τεράστια σημασία αυτό το «για μας»…) ο Σταυρός δεν είναι είδωλο. Δεν το θεωρούμε εμείς ως είδωλο, πολύ βασικό αυτό και καταλυτικό συνάμα.

Δεύτερον:

“Είδωλο”, σύμφωνα με το κάθε λεξικό, είναι “οτιδήποτε ή οποιονδήποτε λατρεύει κάποιος για Θεό!” Με μας, φίλε μου, δεν ισχύει αυτό!

Σημείο αναφοράς δεν είναι η οποιαδήποτε ερμηνεία ενός ξένου και αφηρημένου σοφού, ενός δολίου και εμπαθούς παρατηρητού, αλλ’ αιτία και αφετηρία, η εξήγηση η επιβεβλημένη που δίνει ο ίδιος ο χρήστης, ο τιμητής και θαυμαστής, που ασπάζεται, τιμά και φιλά το Σταυρό.

Και για να σου το πω απλά, δεν έχει σημασία πως το βλέπεις εσύ κι ο κάθε «πικραμένος» και «δαιμονισμένος», αλλ’ η έννοια η πραγματική της λέξεως “είδωλο” και εάν αυτό αποτελεί δικό μας κίνητρο, δική μας διάθεση και κριτήριο επιλογής. Είσαι λοιπόν υποχρεωμένος αυτό να εξετάσεις και να δεις. Σημασία έχει πως τον θεωρούμε εμείς και τί έννοια του αποδίδουμε εμείς. Σημασία έχει τι σημασία δίνει στο Σταυρό ο Ίδιος ο Θεός, τι συμβολισμούς, προφητείες και προτυπώσεις.  

Αυτός που σέβεται εμάς –αλλά και τον εαυτό του– για καλό του και για δίκιο του θα μας ρωτήσει πρώτα για να εξετάσει αντικειμενικά τα οποιαδήποτε ενδεχόμενα και τις συντείνουσες, απαραίτητες προϋποθέσεις. Να προσδιορίσει βασικά τις σχέσεις τις σχετικές-τιμητικές του υποκειμένου (του πιστού Χριστιανού) και του πολυδιάστατου αντικειμένου (του Σταυρού).

Τι κι αν ήταν κάποτε όπλο φονικό; Το πάρα πολύ σπουδαίο ειν’ ΑΥΤΟ:

Ειν’ τώρα ΟΠΛΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ!

Όπλο προστασίας,

στήριγμα βακτηρίας,

Φύλαξ των Ορθοδόξων.

Ζούμε, υποτίθεται, ζωή εσταυρωμένη. «Χριστώ συνεσταύρωμαι! Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν

ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ! Νικολάου Πανταζή

ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ!

 Tοῦ θεολόγου Νικολάου Πανταζῆ

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της Μεγάλης Εβδομάδος. Η Ορθοδοξία θρηνεί, πενθεί και απηχεί το Θείο Δράμα. Δράμα η υπόθεση στο Βόλο. Στο νοητό Κυματοθραύστη Μώλο δεν αράζουν πλέον πλεούμενα γαλανόλευκα παρά μόνο Παπικά Υπερωκεάνια για Ενορχήστρωση Βατικάνια, δαιμονοσυμφωνική.
– «Φανατικός είσαι», κάποιος θα μου πει. «Δεν έγινε και τίποτα κακό, μια Συναυλία Μουσική, Έγχορδο Σεξτέτο». Αηδία Σκέτο! Και θα σας πω γιατί.

1. Πρώτη Σκηνή, Βλασφημία Πρώτη:

Σε Ορθόδοξο Ναό ΔΕΝ τελούνται θέατρα και Συναυλίες, παρά μόνο Βυζαντινές και αυτές, εάν είναι «Καλλιτεχνικές» αστοχούν (με την πρωταρχική έννοια του αμαρτάνω, α-μάρτω = χάνω το στόχο μου»). Στόχος κάθε Βυζαντινής «Συναυλίας» (αδόκιμος όρος εν σχέσει με την Αγία μας Ορθόδοξη Λατρεία) είναι η τρίπτυχη προσευχή. Δηλαδή. Από την
α) Υμνωδία περνούμε στην
β) Δοξολογία, και από τη Δοξολογία στη
γ) Θεολογία!
Οι Βυζαντινοί Ύμνοι περιέχουν Άφθαστο και Ύψιστο Ορθόδοξο Πλουτισμό Θεολογίας. Η δε Θεολογία αναβιβάζει όχι μόνο το νου, («λογικήν λατρείαν σοι Χριστέ προσφέρομεν») αλλά κυρίως τη ψυχή στα Θεία Νοήματα και εξυπηρετεί τη Θεία Λατρεία. Κάθε άλλη «Καλλιτεχνική Συναυλία» υπηρετεί την Μουσικολογία, όχι τη Θεολογία. Θρέφει τα ώτα των απαθώς ακουόντων και γαργαλά τις μουσικόφιλες χορδές τους. Οι «Θεόφιλες» φωνές καταντούν Κοσμικές Ορχήστρες, «αρτίστες» και κοσμικοί τραγουδιστές.
Όταν λοιπόν ο Ορθόδοξος Ναός έχει τη Πανίερη, Αγία Φήμη να διενεργείται εντός του Μελωδία Θεϊκή, Μουσική Ουράνια, Αγγελική, Βυζαντινή και συ τελείς απαγορευμένη κοσμική, ετερόδοξη και αιρετική υμνωδία, τότε μετατρέπεις τον Οίκο του Πατρός, εις οίκον Εμπορίου Διαθρησκειακού. Έτσι βλασφημείς, βλάπτεις την Φήμη, και του Ναού αλλά και του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί εντός του Ναού, που εμπνέει τους Αγίους Πατέρες να συνθέτουν τέτοιους ασυκρίτους, υψοποιούς, Υπερόχους και Υπεροχικούς, Θεολογικούς Ύμνους.

2. Δεύτερη Σκηνή, Βλασφημία Δεύτερη:

Η κάθε Παπική θρησκευτική, ενόργανη και ορχηστρική μουσική, κάθε «σοπράνικο», «τενορομπασομπάχαλο» Κοντσέρτο με φωτάκι χαμηλό και κεράκι σπαρματσέτο, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ετερόδοξη θρησκευτική μουσική (είναι φοβερή αστοχία να αναφερόμαστε σε «εκκλησιαστική» μουσική ετεροδόξων διότι οι αιρετικοί δεν είναι Εκκλησία και εάν έτσι καταχρηστικώς το λέμε, τοποθετούμε επί τούτου «ε» μικρό και πάντοτε εντός εισαγωγικών για να τονιστεί η σχετικότητα και αρνητικότητα του πράγματος) κάθε λοιπόν αιρετική μουσική, αποτελεί βλάσφημη μη ευπρόσδεκτη από το Θεό προσευχή. Είναι πάντως δική τους, πωρωμένη, διεστραμμένη στο δόγμα προσευχή. Είτε είναι αυτή φωνητική και καλλιτεχνική, είτε είναι ενόργανη και ορχηστρική, είναι πάντως προσευχή, με το δικό τους τρόπο και πρέπει μόνο να γίνεται στο δικό τους τόπο!
Όταν λοιπόν εσύ, κ. Ιγνάτιε, ως Επί-σκοπός, ανεπίσκοπος τελείως, ουκ επί-σκοπείς, δεν εντοπίζεις, δεν θωρακίζεις, δεν αποτρέπεις και δεν καταργείς κάθε εκδήλωση και προσευχή αιρετική, σε Ναό μάλιστα που βρίσκεται υπό την επίβλεψή σου, τότε βλασφημείς, βλάπτεις τη φήμη της Αμολύντου Ιερότητος Ορθοδόξου Ναού. Βλάπτεις τη φήμη του Παναγίου Πνεύματος που χορηγεί την αγιότητα και ιερότητα και επισφραγίζει την Ορθόδοξη Λατρεία με τα αδιάρρηκτα δεσμά της Αληθείας.
Στα τραγικά, εξοργιστικά και απαράδεκτα γεγονότα του Βόλου, και μάλιστα μέσα στον Ορθόδοξο «ιερό» (υποτίθεται) Ναό της «Αναλήψεως του Χριστού» (ο Ναός χάνει αυτομάτως κάθε ιεροπρέπεια και ιερότητα όταν ενώπιον του Θυσιαστηρίου, ενώπιον του Δεσποτικού, των Αγίων Εικόνων, ενώπιον Αγγέλων και Αρχαγγέλων, ακούγονται και ξεχύνονται στο δάπεδο προσευχές αιρετικών, καθότι δεν αναπέμπονται, δεν αναβιβάζονται προς το Θεό), σε κάθε περίοδο του έτους αλλά, το χειρότερο και ανατριχιαστικότερο, κατά την Αγία και Φρικτή Μεγάλη Εβδομάδα, όλα αυτά αποτελούν Αντι-Κανονική, Αντορθόδοξη, Αντί-Χριστη και Παν-Συνοδικώς καταδικασμένη ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ.
Συμπροσευχή έχουμε ακόμη και όταν εμείς ΔΕΝ συμμετέχουμε στην αιρετική υμνωδία και προσευχή, αλλά στεκόμαστε θεατές απαθείς κι απλοί, ως ακροατήριο. Συμπροσευχή υφίσταται ασχέτως εντός ποίου Ναού αυτή τελείται, είτε σε Ορθόδοξο, είτε ετερόδοξο, ακόμη και σε αίθουσα, στην ύπαιθρο ακόμη. Μη σας φανεί παράξενο, υπερβολικό και παρατραβηγμένο: Αλλ’ ακόμη και στην τηλεόραση ή στο ράδιο εάν αυτή τελείται, και μεις την αποδεχόμαστε ως κοινή και συνευδοκούμε, (“Ανάθεμα τοις συνευδοκούσι” = Ζ’ Οικουμ. Σύνοδος) πάλι έχουμε συμμετοχή, πάλι ευθυνόμαστε για συμπροσευχή, αν δεν πατήσουμε το κουμπί κι αλλάξουμε κανάλι. Πάλι θα το πω. Τέτοια απαγορευμένη συμπροσευχή  ΔΕΝ είν’ αποδεκτή από το Θεό, την μισεί, την απεχθάνεται, την αηδιάζει. Τη «ξερνά» και την ξεβράζει ως εμετό Θεϊκό. “Εμέσω αυτούς εκ του στόματός Μου!” (Αποκ. 3:16).
Έστω και εάν ο κάθε αιρετικός σκηνοθετεί, δραματοποιεί το ουρλιαχτό της Παναγίας, τον πόνο της Παναγίας από τη πύρινη ρομφαία που διαπερνά τη καρδιά της, και την ονομάζει «Παναγία του Πόνου» ας την πει όπως θέλει, ας το παρουσιάσει όπως θέλει, στο δικό του χώρο του όμως, στα όριά και περιθώριά του, έστω κι αν ο κάθε Ισπανός, με ‘γιά του και χαρά του, γδαρθεί και ξεσκιστεί και σε σταυρό γυμνός να κρεμασθεί, αυτή ‘ναι δική του προσευχή, θέατρο δικό του. Στο Ναό του. Και μεις τα δικά μας, στο Ναό μας. Το δρόμο τους, και το Δρόμο μας.
Οι Οικουμενιστές αρχιερείς όμως, και οι λοιποί σιγοντάρονες αυτούς ιερείς, μοναχοί και μοναχές και θεολόγοι που τους ανέχονται, εμπεριέχονται στη Μνημόνευση, ενέχονται στο μολυσμό, ευθύνονται για τον ανέσπερο μαγαρισμό, ενώνονται με την παναίρεση και ένοχοι καθίστανται για την βλασφημία. Με τη δική τους Κοινωνία, με τη δική τους ανοχή και συμβιβασμό, ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΟΝΤΑΙ στο Μέλος το Οικουμενιστικό και άρα, κάθε άλλο μέλος ορχηστρικό, βλάσφημο, αιρετικό, ευπρόσδεκτο κι αυτό, «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!»
Δεν ξέρω εάν το «άφες αυτοίς» πράγματι ισχύει και για αυτούς. Οι τοιούτοι γαρ, οίδασι τι ποιούσι, και οίδασι καλώς. Αινούσι κακώς, αισχίστως, οικουμενιστικώς. Θα τους δικάσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και η ιστορία, και οι Ορθόδοξοι Πιστοί. Θα τους δικάσει ο χρόνος, η στιγμή και θα μετανιώσουν τη στιγμή της Μνημονεύσεως του Πάπα, αλλά τότε… μάλλον θα ‘ναι αργά…