Πρεσβ. Αθανάσιος Μηνάς, «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν»!

 Πηγή: "Ἀκτίνες"

Πρός τόν Πατριάρχη Κων/πόλεως καί κάθε καλοπροαίρετο χριστιανό

«Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ.,6:24)

(Τά παρεπόμενα μετά τή συνάντηση τοῦ Προέδρου τοῦ Βατικανοῦ κ. Φραγκίσκου μέ τόν Ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως.)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

    
 Θά ἀναρωτιόταν ἴσως κανείς, γιατί τόση στενοχώρια ἀπό πλευρᾶς ὀρθοδόξων γιά ἕναν ἁπλό ἀνθρώπινο ἐναγκαλισμό Πατριάρχη-Πάπα καί γιά μία ἁπλή πολιτική διπλωματική μνημόνευση τοῦ πάπα ἀπό ὀρθόδοξο ἱερωμένο.

Ἄν εἴμαστε συνειδητοί ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν θά ἔπρεπε κἄν νά ἀναρωτιόμαστε, ἐφ᾿ ὅσον καί μόνο οἱ δύο αὐτές λέξεις σημαίνουν ὅτι ὑπακοῦμε στόν Χριστό πού εἶναι ἡ Κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Καί γνωρίζουμε ὅτι αὐτό τό Σῶμα ἀποτελεῖται ἀπό τούς βαπτισμένους καί μυρωμένους Χριστιανούς, ἑπομένως καί ἀπό τούς Ἁγίους στούς ὁποίους ἀποδίδουμε τιμητική προσκύνηση, ἔχοντάς τους ὡς ὁδοδεῖκτες καί τῆς δικῆς μας πορείας. Θέλουμε δηλαδή νά ἀκολουθοῦμε τά ὅσα ἔλεγαν καί ἔκαναν γιά νά πετύχουμε καί ἐμεῖς τό καθ᾿ ὁμοίωσιν, τήν ἁγιότητα, τήν κατά Χάριν θέωσή μας.

Ἔτσι λοιπόν μέσα ἀπό κάποια ἐρωτήματα θά ἀφήσουμε νά φανεῖ ἡ ἀπάντηση.

Ἐν πρώτοις, ἡ Τριαδική Χάρις εἶναι κτιστή ἤ Ἄκτιστος; Ἄς δοῦμε τί μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος

Μετα-Πατερικοί Οικουμενιστές και Μετα-Πατερικοί ...Αντι-Οικουμενιστές

Τὰ αἴσχη τῶν Οἰκουμενιστικῶν συμπροσευχῶν, συναντήσεων, διαλόγων, ἐκδηλώσεων καὶ δηλώσεων συνεχίζονται ἀδιάκοπα. Μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸν ξέφρενο ρυθμὸ (λίγες μάλιστα μέρες πρὶν τὸ δυσοίωνο γεγονὸς τῆς συναντήσεως Πάπα-Πατριάρχη) οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες, ἀλλὰ καὶ τὰ χριστιανικὰ ἱστολόγια ὑπηρετοῦν τὸν ἄχαρο ρόλο τῆς ἁπλῆς πληροφόρησης τοῦ λαοῦ γιὰ τὰ Οἰκουμενιστικὰ Δρώμενα, οὐσιαστικὰ ἐμπεδώνοντας καὶ ἐξοικειώνοντας μὲ τὰ γεγονότα αὐτὰ τὸ λαό, ἀντὶ νὰ ξεκινήσουν ἀγῶνα ἐναντίον τῆς παναιρέσεως, νὰ ἀναλάβουν σταυροφορία πρὸς ἀπομάκρυνση καὶ Διακοπὴ Κοινωνίας μὲ τοὺς ὀλίγιστους Οἰκουμενιστὲς ἡγέτες ποὺ δροῦν ἀνενόχλητοι, λόγω ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἀνοχῆς τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, τῆς σιωπηρῆς συγκαταθέσεως τῶν Ποιμένων, ἀλλὰ καὶ τῆς ὀλιγωρίας ὅλων μας.

Μὲ ἀφορμὴ ἕνα ἄρθρο-σχόλιο τοῦ π. Ἀθανασίου Μηνᾶ, γιὰ τὸ Συνέδριο ποὺ διοργάνωσε ἡ Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου μὲ θέμα «Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ σύγχρονες προκλήσεις» (ποὺ στὴ συνέχεια δημοσιεύουμε) ἐκφράζουμε τὶς θέσεις μας γιὰ τὴν ἀντιπατερικὴ στάση τῶν ἀντι-Οἰκομενιστῶν πρὸς προβληματισμὸ ὅλων. Καὶ ἐξηγούμαστε:

Ὅλα ὅσα γράφει ὁ π. Ἀθανάσιος, στοχεύουν τοὺς «βαρεῖς λύκους» “ὀρθόδοξους” Οἰκουμενιστὲς καὶ μεταπατερικοὺς Ἐπισκόπους. Τὸ ἐρώτημα εἶναι:

Μήπως, ὅμως, τὴν ἴδια νοοτροπία δὲν δείχνουν καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, ὅταν ἀσεβοῦν, ἀκριβῶς ὅπως οἱ μεταπατερικοὶ Οἰκουμενιστές, κατὰ τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ στάση μας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς;

Δὲν ἀποτελεῖ, δηλαδή, διαχρονικὴ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς Ἐκκλησίας τό: «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται»; Δὲν εἶναι διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας