Την αποδεδειγμένα αποτυχημένη «Οικονομία» των Παπών της εποχής της «πορνοκρατίας» μας προτρέπουν να ακολουθήσουμε οι πατέρες της Θεσσαλονίκης;

Ἡ «Οἰκονομία» ποὺ ἔφερε... τὸ Φιλιόκβε

Ἀκούσαμε στὴν ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν π. Σεραφεὶμ Ζήση ὡς ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς νεόκοπης Οἰκονομίας ποὺ ὑποστηρίζουν οἱ πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης, ἐκεῖνο τὸ εἶδος τῆς «Οἰκονομίας» ποὺ ἐφάρμοσε ὁ Πάπας Ἰωάννης Η΄!  Συγκεκριμένα εἶπε (ἀπὸ τὸ 2:50:13):

«Ὁ Πάπας Ρώμης Ἰωάννης Η΄ ἐνεφορεῖτο ἀπὸ ὀρθόδοξα φρονήματα, ὅπως καὶ ὅλο τὸ πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης, παρὰ τὴν πίεση τῶν Φράγκων, οἱ ὁποῖοι ἦταν οἱ οὐσιαστικοὶ προωθηταὶ τῆς αἱρέσεως. Ἡ φοβερὴ καὶ ἀνεπανάληπτη ἴσως Οἰκονομία, ποὺ  ἐφαρμόστηκε ἐδῶ, συνίσταται στὸ ὅτι ἀφ’ ἑνὸς ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ σύνοδος δὲν καταδίκασε ὀνομαστικῶς, γιὰ πρώτη φορὰ σὲ  Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, κανέναν ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς αἱρέσεως αὐτῆς στὴν Δύση, ἀφ’ ἑτέρου στὸ ὅτι ὁ ὀρθόδοξος Πάπας Ρώμης Ἰωάννης Η΄, ἐνῶ βρισκόταν σὲ μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τὸ  ἐπίσης Ὀρθόδοξο πατριαρχεῖο Κων/λεως καὶ τὸν πατριάρχη Μ. Φώτιο, ὅμως κατ’ Οἰκονομίαν παρέμεινε σὲ κοινωνία μὲ τοὺς Φράγκους Ἐπισκόπους ἐκείνους, οἱ  ὁποῖοι διατηροῦσαν τὸ Φιλιόκβε, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν Η’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, φοβούμενος μήπως ἀντίθετη στάση, ὁδηγήσει σὲ βίαιη ἐπιβολὴ τῆς αἱρέσεως στὴν Δύση ἀπὸ τοὺς Φράγκους (σσ. πρᾶγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε), ἀλλὰ ἐπίσης ἔχοντας τὴν πρόθεση καὶ βάσιμες ἐλπίδες νὰ ἀλλάξει τὸ αἱρετικὸ φρόνημα τῶν Φράγκων χωρὶς ἐκκλησιαστικὲς ποινὲς καὶ ἀκοινωνησία (σσ. πρᾶγμα ποὺ τελικὰ δὲν ἔγινε).

Στὴν ὁμιλία του ὅμως αὐτὴ ὁ π. Σεραφεὶμ Ζήσης δὲν παρουσίασε τὰ ἀναγκαῖα ἐκεῖνα ἱστορικὰ στοιχεῖα, ποὺ νὰ ἀποδεικνύουν τὴν ἀλήθεια τῶν ἰσχυρισμῶν του· οὔτε δηλαδὴ τὸ πῶς ἐφαρμόσθηκε, οὔτε πότε τελείωσε αὐτὴ ἡ «Οἰκονομία». Ἀποκρύπτει δὲ σκανδαλωδῶς τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Οἰκονομία αὐτὴ δὲν εἶχε κανένα ἀπολύτως ἀποτέλεσμα. Ἀφέθηκε μάλιστα νὰ ἐννοηθεῖ, ὅτι οἱ Πάπες τοῦ 9^ου ἕως τὶς ἀρχὲς τοῦ 11^ου αἰῶνα, ὁπότε ἐμφανίστηκε ὁ πρῶτος Φράγκος Πάπας, συνέχισαν τὴν Οἰκονομία ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, μία θέση ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν σκέψη τοῦ ἀειμνήστου π. Ἰ. Ρωμανίδη.

Αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα, ὅμως, εἶναι ἱστορικὰ ἄκρως προβληματικό, διότι γεννάει τὸ ἑξῆς λογικὸ ἀντεπιχείρημα: Μιὰ πρακτική/ἱστορικὸ μοντέλο τοῦ παρελθόντος, μποροῦμε νὰ τὸ παρουσιάσουμε ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση καὶ νὰ τὸ ἀκολουθήσουμε –πάντα ὑπὸ προϋποθέσεις–, ἂν ἔχει θετικὴ ἔκβαση. Διαφορετικά, γιατί νὰ ἀναφερθοῦμε σ’ αὐτό; Ἄν λοιπόν, αὐτὴ ἡ προτεινόμενη «Οἰκονομία» ἦταν καλή/θετικὴ καὶ ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καὶ θετικὰ ἀποτελέσματα. Ὅμως γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ἱστορία, ὅτι αὐτὴ ἡ «Οἰκονομία» δὲν εἶχε θετικά, ἀλλὰ ἀρνητικὰ γιὰ τὴν Πίστη ἀποτελέσματα. Διότι, πῶς μποροῦμε νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι εἶχε θετικὰ ἀποτελέσματα, ἀφοῦ ἐξ αἰτίας τῆς ἐφαρμογῆς της ἐπικράτησε τὸ Φιλιόκβε καὶ δὲν ἐξαφανίστηκε ὡς αἵρεση;

Πολλοὶ θὰ ποῦν (ὅπως καὶ ὁ π. Ἰωάννης), ὅτι αὐτὸ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἐγκατάστασης στὸν παπικὸ θρόνο Φράγκων Παπῶν. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀρκεῖ ὡς ἐπιχείρημα, διότι 200 χρόνια «Οἰκονομίας» καὶ κυριαρχίας ὀρθοδόξων Παπῶν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν νικήσει τὴν αἵρεση καὶ ὄχι νὰ τὴν ἀφήσουν νὰ ἑδραιωθεῖ, ὥστε νὰ τὴν νομιμοποιήσουν οἱ μετέπειτα Φράγκοι Πάπες.

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχείρημα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ π. Σεραφείμ, χρησιμοποιώντας ὡς πηγὴ τὸν π. Ἰ. Ρωμανίδη, ὅτι δηλ. λόγῳ τῆς ἀδύναμης θέσης τοῦ Ἰωάννη Η΄ καὶ τῶν διαδόχων του νὰ ἐπιβάλει τὴν θέλησή του, ἔπρεπε νὰ γίνει αὐτὴ ἡ «Οἰκονομία», δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ, γιατὶ τὸ Φιλιόκβε ἐπικράτησε ὅταν ὁ Παπισμὸς μέσῳ μεθοδεύσεων, πλαστῶν ἐγγράφων (βλ. Κωνσταντίνεια καὶ Ἰσιδώρεια δωρεά) καὶ ἱστορικῶν ἐξελίξεων βρισκόταν σὲ ἰσχυρὴ θέση. Ὁπότε ἐξ ἀρχῆς φαίνεται ἡ τύχη τοῦ «πετυχημένου» μοντέλου αὐτοῦ τῆς Οἰκονομίας ποὺ μᾶς παρουσιάζουν νὰ μιμηθοῦμε οἱ Πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης. Ἂς δοῦμε ὅμως τὰ πράγματα στὶς πραγματικὲς ἱστορικὲς διαστάσεις τους.

Κατ’ ἀρχὰς φαίνεται ἀπολύτως ἀναγκαῖο νὰ διερευνήσουμε, ποιοί ἦταν αὐτοὶ οἱ ὀρθόδοξοι Πάπες, κατὰ πόσο ἦταν ὀρθόδοξο τὸ φρόνημά τους, ποιές ἐνέργειες ἔκαναν γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς οἰκονομίας καὶ κατὰ τῆς ἐξάπλωσης τοῦ αἱρετικοῦ δόγματος τοῦ Φιλιόκβε, ὥστε νὰ καταλάβουμε τὶς πραγματικὲς αἰτίες τῆς ἐπικράτησης τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τὸ ἐγχείρημα αὐτὸ θὰ παρουσιάσω ὡς χαρακτηριστικὸ παράδειγμα μία μικρὴ ἐπιλεγμένη σειρὰ Παπῶν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Η΄, ποὺ ἀναφέρθηκε στὴν ἡμερίδα καὶ χρησιμοποιώντας ἀποκλειστικὰ δυτικὲς ἱστορικές, θεολογικὲς πηγές, φιλικὲς πρὸς τὸν Παπισμό, ὥστε νὰ  ἐπιτευχθεῖ ἡ μέγιστη ἀντικειμενικότητα τῶν ἐπιχειρημάτων.

 Ὡς πρώτη ἐπισήμανση πρέπει νὰ τονισθεῖ, ἡ τραγικὴ ἀλήθεια, ὅτι αὐτὴ ἡ χρονικὴ περίοδο τῶν 160 χρόνων «Οἰκονομίας», ποὺ ὁ π. Σεραφεὶμ τὴν ἐξύμνησε, παρουσιάζοντάς την ὡς παράδειγμα οἰκονομίας πρὸς μίμησιν, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς δυτικοὺς ἱστορικούς, χαρακτηρίζεται ὡς ἡ «μαύρη περίοδο τοῦ Παπισμοῦ» (Saeculum obscurum) ἢ «ἡ ἐποχὴ τῆς πορνοκρατίας». Σὲ 150 χρόνια διοίκησαν 45(!) Πάπες καὶ ἀντιπάπες τὴν Ρώμη, 15(!) δολοφονήθηκαν, 15(!) καθαιρέθηκαν, 14 πέθαναν ἢ δολοφονήθηκαν στὴν φυλακή, 7 εἶχαν ἐξοριστεῖ ἀπὸ τὴν Ρώμη καὶ δημιουργήθηκαν 6 σχίσματα ἀποκλειστικὰ γιὰ πολιτικοὺς καὶ διοικητικοὺς λόγους.

Με τους επιμένοντας στην αιρετική επιλογή της αγαμίας των κληρικών, μας ενώνουν οι Οικουμενιστές!

Παραίτησις των 34 παπικών «επισκόπων» της Χιλής λόγω σκανδάλων

Νέα σκάνδαλα συγκλονίζουν τον Παπισμόν και οδηγούν τον Πάπαν να παραδεχθή ότι ο ίδιος έχει ευθύνας όπως και το όλον «σύστημα». Συμφώνως προς άρθρον του Andrea Tornielli εις την ιστοσελίδα vaticaninsider.it της 3ης Μαΐου 2018:

«Εκείνοι που παρακολούθησαν την συνέντευξη Τύπου της Τετάρτης (2 Μαΐου 2018) του Juan Carlos Cruz, του James Hamilton και του Jose Andres Murillo, των τριών θυμάτων του χιλιανού παιδοφίλου ιερέα Φερνάντο Καραντίμα, οι οποίοι έγιναν δεκτοί πρόσφατα από τον Πάπα Φραγκίσκο, έλαβαν αποτρόπαιες αλλά διαφωτιστικές απαντήσεις (σχετικώς με την όλη υπόθεση).

Με αφορμή την Επιστολή στο ιστολόγιο "Ο Παιδαγωγός": ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ; Διαβάστε τι λέει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός και θα καταλάβετε!

Ἀσφαλῶς, ὄχι μόνο οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους, ἀλλὰ καὶ οἱ συνειδήσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, ἔχουν χάσει (μερικῶς τουλάχιστον) τὴν δυνατότητα διάκρισης καλοῦ καὶ κακοῦ, τὴν πνευματικὴ ἐκείνη διαύγεια, ποὺ θὰ τοὺς βοηθοῦσε νὰ καθοδηγοῦν Εὐαγγελικὰ τὸ Ποίμνιο. Ἄλλα λέγουν τὴν μιὰ στιγμή, κι ἄλλα τὴν ἄλλη. Ἄλλα λέγουν κι ἄλλα κάνουν.

Καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Ὁ π. Γεώργιος  γράφει πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια, ὅτι ὑπάρχουν Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, ποὺ κατασπαράσσουν τὸ Ποίμνιο! Κι ὅμως· ἀντὶ νὰ τοὺς κατονομάσει καὶ νὰ βροντοφωνάξει, καὶ νὰ προτρέψει τοὺς πιστοὺς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτούς, κοινωνεῖ μὲ τοὺς λύκους, τὴν φονικὴ λύσσα τῶν ὁποίων καταγγέλλει!

Διδάσκει ὅτι «ὅταν ἀναγνωρίζουμε τὸν Πάπα καὶ τὸν προσφωνοῦμε Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» συμμαχοῦμε, «παίρνουμε τὸν Διάβολο», κι ὅμως, ὁ π. Γεώργιος (καὶ ὁ μητροπ. Πειραιῶς, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές) κοινωνεῖ μὲ τὸν Ζηζιούλα (καὶ τὸν κάθε Ζηζιούλα) ποὺ κάνει ἀκριβῶς αὐτό: ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα, συμμαχεῖ καὶ παίρνει τὸν …Διάβολο!!! (κατὰ τὸν π. Γεώργιο).

Κι ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, τὴν σημερινὴ ΕΠΙΣΤΟΛΗ τοῦ ὁποίου δημοσιεύουμε, πράττει παρομοίως. Συγκεκριμένα· ὁ κ. Σεραφείμ, ἔστειλε στοὺς διαχειριστὲς τοῦ ἱστολογίου «Ὁ Παιδαγωγός» μιὰ Ἐπιστολή (ποὺ δὲν θὰ χαρακτηρίσουμε, οὔτε θὰ ἀπαντήσουμε ἐμεῖς γι’ αὐτοὺς ἐπὶ τῆς οὐσίας), στὴν ὁποία ἀποκαλύπτει τὶς διαθέσεις τῆς καρδίας του καὶ συνιστᾶ καὶ τὰ ἑξῆς

Ο ΠΑΠΑΣ κατά τον άγ. Μάρκο και ο ΠΑΠΑΣ κατά τον πατρ. Βαρθολομαίο!!!

Ε βρε πως αλλάζουν οι καιροί!!!

  

Ο υμνογράφος της Εκκλησίας μας, στην ακολουθία του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, την οποία ψάλλομεν κάθε 19 Ιανουαρίου,   παρομοιάζει τον Άγιο Μάρκο  ως τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, διότι ανέκοψε τον κατήφορο των Ορθοδόξων προς τις κακοδοξίες του Παπισμού, ενώ τον  Πάπα τον ομοιάζει προς τον εγωιστή Άγγελο Εωσφόρο, ο οποίος ήθελε να στήσει τον θρόνο του  υπεράνω Του Τριαδικού Θεού, όπως ο Πάπας υπεράνω της Εκκλησίας:

 «Του Εωσφόρου της Ρώμης φυσιωθέντος δεινώς, και θρόνον  αυτού θέντος  υπεράνω των άστρων, συ μόνος ζηλώσας ως Μιχαήλ ανεβόησας ένδοξε: στώμεν καλώς, στώμεν πάντες εν ταις σεπταίς των πατέρων Παραδόσεσιν».

 Ενώ τώρα, εν  σωτηρίω  έτει 2014, βλέπουμε  καμαρωτές  αφίσες του Οικουμενικού Πατριαρχείου να παρομοιάζουν τον Πάπα με τον Άγιο ένδοξο Απόστολο Πέτρο.

 Ε βρε πως αλλάζον οι καιροί!!! 

  

-ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ-

ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ

Από το 1995-2014: Ο Πατριάρχης λέει, "Με τον Πάπα αγαπιόμαστε πολύ"!!!

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Πατριαρχίας του, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, συμπροσεύχεται μὲ αἱρετικοὺς καὶ συνευλογεῖ Παπικοὺς καὶ Ὀρθοδόξους μαζὶ μὲ τὸν ἑκάστοτε Πάπα.

    Τὸ 1995 βρέθηκε στὸ Βατικανό, ὅπως φαίνεται στὸ παρακάτω Βίντεο (1:23:30), συμμετεῖχε σὲ παπικὴ «Θ. Λειτουργία» καὶ στὸ τέλος, εὐλόγησε κι αὐτός -μετὰ τὸν Πάπα Ἰωάννη Παῦλο- τοὺς αἱρετικοὺς μὲ τὴν ευχή: "Εὐλογία Κυρίου καὶ ἔλεος αὐτοῦ ἔλθοι ἐφ’ ὑμᾶς" (ΦΩΤΟ 1). Κατόπιν τὸν βλέπουμε στὸ Μπαλκόνι μὲ τὸν Πάπα νὰ λέγει πρὸς τοὺς συγκεντρωμένους: «Μὲ τὸν Πάπα ἀγαπιόμαστε»!  (ΦΩΤΟ 2).

Στὴ συνέχεια (Πάπας καὶ Πατριάρχης) εὐλογοῦν τὸ συγκεντρωμένο πλῆθος καὶ ἀλληλοασπάζονται (ΦΩΤΟ 3 καὶ 4). Αὐτὰ τὸ 1995!

Ἀπὸ τότε ἕως σήμερα πέρασαν 20 χρόνια. Μήπως αὐτὲς οἱ «ἀγάπες» βοήθησαν τοὺς αἱρετικοὺς νὰ μετανοήσουν, ἔφεραν κάποιο θετικὸ ἀποτέλεσμα; Ἔφεραν, ἀλλὰ ἀρνητικὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ αὐξάνει καὶ ἡ Ὀρθοδοξία σμικρύνεται.

Κι ὅμως ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει διαποτίσει τοὺς πάντες. Γι’ αὐτὸ φανερὰ πλέον (ἀφοῦ τὰ τοῦ 1995 ἦσαν γνωστὰ σὲ λίγους) ὁ Πατριάρχης θὰ ἐπαναλάβει τὰ ἴδια στὸ Φανάρι· καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ τὰ ἀποδεχθοῦν εἴτε σιωπῶντες, εἴτε ἐκδίδοντες «Ὁμολογίες Πίστεως», ἀλλ’ ἐπι-κοινωνοῦντες μετὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν! 

 Ἀλλὰ τὸ μολυσματικὸ "θηρίο" τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπολαμβάνει τὴν ἐγκόσμια προσωρινὴ νίκη ποὺ ἔχει ἐπιτύχει: νὰ ἐπι-κοινωνοῦν οἱ ἀντίπαλοί του μὲ αὐτὸ στὴν πιὸ ἱερὴ ὥρα τῆς Θ. Λατρείας καὶ τῆς Προσευχῆς, ὡς κάτι παραπάνω ἀπὸ φίλοι: ὡς οἱ ὁμονοοῦντες ἐν τῇ πίστει, οἱ Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές!

Τόσο τὸ "ἀνόητο" θηρίο καταλαβαίνει ἀπὸ χαρτοπόλεμο! Συνεχίζει ἀπτόητο καὶ κατατρώγει τὰ πάντα, ἐφ’ ὅσον ἀντὶ νὰ τὸ ἐκδιώξουμε, ἐπικοινωνοῦμε ὡς ὁμοδοξοῦντες μαζί του!

 Καὶ ἡ προδοσία τῆς Πίστεως συνεχίζεται μὲ γεωμετρικό –πλέον ρυθμό– σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς Οἰκουμένης.

Καὶ ἡ μέρα ποὺ θὰ δοῦμε τὰ νέα αἴσχη στὰ Ἱεροσόλυμα, στὴ νέα –ἐκεῖ– συνάντηση Πάπα καὶ Πατριάρχη ...πλησιάζει! Τὰ ἔσχατα ἐπὶ θύραις! 

Το Βίντεο:

http://katanixis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_7530.html#more

Ο Πάπας και τα δεινά της Κύπρου

Τοῦ Διονύση Μακρῆ

Τα δάκρυα στα μάτια του ηγουμένου της Μονής Σταυροβουνίου στην Κύπρο μαρτυρούν τα δεινά και τις επερχόμενες δυσκολίες που καλείται να περάσει ο εκεί ελληνισμός για μία ακόμη φορά! Δυσκολίες που προκλήθηκαν από τραγικά λάθη, τα οποία ενεργοποίησαν τον πνευματικό κυρίως νόμο και άνοιξαν διάπλατα την πύλη για τις θύελλες που θερίζουν τον ελληνισμό στη Μεγαλόνησο!

Πολλοί πιστεύουν ότι η απειλή της άτακτης χρεοκοπίας, τα μνημόνια και η δυσβάστακτη φορολογία αποτελούν μέρος μίας πολιτικής που αποβλέπει στην αρπαγή του ορυκτού πλούτου που διαθέτει η Κύπρος! Μέσα στο πλαίσιο αυτό επιστρατεύουν διάφορα σενάρια γεωπολιτικής υφής με τα οποία προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα δεινά που έπεσαν στο νησί αναμιγνύοντας το Ισραήλ, την Τουρκία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, το ΔΝΤ... Έτσι καταλογίζουν ευθύνες στον τάδε η το δείνα και ζητούν την παραδειγματική τιμωρία τους.

Τι συνέβη στην Κύπρο; Γιατί το ελληνικό νησί έχασε τη θωράκισή του και βρέθηκε στη δίνη μίας δαιμονικής λαίλαπας που προκάλεσε αναστάτωση στους κατοίκους του; Γιατί επέτρεψε ο Θεός τέτοια μεγάλη δοκιμασία; Ποιά τραγικά λάθη του καλείται να πληρώσει ο εκεί ελληνισμός και μάλιστα με το χειρότερο δυνατό τρόπο; Υπάρχει τρόπος σωτηρίας; Και ποιός είναι αυτός;
Είναι αλήθεια ότι πολλοί χριστιανοί προσπαθώντας να πάρουν μία απάντηση στα ερωτήματα αυτά προστρέχουν σε σύγχρονους γέροντες ασκητές η ανατρέχουν σε προφητείες αγίων γερόντων. Ένας εξ αυτών των γερόντων, ο σιωπηλός ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Αθανάσιος δάκρυσε.
Είχε εδώ και χρόνια προβλέψει ότι στο νησί θα έρθουν πολλές θύελλες. Και αυτό γιατί η Κύπρος έκανε δύο τραγικά λάθη δυσαρεστώντας τον ουρανό, ο οποίος λειτουργεί με τον πνευματικό νόμο...

Ο γέροντας ηγούμενος πληροφορούμενος ότι θα διεξαχθεί στην Πάφο πριν λίγα χρόνια η συνάντηση διαλόγου των Ορθοδόξων με τους παπικούς είχε ζητήσει από τη μοναχική αδελφότητα να αντιδράσει και να διαμαρτυρηθεί. Γιατί νομίζετε ότι το έκανε τούτο; Το έκανε καλοί μου χριστιανοί γιατί είχε την πληροφορία εκ του ουρανού ότι έτσι ανοίγει μία κερκόπορτα προδοσίας, προκαλείται μία σοβαρή εστία μόλυνσης... Προσωπικά ενθυμούμαι ότι την παραμονή της συνάντησης στην Πάφο μας ευλόγησε μέσα από το κελάκι του δίπλα στο Καθολικό. Και τότε διέκρινα να κυλά ένα δάκρυ στα μάτια του... «Ο Χριστός και η Παναγιά να σας ευλογεί που κάνατε τον κόπο να έρθετε από την Αθήνα για να μας συμπαρασταθείτε» μας είπε ο γέροντας!
Η συνάντηση του διαλόγου της Πάφου αν και η αντίδραση σ’ αυτόν έγινε από μία δεκάδα ανθρώπων, -οι περισσότεροι βλέπετε αδιαφόρησαν- απέτυχε. Μία χούφτα άνθρωποι διαβάζοντας το ψαλτήριο έξω από το πάλαι ποτέ μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου που πωλήθηκε και λειτουργούσε ως ξενοδοχείο κατάφεραν όχι μόνο να αναστατώσουν τους συμμετέχοντες, αποτρέποντας τις συμπροσευχές αλλά και να καταστήσουν πρώτη είδηση την αντίδρασή τους στα κυπριακά μέσα ενημέρωσης. Ανετράπησαν τα σχέδια του Φαναρίου και του Βατικανού περί άμεσης προώθησης μίας ένωσης με το Παπισμό υπό το πρίσμα των κοσμικών εξουσιών... Και η δυσαρέσκεια προς τους αντιδρώντες διατυπώθηκε ακόμη και στο τελικό ανακοινωθέν της συνάντησης. Εκεί εξετέθησαν όχι μόνο προς τον Κυπριακό λαό αλλά κυρίως προς τον τριαδικό Θεό και τον ουρανό τόσο ο νυν Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, όσο και ο Μητροπολίτης Πάφου!

Η πνευματική κατρακύλα που ξεκίνησε τότε στην Πάφο συνεχίστηκε με τις επισκέψεις του Κυπρίου Προκαθημένου στη φωλιά του θηρίου της ευσεβείας, δηλαδή του Επισκόπου Ρώμης στο Βατικανό και κορυφώθηκε με την επίσκεψη του αιρεσιάρχη Επισκόπου Ρώμης στην Κύπρο!!! Η πύλη πλέον είχε ανοίξει στα δαιμόνια, τα οποία αλώνιζαν στην κυριολεξία σ’ όλο το νησί. Ο τριαδικός Θεός ήρε την προστασία Του γεγονός που σήμαινε ότι η Κύπρος είχε πνευματικά πτωχεύσει εξ αιτίας των αστοχιών της θρησκευτικής ηγεσίας.
Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά έφθασε και ο Αρχιραββίνος του Ισραήλ στο νησί προσκεκλημένος και πάλι του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Τι νομίζετε ότι ήθελε; Η επίσκεψή του αποσκοπούσε στην υπογραφή διακήρυξης, σύμφωνα με την οποία η Ορθόδοξη ηγεσία της νήσου αποδεχόταν την απαλλαγή της διαχρονικής ευθύνης που έφεραν οι Εβραίοι για τη σταύρωση του Μεσσία και Σωτήρα Ιησού Χριστού!

Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο της πολιτικής προσέγγισης Κύπρου και Ισραήλ ο Ορθόδοξος Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου -θέλουμε να πιστεύουμε πως πιέστηκε- υπέγραψε διακήρυξη με τον Αρχιραββίνο του Ισραήλ Γιόνα Μέτζκερ στις 5 Δεκεμβρίου του 2011, ανάλογη μ’ αυτή που υπέγραψε ο Πάπας και το Βατικανό. Στην διακήρυξη λίγο πολύ αναφέρεται ότι δεν φέρουν ευθύνη για τη σταύρωση του Ιησού Χριστού οι Ιουδαίοι σταυρωτές του!!! Κι αυτό το έπραξε προκειμένου να πάψει να τους κατηγορεί η ανθρωπότητα ως δολοφόνους και εγκληματίες του Υιού του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού! Άραγε δεν κατανόησε ότι στην ουσία η διακήρυξη αναιρούσε τα όσα αναφέρουν τα ευαγγέλια;

Κατόπιν αυτού αναρωτιόμαστε τελικά ποιοί ήταν αυτοί που οδήγησαν στο σταυρό τον Κύριό μας; Γιατί μετά τη διακήρυξη που πανηγυρικά παρουσίασε ως ιστορική(!!!) το περιοδικό «Χρονικά» που εκδίδει το κεντρικό Ισραηλιτικό συμβούλιο της Ελλάδος (τευχ. Ιανουαρίου -Μαρτίου 2012 τομ. 35ος αρ. φύλλου 235) εύλογο είναι να αναρωτιέται κανείς για το ποιός σταύρωσε τον Ιησού Χριστό! Βέβαια τα ιερά Ευαγγέλια, τα κείμενα των Αγίων Πατέρων αλλά και τα τροπάρια της Εκκλησίας μας με σαφήνεια και με τρόπο που δεν επιδέχεται καμιά αμφιβολία αναφέρουν ποιοί και πως οδήγησαν τον Χριστό μας στο Γολγοθά. Είναι λογικό λοιπόν να σταυρώνουμε και εμείς με τις πράξεις, ανοίκειες συμπεριφορές και αποφάσεις μας μιμούμενοι το παράδειγμα των Φαρισαίων και Γραμματέων υποκριτών πάλι και πάλι τον Ιησού Χριστό τον Υιό του Θεού και Σωτήρα μας. Άλλωστε ο φαρισαϊσμός στην εποχή μας αποτελεί μόδα ακόμη και για τους θρησκευτικούς λειτουργούς και Επισκόπους μας, οι οποίοι στην πράξη επιβεβαιώνουν τη ρήση του Αποστόλου Παύλου περί λύκων βαρέων... μη φειδόμενοι του ποιμνίου και όχι περί αληθινών ποιμένων!
Έτσι αρκεί μία απλή διακήρυξη για να διαγράψουμε με μία μονοκονδυλιά το «άρον -άρον σταύρωσον αυτόν», και να λησμονήσουμε την ανάληψη της συλλογικής ευθύνης εκ της τότε ηγεσίας των Εβραίων της σταύρωσης «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών (Ματθ. 27,25)!

Όλες αυτές οι πράξεις βύθισαν στο σκοτάδι το νησί του Αποστόλου Βαρνάβα και του Αγίου Σπυρίδωνα και είχαν ως φυσικό επακόλουθο την οικονομική αύτή κρίση. Να λοιπόν γιατί δάκρυσε ο γέροντας ηγούμενος της Μονής Σταυροβουνίου. Να γιατί ο γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους συνεχώς μας προτρέπει πως μοναδική λύση στα αδιέξοδα είναι η μετάνοια, η επιστροφή στο λειτουργικό νόμο του Θεού και η ειλικρινής προσευχή.
«Ο ελληνισμός πληρώνει το συνεχές φλερτ της ηγεσίας του με τους εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας και ιδιαίτερα με τα δύο θηρία του Αντιχρίστου, «το θηρίο της ασεβείας», δηλαδή το Ισλάμ και το «θηρίο της ευσεβείας», δηλαδή τον Πάπα... Να γιατί ο Άγιος Κοσμάς διαχρονικά μας συμβουλεύει λέγοντας «τον Πάπα να καταράστε». Οι θρησκευτικοί μας ταγοί φαίνεται πως όχι μόνο κωφεύουν στη συμβουλή του Αγίου αλλά πράττουν παντελώς τα αντίθετα προκαλώντας δεινά και αφήνοντας χωρίς θωράκιση τον απανταχού της γης ελληνισμό», σχολίαζε με νόημα ο γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους. Και πρόσθετε: ««Σε όσες χώρες μετέβη το θηρίο της ευσεβείας, ο πάπας Ρώμης ακολούθησε η πρόκειται να ακολουθήσει μεγάλη καταστροφή. Η Ελλάδα και η Κύπρος ήταν δύο εξ αυτών... Και έπεται συνέχεια! Ο νοών νοείτω» Είθε ο Θεός να βάλει το χέρι Του και να μετανοήσουν οι ταγοί μας και μαζί μ’ αυτούς και ο πιστός λαός. Γένοιτο!

Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2013

Εβραίοι, Πάπας, Οικουμενισμός

  Πηγή:Τρελογιάννης

 

ΚΟ: Η Δεύτερη Βατικάνειος Σύνοδος, κοινώς γνωστή ως ‘Vatican II’, μια Οικουμενική Σύνοδος καρδινάλιων της Καθολικής Εκκλησίας, που άνοιξε υπό τον Πάπα Ιωάννη XXIII το 1962 και έκλεισε υπό τον Πάπα Παύλο ΣΤ' το 1965, έφερε ριζικές – σεισμικές αλλαγές στην διδασκαλία της καθολικής εκκλησίας, «εκσυγχρονίζοντας» μεταξύ άλλων, την λειτουργία της και προωθώντας ξεκάθαρα τα «οράματα» του οικουμενισμού με την διακήρυξη ότι «σε όλες τις θρησκείες υπάρχουν θετικά στοιχεία και ότι οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ πιστεύουν στον ίδιο Θεό». Είναι γνωστό ότι το Βατικανό και ο εκάστοτε Πάπας πρωτοστατούν σε οικουμενικές -πανθρησκειακές κινήσεις. Ενδεικτική ήταν η Α' πανθρησκειακή σύνοδος στην Ασίζη της Ιταλίας το 1986, όπου υπήρχε πανθρησκειακή συνάντηση και συμπροσευχή προς τον «ίδιο Θεό» από όλους εκεί τους συμπαραστάντες ετερόθρησκους και ετερόδοξους.

Μία όμως, από τις πιο «επαναστατικές αλλαγές» που προέκυψε ήταν το κείμενο ‘Nostra Aetate’ σχετικά με τις σχέσεις της καθολικής εκκλησίας με τους Εβραίους.

Σύμφωνα με αυτό το κείμενο «Οι Εβραίοι δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως απορριπτέοι ή καταραμένοι από το Θεό, σαν αυτό να προκύπτει από την Αγία Γραφή. Επιπλέον, όσον αφορά την απόρριψη κάθε δίωξης εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου, η Εκκλησία, έχοντας επίγνωση της κληρονομιάς που μοιράζεται με τους Εβραίους και κινούμενη όχι από πολιτικούς λόγους, αλλά από την πνευματική αγάπη του Ευαγγελίου, επικρίνει το μίσος, τις διώξεις, και κάθε μορφή αντισημιτισμού, που στρέφονται κατά των Εβραίων οποτεδήποτε και από οποιονδήποτε.

Όπως θα δείτε στο παρακάτω άρθρο αυτό οδήγησε στην παύση του ιεραποστολικού έργου των καθολικών προς τους Εβραίους. Πλέον, ενώ ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, εκτός (καθολικής) εκκλησίας, θα έπρεπε να πιστέψει στον Χριστό και να βαπτιστεί για να σωθεί, αυτό δεν ίσχυε για τους Εβραίους! Ως «ξεχωριστός» λαός και πάντοτε «αγαπητός από τον Θεό», το γεγονός ότι κάποιος ήταν Εβραίος αρκούσε για να τον καταστήσει σωσμένο!   

Οι αλλαγές αυτές δεν έγιναν ποτέ δεκτές από τους λεγόμενους «παραδοσιακούς καθολικούς». Ιδιαίτερα οι "σεντεβακαντιστές" αντιστρατεύονται το «Βατικανό ΙΙ» κατηγορώντας το ότι εισήγαγε νεοπροτεσταντικές, αιρετικές και οικουμενιστικές θέσεις και πολεμούν κυρίως την ιουδαιο-τεκτονική διάβρωση στο εσωτερικό της Καθολικής Εκκλησίας.

Υπάρχουν βέβαια, σήμερα αρκετοί καθολικοί που δεν εμπνέονται από το ‘πνεύμα’ του Βατικανού II. Διάβασε π.χ. : «Η Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι Σιωνισμός», λέει σε βιβλίο τουΑμερικάνος Καθολικός και Διεγράφη από την αποσχισμένη συντηρητική καθολική αδελφότητα «Άγιος Πίος ο Θ’», ο επίσκοπος Richard Williamson που αρνήθηκε το Ολοκαύτωμα

Ακολουθεί άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Αμερικανο-εβραϊκή ιστοσελίδα Jewish Daily Forward από τον John Connelly, καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Berkeley της Καλιφόρνια και συγγραφέα του βιβλίου “From Enemy to Brother: The Revolution in Catholic Teaching on the Jews, 1933–1965”, («Από  τον εχθρό στον αδελφό: Η επανάσταση στην Καθολική Διδασκαλία για τους Εβραίους, 1933-1965").

Πενήντα χρόνια πριν, οι καθολικοί επίσκοποι συγκεντρώθηκαν στη Ρώμη για μια Σύνοδο που θα έφερνε την καθολική εκκλησία "στη σημερινή εποχή", με το να μιλά πιο άμεσα στο σύγχρονο κόσμο. Μετά από τρία χρόνια συσκέψεων, οι επίσκοποι ψήφισαν και αποδέχτηκαν δηλώσεις που επιτρέπουν στους πιστούς να παρακολουθούν την λειτουργία στη γλώσσα τους, ενθαρρύνονται να διαβάζουν την  Αγία Γραφή και παρακαλούσαν τους Καθολικούς να θεωρήσουν τις άλλες θρησκείες ως «πηγές της αλήθειας και της χάριτος». Η σύνοδος αναφέρθηκε στην εκκλησία ως «ο λαός του Θεού» και πρότεινε μια πιο δημοκρατική διάταξη των σχέσεων μεταξύ των επισκόπων και του Πάπα. Πέρασε επίσης μια δήλωση σχετικά με τις μη χριστιανικές θρησκείες, γνωστή με το λατινικό τίτλο της, ‘Nostra Aetate’ («Στην εποχή μας»). Το τέταρτο μέρος της δήλωσης αυτής, μια δήλωση σχετικά με τους Εβραίους, αποδείχθηκε η πιο αμφιλεγόμενη, αρκετές φορές σχεδόν αποτυχημένη, λόγω της αντίθεσης των ‘συντηρητικών’ επισκόπων.

Η ‘Nostra Aetate’ επιβεβαίωσε ότι ο Χριστός, η Μητέρα του και οι απόστολοι ήταν Εβραίοι, και ότι η εκκλησία είχε την προέλευσή της στην Παλαιά Διαθήκη. Αρνήθηκε την θεωρία ότι οι Εβραίοι μπορούν να θεωρηθούν συλλογικά υπεύθυνοι για το θάνατο του Ιησού Χριστού, και επέκρινε όλες τις μορφές του μίσους, συμπεριλαμβανομένου του αντισημιτισμού. Επικαλούμενη την επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους, η Nostra Aetate ονόμασε τους Εβραίους τους "πιο αγαπημένους" από το Θεό. Αυτά τα λόγια ήταν μια επανάσταση στην καθολική διδασκαλία.

Παρά την αντίθεση που υπήρξε στο εσωτερικό, οι επίσκοποι αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να μείνουν σιωπηλοί για τους Εβραίους. Όταν το έγγραφο εξεδόθηκε το Μάιο του 1965, ένας από αυτούς εξήγησε γιατί πρέπει να ασκήσουν πιέσεις για το θέμα: «Το ιστορικό πλαίσιο είναι αυτό: 6.000.000 Εβραίοι νεκροί. Εάν η σύνοδος, που λαμβάνει χώρα 20 χρόνια μετά τα γεγονότα αυτά, σιωπά γι’ αυτούς, τότε θα προκαλούσε αναπόφευκτα την αντίδραση που εκφράστηκε από τον Hochhuth στο «The Deputy». Ο επίσκοπος αυτός αναφερόταν στο Γερμανό θεατρικό συγγραφέα Rolf Hochhuth που απεικονίζει έναν «σιωπηλό και αδιάφορο Πάπα Πίο XII μπροστά στο Ολοκαύτωμα».

Όπως αποκάλυψα, στο πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο μου, “From Enemy to Brother: The Revolution in Catholic Teaching on the Jews, 1933–1965,” πολλοί προσπάθησαν και πριν τη δεκαετία του 1960, σε Αυστρία και Ελβετία, να διατυπώσουν καθολικά επιχειρήματα ενάντια στον αντισημιτισμό κάτω από τη σκιά του ναζισμού τρεις δεκαετίες νωρίτερα. Εκείνοι που βοήθησαν να οδηγήσουν την καθολική εκκλησία στην αναγνώριση της «συνεχιζόμενης ιερότητας του Εβραϊκού λαού» ήταν νεοφώτιστοι καθολικοί, που ως επί το πλείστον δεν είχαν γεννηθεί καθολικοί, πολλοί δε από αυτούς προέρχονταν από εβραϊκές οικογένειες.

Ο πιο σημαντικός ήταν ο Johannes Oesterreicher. Γεννήθηκε το 1904 γιος του Εβραίου κτηνίατρου Nathan και της συζύγου του, Ida, στο Stadt-Liebau, μια γερμανόφωνη κοινότητα στη βόρεια Μοραβία. Ως παιδί, πήρε μέρος στους Σιωνιστές προσκόπους και λειτούργησε ως εκλεγμένος εκπρόσωπος των Εβραίων στο Γυμνάσιό του, αλλά στη συνέχεια, για λόγους που παραμένουν ανεξήγητοι (αργότερα είπε ότι "ερωτεύτηκε τον Χριστό"), ο Oesterreicher άρχισε να ενδιαφέρεται για τα χριστιανικά κείμενα και κάτω από την επίδραση ενός ιερέα που αργότερα μαρτύρησε από τους Ναζί ((Max Josef Metzger) έγινε καθολικός και στη συνέχεια ιερέας. Στις αρχές του 1930 ανέλαβε για λογαριασμό της επισκοπής της Βιέννης τον προσηλυτισμό των Εβραίων, με την ελπίδα να φέρει την οικογένεια και τους φίλους μέσα στην καθολική εκκλησία. Είχε περιορισμένη επιτυχία. Εκεί που είχε επιτυχία ήταν σε συγκεντρώσεις με άλλους Καθολικούς ‘στοχαστές’ που ήθελαν να αντιταχθούν στο «ναζιστικό ρατσισμό». Ο Oesterreicher ένιωσε σοκ όταν βρήκε ρατσισμό σε έργα κορυφαίων καθολικών στοχαστών, που δίδασκαν ότι οι Εβραίοι είχαν καταστραφεί φυλετικά και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να λάβουν τη χάρη του βαπτίσματος. Στους φίλους του σε αυτή την προσπάθεια περιλαμβάνονταν νεοφώτιστοι καθολικοί όπως ο φιλόσοφος Dietrich von Hildebrand και ο θεολόγος Karl Thieme και ο πολιτικός φιλόσοφος Waldemar Gurian. Το 1937, οι Gurian, Oesterreicher και Thieme έγραψαν μια καθολική «αντιρατσιστική» δήλωση για τους Εβραίους, και ότι οι Εβραίοι είχαν μια «ειδική αγιότητα». Ούτε ένας επίσκοπος δεν υπέγραψε την δήλωση.

Ο Oesterreicher διέφυγε στην Αυστρία όταν οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία, το 1938, και συνέχισε τις εργασίες από το Παρίσι, κάνοντας κηρύγματα στην γερμανική γλώσσα, ενημερώνοντας τους Καθολικούς ότι ο Χίτλερ ήταν ένα "ακάθαρτο πνεύμα" και ο "αντίποδας με ανθρώπινη μορφή," και περιγράφοντας τα ναζιστικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον των Εβραίων και των Πολωνών. Την άνοιξη του 1940 μέσω της Μασσαλίας και της Λισαβόνας βρέθηκε στη Νέα Υόρκη και τελικά στο Seton Hall University, όπου έγινε ο κορυφαίος ειδικός της Καθολικής Εκκλησίας της Αμερικής στις σχέσεις με τους Εβραίους.

Ο Oesterreicher εγκατέλειψε σταδιακά το «ιεραποστολικό» του έργο προς τους Εβραίους και όλο το έργο του το ονόμασε «οικουμενικό». Ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες του καθολικοί προσπάθησαν να στηρίξουν την πίστη τους στη «συνεχή αποστολή» που έχει ο εβραϊκός λαός στην Αγία Γραφή. Αν η μάχη πριν από τον πόλεμο ήταν ενάντια στο ναζιστικό ρατσισμό, μετά τον πόλεμο είχε ως στόχο τις βαθιά ριζωμένες αντι-Ιουδαϊκές πεποιθήσεις του χριστιανισμού. Στην πρώτη περίοδο, η ομάδα των ‘στοχαστών’ του Oesterreicher υποστήριξε ότι οι Εβραίοι μπορούν να βαφτιστούν. Στη δεύτερη περίοδο, επικεντρώθηκαν στην απόρριψη της θεωρούμενης «κατάρας» που είχαν επάνω τους οι Εβραίοι.

Αν η ιστορία των Εβραίων ήταν μια σειρά από δοκιμασίες που τις έστειλε ο Θεός για να τους τιμωρήσει επειδή δεν δέχθηκαν τον Χριστό, τότε τι νόημα είχε το Άουσβιτς; Ήταν οι Ναζί όργανα που εκτελούσαν το θέλημα του Θεού, προκειμένου οι Εβραίοι τελικά να στραφούν προς τον Χριστό; Η απάντηση της Καθολικής Θεολογίας μέχρι το 1945 ήταν ναι. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι ‘νεοφώτιστοι’ έπρεπε να οργανώσουν μια επανάσταση στην καθολική εκκλησία. Το έκαναν επικεντρώνοντας την διδασκαλία της εκκλησίας στην επιστολή του απ. Παύλου προς τους Ρωμαίους, και στα κεφάλαια 9-11, όπου ο Απόστολος, χωρίς να μιλάει για βάπτισμα ή για μεταστροφή (στον Χριστιανισμό), διακηρύσσει ότι οι Εβραίοι παραμένουν «αγαπημένοι του Θεού» και ότι «όλος ο Ισραήλ θα σωθεί».

Αμέσως μετά τον πόλεμο, ο Thieme ενώθηκε με την επιζήσασα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Gertrud Luckner (φωτο) και δημοσίευσε το ‘Freiburger Rundbrief’ στη νοτιοδυτική Γερμανία, όπου έκαναν καίρια θεολογικά επιτεύγματα σχετικά με την πορεία προς την συνδιαλλαγή με τους Εβραίους. Στο Παρίσι, ο αιδεσιμότατος Paul Démann, ένας Ουγγρο-Εβραίος που είχε γίνει χριστιανός, άρχισε να δημοσιεύει τα ‘Cahiers Sioniens’ και, με τη βοήθεια άλλων προσήλυτων, όπως του Geza Vermes και του Renée Bloch, αντέκρουσε τον αντι-Ιουδαϊσμό στις Καθολικές σχολές κατήχησης.

Το 1961, ο Oesterreicher κλήθηκε για εργασία στην επιτροπή του Βατικανού ΙΙ που ήταν επιφορτισμένη για το «εβραϊκό ζήτημα», το οποίο έγινε το πιο δύσκολο θέμα που αντιμετώπισαν οι καθολικοί επίσκοποι. Σε μια κρίσιμη στιγμή, τον Οκτώβριο του 1964, οι ιερείς Gregory Baum και Bruno Hussar προσχώρησαν στον Oesterreich και έφτιαξαν το τελικό κείμενο του διατάγματος της Συνόδου σχετικά με τους Εβραίους, που ψηφίστηκε από τους επισκόπους ένα χρόνο αργότερα. Όπως ο Oesterreicher, έτσι και ο Baum και ο Hussar ήταν νεοφώτιστοι καθολικοί εβραϊκής καταγωγής.

Ανέσυραν ένα κείμενο που είχε εμφανιστεί στην Πρώτη Βατικάνειο Σύνοδο το 1870, όταν οι αδελφοί Lémann - Εβραίοι που είχαν γίνει καθολικοί ιερείς - είχαν παρουσιάσει ένα σχέδιο δήλωσης για τις σχέσεις της καθολικής εκκλησίας με τους Εβραίους, δηλώνοντας ότι οι Εβραίοι "είναι πάντα πολύ αγαπητός στο Θεό" λόγω των πατέρων τους και επειδή ο Χριστός είχε προέλθει από αυτούς "κατά σάρκα".

Χωρίς την παρουσία Εβραίων που έγιναν καθολικοί, φαίνεται ότι η Καθολική Εκκλησία δεν θα «έβρισκε τον δρόμο» να απομακρυνθεί «από τον ρατσιστικό αντι-Ιουδαϊσμό».

Ποια ήταν τα ερεθίσματα πίσω από την εμπλοκή όλων αυτών των Εβραίων που έγιναν καθολικοί μετά τον πόλεμο; Σε μια γενναιόδωρη αναθεώρηση του βιβλίου μου ο Peter Gordon στο ‘The New Republic’, δείχνει ότι η προθυμία των ‘νεοφώτιστων’  να υποστηρίξουν την αναθεώρηση της άποψης της Καθολικής εκκλησίας για τους Εβραίους, προήλθε από μια ανησυχία για τον εαυτό τους. Είχαν διατηρήσει μια αίσθηση του εαυτού τους, ως Εβραίοι, ακόμη και μέσα στην Καθολική Εκκλησία. Ο Gordon μας θυμίζει τον σκεπτικισμό του Σίγκμουντ Φρόιντ σχετικά με τη δυνατότητα της αγάπης προς τον άλλον. Η αληθινή αγάπη, πίστευε ο Φρόιντ, «είναι πάντα μπλεγμένη με ναρκισσισμό: δεν είναι ο άλλος που αγαπώ, αλλά ο εαυτός μου, ή τουλάχιστον είναι μόνο η ποιότητα του άλλου που μου θυμίζει ή μοιάζει με το πρόσωπο που ήμουν κάποτε». Ωστόσο, στον Oesterreicher βλέπουμε μια διαρκή αλληλεγγύη με την κοινότητα στην οποία ήταν κάποτε, την πιο άμεση οικογένειά του. Το 1946 μελέτησε την τύχη του πατέρα του, ο οποίος είχε πεθάνει από πνευμονία στο Theresienstadt (η μητέρα του αργότερα δολοφονήθηκε στο Άουσβιτς). Σε αντίθεση με την αρχαία χριστιανική ιδέα ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την εκκλησία, ο Oesterreicher δεν ήρθε σε απόγνωση για την τύχη του πατέρα του. Ο Nathan Oesterreicher ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος, «στον οποίο υπήρχε η μακαριότητα των ειρηνοποιών». Αν ο Oesterreicher, ο γιος, ήταν ένας αληθινός ναρκισσιστής, θα μπορούσε να είχε αναπαυθεί με την πεποίθηση ότι σώθηκε μέσω του βαπτίσματος. Ωστόσο, η έντονη αγάπη και ο καημός του για τον Εβραίο πατέρα του άρχισε να «ανοίγει το μυαλό» του Oesterreicher για το ενδεχόμενο ότι «οι Εβραίοι θα μπορούσαν να σωθούν ως Εβραίοι» (χωρίς δηλ. να βαπτιστούν χριστιανοί).

Το «συνεχές δώρο» αυτών των προσήλυτων χριστιανών Εβραίων που βοήθησαν  να ξαναγραφτεί η Καθολική διδασκαλία για τους Εβραίους ήταν να επεκτείνουν μια αίσθηση «οικογενειακής αλληλεγγύης» μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών. Το 1964, ο Oesterreicher έπαιξε το ρόλο του στη Nostra Aetate σύμφωνα με την οποία η εκκλησία δεν μιλά πλέον για ιεραποστολή προς τους Εβραίους, αλλά προσβλέπει στην ημέρα που όλοι οι «λαοί θα απευθύνονται προς τον Κύριο με μια ενιαία φωνή» και θα «τον υπηρετούν ο ένας δίπλα στον άλλο».  
πηγή

Πανθρησκεία επί θύραις, αλλά "Μη θροείσθε"

Από Αμέθυστο   Πηγή: Ελληνικά και Ορθόδοξα

(ΑΝΤΙΓΡΑΨΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΡΙΝ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ)

 

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων θέλει μία παγκόσμια θρησκεία και διακυβέρνηση.

Άνθρωποι που κάποτε ήταν Τούρκοι Αξιωματικοί ή Ναζιστές, τώρα εισήλθαν και ως ηγέτες των Εκκλησιών, προωθούν την ένωση των «Εκκλησιών» με γοργά βήματα, λες και είναι άλλη μία συνεργασία πολιτικών κομμάτων ή απλά ιδεολογιών, θεωριών και φιλοσοφικών απόψεων...

Άραγε πόσο εύκολο ήταν κάποιος να φέρει με «τιμή», το σήμα της ναζιστικής αυτοκρατορίας;

Άραγε ποιος και με τι «έμπρακτες» αποδείξεις στο βίο του, μπορούσε να «στεφθεί» αξιωματικός(!) του τούρκικου στρατού;

Άραγε ποια είναι τα κοινά σημεία, συνένωσης των Καθολικών και των Ορθοδόξων, όπως το αντιλαμβάνονται οι ηγέτες τους/μας;

Και λένε οι Άγιοι Προφήτες…: «Θα κυβερνούν άθεοι… για να βρεις κάποιον σωστό Χριστιανό, θα πρέπει να διανύσεις χιλιόμετρα… και η μακροθυμία του Θεού μας, θα έχει τελειώσει, θα αφήσει τα πράγματα για λίγο στην τύχη τους, μπας και βάλουμε μυαλό…»

Άλλοι πάλι Άγιοι Προφήτες είπαν, αλλά εμείς δεν τους ακούσαμε…: «Όταν βλέπετε τον Πάπα να γυρνάτε την πλάτη σας… πιο πολύ και από τον Σατανά… και όταν βλέπετε Ορθόδοξο Ιερέα και Άγγελο μαζί, να φυλάτε πρώτα το χέρι του Ιερέα, γιατί αυτός κάνει τα Μυστήρια, ο Άγγελος όχι…»

Μάθε οι σημερινοί θρησκευτικοί ηγέτες γιατί συλλειτουργούν και τι σχεδιάζουν… ποιος θα χάσει και ποιος θα κερδίσει, από αυτή την συνεργασία, της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας.