Αποτείχιση Αγιορειτών επί Πατριάρχου Δημητρίου και κακόδοξες θέσεις Αρχιεπ. Αυστραλίας Στυλιανού

Πρὶν μερικὲς μέρες, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀνακήρυξη σὲ ἐπίτιμο διδάκτορα (Πανεστήμιο Κρήτης) τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ, παρουσιάσαμε τὶς βλάσφημες αἱρετικὲς θέσεις του γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Ἐπειδὴ ἕνα οἰκουμενιστικὸ ἱστολόγιο δημοσίευσε ἕνα μεταγενέστερο κείμενο τοῦ Αὐστραλίας, μὲ τὸ ὁποῖο ματαίως προσπαθοῦσε νὰ δικαιολογήσει τὰ ἀδικαιολόγητα, προσπαθήσαμε νὰ βροῦμε κείμενα τῶν θεολόγων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τὰ ὁποῖα ἀναιροῦσαν τὶς κακόδοξες θέσεις τοῦ Αὐστραλίας, τὰ ὁποῖα φυσικὰ δὲν ἀνέτρεψε ὁ κ. Στυλιανός, οὔτε ποτὲ ζήτησε συγγνώμη γιὰ ὅσα εἶπε κατὰ τοῦ Κυρίου! Καὶ βρήκαμε. Θὰ τὰ δημοσιεύσουμε προσεχῶς.

Κατὰ τὴν ἴδια ἔρευνά μας, ὅμως, συναντήσαμε καὶ ἕνα δημοσίευμα τῆς ἰδίας περιόδου, ποὺ παρουσιάζει ἄλλη κακόδοξη θέση τοῦ Αὐστραλίας, ὅπως ἐπίσης (στὸ ἴδιο δημοσίευμα) μιὰ ἄγνωστη στοὺς πολλοὺς Ἀποτείχιση μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ Διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου, γιὰ ἐνέργειες παρόμοιες μὲ αὐτὲς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου. (Τότε ὑπῆρχααν ἀκόμη εὐαισθησίες στοὺς Ἁγιορεῖτες· σήμερα, ἄπνοια καὶ σιωπή!).

Συγκεκριμένα: Στὸ φ. 772 τῆς 15/1/1988 ἡ ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» δημοσίευσε Ἐπιστολὴ τῆς Ἱ. Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους μὲ τὴν ὁποίαν οἱ Ἁγιορεῖτες διεμαρτύροντο ἐντόνως γιὰ τὸ «συλλείτουργον» Πάπα καὶ Πατριάρχη Δημητρίου στὴν Ρώμη. Πληροφοροῦσε δὲ ὅτι «ἁγιορείτικαι συνοδεῖαι ἔπαυσαν τὸ Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου».

Στὴ συνέχεια οἱ Ἁγιορεῖτες πληροφοροῦσαν τὸν πατριάρχη ὅτι «ἀνησυχοῦσαν βαθύτατα» γιὰ ὅσα ἀθεολόγητα εἶπε τότε στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανὸς Χαρκιανάκης, συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν (14 Ἰουνίου 1987). Τὰ λόγια τοῦ Στυλιανοῦ εἶναι τὰ ἐξῆς:

 «Τίς δύναται νὰ ἀρνηθῆ, ὅτι εἰς τὰς Ρ/Καθολικὰς ἀκολουθίας εἶναι παρὼν ὁ ἴδιος Κύριος Ἰησοῦς; καὶ τίς δύναται νὰ ἀρνηθῆ ὅτι τὸ πανσθενουργὸν Πνεῦμα εἶναι τὸ τελειοῦν ὅλας τὰ ἱερουργίας καὶ τὰ μυστήρια ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀμφοτέρων τῶν ἐδῶ ἐκπροσωπουμένων Ἐκκλησιῶν;».

Ἐπίσης οἱ Ἁγιορεῖται ἐξέφραζον τὴν θλίψη τους καὶ δι’ ἕναν ἄλλο λόγο. Ὅτι δηλαδή, τὴν ἴδια θέση πρέσβευε καὶ ὁ πατριάρχης Δημήτριος: «Ὁμοίως θλῖψις καὶ ἀναταραχὴ ἔχει προκληθῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει καὶ ...ἡ ὑπογραφεῖσα κοινὴ διακήρυξις “αἱ δύο Ἐκκλησίαι ἔχουν καὶ ἱερουργοῦν τὰ ἴδια ἱερὰ μυστήρια”».

Καὶ ἀφοῦ ἐπαναλαμβάνουν τὴν θέση ὅτι «οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ εἶναι Σχισματικοὶ καὶ Αἱρετικοί, ἄνευ ἐγκύρων μυστηρίων καὶ Θείας χάριτος», τοῦ ἐπεσήμαιναν ὅτι τέτοιες ἐνέργειες καὶ δηλώσεις ἐπαυξάνουν τὴν Οἰκουμενιστικὴν σύγχυσιν τῶν καιρῶν, σκανδαλίζουν τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἐξυπηρετοῦν τὰ προσηλυτιστικὰ σχέδια τοῦ Παπισμοῦ. Πληροφοροῦν δὲ τὸν Πατριάρχη ὅτι ἐξαιτίας αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν του:

«Μάλιστα ἐν Ἁγίῳ ὄρει οὐκ ὀλίγαι συνοδεῖαι ἀσκητῶν καὶ σκητιωτῶν ἔπαυσαν τὸ μνημόσυνον τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ τῆς ἀναρρήσεως Ὑμῶν ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Θρόνῳ».

Ἀλλὰ οἱ ἐν λόγῳ Ἁγιορεῖτες, δὲν εἶχαν ἀποτειχισθεῖ μόνον ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅσους τὸν Μνημόνευαν, ἄρα καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἁγιορεῖτες, ἀκολουθοῦντες τὴν διαχρονικὴ πράξη τῆς Εκκλησίας. Ἔτσι, (συνεχίζει στὴν Ἐπιστολὴ της ἡ Ἱερὰ Κοινότης), οἱ ἐν λόγῳ Ἁγιορεῖτες ἀποτειχίσθηκαν «μὴ δεχόμενοι πλέον κοινωνίαν ἐν τοῖς μυστηρίοις, μεθ’ ἡμῶν τῶν μνημονευόντων τὸ σεπτὸν Ὑμῶν ὄνομα ἐν τῇ Θείᾳ εὐχαριστίᾳ»!

Ἀναρτοῦμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ δημοσίευση καὶ

Η ΝΕΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Η ΝΕΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! Μὲ ἀγκαλιές, χειροκροτήματα γιὰ τὸν αἱρετικό, ὑποκλίσεις στοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἱερατικοὺς ἀσπασμούς! Ἐν ποίῳ -ἄραγε- "πνεύματι";

Ἀλήθεια, συμφοιτητά, Εὐάγγελε Κατερέλο (νῦν Κύριλλε, Ἐπίσκοπε Ἀβήδου), ποτὲ δὲν περιμέναμε ὅτι θὰ γινόσουν ...ἀνεπίσκοπος Ἐπίσκοπος, διακοσμητικὸ στοιχεῖο σὲ χειροτονίες τῶν Παπικῶν!

Ἀντιγράφουμε ἀπὸ τὴν Ρομφέα:

«Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τελέστηκε το απόγευμα του Σαββάτου η χειροτονία του νέου Καθολικού Αρχιεπισκόπου Πανοσιολ. π. Σεβαστιανού Ροσσολάτου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτου.

Την επισκοπική χειροτονία τέλεσαν ο απελθών Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών σεβ. π. Νικόλαος Φώσκολος, ο τέως Επίσκοπος Σύρου σεβ. π. Φραγκίσκος Παπαμανώλης και ο Αρχιεπίσκοπος Τήνου σεβ. π. Νικόλαος Πρίντεζης.

Στην τελετή συμμετείχαν οι Επίσκοποι σεβ. π. Ιωάννης Σπιτέρης, Κερκύρας, ο Σύρου, σεβ. π. Πέτρος Στεφάνου κ.ἄ.

Τίμησαν με την παρουσία τους, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού Θεοδώρητος, ο Επίσκοπος Αβήδου Κύριλλος (Κατερέλλος), ο Μητροπολίτης Ορθοδόξων Αρμενίων Χορέν Ντογραματζιάν, ο Επίσκοπος Αρμενίων Ορθοδόξων Χορέν Αρακελιάν, ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Σωτηριάδης, ο Αγγλικανός Rev. Bradshow Malcolm και εκπρόσωποι των Ευαγγελιστών».

 Δὲν ξεχωρίζουμε πλέον, στὰ "ὀρθόδοξα" ἱστολόγια, ποιοί εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ ποιοί οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι! Δὲν παρουσιάζονται οἱ αἱρετικοὶ ἁπλῶς ὡς Ἐπίσκοποι, ἀλλὰ καὶ ὡς Σεβασμιώτατοι!
       Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔλεγε:

"Τρεῖς εἶναι οἱ μεγάλες πτώσεις εἰς τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, 1) τοῦ Ἀδάμ, 2) τοῦ Ἰούδα καὶ 3) τοῦ Πάπα!

     Ἤδη ὁ Πάπας διέγραψε ἐκείνη τοῦ Ἰούδα! Καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς διαγράφουν αὐτὴ τοῦ Πάπα;

Γιὰ νὰ μὴν σᾶς ρωτήσουμε κ. Κύριλλε Ἀβήδου καὶ π. Ἰγνάτιε Σωτηριάδη, γιὰ τὸ ἂν ὁ ἅγιος Κύριλλος καὶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος θὰ παρίστατο σὲ μιὰ τέτοια τελετή (καὶ μᾶς πεῖτε πὼς τότε ἦσαν ἄλλοι οἱ καιροί), σᾶς ρωτᾶμε:

Ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς (ποὺ μάλιστα ἀνεκήρυξαν ὡς Ἅγιο οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές) θὰ παρευρισκόταν σὲ αὐτὴν φιέστα, ἀναγνωρίζοντας καὶ κυρίως προπαγανδίζοντας τὴν ἐγκυρότητα τῶν παπικῶν μυστηρίων καὶ ἐγκρίνοντας (τουλάχιστον ἐπικοινωνιακά, ὡς θὰ ἰσχυριστεῖτε) ὡς μία παράλληλη Ἐκκλησία τὴν «ἐκκλησίαν τῶν πονηρευομένων»;

Παπισμός και Επισκοποκεντρισμός

Ἔστω κι ἂν δὲν τὸ παραδέχονται, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς καὶ γενικὰ πολλοὶ εὐσεβεῖς ποιμένες, ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς (ἔχοντας πολλὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὸν Παπισμό) ἔχει εἰσχωρήσει γιὰ τὰ καλὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς συντελεῖ στὸ νὰ μένουν ἐγκλωβισμένοι στὴν κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές (οἱ περισσότεροι ἀνησυχοῦντες ποιμένες), φοβούμενοι νὰ προχωρήσουν στὴν ἁγία ἀν-υπακοὴ πρὸς Ἐπισκόπους ποὺ συμπλέουν ἤ, ἀδρανοῦντες, ἀνέχονται τὴν ἐξάπλωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποφασίζουν, ὅπως ὁ Μπάλλεστερ νὰ «ἀρχίσουν νὰ “ἐκτροχιάζονται ἀπὸ τὸν ἐκτροχιασμὸ” τῆς Ἐκκλησίας τους»!

Πηγή: www.theodromia.gr/1897188A.el.aspx

 Ο Πάπας εἶναι τὸ πᾶν καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τίποτε.  

...Εἶχα ἤδη ἀρχίσει νὰ «ἐκτροχιάζομαι ἀπὸ τὸν ἐκτροχιασμὸ» τῆς Ἐκκλησίας μου. Παρ' ὅλα αὐτὰ ἐξακολουθοῦσα νὰ ἀγαπῶ τὴν Ἐκκλησία μου ποὺ μὲ εἶχε κάνει χριστιανὸ καὶ ποὺ φοροῦσα τὸ σχῆμα της. Μοῦ χρειαζόταν ἀκόμη πολλὴ ἐμβάθυνσις καὶ σκέψις γιὰ νὰ φθάσω σιγά-σιγά, μὲ κόπο καὶ ὀδύνη, στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἀγαποῦσα δὲν ὑφίστατο μέσα στὸ παπικὸ σύστημα.
     Πράγματι, ἀπέναντι τῆς μονοκρατορικῆς ἐξουσιας τοῦ Πάπα, ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἐπισκοπικοῦ σώματος δὲν ὑφίσταται οὐσιαστικὰ ἐκεῖ. Διότι σύμφωνα μὲ τὴ ρωμαϊκὴ θεολογία «ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει τότε μόνο, ὅταν χαρακτηρίζεται καὶ ἐναρμονίζεται μὲ τὴ θέλησι τοῦ Πάπα. Σὲ ἀντίθετη περίπτωσι, ἐκμηδενίζεται».

 Ἡ σημασία καὶ ὁ ρόλος τῶν ἐπισκόπων μέσα στὴ ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία δὲν εἶναι παρὰ ἁπλὴ ἐκπροσώπησις τῆς παπικῆς ἐξουσίας, στὴν ὁποία καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐπίσκοποι ὑποτάσσονται ὅπως οἱ ἁπλοὶ πιστοί.

Καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἐπίσης δὲν ἔχουν ἄλλη ἀξία παρὰ ἐκείνη ποὺ τοὺς παραχωρεῖ ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης, διότι «δὲν εἶναι οὔτε μποροῦν νὰ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα παρὰ συνέδρια τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ συγκαλοῦνται ὑπὸ τὴν αὐθεντία καὶ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν προεδρία τοῦ Πάπα».

Ἡ φοβερὴ ἀπάντησις ἑνὸς Ἰησουΐτη.  

     Εἶχα καθ' ὅλο ἐκεῖνο τὸ διάστημα σχεδὸν παρατήσει τὶς μελέτες μου, ἐπωφελούμενος ὅλες τὶς ὧρες ποὺ ὁ κανονισμὸς τοῦ Τάγματος ἐπέτρεπε νὰ ἀποτραβηχθῶ στὸ κελλί μου, ὅπου δὲν σκεπτόμουν τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ μεγάλο μου πρόβλημα... Ἔτσι ἄρχισα νὰ συζητῶ τὸ θέμα μὲ γνωστές μου ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ εἶχα στὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν καρδιά τους...  Βρῆκα τοὺς περισσότερους ἀπ' αὐτοὺς τοὺς κληρικοὺς πιὸ φανατικοὺς ἀπ' ὅτι περίμενα. Παρ' ὅλο ὅτι ἀνεγνώριζαν κατὰ βάθος τὴν παράλογη βάσι τῆς διδασκαλίας περὶ Πάπα, κολλοῦσαν ἀπεγνωσμένα στὴν ἰδέα ὅτι «ἡ ὀφειλομένη στὸν Πάπα ὑποταγὴ ἀπαιτεῖ μιὰ τυφλὴ συγκατάθεσι τῆς ἀντιλήψεώς μας», καθὼς καὶ σ' ἐκεῖνο τὸ ἄλλο ἀπόφθεγμα τοῦ ἱδρυτοῦ τῶν Ἰησουϊτῶν κατὰ τὸ ὁποῖο «γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν ἀλήθεια, γιὰ νὰ μὴν πέσουμε στὴν πλάνη, ὀφείλουμε πάντα νὰ στηριζόμαστε στὸ βασικὸ καὶ ἀμετάθετο ἀξίωμα ὅτι αὐτὸ ποὺ βλέπουμε ὡς ἄσπρο εἶναι στὴν πραγματικότητα μαῦρο, ἂν μᾶς λέγει ὅτι εἶναι μαῦρο ἡ ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας». Μ' αὐτὴ τὴ φανατικὴ προκατάληψι ἕνας ἱερεὺς τοῦ Τάγματος τοῦ Ἰησοῦ μοῦ ἐμπιστεύθηκε τὴν ἑξῆς σκέψι του:

-Αὐτὰ ποὺ μοῦ λέτε, ἀναγνωρίζω ὅτι εἶναι λογικώτατα καὶ ξάστερα καὶ ἀληθινά. Ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ Ἰησουΐτες, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς τρεῖς συνηθισμένες ὑποσχέσεις, δίνουμε καὶ μιὰ τέταρτη, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κουρᾶς μας. Ἡ τέταρτη αὐτὴ ὑπόσχεσις εἶναι πιὸ οὐσιώδης ἀπὸ τὴν ὑπόσχεσι τῆς ἁγνότητος, τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ἀκτημοσύνης. Εἶναι ἡ ὑπόσχεσις ὅτι θὰ ὑποτασσόμαστε ἀπόλυτα στὸν Πάπα. Ἔτσι, προτιμῶ νὰ πάω στὴν κόλασι μαζὶ μὲ τὸν Πάπα, παρὰ στὸν Παράδεισο μ' ὅλες σας τὶς ἀλήθειες.