Άρνηση του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» να δημοσιεύσει την απάντηση μου στο κείμενο των τριών αγιορειτών.

     Στην προμετωπίδα της 1^ης σελίδα του φύλλου 2184 του «Ορθόδοξου Τύπου» δημοσιεύτηκε η επιστολή των τριών αγιορειτών π. Σάββα Λαυριώτου, π. Χαρίτωνος Καρυώτου και π. Επιφανείου Καψαλιώτου.
   Επειδή στο εν λόγω κείμενο αναφέρονταν  δύο φορές το όνομα μου, έστειλα επιστολή απαντήσεως στον «Ο.Τ.», επικαλούμενος όχι την δια του ποινικού και αστικού δικαίου δικαιώματος μου να απαντήσω και της εξ΄ αυτού υποχρέωσης του «Ο.Τ.» να δημοδιεύσει την απάντηση μου, αλλά  επικαλούμενος τη χριστιανική τους ηθική.    Η επιστολή μου σύμφωνα με το νόμο (άρθρα 13,14 του Συντάγματος και άρθρα 37 και 38 του α.ν. 1092/1938) έπρεπε να δημοσιευτεί στο φύλλο της 3 Νοεμβρίου 2017. Δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε. Σύμφωνα με το  άρθρο 37 παρ. 4, σε κάθε περίπτωση αρνήσεως προς καταχώρηση, υποχρεούται ο εκδότης ή διευθυντής –μέσα σε προθεσμία τριών ημερών– να καταθέσει την απάντηση μαζί με τους λόγους για τους οποίους αρνείται την καταχώρηση, στον Ειρηνοδίκη του τόπου εκδόσεως της εφημερίδας.  Η μη αιτιολογημένη άρνηση επανορθώσεως–καταχωρίσεως της απαντήσεως, καθώς και η πλημμελής καταχώρηση (μετά την παρέλευση της προβλεπόμενης από το αρ. 38 §1 προθεσμίας, ή η καταχώριση σε άλλη στήλη από αυτή που ορίζει ο νόμος κλπ) επισύρουν χρηματική ποινή. Δεν προτιμώ κάτι απ' αυτά.

Προτιμώ όμως να πώ:

    «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα. (Ψαλμ. 19).

      (Παραθέτω την μη δημοσιευθείσα απάντηση μου)

Απάντηση του Ιωάννου Ρίζου

στο κείμενο των τριών αγιορειτών

   Το  κείμενο των αγιορειτών —π. Χαρίτωνος Καρυώτη, π. Σάββα Λαυρεώτη και π. Επιφανίου Καψαλιώτη—  που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 20/10/2017, αρ. 2184 του «Ο.Τ», αποτελεί μια μονομερή και υποκειμενική εκτίμηση θεμάτων που σχετίζονται με τον αγώνα κατά της παναιρέσεως και δυστυχώς αποτελεί την συνέχεια μιας κακής πορείας  στον αγώνα της Αποτείχισης. Νομίζω πως και μια «άλλη άποψη», θα βοηθούσε τους αναγνώστες σας να αποκτήσουν μια περισσότερο αντικειμενική εικόνα της τρέχουσας καταστάσεως.

Η αλαζονεία αυτών που νομίζουν ότι είναι  (ή που αυτοανακηρύχτηκαν σε) ηγέτες του αντι-οικουμενιστικού αγώνα, δεν τους επέτρεψε να δουν και να κατανοήσουν τα πράγματα, που επανειλημμένα τους επισημαίναμε ιδιωτικά,  τότε που μας γνώριζαν…, γιατί μετά δήλωσαν ότι δεν μας γνωρίζουν.

    Αυτή η αλαζονεία, τους οδήγησε σε μια σειρά αποτυχιών που έπληξαν τον ιερό αγώνα και που τις εμφανίζουν μάλιστα ως επιτυχίες.

Η πρώτη τους «επιτυχία» λοιπόν ήταν να υπονομεύσουν και να διαλύσουν  την «Σύναξη της Λάρισας» (Οκτ. 2016) που αποσκοπούσε στην, μέσω διαλόγου και έρευνας, επίτευξη κοινής πορείας και ομοφωνίας όλων όσων είχαν αποτειχιστεί πρόσφατα ή στο παρελθόν. Αιτία αυτής της αρνητικής στάσης τους ήταν κυρίως ότι αυτή η σύναξη είχε δομηθεί με συλλογικό πνεύμα (συμμετοχή κληρικών-μοναχών-λαϊκών) κάτι που κατά την εκτίμηση των εν λόγω αγιορειτών, δυσκόλευε την αρχηγική τους αναγνώριση.

Η δεύτερη «επιτυχία» τους ήταν το  ρήγμα που δημιούργησαν με τους Πατέρες Θεόδωρο Ζήση, Νικόλαο Μανώλη και Φώτιο Βεζύνια και, κατ΄ επέκταση, με τα ποίμνια τους. Αιτία αυτού του ρήγματος ήταν η επιπολαιότητα και προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν σοβαρούς ανθρώπους και σοβαρά ζητήματα.

Η τρίτη «επιτυχία» τους ήταν ότι το ψήφισμα της Ημερίδας του Ωραιοκάστρου που τέθηκε στο ηλεκτρονικό σύστημα συλλογής υπογραφών από όλoν των κόσμο (AVAAZ), συνέλεξε περίπου 300 υπογραφές (μέχρι σήμερα). Τη στιγμή που μόνο οι παριστάμενοι στην Ημερίδα ήταν περίπου 1400!

Η τέταρτη και χειρότερη «επιτυχία» τους ήταν ότι θεώρησαν πως το ημερολογιακό σχίσμα του 1924 μπορούσε να ξεπεραστεί με προχειρότητες, άγνοια, ιδιωτικά τηλεφωνήματα, ψέματα  και κουκουλώματα, χωρίς την επιστημονική και θεολογική βάσανο των ιστορικών και εκκλησιολογικών τεκμηρίων. Άρχισαν επιπόλαια να κατευθύνονται και να κατευθύνουν τους νέο-αποτειχισμένους  σε ένα επικίνδυνο συνοικέσιο.

    Αποκορύφωση  της σύγχυσης και  αγνωσίας τους είναι η επιστολή  που δημοσίευσε στο φύλλο 2184 του ο «Ορθόδοξος Τύπος».

        Σε αυτή τους την επιστολή εμφανίζονται ως φυσικοί ηγέτες του αγώνα της Αποτείχισης,  μόνοι αρμόδιοι να καθορίσουν επιτελικά την πορεία της και οι μόνοι που νομιμοποιούνται να διασαφήσουν τα θεολογικά της ζητήματα, εμφανίζοντας εαυτούς «κεκαθαρμένους» που πληρούν τις προϋποθέσεις του θεολογείν(!), ενώ όλοι οι άλλοι έπρεπε να τους δεχθούν ως αναμφισβήτητους αρχηγούς και αναντίρρητα να τους υπακούουν.

    Ποιός, πού και πότε όμως τους έδωσε  το χρίσμα του αρχηγού;

    Ποιός, πού και πότε τους διαβεβαίωσε ότι είναι «κεκαθαρμένοι»;

1.

Στο κείμενο τους κρατούν  περιέργως υπερασπιστική στάση  για το σημερινό Άγιο Όρος που «σιωπά εμφρόνως και διακριτικώς» το οποίο μιλά «όταν και εφόσον χρειάζεται», «ποιμαίνοντας (συμβουλευτικά) παγκοσμίως». Αυτό  μοιάζει πιο πολύ με ανακοίνωση της Ιεράς Επιστασίας και των οικουμενιστικών μοναστηριών παρά με θέση αποτειχισμένων!

   Κι αν η Μοναχική Πολιτεία του Άθωνα έχει τόση σωφροσύνη, σοφή διάκριση και ποιμαντική αξιοπιστία,  τότε γιατί τους  διώκει;

       Πολύ παράξενα μας τα λένε!

     Αν πάλι, στα λεγόμενα τους δεν εννοούν το επίσημο Άγιο Όρος αλλά τους διωκόμενους Μοναχούς, κι εκεί ψευδείς εικόνες παράγουν,  γιατί δεν γνωρίζουμε να τους απέδωσαν τον τίτλο του επιτελάρχη όλοι οι αποτειχισμένοι αγιορείτες Μοναχοί! Συγκεκριμένα, αυτοί που τους  εξουσιοδότησαν  δεν είναι πάνω από πέντε-έξι!

2.

Οι κακεντρεχείς χαρακτηρισμοί τους για τους «θεολόγους του πληκτρολογίου» είναι άλλη μια απόδειξη του τύφου τους.

   Όταν ο ένας εκ των συγγραφέων της εν λόγω επιστολής βρίσκονταν στην Μονή Εσφιγμένου θεωρώντας ότι η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού επι γής ήταν οι Γ.Ο.Χ. Εσφιγμενίτες, κι όταν ο άλλος εκ των συγγραφέων της επιστολής μνημόνευε μέρα και νύχτα Δημήτριο και Βαρθολομαίο στη Σιμωνόπετρα, κι όταν ο τρίτος εκ των συγγραφέων μάλλον ήταν φαντάρος, κάποιοι από τους «θεολόγους του πληκτρολογίου» όπως αλαζονικά γράφουν, πάλευαν  μόνοι τους να κατηχήσουν τον κόσμο για την αίρεση, λοιδορούμενοι και απειλούμενοι. Και αυτούς τώρα, οι εν λόγω τρείς, κακολογούν και διαβάλλουν παρασκηνιακά, ως θεολόγους του πληκτρολογίου, παρότι αυτοί οι τρείς, όταν έστελναν τα κείμενά τους και τις ανακοινώσεις τους μετά χαράς, στηριγμού  και επαίνων τα δημοσίευαν οι…θεολόγοι του πληκτρολογίου.

Σε ότι αφορά το Μέρος Β΄ της επιστολής τους που αναφέρεται στο «παλαιό» ημερολόγιο:

 1.

Αναφέρουν ότι το πρόβλημα είναι ότι η ημερολογιακή καινοτομία διέσπασε την λειτουργική ενότητα της Εκκλησίας.

    Όμως αλίμονο! Δεν έχουν καταλάβει ποιο είναι το πρόβλημα! Και  το ότι δεν το έχουν καταλάβει φαίνεται από το ότι  επέλεξαν να το λύσουν με βάση τον 15^ο Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου και όχι με την Παρακαταθήκη που αφορά την γένεση και επίλυση παρόμοιων ημερολογιακών/εορτολογικών προβλημάτων στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

    Γράφουν: «Η θέση μας είναι ότι ως το 1935 (έτος δημιουργίας της πρώτης συνόδου των Γ.Ο.Χ.) η αποτείχισις των ορθοδόξων πιστών ήταν κανονικώς ορθή και πρέπουσα και εντός του πλαισίου που ορίζει ο 15^ος της Α΄-Β΄.»

       Εδώ είναι η αβλεψία τους.

   Τα χρόνια 1924-1935, δηλαδή πρίν την σύσταση της 1^ης συνόδου των Γ.Ο.Χ. από την οποία θεωρούν ότι αρχίζει το κακό,  οι παλαιοημερολογίτες δεν είχαν κοινό Ποτήριο με τους νεοημερολογίτες, ούτε με τους πιστούς (Κληρικούς και Λαϊκούς), τους ακολουθούντας το Παλαιό Ημερολόγιο των άλλων Πατριαρχείων και τοπικών Εκκλησιών. Όμως δεν τολμούν να ερευνήσουν αν αυτή η διακοπή κοινωνίας των ετών 1924-1935 έχει Αγιοπατερική βάση και νομιμοποίηση γιατί, αν το ερευνήσουν, θα καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα που κατέληξα κι εγώ και θα καταρρεύσουν πολλά μέσα τους και γύρω τους.
     Εδώ είναι το πρόβλημα!

   Πώς αντιδρούσαν λοιπόν οι άγιοι Πατέρες και οι Τοπικές και Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθοδοξίας όταν συνέβαινε να διασπάται η λειτουργική ενότητα ανάμεσα στις τοπικές Εκκλησίες λόγω ημερολογικών/εορτολογικών ασυμφωνιών;

    Απέδειξα με ιστορικά στοιχεία στη μελέτη υπο τον τίτλο «Ού βουλόμεθα ζήν ψευδολογούντες» —διαθέσιμη στο blog «Πατερική Παράδοση» ετικέτα «Ρίζος Ι.»—  και με την βοήθεια του Ιστορικού κ. Α. Τσακίρογλου ότι, ενώ η επίτευξη της λειτουργικής ενότητας ήταν πάντα στόχος της Εκκλησίας, όταν όμως αυτή δεν συνέβαινε, ειδικά από το 326 μ.Χ. έως το 800 μ.Χ., οι άγιοι Πατέρες, οι Τοπικές και Οικουμενικές Σύνοδοι ποτέ δεν νομιμοποίησαν μια διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας και ένα σχίσμα για αυτό τον λόγο. Αντιθέτως συνέχιζαν την εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους και ποτέ δεν έγειραν θέμα  ακοινωνησίας.

Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Κι αν ακόμα σε κάποιο θέμα θα έκανε λάθος η Εκκλησία [όπως στην ημερολογιακή μεταβολή] δεν μπορεί να συγκριθεί ο αγώνας για την ακρίβεια γύρω από ημερομηνίες με το έγκλημα που λέγεται διαίρεση και σχίσμα στην εκκλησία».

    «Εί και εσφάλλετο η Εκκλησία, ού τοσούτον κατόρθωμα από της των χρόνων της ακριβείας ήν, όσον το έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσματος τούτου» (Ε.Π.Ε 34.188).

    Αυτό συνέβη (παρά την μονομερή αλλαγή) και το 1924. Τα άλλα ορθόδοξα Πατριαρχεία κι οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, παρά την αλλαγή, κοινωνούσαν, όχι με τους Ζηλωτές του ημερολογίου, μετά των οποίων είχαν το ίδιο ημερολόγιο, αλλά μετά των νεοημερολογιτών! Αυτοί όμως αντί να δούν αυτό που τους δείχνουμε, κάνουν έναν δόλιο αποπροσανατολιστικό ελιγμό και,  κατηγορούν τις τότε Εκκλησίες αναδρομικά και  ετεροχρονισμένα ως Οικουμενιστικές. Όμως τότε (και οι τότε Ζηλωτές του ημερολογιακού ζητήματος) δεν είχαν ιδέα από οικουμενισμό. Ο αναλφαβητισμός εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα άγγιζε το 80%, με το υπόλοιπο σχεδόν ποσοστό να αφορά αυτούς που είχαν τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Τους τότε λίγους εγγράμματους «ευσεβείς» όμως, ούτε η πρωτοεμφανιζόμενη «θεωρία των αναδενδράδων» —δηλ. της «θεωρίας των κλάδων» της εγκυκλίου του 1907 του Ιωακείμ Γ΄— τους ενόχλησε, ούτε την εγκύκλιο του 1920 γνώριζαν, όπως ομολόγησε ο  π. Θεοδώρητος Μαύρος. Το Σχίσμα λοιπόν έγινε μόνο χάριν της μεταβολής του «αγίου» Ιουλιανού ημερολογίου και της εορτολογικής αταξίας που επέφερε αυτή.

   Το Σχίσμα έγινε γιατί  πιστέψαν ότι το εορτολόγιο, με τον ημερολογιακό του δεσμό, είναι μια αιώνια «ιερά παράδοση» η μεταβολή της οποίας επιφέρει την Κόλαση.

   Τις δε περι οικουμενισμού αιτιάσεις τις βρήκαν πολλά χρόνια αργότερα και φυσικά  τις χρησιμοποιήσαν για να επικαλύψουν και να κλείσουν τρύπες του παρελθόντος, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα του τότε Σχίσματος.

Αυτό και μονο το άρθρο του "Ορθόδοξου Τύπου" αρκούσε...!

  Αὐτὸ καὶ μόνο τὸ ἄρθρο τοῦ "Ὀρθόδοξου Τύπου" ἀρκοῦσε γιὰ νὰ πείσει τοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ παύσουν τοὺς Διαλόγους καὶ κάθε εἴδους "ἀγαπητικὲς σχέσεις" μετὰ τῶν ἑτεροδόξων Πανθρησκειαστῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ στόμα τοῦ Πάπα δέχονται ἕνα «ΚΟΙΝΟΝ Ελεήμονα Θεόν χριστιανών και μουσουλμάνων»!

  Αὐτὸ καὶ μόνο τὸ ἄρθρο τοῦ "Ὀρθόδοξου Τύπου" (ἐκφραστῆ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν Ποιμένων) ἀρκοῦσε γιὰ νὰ πείσει τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς στὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο συνεχίζουν νὰ «συνεργάζονται» ἀγαπητικὰ μὲ τοὺς Παπικούς, ποὺ προωθοῦν τὴν Πανθρησκεία, ἀλλὰ καὶ ἐντείνουν τὶς προσπάθειές τους πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση.

    Ὅμως,  οὔτε οἱ πρῶτοι,  οὔτε οἱ δεύτεροι  πείθονται.

    Λυπούμαστε γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας.

__________________________________________________________________________________________ 

 Το διπλούν παίγνιον του πρώτου εξ Αμερικής Ποντίφικος

Ορθόδοξος Τύπος

Ο Αργεντινός κ. Φραγκίσκος είναι ο πρώτος πάπας που προήλθεν από την Αμερικήν. Ως άλλος διπλούς πράκτωρ η διεθνής διπλωμάτης ο εξ άκρας δύσεως ορμώμενος πάπας απλώνει παραλλήλως γεφύρας προς τους δύο πόλους της Ανατολής: την Ορθοδοξίαν και το Ισλάμ.

Συμπόρευσις με το Ισλάμ

Δεν έχει παρέλθει πολύς καιρός από την ημέραν που ο κ. Φραγκίσκος έλαβε μαζί του από την Λέσβον μόνον μουσουλμάνους. Προ ολίγων ημερών είχε θερμόν εναγκαλισμόν με τον προσκεκλημένον του ιμάμην του Καΐρου. Τώρα, νέον ανακοινωθέν του Βατικανού κάνει λόγον δια τον κοινόν Ελεήμονα Θεόν χριστιανών και μουσουλμάνων! Συμφώνως προς την ηλεκτρονικήν εφημερίδα vatican insider της 17ης Ιουνίου 2016:
«Το Ποντιφικό Συμβούλιο για τον Διαθρησκευτικό διάλογο απεύθυνε αυτά τα λόγια στους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο στο ετήσιο μήνυμά του για το μήνα του Ραμαζανιού και το τέλος της Id al-Fitr γιορτής. “Εμείς, οι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, καλούμαστε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό, για να μιμηθούμε τον Θεό. Αυτός, ο Ελεήμων, μας ζητά να είμαστε φιλεύσπλαγχνοι και συμπονετικοί προς τους άλλους, ειδικά σε εκείνους που ευρίσκονται σε κάθε είδους ανάγκη. 

Έτσι, επίσης μας καλεί να είμαστε συγχωρετικοί ο ένας προς τον άλλο». Το κείμενο δημοσιεύθηκε επίσης στα αραβικά και υπογράφεται από τον πρόεδρο, Καρδινάλιο Jean-Louis Tauran και τον γραμματέα, Mgr. Miguel Angel Ayuso Guixot… «Είναι μία πηγή μεγάλης ελπίδας, όταν βιώνουμε η ακούμε μουσουλμάνους και χριστιανούς που ενώνουν τα χέρια, για να βοηθήσουν τους ενδεείς. Όταν ενώνουμε τα χέρια, λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μία σημαντική εντολή στις θρησκείες μας και δείχνουμε το έλεος του Θεού, προσφέροντας έτσι μία πιο αξιόπιστη μαρτυρία, ατομικά και συλλογικά, για τις πεποιθήσεις μας. Είθε ο Ελεήμων και Παντοδύναμος Θεός να μας βοηθήσει να περπατούμε κατά μήκος της διαδρομής της καλοσύνης και της συμπόνιας!». Το κείμενον αναφέρεται επίσης σε «ένα θέμα που είναι κοντά ομοίως στις καρδιές των μουσουλμάνων και χριστιανών, το έλεος. Γνωρίζουμε ότι ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ πιστεύουν σε έναν φιλεύσπλαγχνο Θεό, ο οποίος δείχνει έλεος και συμπόνια προς όλα τα πλάσματά του, ιδίως στην οικογένεια».

Συμπόρευσις με τους Ορθοδόξους

Αφ’ ετέρου ο κ. Φραγκίσκος αποκαλεί αδελφούς του τους Ορθοδόξους και προτρέπει εις συμπροσ­ευχήν δια τον φωτισμόν όσων μετέχουν εις την Σύνοδον της Κρήτης. Ως επληροφορήθημεν από το News.vatican της 19ης Ιουνίου 2016:

«Ομιλών προς χιλιάδες προσ­κυνητές και επισκέπτες συγκεντρωμένους στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, ο πάπας Φραγκίσκος σημείωσε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αυτήν την Κυριακή σηματοδοτεί την ιεροπρέπεια της Πεντηκοστής. «Ας ενωθούμε στην προσευχή με τους Ορθόδοξους αδελφούς μας», είπε , καλώντας το Άγιο Πνεύμα να καταπέμψει «τα χαρίσματά του στους Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους και Επισκόπους που συγκεντρώθηκαν στη Σύνοδο».

Εμπαιγμός των Ορθοδόξων

Δυστυχώς, πολλοί πίπτουν θύματα αυτής της τακτικής, ως και ο Σεβ. Παροναξίας κ. Καλλίνικος, ο οποί­ος διατηρών καλάς σχέσεις με τον Παπικόν Αρχιεπίσκοπον Νάξου λησμονεί ότι εγκρίνει και την Ουνίαν της Ελλάδος. Η παπική ιεραρχία της Ελλάδος συνεδρίασεν από την 19 Μαΐου έως και την 26 Μαΐου εις την Τήνον και συμφώνως προς επίσημον δελτίον τύπου της 23ης Μαΐου 2016:

«Την Κυριακή το πρωί με την παρουσία της τοπικής ενοριακής κοινότητας και των Αρχών της Νάξου τελέστηκε πολυαρχιερατικό συλλείτουργο, στο οποίο προΐστατο ο Αρχιεπίσκοπος π. Νικόλαος και συλλειτούργησαν μαζί του όλα τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος όπως επίσης και ο π. Μανώλης Ρεμούνδος, πρώην εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού, ο π. Γεώργιος Παλαμάρης, σημερινός εφημέριος και ο π. Αθανάσιος Αρμάος της Ελληνικής καθολικής Εξαρχίας (και ο Ουνίτης Έξαρχος κ. Εμμανουήλ Νιν). Λόγω ποιμαντικών υποχρεώσεών του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παροναξίας κ. Καλλίνικος δεν μπόρεσε να παραστεί στη θεία Λειτουργία και με μία φιλικότατη επιστολή προς τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπό μας εξήγησε τους λόγους της απουσίας του και εξέφρασε τη λύπη και τις θερμές ευχές προς όλα τα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Επάξια όμως τον εκπροσώπησαν ο ιερέας π. Νεκτάριος και ο Ιεροδιάκονος κ. Δημοσθένης…

Μετά τη Θεία Λειτουργία ο Αρχιεπίσκοπος ευχαρίστησε τον εφημέριο, διότι χάρη σ’ αυτόν όλα ήταν έτοιμα και εξελίχτηκαν σύμφωνα με το προβλεπόμενο πρόγραμμα αλλά και με τάξη και επιτυχία. Στη συνέχεια η ενοριακή κοινότητα προσ­έφερε κέρασμα στο Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο και ο εφημέριος του Ναού εκ μέρους όλης της ενοριακής κοινότητας υποδέχτηκε τον Αρχιεπίσκοπο και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου και τους πρόσφερε ένα δώρο από τα ειδικά προϊόντα του νησιού. Χαιρετισμό επίσης απεύθυνε εκ μέρους του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη κ. Καλλινίκου ο ιερέας της Μητροπόλεως π. Νεκτάριος και πρόσφερε στους Ιεράρχες δώρα εκ μέρους του Μητροπολίτη».

Πότε επιτέλους θα κατανοήσωμεν ότι το Βατικανόν ενδιαφέρεται μόνον δια τα διεθνή συμφέροντά του; Ας μνημονεύσωμεν μόνον ότι εις τον ενθρονιστήριον λόγον του ο Ουνίτης Έξαρχος είχεν αναφέρει ότι το επισκοπικόν του πρόγραμμα είναι, συμφώνως προς την εφημερίδα «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» της 16ης Μαΐου 2016, και: «η Ουκρανική κοινότητα και η Χαλδαϊκή κοινότητα, για τις οποίες αυτή η Εκκλησία, η Καθολική Εξαρχία έγινε όχι μόνο ένα λιμάνι, αλλά ένα οικογενειακό σπίτι, όπου ζείτε τη χριστιανική σας πίστη».

Εν κατακλείδι υποθάλπoμεν εις τας Αθήνας το «μακρύ χέρι» του εξ αμερικής πάπα, ο οποίος θίγει με το Ισλάμ και την ουνίαν την Εκκλησίαν της Ελλάδος και την Εκκλησίαν της Ρωσίας. Κατά τ΄ άλλα ο Πατριάρχης Κων/πόλεως κατά την έναρξιν της Συνόδου της Κρήτης ευχαρίστησε τον πάπαν δια την προσευχήν του, προχωρεί εις την σύσφιγξιν των σχέσεων με αυτόν δια του κειμένου των διαχριστιανικών σχέσεων και ο Μακαριώτατος και οι Ιεράρχαι μένουν αδρανείς…

Πηγή

Εβδομάδα Ορθοδoξίας, "Μεγαλοσχήμονες κληρικοί" κηρύσσουν κακοδοξίες!

Μεγαλοσχήμονες κληρικοὶ καὶ θεολόγοι κηρύσσουν, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», καταφανῶς κακόδοξη ἐκκλησιολογία.

 Πηγή: "Ἀκτίνες"

Κυριακὴ  τῆς  Ὀρθοδοξίας

  Η ΠΡΩΤΗ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ εἶναι ἀφιερωμένη στὴν θριαμβευτικὴ ὁριστικὴ ἀναστήλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, μετὰ τὸ πέρας τῆς φοβερῆς εἰκονομαχικῆς περιόδου (726-842).

Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν νὰ ἑορτάζεται αὐτὴ τὴν ἡμέρα ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὄχι μόνον ἐπειδὴ συμπίπτει χρονικὰ μὲ τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἀναστηλώσεως τῶν Εἰκόνων ἀπὸ τὴν Αὐγούστα ἁγία Θεοδώρα (19-2-842), ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν πώς, ὁ ὅποιος πνευματικός μας ἀγώνας, αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο, θὰ πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη μας, ὅπως τὴ διατηρεῖ στοὺς αἰῶνες ἀνόθευτη ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

     Νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν ὅτι ψυχοσωματικὸ ἀγώνα κάνουν καὶ ὀπαδοὶ ἄλλων πίστεων καὶ θρησκειῶν, ἴσως καὶ πιὸ αὐστηρό, ἀλλὰ ἀπόλυτα ἀνώφελο, διότι ἀπὸ τὶς ἀλλότριες πίστεις λείπει ἡ Θεία Χάρις, ἡ ὁποία ἀξιοποιεῖ τὴν προσπάθειά μας καὶ τὴ μεταστοιχειώνει σὲ ἁγιασμό, κάθαρση, φωτισμό, σωτηρία καὶ θέωση. Ἰδιαιτέρως μᾶς ὑπενθυμίζει στοὺς σύγχρονους δύστηνους χρόνους τὴν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὅταν μεγαλοσχήμονες κληρικοὶ καὶ θεολόγοι κηρύσσουν, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», καταφανῶς κακόδοξη ἐκκλησιολογία.

  Ὅταν ὁμιλοῦν γιὰ «διηρημένη Ἐκκλησία» καὶ ἀποκαλοῦν τὶς αἱρέσεις ὡς «Ἐκκλησίες» καὶ τοὺς αἱρεσιάρχες ὡς κανονικοὺς ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, τελώντας ἀνίερες συμπροσευχὲς μαζί τους! Ὅταν τέλος, «βλέπουν» σωτηρία καὶ στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου, θεωρώντας τες ὡς «διαφορετικοὺς δρόμους πρὸς τὸ Θεό», συμπροσευχόμενοι μὲ τοὺς ἡγέτες τους καὶ ἀνταλλάσσοντες δῶρα μεταξύ τους!

Εἴθε ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς φωτίζει ὅλους μας, αὐτὴ τὴν ἁγία ἡμέρα καὶ πάντοτε, νὰ μένουμε ἑδραῖοι στὴν σώζουσα ὀρθόδοξη πίστη μας!

Πηγή: «Ὀρθόδοξος Τύπος», 27/02/2015

Σχόλιο:

Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς δέχονται ὅτι κηρύτεται αἵρεση «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» καὶ μᾶς ἐπισημαίνουν καὶ τὶς συγκεκριμένες αἱρέσεις! Ταυτόχρονα, ὅμως, μᾶς λένε ὅτι δὲν εἶναι κακὸ νὰ κοινωνοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικούς!!! Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μὲ ὅσα λέγουν, καταλύουν τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ μᾶς προτρέπουν νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς καὶ οἱ ὁποῖοι, ἐπίσης, μᾶς λέγουν ὅτι ἡ κοινωνία μας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μᾶς κάνει ἀκοινώνητους;

Ἀκόμα, συγκαταβατικῶς ‒ἐν τῇ σοφιστείᾳ τους‒ μᾶς κάνουν τὴν χάρη νὰ δεχτοῦν ὅτι σκοπὸς τῆς ἀποτείχισης εἶναι μόνο ἡ καταγγελία στὴν Σύνοδο τοῦ κακοδόξου Ἐπισκόπου, ὥστε οἱ συνεπίσκοποί του νὰ τὸν παραπέμψουν σὲ συνοδικὸ δικαστήριο!

Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι:

Τότε, καὶ ἐφ’ ὅσον εἶναι ὀφθαλμοφανὲς ὅτι ἡ Παναίρεση καλπάζει, «γιατί δέν ἀποτειχίζονται οἱ Ἀντιοικουμενιστές εἰς τρόπον ὥστε νά ἐπισπευθῆ ἡ διαδικασία τῆς καταγγελίας τῶν αἱρετικῶν ποιμένων γιά παραπομπή στό Συνοδικό Δικαστήριο;»!!!