Επιτέλους, ας τοποθετηθούν απέναντι στους αιρετικούς Οικουμενιστές

Ὅταν πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως, κ. Ἄνδραλη, ποὺ μάλιστα θίγονται ἐν καιρῷ αἱρέσεως, ἔχουμε ὑποχρέωση καὶ νὰ δημοσιεύσουμε τὸ ἄρθρο σας (ὅπως κάναμε), καὶ νὰ ἀπαντήσουμε σ’ αὐτό, ἔχοντας ὡς ὁδηγούς μας τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ἔχουμε, βέβαια, συνείδηση ὅτι ἡ χρήση κειμένων τῶν Πατέρων, δὲν καθιστᾶ τὴν ἀπάντηση –ἐκείνων ποὺ τὰ χρησιμοποιεῖ– Ὀρθόδοξη, ἀφοῦ μπορεῖ νὰ ἐπιλέξει ἀπὸ τὰ κείμενά τους ὅ,τι εὐοδώνει τὶς θέσεις του, καὶ ἔτσι νὰ τοὺς παρερμηνεύσει καὶ νὰ κακοποιήσει τὴ διδασκαλία τους. Ἡ προσπάθειά μας, ὅμως, εἶναι νὰ παραθέσουμε ὄχι μόνο τὸ γράμμα, ἀλλὰ καὶ τὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων.

Νὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὰ μικρὰ καὶ ἀνώδυνα:

Απάντηση κ. ΑΝΔΡΑΛΗ περί Αποτειχίσεως

Εξαιτίας της εκτενούς απαντήσεως του κ. Σημάτη στα σχόλιά μου, αναγκάζομαι να απαντήσω κι εγώ με εκτενές κείμενο, ευχόμενος να το δημοσιεύσετε στα ιστολόγιά σας.

Σε αυτή την κίνηση προβαίνω, όχι γιατί είμαι κάποιος ειδικός, αλλά αφ’ ενός επειδή μου τέθηκαν κάποια ερωτήματα και αφ’ ετέρου επειδή αφέθησαν κάποια υπονοούμενα περί επαγγελματικής συνεργασίας με τον Σεβασμιώτατο Πειραιώς, τον οποίο δεν γνωρίζω προσωπικά. Οι παρακάτω σκέψεις δεν εκφράζουν κανέναν άλλο πέρα από τον γράφοντα.

Πρώτα από όλα, θέλω να ζητήσω συγνώμη για τον όντως βαρύ χαρακτηρισμό του «αιρετικού». Αφού κ. Σημάτη μου εξηγήσατε ότι δεν θεωρείτε αποκομμένους από την Εκκλησία τους μη αποτειχισθέντες, ανακαλώ την κατηγορία αυτή και ομολογώ την παρεξήγησή μου. Ελπίζω πως και