«Ο 15ος Κανόνας της Α – Β Συνόδου» και η "Δυνητική" θεωρία

Στη διδασκαλία του Οσίου Θεολήπτου Φιλαδελφείας, του Ομολογητού

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

Στα «ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ» του οσίου Θεολήπτου, Επισκόπου Φιλαδελφείας, διαβάζουμε: «Παράδεισος εστίν, ως ειρήκαμεν έμπροσθεν, η εκκλησία του Θεού, ξύλα δε οι ορθόδοξοι ποιμένες, οι εν τη εκκλησία του Θεού παρά ορθοδόξων αρχιερέων χειροτονούμενοι και εν ταις λαχούσαις εκκλησίαις πεμπόμενοι και τιθέμενοι επί τω διδάσκειν και καταρτίζειν πάντα Χριστιανόν, καρπός δε τούτων εστίν η ορθότης των δογμάτων, το κρατύνειν το ευσεβές φρόνημα, η των εντολών του Χριστού διδασκαλία και το σπουδάζειν, συμβιβάζειν και ενούν τα μέλη του Χριστού, ήγουν τους πιστούς, εις εν σώμα της Εκκλησίας» (Σελ. 311).

Η Εκκλησία δηλ. δεν είναι απλά μία συγκεκριμένη συνάθροιση πιστών. Αποτελεί την συνέχεια του απολυτρωτικού έργου του Θεανθρώπου Χριστού ή, κατά πατερική έκφραση, είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Η πνευματική ανακαίνιση του πιστού στηρίζεται, όπως γράφει ο Όσιος Θεόληπτος, στην ορθότητα των δογμάτων, στην τήρηση των εντολών του Χριστού, στην ενδυνάμωση του ευσεβούς φρονήματος. Όλα τα ανωτέρω, αρρήτως ενωμένα, ενώνουν τους πιστούς, τα μέλη της Εκκλησίας, στο σώμα της Εκκλησίας.

Το Ομολογιακό κείμενο των επί Βέκκου Αγιορειτών και οι αν-ομολόγητες «οικονομίες» των «αντι-Οικουμενιστών»!

Τοῦ Σημάτη Παναγιώτη 

Τὴν Ἐπιστολὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Παλαιολόγο γνωρίζουν πολὺ καλὰ οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστές». Ἡ Ἐπιστολὴ αὐτὴ εἶναι ἕνα κείμενο ὁμολογιακό, ἀπὸ πραγματικοὺς Ὁμολογητὲς Πατέρες, ὄχι μόνο στὰ λόγια καὶ στὶς διακηρύξεις, ἀλλὰ καὶ στὶς πράξεις, κάτι ποὺ δυστυχῶς δὲν συμβαίνει μὲ τοὺς σύγχρονους «ἀντι-Οἰκουμενιστές». Καὶ ἐννοοῦμε ἐκείνους οἱ ὁποῖοι, ἐπικαλοῦνται τὰ λόγια τῶν Ὁμολογητῶν Πατέρων τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ μὲ τὶς πράξεις τους τὰ ἀθετοῦν· καὶ τὸ κυριότερο (γιατὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει πρωτίστως), ὄχι μόνο τὰ ἀθετοῦν, ἀλλὰ διδάσκουν αὐτὴ τὴν ἀθέτηση καὶ στὸ Λαὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐσιαστικὰ ἐπιχειροῦν τὴν δικαίωση αὐτῆς τῆς διαστροφῆς τῆς ἁγιοπατερικῆς μας Παραδόσεως ποὺ αὐτοὶ διαπράττουν καὶ τὴν θεσμοθέτησή της ὡς τῆς κανονικῆς ὁδοῦ, ὡς τῆς «βασιλικῆς» ὁδοῦ στάσεως καὶ ἀντιδράσεως κατὰ τῶν Αἱρετικῶν, ὅπως ἔχουν ἰσχυριστεῖ!

Παραθέτουμε ὁλόκληρη τὴν Ἐπιστολὴ τῶν Ἁγιορειτῶν ἐπὶ Βέκκου Πατέρων, ἀφοῦ πρῶτα εἰσαγωγικά, σχολιάσουμε κάποια σημεῖα της, κι ἴσως κάποιοι παρακινηθοῦν νὰ τὴν ξαναδοῦν μὲ ἄλλο μάτι, ἴσως κάποιοι πιστοί, δεμένοι στὸ ἅρμα βαρέων ὀνομάτων, συνειδητοποιήσουν ποιά εἶναι ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία καὶ Παράδοση στὸ θέμα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. 

Ἡ Ἐπιστολὴ αὐτή (ὅπως δηλώνεται ἀπὸ τὸν τίτλο της) ἀπευθύνεται

Νέα κυβίστηση των “αντι-Οἰκουμενιστών”:

«Ευχαριστήριον» πρὸς ψευδαδέλφους

    Λυπούμαστε βαθύτατα γιὰ τὴν Ἱ. Μονὴ Μηλοχωρίου καὶ τὸν Ἡγούμενό της, γιατὶ ἡ μία πτώση τους διαδέχεται τὴν ἄλλη· γιατὶ στὰ ἀκαταμάχητα ἁγιοπατερικὰ ἐπιχειρήματα ποὺ παραθέσαμε σὲ πολλὲς ἀναρτήσεις μας, ποὺ κονιορτοποιοῦν τὶς διαστρεβλωτικὲς τῶν Ἁγίων Πατέρων διδασκαλίες τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, π. Νικόλαου Μανώλη, π. Σεραφεὶμ Ζήση καὶ π. Μάξιμου Καραβᾶ, οἱ Πατέρες αὐτοὶ

ἀπάντησαν ἀποπροσανατολιστικὰ καὶ παραπλανητικά, ἐξαπατητικά -στὴν οὐσία ψευδόμενοι.

    Θὰ σχολιάσουμε τὴν ἀπάντησή τους· ἐδῶ τώρα θέλουμε μόνο νὰ παρουσιάσουμε τὴν φανερὴ καὶ ἀνεπίτρεπτη ἐξαπάτηση τῶν πιστῶν ποὺ διαπράττει ὁ π. Μάξιμος, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ τὸν π. Νικόλαο Μανώλη· γι’ αὐτὸ ἐξίσου εὐθύνη ἔχουν καὶ οἱ παρασύμβουλοί τους.

   Ὁ π. Μάξιμος, λοιπόν, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἐνοχληθέντες ποὺ σχολιάσαμε ὅτι, μὲ τὸ «Επιστολή ειρήνευσης» (συμβιβασμὸ μὲ τὴν Παναίρεση) ποὺ ἔστειλαν στὸν Ἐπίσκοπό τους «διαστρέφουν ΟΛΟΚΛΗΡΗ τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, δηλαδὴ τὴν πράξη καὶ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, υἱοθετώντας τὴν ἀντιπατερική-μεταπατερικὴ στάση τῆς ὁμάδος τῶν π. Θεοδώρου Ζήση καὶ Ν. Μανώλη!», ἢ διότι σχολιάσαμε τὴν «κυβίστησή τους», ποὺ συνίσταται στὸ νὰ λέγουν ἄλλα -γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀποτείχιση τους- καὶ ἔπειτα νὰ λέγουν ἄλλα γιὰ νὰ τὴν παραβοῦν καὶ νὰ τὴν ἀκυρώσουν, γράφει στὴν νέα του Ἀνακοίνωση- «Ευχαριστήριον...»:

   π. Μάξιμος: «Ἀλλά ἐάν ὁ 15ος Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἦτο ὑποχρεωτικός, ἔπρεπε νά λέγη ὅτι «πάντες οἱ ὑπό τῶν αἱρετικῶν προϊσταμένων κληρικοί ὀφείλουν νά ἀποτειχιστοῦν, ἄλλως θά θεωροῦνται καί αὐτοί οἱ αἱρετικοί».

     Αὐτὸ τώρα, τί εἶναι, π. Μάξιμε; Δεκαετίες συζητεῖται τὸ ἂν ὁ ΙΕ΄ Κανόνας εἶναι ὑποχρεωτικὸς ἢ δυνητικός καὶ ἔχουν γραφεῖ ἑκατοντάδες σελίδες γιὰ τὸ θέμα κι ἔχει καταδειχθεῖ ὅτι, ὄχι μόνον ὅλοι οἱ Κανόνες (ὡς ἐκκλησιαστικοὶ νόμοι) εἶναι ὑποχρεωτικοί (ἄρα καὶ ὁ ΙΕ΄), ἀλλὰ καὶ ὅτι ΟΛΗ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας διδάσκει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Ὅταν προχωρήσατε στήν ...καθυστερημένη Ἀποτείχιση, πάτερ, προχωρήσατε χωρὶς νὰ μελετήσετε τοὺς Ἁγίους Πατέρες; Στὰ «κουτουρού»; Ἐμεῖς πιστεύουμε πὼς τοὺς μελετήσατε, ἀσχέτως, ἂν γιὰ λόγους σκοπιμότητος τώρα δείχνετε ὅτι τότε προχωρήσατε στὰ «κουτουρού»; Γράφατε τότε:

    «Η Ιερά μας Μονή, προκειμένου να εφαρμόσει  τον  υποχρεωτικό  15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, έλαβε υπόψη της τα εξής δεδομένα: ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου …υποχρεώνει τους κληρικούς να παύσουν το μνημόσυνό του... Τούτο έπραξε η Ιερά μας Μονή Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, παύοντας το μνημόσυνό του και μη αναγνωρίζοντας ως ορθόδοξο Μητροπολίτη Φλωρίνης τον κ. Θεόκλητο (ἐδῶ).

    Τώρα, λοιπόν, μετὰ ἀπὸ χρόνια «ἀνακαλύψατε» ὅτι δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὸς ὁ κανόνας καὶ δὲν εἶναι αἱρετικὸς ὁ Ἐπίσκοπος; Πάλι στὰ «κουτουρού»; Γιατὶ δὲν εἴδαμε ἐπιχειρήματα στὴν Ἀνακοίνωσή σας, ἐκτὸς ἀπὸ μία ἀναφορὰ σὲ τελείως …ἄσχετη φράση τοῦ ἁγίου Νικοδήμου!

     Θὰ ἐπανέλθουμε ὅμως γιὰ τὸν σχολιασμὸ τῆς ἀπαντήσεώς σας.

   Ἐδῶ νὰ ἐπισημάνουμε τὸ «περίεργο» γεγονός, ἢ μᾶλλον ἐνδεικτικὸ τῆς ἐπιπολαιότητος, τῆς προχειρότητας, τῆς ἐλλείψεως ἐπιχειρημάτων, τῆς χαρᾶς ὅτι ἡ ὁμάδα Ζήση κατάφερε νὰ πείσει τὸν π. Μάξιμο καὶ νὰ τὸν παρασύρει στὰ μεταπατερικὰ παιχνίδια του, ποὺ μόνο τοὺς Οἰκουμενιστὲς ὠφελοῦν κ.λπ.
      Ἡ «Κατάνυξις» λοιπόν, ποὺ ὄχι μόνο ἀνέβασε τὴν Ἀνακοίνωση τοῦ π. Μάξιμου, ἀλλὰ καὶ ὑπῆρξε καὶ σχόλιο τοῦ π. Νικολάου Μανώλη, ὁ ὁποῖος ἀνήγγειλε περιχαρής:

«π.Νικόλαος Μανώλης

     Μαζί σου πάτερ Μάξιμε, θα τους περιλάβω και γω με τη σειρά μου σε προσεχή Ομιλία μου. Ούτε που κατανοούν ότι με τη συμπεριφορά τους προσβάλουν τους αγίους που ευλογούσαν την οικονομία για το ποίμνιό τους... Η ημιμάθειά τους δυστυχώς τους οδηγεί στην απόλυτη πλάνη»!

     Ἡ «Κατάνυξις» λοιπόν, ποὺ ἀνέβασε τὸ «Ευχαριστήριον...» τοῦ π. Μάξιμου, μαζὶ μὲ 11 σχόλια,  μετὰ ἀπὸ κάποιες ὧρες … «κατέβασε»  τὴν σχετικὴ ἀνάρτηση!!!  Γιατί ἄραγε;

    Κάποιος φαίνεται παρενέβη, ἀφοῦ κατάλαβε ὅτι αὐτὸ τὸ «Ευχαριστήριον...» εἶναι μιὰ ἀκόμα «γκάφα»! Ὅτι ψευδάδελφοι δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ παρουσιάζουν τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ τὴν διαστρέφουν, τὴν καταργοῦν καὶ δὲν καταλαβαίνουν ὅτι οἱ Ἅγιοι

      οὐδέποτε «εὐλογοῦσαν» οἰκονομία ποὺ διευκόλυνε τὰ σχέδια τῶν «Οἰκουμενιστῶν»!

    Παρουσιάζουμε τὸ «Ευχαριστήριον...» τοῦ π. Μάξιμου καὶ τὰ σχόλια, παρότι γνωρίζουμε ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές –καὶ ὅσοι συνεργάζονται μαζί τους– θὰ βροῦν μιὰ ἀκόμα εὐκαιρία νὰ μιλήσουν γιὰ διάσπαση ἀνάμεσα στοὺς ἀποτειχισμένους. Φροντίδα μας εἶναι νὰ μὴν ὑπάρξει διάσπαση μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Φροντίδα μας εἶναι νὰ παρουσιάζουμε τὴν διδασκαλία τους αὐτή, παρὰ τὶς ποικίλες κατηγορίες καὶ τὰ χτυπήματα κάτω ἀπὸ τὴ μέση, ὥστε νὰ τὴν γνωρίζουν ὅσοι πιστοὶ ἀγρυπνοῦν καὶ νὰ μὴν ἐπικρατήσουν οἱ κακόδοξες τακτικὲς τῶν «οἰκονομιστῶν», ὅπως τοὺς ἀποκάλεσε συλλειτουργός τους! Φροντίδα μας εἶναι νὰ μὴν ἐπικρατήσει αὐτὴ ἡ κακόδοξη τακτικὴ τῆς «ἄχρι καιροῦ» οἰκονομίας, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι μιὰ ἄτυπη «συμφωνία»-συνεργασία Οἰκουμενιστῶν καὶ “ἀντι-Οἰκουμενιστῶν”, πίστωση χρόνου ἕως ὅτου οἱ αἱρετικοὶ καταφέρουν νὰ ἐπικρατήσουν καὶ νὰ ἐπιβάλουν τὴν Παναίρεση.

Σημάτης Παναγιώτης

Ἡ δημοσίευση τοῦ π. Μάξιμου Καραβᾶ στὴν «Κατάνυξη»:

«ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ Ή ΔΥΝΗΤΙΚΟΣ Ο 15ος ΚΑΝΟΝΑΣ;»

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Τις καθοδηγητικές αρχές περί «Δυνητικότητας» του 15^ου Κανόνα της Α–Β Συνόδου τις πρωτοείδαμε –ανακαλύψαμε με ευκρίνεια στην μετάφραση του π. Γερασίμου Μενάγια (Αγιορείτου μοναχού) στο κείμενο– ερμηνεία του Βαλσαμώνος, ο οποίος μοναχός αυθαίρετα και ίσως σκόπιμα οροθέτησε την πνευματική φιλοσοφία του Κανόνα με ίδιες προσθήκες. Επεξηγών τον εαυτό του (και όχι τον Βαλσαμώνα) ο π. Γεράσιμος γράφει: «Το “εάν εαυτόν αποτειχίση, ήγουν χωρίση από της κοινωνίας του πρώτου αυτού” σημαίνει την προαίρεσιν ήτοι εάν θελήση, και ουχί επιβολήν εκκοπής του μνημοσύνου» (τα υπογραμμισμένα είναι του π. Γερασίμου) και συνεχίζει ότι: «ο μνημονεύων μέχρις εκδόσεως Συνοδικής αποφάσεως εν τάξει είναι».

Όταν αναφέρουμε αρνητική – αντιθετική στάση στην «Δυνητική Ερμηνεία» του π. Γερασίμου ή του π. Επιφανίου, δεν απορρίπτουμε–αμφισβητούμε τις ασκητικές τους εμπειρίες ή την ορθόδοξη πίστη τους, όπως καταλαβαίνουν(;) μερικοί (π.χ. Π. Τελεβάντος, Ελένη Λωρίτου και άλλοι).

Αρνούμεθα την συμφιλίωση της θεωρίας τους με την πραγματικότητα της Ορθοδοξίας. Ας θέσουμε το ζήτημα με άλλο τρόπο: Παραδεχόμαστε την ηθική αρετή τους αλλά παίρνουμε πνευματική–επιστημονική θέση στην ερμηνεία τους. Να υπογραμμίσουμε, ότι δεν είναι αλάθητοι. Ο πνευματικός ατομικός εμπειρισμός τους δεν συμπίπτει αντικειμενικά και καθολικά με την σύνολη διαχρονική Ορθοδοξία.

Ο Π. Τελεβάντος νομίζει, ότι έχω αμυδρές εικόνες στη σκέψη–συνείδηση για π. Επιφάνιο και π. Αυγουστίνο. Όταν ο π. Αυγουστίνος διέκοψε το μνημόσυνο του αιρετικού Πατριάρχη Αθηναγόρα ήμουν 19 ετών. Ισχυρίζεται, ακόμη, ότι ο π. Αυγουστίνος δεν «πετροβόλησε» τον π. Επιφάνιο (όπως εγώ).

Να υπογραμμίσω, χαρακτηριστικά γεγονότα της εποχής εκείνης.

Ο π. Επιφάνιος, που όλα τα θεωρούσε «ανοήτους ζηλωτισμούς» το 1969 με τρεις (3) πολυγραφημένες επιστολές του (Σελίδες 60) ήθελε να σταματήσει κάθε μελετώμενη αντίδραση στο Άγιο Όρος. Αντίθετα, ο π. Αυγουστίνος υπογραμμίζει (προς Πατριάρχη Δημήτριο, 1972):

«Παναγιώτατε δέσποτα! Ως είναι γνωστόν, ο υποφαινόμενος, ως και δύο έτεροι ιεράρχαι της Β. Ελλάδος, ηναγκάσθημεν μετά πολλής θλίψεως και οδύνης δια λόγους συνειδήσεως να διακόψωμεν το μνημόσυνον του προκατόχου υμών Πατριάρχου Αθηναγόρου… Παρ’ όλην δεν την έξωθεν πίεσιν (Δυνητικές ερμηνείες, σχισματικοί φόβοι) ίνα επαναλάβωμεν το μνημόσυνον, ημείς επεμείναμεν εις την διακοπήν…» (Βιβλίο «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», σελ. 134-135).

Ερώτημα: Η στάση του π. Αυγουστίνου, άκρως αντιθετική με την στάση του π. Επιφανίου, ερμηνεύεται ως «πετροβόλημα» στον π. Επιφάνιο;

Επίσης ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος (1963) τονίζει σε τηλεγράφημά του: «Συγχαίρω υμάς εκ καρδίας, καθώς και πάντας τους Ηγουμένους και μοναχούς αδελφούς Αγιορείτας, δια το θάρρος, την πίστιν και ανδρείαν, την οποία επιδείξατε εσχάτως κατά της εσπευσμένης, παραλόγου ασυνέτου, δολίας και δουλικής ψευδοενώσεως του Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρου μετά του Πάπα Παύλου»…

Υ.Γ. Μη βραδύνωμεν, ου γαρ οίδαμεν τι τέξεται η επιούσα» (Προς Ηγουμένους Αγ. Όρους).

Η μελλοντική εκτίμηση του π. Φιλόθεου είναι όντως αγία και προφητική ενώ του π. Επιφανίου στατική, επιβραδυντική της ορθόδοξης μαρτυρίας του Εκκλησιαστικού σώματος. Αυτή ακριβώς η επιβραδυντική στάση είναι, κ. Τελεβάντε, η «ενδιάμεση» βαθμίδα εκκλησιολογίας.

Ο μη παραγωγικός, αντι-οικουμενιστικός(;) προσανατολισμός του πατρός Επιφανίου, οι μακροπρόθεσμες συμβουλές του, ως πρώτες επιλογές της «Δυνητικής ερμηνείας ήταν (συνοπτικά):

- Για τις συμπροσευχές: «Εγένοντο και άλλοτε αυτά», «αποτελούν κοινωνικές εκδηλώσεις».

- Δεν υπάρχει λοιπόν κίνδυνος να μολυνθώμεν, ούτε μνημονεύοντες του Πατριάρχου (εφόσον δεν κατεδικάσθη), ούτε πολλώ μάλλον τους μνημονεύοντας αυτού. Τα αντιθέτως λεγόμενα είναι ανόητοι ζηλωτισμοί.

- Ο όγκος εξήντα (60) και πλέον επισκόπων (Ελλαδική Εκκλησία) ανέχονται «άχρι καιρού».

- Αγαπητέ, ας καταλείπωμεν εις αυτούς (επισκόπους Ελλάδος) την εκλογήν της στιγμής. Εκείνοι είναι ηγέται. Τον χρόνον των πολέμων και των επαναστάσεων δεν καθορίζουν οι στρατιώται, αλλά οι αξιωματικοί.

Αναμφίβολα ήταν «λογικές» επιλογές, χωρίς την προοπτική των ι. κανόνων, οι οποίες έδωσαν στη συνέχεια μέγιστη αυτοτέλεια στον οικουμενισμό. Η «ενδιάμεση» εκκλησιολογία της ημερίδας της Θεσσαλονίκης δεν αποδεικνύεται με πειράματα ή με μαθηματικές πράξεις παρά μόνο με την δύναμη της πνευματικής κατανοήσεως των Πατέρων – ι. κανόνων. Όταν οι Ορθόδοξοι συμμετέχουν στις ακολουθίες–λειτουργίες, όπου μνημονεύεται αιρετικός επίσκοπος, τότε ομολογούν–δέχονται ότι βιώνουν από κοινού την χάρη, την αλήθεια.

Αυτή είναι η θέση της Εκκλησίας.

«Ουκ εσμέν αποσχισταί (σχισματικοί), ω θαυμάσιε, της του Χριστού Εκκλησίας… Η μη εναντίωσις στα κακόδοξα ήθη τυγχάνει προδοσία σαφής και παράλυσις των Ι. Κανόνων (Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης).

Αυτή η «Δυνητική» αντίληψη του κανόνα ευνοεί τις οικουμενιστικές διεργασίες. Οι δεκαετίες που πέρασαν είναι εγγυημένη επιβεβαίωση και μέθοδος ελέγχου της αναποτελεσματικής (πρακτικά) αυτής αντίληψης και το κυριότερο, είναι ο καλύτερος τρόπος απάμβλυνσης της Ορθόδοξης αυτοσυνεδησίας, η οποία απάμβλυνση είναι και ο ασφαλέστερος δρόμος προς τον οικουμενισμό.

Ας προσεχθεί ιδιαίτερα ο λόγος του Απ. Παύλου:

«Ει τις ευαγγελίζεται υμίν παρ’ ό παρελάβετε, ανάθεμα» Δεν είπε απλά, εάν κάποιος κηρύττη αντίθετα ή ανατρεπτικά, αλλά εάν ευαγγελίζεται έστω και κάτι το μικρόν « παρ’ ό παρελάβετε».

Εάν δούμε τον οικουμενισμό ως νέο «ευαγγελισμό», σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, τότε ο κανόνας είναι (όπως και είναι) υποχρεωτικός, ισχύει δηλαδή το «ανάθεμα».

Όσοι τον εκλάβουν τον οικουμενισμό ως αντιθετικό (μόνο) στην Ορθοδοξία, τότε επαναπαύονται στην «Δυνητική Ερμηνεία».

Στην τελευταία εκδοχή –δυστυχώς– «ησυχάζει» πλήθος αντι-οικουμενιστών και κρυφών οικουμενιστών, γνήσια τέκνα της Εσπερίας!

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Επειδή κάποιοι δεν θέλουν να αποδεχθούν τους Πατέρες, αλλά προβάλλουν τις γνώμες τους.

π. Ευθύμιου Τρικαμηνά:

Διευκρινήσεις περί του «καθαιρείσθω»

και «ἀνάθεμα ἔστω»

Πρὶν ἀπὸ κάποιο καιρὸ σχολιάσαμε τὶς θέσεις κάποιων ἀποτειχισμένων Πατέρων, καὶ ἐπισημάναμε ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, δὲν προϋποθέτει τὴν καταδίκη τους. Ἐπειδὴ κάποιοι ἀμφισβητοῦν αὐτὴ τὴ θέση, σήμερα δημοσιεύουμε σχετικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ δύο μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ τοποθετεῖ ἁγιογραφικὰ καὶ ἁγιοπατερικὰ τὸ θέμα.

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ σὲ ἁγιορείτη μοναχό. Γράφει μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἁγιορείτης καὶ τὰ ἑξῆς:

 «Ἐξ ἄλλου ἀδυνατῶ νά διανοηθῶ ὅτι, κατά τήν μακράν ἐνασχόλησίν του μέ τό θέμα, δέν ἔπεσε στήν ἀντίληψίν του τοὐλάχιστον τό ἐν ἀρχῇ τοῦ Πηδαλίου (σελ. 4, σημ. 2) σχόλιον τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου, τό σαφέστατα διακρίνων τόν δυνάμει ἀχαρίτωτον ψευδεπίσκοπον (πρό τῆς Συνοδικῆς καταδίκης του) ἀπό τόν ἐν ἐνεργείᾳ τοιοῦτον (μετά ταύτην)· καί ὅσα περί τοῦ “καθαιρείσθω” κ.λπ. ἐπισημαίνει, φέρων εἰς συνηγορίαν καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους».

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ:

Ἐδῶ πραγματικά, πάτερ, θέλω τήν βοήθειά σου γιά νά διακρίνωμε καί οἱ δύο ἀπό κοινοῦ ποία εἶναι ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος πού θίγεις. Ἐπειδή λοιπόν, ὄντως ἔχω ἀσχοληθῆ μέ τά γραφόμενα εἰς τό Πηδάλιο σχόλια τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, κατέληξα εἰς τό συμπέρασμα ὅτι τά «καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω», τά ὁποῖα ἀναφέρουν οἱ Κανόνες, ἰσχύουν γιά ὅλα τά ἄλλα θέματα, πλήν τῶν θεμάτων τῆς πίστεως.  Καί ἐκεῖ φυσικά χρειάζεται τό δεύτερο πρόσωπο (ἡ Σύνοδος ἐν προκειμένῳ) ἡ ὁποία θά ἐπιβάλη τά προβλεπόμενα ὑπό τῶν Κανόνων ἐπιτίμια στό συγκεκριμένο πρόσωπο. Εἰς τούς κηρύσσοντας ὅμως, οἱαδήποτε αἵρεσι, δέν ὑπάρχει τό «καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω» ἀλλά τό «ἀνάθεμα ἔστω».  Αὐτό τό βλέπομε στόν ἀπ. Παῦλο (Γαλ. 1,8), ὅπου δύο φορές μετ’ ἐμφάσεως ἀναθεματίζονται οἱ διδάσκοντες οἱαδήποτε αἵρεσι· εἰς τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἀναθεματίζονται ὅλες οἱ μέχρι τότε αἱρέσεις καί οἱ αἱρετικοί· σέ πολλούς Ἁγίους και, βεβαίως, σέ πολλούς ἱερούς Κανόνες εἰς τό Πηδάλιο.

Τό πρόβλημα λοιπόν ἑστιάζεται εἰς τό ἑξῆς:

Ο π. Επιφάνιος δεν επαληθεύτηκε. Η «δυνητική» ερμηνεία βοήθησε να στερέψουν οι πηγές ορθόδοξης αντίστασης.

Προς κ. Ελένη Λωρίτου

(Απάντηση σε ανοιχτή επιστολή της)

 

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ 

Αναμφίβολα, κάθε εποχή καθορίζεται από το παρελθόν που προηγήθηκε και από την ιστορία που επακολουθεί. Για την αληθινή κατανόηση των φαινομένων απαιτείται και η τετάρτη διάσταση του χρόνου, διότι για τον κτιστό άνθρωπο ισχύει ο νόμος της χρονικά σχετικής αντίληψης των φαινομένων. Veritas filia temporis. Η ανθρώπινη δραστηριότητα κατορθώνει να ξεπεράσει την επιβεβλημένη αυτή αδυναμία της μόνο χαρισματικά, ως πληροφορία Θεού.

Το Εκκλησιαστικό παρόν (και ο κόσμος), τότε μπορεί να δει καλύτερα τον εαυτό του ή μια κοσμοεικόνα, αν τα αντικρύσει–εξηγήσει δια μέσου του μέλλοντος, που προβάλλεται στρατηγικά–σωστικά μόνο στην Αγία Γραφή, στις προφητείες και στους Ι. κανόνες (ως θείο εκκλησιαστικό φρόνημα-πληροφορία).

Για παράδειγμα οι Μάρτυρες της πίστεως, πρόβαλλαν τον εαυτό τους στο μέλλον σωστικά, δια μέσου μελλοντικής επαγγελίας της Γραφής, της Δεσποτικής θεολογίας. «Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. 2,10).

Ο π. Επιφάνιος όταν διατύπωσε τη λεγόμενη «δυνητική» ερμηνεία του 15^ου κανόνα, του έλλειπε (ανθρωπίνως) η προοπτική του χρόνου. Διαφορετικά τίθεται το πρόβλημα των ηθικών–κανονιστικών ερμηνειών, όταν περνάμε στο επίπεδο του μέλλοντος. Δεν εμπιστεύτηκε το μέλλον του εκκλησιαστικού σώματος στην Ακρίβεια (χάρη Θεού) του Κανόνα, γι’ αυτό και η ιστορική διάρκεια της «δυνητικής» ερμηνείας που μεσολάβησε, ως οικονομία, την απέρριψε ως μη πνευματική–ορθολογική, διότι:

AIΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΝΣΕΩΣ

του αείμηστου Νικ. Σωτηροπούλου 

Mερικοί, όχι μόνον Oικουμενισταί, αλλά και μη Oικουμενισταί, όχι μόνον ασεβείς, αλλά και ευσεβείς, νομίζουν, ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζωνται ως αιρέσεις γνώμες και ως αιρετικοί πρόσωπα, που δεν έχουν προηγουμένως κριθή και καταδικασθή από Σύνοδο της Εκκλησίας.

Αλλ' αυτή η άποψι δεν είνε ορθή.

Ο απόστολος Παύλος συνιστά: «Aιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Tίτ. 3: 10-11).

Η πρώτη Oικουμενική Σύνοδος, η οποία καταδίκασε αίρεσι, τον Αρειανισμό, και αιρετικό, τον Άρειο, έγινε τόν 4ον μ.X. αιώνα (το 325).

Mέχρι δε τότε εμφανίσθηκαν διάφοροι αιρετικοί.

Και πώς οι πιστοί, προ της πρώτης Oικουμενικής Συνόδου θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τη σύστασι του αποστόλου Παύλου περί της τηρητέας στάσεως απέναντι του A ή του B αιρετικού, αν προ Συνόδου δεν θα έπρεπε να θεωρούν κανένα αιρετικό;

Πώς επίσης οι πιστοί προ Συνοδικής αποφάνσεως θα μπορούσαν να τηρήσουν τη σύστασι του αποστόλου Ιωάννου,

«Eι τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε»; (B΄ Ιωάν. 10).

Όταν κανείς «γυμνή τη κεφαλή», σαφώς δηλαδή, λέγει κάτι αντίθετο προς την Πίστι, δυνάμεθα και προ Συνοδικής αποφάνσεως να χαρακτηρίσωμε αυτό αίρεσι, και αυτόν αιρετικό (Bλέπε IE΄ Kανόνα Πρωτοδευτέρας Συνόδου). [σ.σ.: Εἶναι σαφὲς ὅτι ἐδῶ ὁ Σωτηρόπουλος μὲ τὸ δυνάμεθα, διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστή, ἀκολουθώντας τὴν δυνητικὴ ἀποτείχιση, ἐνῶ ὁ Εὐαγγελιστὴς εἶναι σαφής:"μή λεγηται", πόσῳ μᾶλλον, νὰ μὴ κοινωνεῖτε ἀπὸ τὰ χέρια του]. 

Η Γραφή λέγει: «Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95:5). Και για τη λατρεία των εθνικών λέγει:

«Έθυσαν τους υιούς και τας θυγατέρας αυτών τοις δαιμονίοις» (Ψαλμ. 105:37), «Α θύει τα έθνη, δαιμονίοις θύει και ου Θεώ» (A΄ Kορ. 10:20).

Ο αρχιοικουμενιστής δε Πατριάρχης αντιθέτως προς τη Γραφή λέγει, ότι σε όλες τις Θρησκείες ο αυτός Θεός υπάρχει και όλοι οι λαοί τον αυτό Θεό λατρεύουν με διαφορετικό τρόπο.

Ερωτούμε: Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι, η οποία θα έπρεπε να εξεγείρη σε διαμαρτυρία όλους τους πιστούς;

Ο απόστολος Παύλος γράφει:

«Aι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ' υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει» (A΄ Kορ. 14:34. Bλέπε και στίχ. 35).

Επίσης γράφει: «Γυναικί διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός» (A΄ Tιμ. 2:12).

Συμφώνως προς τους θεοπνεύστους αυτούς λόγους δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να ομιλούν και να διδάσκουν στις εκκλησιαστικές συνάξεις, την ώρα της λατρείας.

Επίσης δεν επιτρέπεται στη γυναίκα να εξουσιάζη τον άνδρα.

Εν τούτοις ο θεολόγος κ. Παντελής Kαλαϊτζίδης, ο διευθυντής και ο ιθύνων νους της Ακαδημίας των Θεολογικών Σπουδών του Mητροπολίτου Δημητριάδος, έχει το θράσος να αντιτίθεται στον απόστολο Παύλο και να λέγη, ότι πρέπει και οι γυναίκες να ομιλούν στις εκκλησιαστικές λατρευτικές συνάξεις, προχωρεί δε και λέγει ακόμη, ότι πρέπει οι γυναίκες να χειροτονούνται, να γίνωνται και επίσκοποι, και ως επίσκοποι, εννοείται, να εξουσιάζουν όχι μόνο τους άνδρες τους, αλλά και τους ιερείς.

Και ερωτούμε:

Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι; Και πώς ο Δημητριάδος διώρισε και κρατεί στη διεύθυνσι της Ακαδημίας του θεολόγο με αιρετικές αντιλήψεις;…

Εάν λοιπόν κάποιος λέγη κάτι σαφώς διαφορετικό και αντίθετο από την Πίστι, οι πιστοί έχουν το δικαίωμα να θεωρούν το λόγο του αίρεσι και αυτόν αιρετικό προ Συνοδικής αποφάνσεως.

Εάν π.χ. εγώ τρελλαθώ και κηρύξω, ότι η Θεία Kοινωνία δεν είνε μυστήριο της Εκκλησίας, δεν είνε σώμα και αίμα Xριστού, αλλά ψωμί και κρασί με συμβολική έννοια, χρειάζεται Συνοδική απόφανσι για να θεωρηθώ αιρετικός και να υποστώ κριτική και έλεγχο;

Άλλωστε οι Oικουμενικές και άλλες Σύνοδοι συγκλήθηκαν για να καταδικάσουν διδασκαλίες, οι οποίες θεωρήθηκαν αιρέσεις, και πρόσωπα, τα οποία θεωρήθηκαν αιρετικά προ της συγκλήσεώς των.

Η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει εκδώσει φυλλάδιο, στο οποίο, χωρίς απόφανσι Oικουμενικής Συνόδου, κατονομάζει 500 περίπου κινήσεις ως αιρέσεις, οι οποίες δρουν στην Ελλάδα.

Kακώς έπραξε η Αποστολική Διακονία;

Άριστα έπραξε.

Άριστα πράττουν και όσοι χαρακτηρίζουν τη Mεταπατερική Θεολογία ως αίρεσι και τον Oικουμενισμό ως παναίρεσι και πανθρησκεία, και τους οπαδούς αυτών ως αιρετικούς, και διαμαρτύρονται με όλη τη δύναμι της ψυχής των.

Ανοχή ή ευγένεια σε θέματα Πίστεως δεν επιτρέπεται.

Επισημάνσεις σχετικές με σύγχρονες απόψεις των Αποτειχισμένων από την αίρεσι του Οικουμενισμού ως προς την διδασκαλία του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου

Τοῦ Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

     «Π.Π.»: Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἀνέκδοτο βιβλίο τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, “Στουδιτικὸν Ταμεῖον” (συμπληρωμένο-ἐπικαιροποιημένο).

    Ἀναφέρεται στὴν δυνητικὴ ἑρμηνεία τοῦ ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου ὡς πρὸς τὴν διακοπὴ τῆς μνημονεύσεως τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τὴν διακοπὴ τῆς κοινωνίας, τὸ πότε ἐφαρμόζεται ἡ Ἀκρίβεια καὶ πότε ἡ Οἰκονομία, πότε ἐπιτρέπεται νὰ συλλειτουργοῦν οἱ ἱερωμένοι μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ πότε ὄχι, καὶ λοιπὰ ἐνδιαφέροντα θέματα. 

    1) Οὐδεμία ὑπόνοια ἀφήνεται ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου περὶ τῆς λεγομένης δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ 15^ου  Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ὡς πρὸς τὴν διακοπὴ τῆς μνημονεύσεως τοῦ Ἐπισκόπου. Ἀπεναντίας ὁ Ὅσιος θεωρεῖ ἐπιβεβλημένη τὴν ὑποχρέωσι τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τῶν αἱρετικῶν, ἐφ’ ὅσον ἀναφέρει ὅτι ὑπάρχουν βαρύτατες ποινὲς ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες σὲ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κάνουν συγκατάβασι γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο καὶ δὲν διακόπτουν τὴν μνημόνευσι τῶν αἱρετικῶν. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ὑπάρχει θαυμασία διδασκαλία τοῦ Ὁσίου, τὴν ὁποία προσαρτήσαμε στὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, καὶ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:

     «Ἡ δέ τρίτη ἐπιβολή τοῦ λόγου, ὅτι εἰσί τινες μοναχοί ὡς τό δοκεῖν τῆς ὀρθῆς πίστεως ἀντεχόμενοι, καί πολλούς διωγμούς ὑπέρ ἀληθείας ὑπομεμενηκότες, συναναστρεφόμενοι δέ ὅμως, καί συνεσθίοντες τοῖς αἱρετικοῖς, καί συγκαταβαίνοντες, καί ἀδιάφορον τό πρᾶγμα οἰόμενοι, ὡς παρά τινι Πατρί νενομοθετημένοι, τρία ταῦτα φυλάξασθαι·  μή εὐλογεῖσθαι ὑπό τῶν αἱρετιζόντων· μή συμψάλλειν αὐτοῖς προαρχομένοις· καί τό ἀπέχεσθαι τῆς κοινωνίας τοῦ ἄρτου αὐτῶν. Παρά τά διατεταγμένα τοῖς ἁγίοις Πατράσι τό λεγόμενον. Οὔτε γάρ συναναστρέφεσθαι, οὔτε συνεσθίειν, οὔτε συμψάλλειν, οὔθ' ὅλως ἔχειν τινά κοινωνίαν πρός αὐτούς καταδέχονται· ἀλλά καί τό οὐαί ἐπιφθέγγονται τοῖς μέχρι βρώματος, καί πόματος, καί σχέσεως κοινωνοῦσιν αὐτοῖς. Ὥστε ἐκκήρυκτος καί ἀλλοτριοδιδάσκαλος ὁ ἐκεῖνα λέγων, ὅστις ἄν εἴη ἐν ἀνθρώποις».

2. Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ἀπομονώνουμε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ ὁσίου Θεοδώρου καὶ μὲ βάσι αὐτὸ καὶ μόνο νὰ βγάζουμε συμπεράσματα γιὰ τὴν γραμμὴ καὶ τὴν στάσι τοῦ Ὁσίου ἀπέναντι στὴν αἵρεσι.

3) Τὸ θέμα τῆς Ὀρθοδοξότητος τοῦ Ἐπισκόπου δὲν ἐξετάζεται μόνο, σύμφωνα μὲ τὸν Ὅσιο, ἀπὸ τὸ ποῖον αὐτὸς μνημονεύει καὶ ἂν καταδικάζη κάποια αἵρεσι κ.λπ. Ἐξετάζεται κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου γενικὰ καὶ εἰδικά, σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς πίστεως καὶ ἰδίως, ἂν αὐτὸς συλλειτουργῆ μὲ αἱρετικούς, ἂν μεταδίδη τὰ μυστήρια σὲ αὐτούς, καὶ ἂν ἔχη οἱανδήποτε ἐκκλησιολογικὴ κοινωνία μὲ αὐτούς. Σήμερα π.χ. θὰ λέγαμε, ἂν ὁ Ἐπίσκοπος τὸν ὁποῖο λέμε Ὀρθόδοξο, ἐπειδὴ ἴσως καταδικάζει τὴν Σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου, ἂν αὐτὸς ἀνήκει στὸ λεγόμενο Π.Σ.Ε., ἂν συλλειτουργεῖ μὲ Οἰκουμενιστές, ἀκόμα καὶ ἂν δὲν ἀναθεματίζη, ὄχι μόνο τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὲς γενικὰ καὶ εἰδικά.

     Ἡ Ὀρθοδοξότητα κάποιου, σύμφωνα μὲ τὸν Ὅσιο κρίνεται μέχρι τοῦ σημείου, ἂν θὰ συμφάγη κάποιος μὲ δεδηλωμένους αἱρετικούς. Ἂν στὴν ἐποχή του ὁ Ὅσιος ἔλεγε ὅτι εἶναι σπάνιο νὰ εὕρης ἱερέα, ὁ ὁποῖος εἶναι τελείως καθαρὸς ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς («τοιοῦτον δὲ πρεσβύτερον, σπάνιον εὑρεῖν νῦν μὴ μιγνύμενον καὶ συγκοινωνοῦντα αἱρετικοῖς»), πόσο μᾶλλον αὐτὸ θὰ ἰσχύη σήμερα καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ τοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ γιὰ τοὺς Ἐπισκόπους;

4) Δὲν φαίνεται πουθενὰ στὴν διδασκαλία καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Ὁσίου, νὰ ἐπιζητοῦσε καὶ νὰ ἐπεδίωκε νὰ εὕρη Ἐπισκόπους Ὀρθοδόξους ἐν καιρῷ αἱρέσεως, διότι δῆθεν χωρὶς αὐτούς (ἐν καιρῷ πάντοτε αἱρέσεως ὁμιλοῦμε), δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία. Ἀπεναντίας ἐδίδασκε ὅτι ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἡ Ἐκκλησία ὑφίσταται ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχουν τρεῖς μόνο ὀρθόδοξοι:

     «Μὴ θῶμεν σκάνδαλον τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἐστὶ καὶ ἐν τρισὶν ὀρθοδόξοις ὁριζομένη κατὰ τοὺς ἁγίους· ἵνα μὴ τῇ ἀποφάσει τοῦ Κυρίου καταδικασθῶμεν».

5) Ὁ Ὅσιος ἐδίδασκε ὅτι ἐν καιρῷ αἱρέσεως δὲν διακόπτομε μόνο τὴν μνημόνευσι τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλὰ διακόπτομε καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτὸν καὶ μὲ ὅσους ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μὲ αὐτόν. Οἱανδήποτε μάλιστα ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς τὴν θεωροῦσε πνευματικὴ μοιχεία:

     «Καί γε δεῖ τοὺς τὰ σώματα ἀνέπαφα ἔχοντας, καὶ κατὰ τὴν πίστιν παρθενεύειν. Μοιχεία γάρ ἐστιν, ὦ πανσύνετοι, καὶ τὸ τῆς κοινωνίας μετέχειν· ἧς ὑμᾶς ὁ Κύριος μέχρι τέλους διατηρήσειεν ἡμᾶς ἀψεύστους».

     Χρησιμοποιώντας μάλιστα ὁ Ὅσιος τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Ἰωάνου τοῦ Χρυσοστόμου ἐδίδασκε τὰ ἑξῆς:

«Οὐδ' ἄν τά ὅλα χρήματα τοῦ κόσμου παρέξει τις καί κοινωνῶν εἴη τῇ αἱρέσει, φίλος Θεοῦ καθίσταται, ἀλλ' ἐχθρός.  Καί τί λέγω κοινωνίας; Κἄν ἐν βρώματι, καί πόματι, καί φιλίᾳ συγκάτεισι τοῖς αἱρετικοῖς ὑπεύθυνος. Τοῦ Χρυσοστόμου ἡ ἀπόφασις· ἐπεί καί παντός ἁγίου».

    Εἰς τὸν Πατριάρχην Ἱεροσολύμων γράφοντας ὁ Ὅσιος καὶ ἀναφερόμενος εἰς αὐτὴν τὴν κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον  μεσοβέζικην κατάστασι ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «Οἱ μέν (αἱρετικοὶ Εἰκονομάχοι) τέλεον περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν, οἱ δέ, εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται».

Τέλος ὁ Ὅσιος καὶ ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν μαρτύρια χάριν τῆς ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἀπαιτοῦσε νὰ μὴν ἔχουν καμμία ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, μέχρι σημείου δόσεως καὶ λήψεως. Σὲ ἐπιστολή του λοιπόν, στὸν μοναχὸ Ἰάκωβο ἀναφέρει γιὰ κάποιον ὁμολογητή, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ εἶχε ὑποστῆ τὶς συνέπειες τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως, ὅμως δὲν εἶχε διακόψει τὸ δοῦναι καὶ λαβεῖν μὲ τοὺς αἱρετικούς:

    «Ἐγώ δέ οὐκ οἴομαι,  φίλτατε, ὅπερ ἐσήμανας πρόσωπον οὕτω καί λέγειν καί πράττειν. Καί πῶς γάρ ὁ ἐν βαθμῷ ἱεραρχίας ἀνηγμένος χαμαιζήλως ἄγοιτο; πῶς δέ καί ὁ ἠθληκώς δι' ὁμολογίας συνυποφέρεται τοῖς ἀζηλώτοις καί ἀνιέροις; Φῆς γάρ λέγειν αὐτόν, ὅτι τό καθέζεσθαι εἰς ἐπισκοπεῖον, ἐν ᾧπερ ἠσέβησεν ὁ κατέχων, τό κωλύον οὐδέν·  καί τό παρά συγκαταβατῶν ἀνεπισκόπων σιτίζεσθαι, οὐδέν μάχεται τῷ κανόνι τῆς εὐσεβείας. Καί πῶς τοῦτο οὐ μάχεται τῇ ἀληθείᾳ; τοῦ ἁγίου Δαυΐδ ψάλλοντος·  Ἔλαιον ἁμαρτωλοῦ μή λιπανάτω τήν κεφαλήν μου.  Τοῦ τε ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος, μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρός τούς αἱρετικούς, ἀλλά μήν μηδέ πρός τούς κοινωνοῦντας μετά τῶν ἀσεβῶν. Πῶς δέ οὐ κοινωνία, εἴπερ δεῖ καθέζεσθαι ἐν τόπῳ τοιούτῳ, κἀκ τῶν τοιούτων σιτίζεσθαι; οὐκ ἔχει φύσιν κἄν μή ἐκεῖσε κάθηταί τις, ἐκεῖθεν δέ τρέφοιτο, αὐτή ἡ δόσις καί λῆψις κοινωνίαν ἐργάζοιτο· φησί γάρ ὁ Ἀπόστολος.  Οἴδατε καί ὑμεῖς Φιλιππήσιοι ὅτι ἐξῆλθον ἀπό Μακεδονίας, οὐδεμία μοι Ἐκκλησία ἐκοινώνησε χάριν δόσεώς τε καί λήψεως, εἰ μή ὑμεῖς μόνον· ὅτι καί ἐν Θεσσαλονίκῃ ἅπαξ καί δίς εἰς  τήν χρείαν μοι ἐπέμψατε.  Εἰ οὖν τό ἅπαξ, καί δίς λαβεῖν, κοινωνίαν ἀπέφηνε τό φῶς τοῦ κόσμου·  τό ἀεί λαμβάνειν τίς ἄν εὖ φρονῶν οὐ φεύξοιτο ὡς ἀντίθετον φωτός;» (P.G. 99, 1392D).

     Ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὀλίγα, τὰ ὁποῖα ἀναφέραμε, κατανοεῖ κανείς, σὰν ἐκ τοῦ ὄνυχος τὸν λέοντα, πόσο ἀπόλυτος ἦτο ὁ Ὅσιος εἰς τὸ θέμα τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μαζὶ μὲ τὴν διακοπὴ τῆς μνημονεύσεως τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου. Θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι αὐτὰ τὰ δύο (διακοπὴ μνημονεύσεως καὶ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας) εἶναι ἀλληλένδετα σὲ σημεῖο, ἂν τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο δὲν τηρῆται, νὰ καταργῆ κατ’ οὐσίαν καὶ τὸ ἄλλο.

    Ἐν κατακλεῖδι ἀναφέρομε ὅτι μέσα σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν συνάρτησι πρέπει νὰ ἰδοῦμε καὶ τὸ πῶς καὶ διατί ὁ Ὅσιος ἐπιτρέπει τὴν κατ’ οἰκονομίαν μνημόνευσι Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος ἀπὸ φόβο μνημονεύει τὸν αἱρετικὸ μητροπολίτη του.

Εκκλησιαστική ζωή, χωρίς ρήξη με τη σημερινή Εκκλησιαστική οικουμενιστική πραγματικότητα δεν αγιάζει!

«Ο 15^ος Κανόνας ως θεολογία»

(Ἐνταῦθα ἔνι θεολογία τελεία – Μ. Βασίλειος)

Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

       

       Ο Μ. Βασίλειος στην ερμηνεία του Α΄ Ψαλμού υπογραμμίζει, με θεολογική σαφήνεια, την πνευματική αξία των ψαλμών: «Η δε των Ψαλμών βίβλος το εκ πάντων ωφέλιμον περιέληφε, δηλ. το δε βιβλίον των ψαλμών έχει συμπεριλάβει το ωφέλιμον απ’ όλα» (τα βιβλία της Γραφής).

Στη συνέχεια της ερμηνείας ο Ι. Πατήρ διευκρινίζει:

«Ενταύθα ένι θεολογία τελεία· πρόρρησις της δια σαρκός επιδημίας Χριστού· απειλή κρίσεως· αναστάσεως ελπίς· φόβος κολάσεως· επαγγελίαι δόξης· μυστηρίων αποκαλύψεις· πάντα, ώσπερ εν μεγάλω τινι και κοινώ ταμιείω, τη βίβλω των Ψαλμών τεθησαύρισται».

Ως φορέα της συνείδησης της Εκκλησίας αναγνωρίζει ο Μ. Βασίλειος τους Ψαλμούς (φωνή της Εκκλησίας), ανάγοντας το

Κρίμα, π. Νικόλαε!

       Πρωτοφανές  παράδειγμα

               αυτοανάδειξης,

                    αυτοπροβολής

            και κακόδοξης διδασκαλίας.

Μὲ πρωτοφανεῖς χαρακτηρισμοὺς αὐτοπροβολῆς καὶ αὐτοανάδειξης συνέχισε ὁ π. Νικόλαος Μανώλης νὰ ὑπερασπίζεται μία ἐπιλογὴ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ὡς πρὸς τὸ ἦθος καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπο μοναδικὴ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καὶ ἀσφαλῶς κακόδοξη.

Ἐνῶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μιλοῦσαν γιὰ προσωπικὴ ἀναξιότητα καὶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους, ὁ π. Νικόλαος, περιγράφοντας τὸν ἑαυτό του –καὶ πέρα ἀπὸ ταπεινολογίες– μιλάει γιὰ κατάσταση χάριτος καὶ ἀνώτερα πνευματικὰ ἐπίπεδα.

Ἐνῶ οἱ Πατέρες δὲν ἐξέταζαν καὶ δὲν ἔθεταν ὡς προϋπόθεση ὁμολογίας τὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο βρισκόταν ὁ πιστός, ἀλλὰ θεωρούσαν κάθε ὀρθόδοξο πιστό -ποὺ βρίσκεται ἐν μετανοίᾳ- ἱκανὸ νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστό, ὁ π. Νικόλαος θεωρεῖ τὸ ἐπίπεδο ποὺ ἔχει φθάσει δυσπρόσιτο γιὰ τὸ εὐρὺ ποίμνιο καὶ λέει ἀπροκάλυπτα, ὅτι μόνο μὲ τὴν δική του βοήθεια θὰ μπορέσουν οἱ πιστοὶ νὰ προχωρήσουν σωστὰ στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀποτείχισης, διαφορετικὰ μπορεῖ νὰ πλανηθοῦν.

Ἐνῶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔπαιζαν μὲ τὶς λέξεις καὶ τὰ νοήματα, ὁ π. Νικόλαος Μανώλης μιλάει γιὰ ἀκρίβεια καὶ ἐννοεῖ οἰκονομία, μιλάει γιὰ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καὶ ἐννοεῖ ἐκκλησιασμό στὶς ἐκκλησίες ποὺ μνημονεύεται ὁ αἱρετίζων μητροπολίτης (συγκεκριμένα ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος), μιλάει γιὰ μαρτύριο, ἀλλὰ θεωρεῖ μόνο τὸν ἑαυτό του ἱκανὸ νὰ τὸ ἀντέξει, μιλάει γιὰ πατερικὴ διδασκαλία, ἀλλὰ ἐννοεῖ τὶς δικές του νεοφανεῖς «φωτισμένες» ἰδέες περὶ ἀντιμετωπίσεως τῆς αἵρεσης, ποὺ στηρίζονται τάχα στὸν σύγχρονο σοφό, νεοφανῆ «Πατέρα» τῆς Ἐκκλησίας  π. Θεόδωρο Ζήση.

[Ὡς ἐκ τούτου ἀναγκαζόμαστε νὰ σχολιάσουμε –σύντομα- τὶς ἀμφιλεγόμενες θέσεις ποὺ πρόσφατα δημοσίευσε ὁ π. Θεόδωρος, ἀφοῦ πλέον θεωροῦνται καὶ προβάλλονται ὡς ἄξιες μιμήσεως].

Ἐνῶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν περίμεναν καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔζησαν κἂν τὴν σύνοδο ποὺ θὰ κατεδίκαζε τὴν αἵρεση, παρὰ ἀκολουθοῦσαν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν διδασκαλία τῶν πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς Ἁγίων Πατέρων μένοντας πιστοὶ στὸ consensus Patrum, ὁ π. Νικόλαος Μανώλης ὄχι μόνο λέει τὴν μισὴ ἀλήθεια περὶ συνοδικῆς καταδίκης τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ θεωρεῖ σίγουρο, ὅτι ἡ σύνοδος -ἡ ὁποία θὰ τὸν καταδικάσει- θὰ γίνει στοὺς καιρούς μας.

Ἀλήθεια γιὰ ὅλην αὐτὴν τὴν κατάσταση χάριτος ποὺ βιώνει, ἔχει νὰ μᾶς ὑποδείξει ἔστω καὶ ἕναν Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας ποὺ νὰ μιλοῦσε καὶ να κήρυττε παρόμοια τοὺς πιστούς; Θὰ μᾶς ἐνδιέφερε πολὺ νὰ τὸ μάθουμε.

Δ.Π.

Ἀκοῦστε τὸ ἀκόλουθο βίντεο γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές:

Νικόλαος Μανώλης:

 Συμβουλές για όσους ακολουθούν ιερείς που διέκοψαν το μνημόσυνο

[ΒΙΝΤΕΟ 2017]  

Πρόσφατη ομιλία (30-4-2017) του εφημερίου του Ι.Ν. Αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης, π. Νικολάου Μανώλη.