ΝΑΙ στην ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, αλλ' ΟΧΙ στην ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ! --[Και η απάντηση των Γ.Ο.Χ.]

        Ἀσφαλῶς, ἡ διαστροφὴ τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, εἶναι ἀνεξέλεγκτη σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα.

Μόλις προχθὲς νιώσαμε τὴ φρίκη τῶν δηλώσεων τοῦ οἰκουμενιστῆ μητροπολίτη Ἀλεξανδρουπόλεως Ἀνθίμου (ἐδῶ).

Πρὶν λίγο δημοσιεύσαμε τὴν ὁμιλία τοῦ ἄλλου οἰκουμενιστῆ μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνατίου (ἐδῶ), ὁ ὁποῖος (ποιός ξέρει ἂν καὶ μὲ ποιά ...συνεννόηση μὲ τὴν ἡγεσία τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας) μετέβη στὸ Φανάρι γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὸ ΣΧΙΣΜΑ Βαρθολομαίου.

Καὶ τώρα βλέπουμε δημοσίευση ἀποτειχισμένου ἱερέως, τοῦ π. Παϊσίου Παπαδόπουλου, ἀποκλειστικοῦ ἀρθρογράφου πλέον τῶν Γ.Ο.Χ.,  ὁ ὁποῖος θέλει τοὺς σχισματικοὺς Γ.Ο.Χ. ὡς μέλη τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ «συλλειτουργούν φυσιολογικά σε μια οργανική ενότητα και συμφυΐα, (ὅπως) τα μέλη του Σώματος του Χριστού»!!! (ἐδῶ). Μέλη τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας οἱ σχισματικοί; Αὐτοὶ ποὺ θεωροῦσαν (καὶ θεωροῦν) ἐμᾶς ὡς νεοημερολογίτες (ἀκόμα καὶ ἀποτειχισμένους) ὡς σχισματοαιρετικοὺς καὶ ἀπαιτοῦν κατὰ καιροὺς καὶ κατὰ περίπτωση τὸν ἀναβαπτισμό, τὴν ἀναμύρωση ἢ ἔστω τὴν ἔμπρακτη μετάνοιά μας (…ποὺ δὲν τοὺς κάναμε τὴ χάρη νὰ ἐγκολπωθοῦμε τὸ Γοχικὸ πνεῦμα, ὅπως αὐτός), ὡς προϋπόθεση εἰσδοχῆς στὴν «ἐκκλησία»-παράταξή τους!

Γράφει "ως να ήταν ο καλύτερος μισθωτός σύμβουλος" του αιρετικού Πατριάρχη!.

Δεν είναι σοφία να ξέρει κανείς να συζητεί αριστοτεχνικά

(και να γράφεις ως λόγιος).  Σοφία είναι να ξέρεις

ποτέ πρέπει να μιλήσεις και τι πρέπει να πεις. 

Αββάς Ησαΐας

Ποιος το ΠΕΡΙΜΕΝΕ (!)

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

ΝΑ ΣΥΝΗΓΟΡΗΣΕΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας εκπλήσσει ο Μητρ. Ναυπάκτου

όχι μόνο εξ απόψεως αρμοδιότητος που ενώ δεν συμμετέχει ως τακτικό ή αναπληρωματικό μέλος στις Συνοδικές Επιτροπές Διαχριστιανικών Σχέσεων, καθώς, και Δογματικών και Κανονικών Ζητημάτων,

ούτε βέβαια, εφέτος στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος,

εν τούτοις στην κρίσιμη αυτή στιγμή των εκκλησιαστικών πραγμάτων με την Ουκρανική αυτοκεφαλία καταφέρνει και να γνωμοδοτήσει κατά τέτοιο τρόπο που με το κύρος του θεωρητικά σπουδαίου θεολόγου

όχι όμως και της ορθόδοξης αγιοπατερικής διάκρισης, αφού τελικά δίνει άφεση στην Εκκλησία της Κων/πόλεως να προχωρήσει σε ότι ανορθόδοξο και αντικανονικό προωθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο επί του Ουκρανικού θέματος

ως και άλλοτε έπραξε και με το βιβλίο του σχετικά με την Κολυμβάρια ψευτοσύνοδο με το οποίο οπωσδήποτε άφησε ανοικτά θέματα

και έτσι τελικά όπως πάντοτε εξυπηρετεί τις μη ορθόδοξες σκοπιμότητες του Οικουμενικού Θρόνου στο οποίο παρέχει τις καλύτερες υπηρεσίες ως να ήταν ο καλύτερος μισθωτός σύμβουλος.

Οποία τραγωδία οι επίσκοποι να στηρίζουν ότι παράνομο και ανορθόδοξο!

Απάντηση στις αστοχίες και συκοφαντίες του π. Παϊσίου Παπαδοπούλου

Τοῦ Σημάτη Παναγιώτη

          Ἡ ἀπάντησή μας δὲν γράφεται γιὰ τὸν π. Παΐσιο, ὁ ὁποῖος ἔχει βγάλει συμπέρασμα γιὰ μᾶς, καὶ μᾶς ἔχει πεῖ ὄχι ἁπλῶς «μωρούς» [«ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ μωρέ, ἔνοχος ἔσται εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» Ματθ. 5,22], ἀλλὰ μᾶς ἔχει χαρακτηρίσει ἀχρίστιανους («δὲν εἶστε κἂν χριστιανοί»), λέγει πὼς εἴμαστε «χειρότεροι ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους», γράφει πὼς «ἐνεργοῦμε σὰν τὸν διάβολο», πὼς «ψευδόμεθα» κ.λπ. Δὲν θὰ τοῦ ἀνταποδώσουμε τοὺς χαρακτηρισμούς, οὔτε θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ σημεῖα τοῦ ἄρθρου του ποὺ θὰ μπορεῖ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι δὲν ἐννοοῦσα αὐτό, ἀλλὰ τὸ ἄλλο. Θὰ ἐπιμείνουμε μόνο –χάρη τῶν ἀναγνωστῶν ποὺ ἔχουν διαβάσει τὸ ἄρθρο του– καὶ θὰ ἀποδείξουμε τὴν παραπληροφόρηση, τὶς ἀνακολουθίες καὶ τὰ ψεύδη του.

1. Μὲ κατηγορεῖ ἐπειδή (μετὰ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ π. Παΐσιου ὅτι ὁ π. Εὐστράτιος τοῦ εἶπε πὼς θὰ πᾶνε σὲ παράταξη τῶν Γ.Ο.Χ.) ἔγραψα στὴν «Πατερικὴ Παράδοση» τὰ ἑξῆς:

«Τόσους μῆνες καὶ χρόνια, ἐχθροὶ καὶ φίλοι μᾶς λοιδοροῦσαν, πὼς ἀπὸ τὸ μυαλό μας βγάζαμε τὴν ὑπόθεση ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ ὁ π. Παΐσιος (ποὺ στὴν ἀρχὴ τὸ ἀποσιωποῦσε ἐπιμελῶς) θέλουν νὰ μᾶς πᾶνε στὸ Παλαιό. Νά, ὅμως, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ π. Παΐσιος ἐπιτέλους τὸ ἐπιβεβαιώνει!».

Εἶναι σαφές, σαφέστατο ὅτι στὴν παραπάνω περίοδο τὸ «τόσους μῆνες καὶ χρόνια» ποὺ γράφω ἀναφέρεται ὄχι στὸν π. Παΐσιο, ἀλλὰ στοὺς ἐχθροὺς καὶ φίλους: «τόσους μῆνες καὶ χρόνια ἐχθροὶ καὶ φίλοι μᾶς λοιδοροῦσαν». Ὁ π. Παΐσιος ὅμως, κατάλαβε ἄλλα ἀντ’ ἄλλων! Κατάλαβε δηλαδὴ πὼς ἔγραψα ὅτι ὁ π. Παΐσιος ἦταν σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες «τόσους μῆνες καὶ χρόνια» καὶ ἤθελαν νὰ μᾶς πᾶνε στὸ Παλαιό!

Ἄρα δὲν προσθέτω ἐγώ κάτι, σ’ αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ π. Παΐσιος, οὔτε ἔβγαλα ἄλλα συμπεράσματα, ἀλλὰ αὐτὸς καταλαβαίνει ἄλλα ἀντ’ ἄλλων! Καὶ ἀφοῦ «κατάλαβε» λάθος, τροφοδοτούμενος ἀπ’ ὅποιο συναίσθημα στὴν καρδιά του τρέφει ἐναντίον μου καὶ μὴ ἐλέγχοντάς το, ἀλλὰ κυριαρχούμενος ἀπ’ αὐτό, μὲ συκοφαντεῖ ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ ὅτι «ψεύδομαι»! Ἄντε νὰ συνεννοηθεῖς μὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο!

2. Ὁ π. Παΐσιος μοῦ ἀποδίδει κακοβούλως καὶ ψευδῶς λογισμὸ ποὺ δὲν ἐξέφρασα, ἀλλὰ τὸν φαντάστηκε ἢ τὸν ἐπενόησε.

Απάντηση στον π. Παΐσιο Παπαδόπουλο

Του Ιωάννου Ρίζου

      Σε πρόσφατο άρθρο του, ο ιερομόναχος Παΐσιος Παπαδόπουλος επικρίνει τον κ. Σημάτη για άρθρο της «Π.Π.» σύμφωνα με το οποίο, η ομολογία του π. Παϊσίου ότι, ο Γέρων Ευστράτιος Λαυρεώτης, του πρότεινε να «γυρίσουν» στην παλαιοημερολογίτικη ζηλωτική παράταξη των Φλωρινικών, αποτελεί δικαίωση σειράς άρθρων της «Π.Π.» που προειδοποιούσε για μια τέτοια τάση.

     Έγραψε ο κ. Σημάτης:  «Τόσους μῆνες καὶ χρόνια, ἐχθροὶ καὶ φίλοι μᾶς λοιδοροῦσαν, πὼς ἀπὸ τὸ μυαλό μας βγάζαμε τὴν ὑπόθεση ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ ὁ π. Παΐσιος (ποὺ στὴν ἀρχὴ τὸ ἀποσιωποῦσε ἐπιμελῶς) θέλουν νὰ μᾶς πᾶνε στὸ Παλαιό. Νά, ὅμως, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ π. Παΐσιος ἐπιτέλους τὸ ἐπιβεβαιώνει»!

Ο π. Παΐσιος θίχτηκε γράφοντας:

     «1.   Πού το βρήκατε  κ. Σημάτη ότι αυτό έγινε «Τόσους μῆνες καὶ χρόνια»;;;

      Εγώ έγραψα: «Ο Γέροντας του Π. Σάββα σε μένα τον ίδιο είπε να πάμε με τους Φλωρινικούς π/Η»! Με ποιό δικαίωμα εσείς προστίθετε και βγάζετε συμπεράσματα για πράγματα που δεν είπα; Το ότι ο π. Ευστράτιος μου εξέθεσε τον προβληματισμό του, να πάμε στους Φλωρινικούς δεν σημαίνει ότι υπήρξε: Α. Σχέδιο εξ αρχής  Β. Σχέδιο των υπόλοιπων Αγιορειτών Γ. Σχέδιο του ιδίου με την έννοια που το γράφετε».

      Κατ΄ αρχάς το κείμενο του κ. Σημάτη δεν προσδιορίζει χρονικά από πότε η μικρή ομάδα των 5-10 αγιορειτών με εκπρόσωπο τον μοναχό Σάββα Λαυρεώτη έβαλε στόχο να ωθήσουν τους αποτειχισμένους στο «παλαιό». Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό έγινε όταν κατάλαβαν ότι απέτυχε ο αρχικός στόχος της μαζικής

Μετά τον π. Παΐσιο Παπαδόπουλο τη σκυτάλη πήρε ο π. Σάββας!

Σήμερα ὁ π. Σάββας Λαυριώτης  ἔβγαλε μιὰ ἀνακοίνωση στὴν ὁποία ἀπάντησε ὁ κ. Ρίζος (ἐδῶ). Σ' αὐτὴ μὲ μεγάλη εὐκολία ἀλλὰ καὶ χωρὶς τεκμηρίωση μιλᾶ περὶ «δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως συκοφαντία» τῆς “Π.Π.”  καὶ δηλώνει ὅτι «οἱ κατηγορίες ποὺ κυκλοφοροῦν εἰς βάρος μας, τὸ ὅτι ὁδηγοῦμε τόν ἀγῶνα πρὸς τὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., κυρίως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἰστολογίου “Πατερικὴ Παράδοση”, εἶναι ὅπως εἴπαμε παραπάνω, μία δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως συκοφαντία».

Ὁ π. Σάββας ὀφείλει νὰ μᾶς παρουσιάσει καὶ νὰ στοιχειοθετήσει τὴν κατηγορία του κι ὄχι «απλῶς –γενικὰ καὶ ἀόριστα– νὰ καταγγέλλει. Ἐμεῖς, μιᾶς καὶ σχολιαστὴς μᾶς τὸ ζήτησε μὲ σχόλιο νὰ δημοσιεύσουμε παλαιότερες δημοσιεύσεις, παρουσιάζουμε δύο ἄρθρα ποὺ ἐπώνυμα γράψαμε μὲ τίτλο «Δυστυχώς, προωθείται από Αγιορείτες ο Παλαιοημερολογιτισμός!» καὶ «ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ». Σ’ αὐτὰ δὲν ἀκολουθοῦμε τὸ δρόμο τῆς ἐμπάθειας, ἀλλὰ τεκμηριώνουμε καὶ δικαιολογοῦμε τὴ στάση μας στὶς βασικὲς θέσεις τῶν τριῶν Ἁγιορειτῶν μὲ συγκεκριμένα στοιχεῖα. (Γράψαμε τῶν τριῶν Ἁγιορειτῶν, γιατὶ ὡς γνωστὸν οἱ περισσότεροι ἀποτειχισμένοι Ἁγιορεῖτες δὲν συμφωνοῦν μὲ τὶς θέσεις τους).

Ποιους να αποφύγουμε στην αποτείχιση!

Σχόλιο στὸ παρακάτω ἄρθρο π. Παΐσιου:

Τὶ νὰ ἀποφύγουμε στὴν ἀποτείχιση

 ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

    Ὅταν μᾶς ἐξαπέλυσε τὴν νέα ἁπανταχοῦσα του, ὡς ἄλλος νεφεληγερέτης Δίας ὁ π. Παΐσιος Παπαδόπουλος, ἐπιτιθέμενος ἄλλη μιὰ φορὰ στοὺς ἀδελφούς του ἀποτειχισμένους, σκεφτήκαμε ὅτι πρέπει νὰ τὴν ἀγνοήσουμε, “δίδοντας τόπο στὴν ὀργή”. Ὅμως αὐτὴ δημοσιεύτηκε σὲ ἄλλα ἱστολόγια, ὁπότε εἴμαστε πλέον ἀναγκασμένοι νὰ τὴν παραθέσουμε, ἀφοῦ πρῶτα σχολιάσουμε κάποια σημεῖα της.

     Γράφει:

   «Κατακρεουργούν ορισμένοι αποτειχισμένοι τους πνευματικούς τους αδελφούς και γελούν οι Οικουμενιστές… Γράφουν δογματικά, παραθέτουν αποσπάσματα από τους Αγίους Πατέρες και νομίζουν ότι αυτό είναι η θεολογία και αυτό είναι  η Ορθοδοξία. Όμως το ύφος τους και το ήθος, τους αποκαλύπτει πολύ ρηχούς ως προς την ορθόδοξη πνευματικότητα και ξένους ως προς την Ορθοδοξία!».

    Δὲν γνωρίζουν τὸν Θεό, συνεχίζει, γιατί ὅποιος «γνωρίζει τον Θεό δὲν εξευτελίζει τον αδερφό του… ορισμένα ιστολόγια προσφέρουν “αίματα” των αδελφών τους και ο μανιασμένος όχλος τους ακολουθεί. Και αυτό λέγεται ορθόδοξη πνευματικότητα! Μου θυμίζει κάτι μουσουλμάνους που πυροβολούν το κοινό σε σχολεία»!

    Ἀκοῦστε λόγια πνευματικοῦ πατρὸς ποὺ μᾶς κάνει διδασκαλία «πνευματικῆς ζωῆς», τὴν ποιότητα τῆς ὁποίας ἐμεῖς παραδεχόμαστε ὅτι δὲν ἔχουμε, αὐτὸς ὅμως πιστεύει ὅτι ἔχει καὶ ἀπὸ τὰ ὕψη της μᾶς κρίνει! Πρῶτα-πρῶτα θεωρεῖ ὅτι κάποια πράγματα εὐφραίνουν τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς κάνουν νὰ γελοῦν, κι αὐτὸς παρὰ τὴν συνειδητοποίηση αὐτή,  συνεχίζει νὰ τοὺς δίνει αὐτὴ τὴ χαρά! Ἢ μήπως νομίζει ὅτι μὲ ὅσα γράφει, οἱ Οἰκουμενιστὲς θὰ κλάψουν;

     Μᾶς κατηγορεῖ γιὰ τὰ λάθη ποὺ στὸν ἀγώνα κάνουμε (καὶ ὅσα κατὰ τὴν φαντασία του διαπράττουμε), μᾶς συκοφαντεῖ ὅτι «ἐξευτελίζουμε τοὺς ἀδελφούς μας»! Ποιούς ἀδελφούς, ἄραγε ἐννοεῖ; Τὴν κριτικὴ τῶν ἀντι-πατερικῶν θέσεων τοῦ π. Θεοδώρου  Ζήση, τοῦ π. Μάξιμου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, ποὺ γίνεται ἀπὸ ἀγάπη στὴν ἀλήθεια καὶ πρὸς ἐκείνους ποὺ τὴν παραβαίνουν; Αὐτὸ ὀνομάζει ἐξευτελισμό; Τελικὰ τὸν καθένα μας τὸν ἐξευτελίζουν οἱ ἄλλοι ἢ οἱ πράξεις του;

    Καὶ ἂν ἐξευτελισμὸς εἶναι ἡ κατάδειξη τῶν λαθῶν τῶν ἄλλων, τότε γιατί κι αὐτὸς κάνει τὸ ἴδιο; Γιατί ἐξευτελίζει τοὺς ἄλλους ἀποτειχισμένους ἀδελφούς του δημόσια καὶ σὲ τέτοιο μεγάλο βαθμό, ὥστε νὰ τοὺς παρομοιάζει  μὲ  ἐγκληματίες «Μουσουλμάνους  που πυροβολούν»!

     Καὶ ποῦ ἀποδίδεται αὐτὸς ὁ «ἐξευτελισμός» –τὸ ὁποῖον βέβαια διαπράττουν οἱ ἄλλοι κι ὄχι αὐτός– σύμφωνα μὲ τὴν θεόπνευστη σκέψη τοῦ «πνευματοφόρου» αὐτοῦ πατρός; Προβαίνουν λέει, κάποιοι ἀποτειχισμένοι,

Κριτική σε αστήρικτες θέσεις

«ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΖΕΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ»

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

    Μᾶς ἐστάλη ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸν π. Παΐσιο. Σὲ αὐτό, παρὰ τὰ καλὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχει, δὲν ἀποφεύγει μὲ ὕφος Πάπα ὁ π. Παΐσιος νὰ ἀποφαίνεται γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα. Ἀποφαίνεται ὅτι οἱ ἀποσχισθέντες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Παλαιοημερολογίτες ἀποτελοῦν κι αὐτοὶ τὴν Μία Ἐκκλησία μαζὶ μὲ μᾶς, παρ’ ὅτι διέκοψαν τὴν σχέση τους μὲ ὅλες τὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες, οἱ περισσότερες τῶν ὁποίων ἀκολουθοῦσαν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο (στὰ κείμενα τῶν πρωταιτίων τότε, δὲν ὑπήρχε οὔτε γιὰ δεῖγμα ἡ λέξη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ὅλη ἡ πολεμικὴ στηριζόταν στὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου) καὶ παρ’ ὅτι στὴ συνέχεια δημιούργησαν δικές τους Συνόδους.

Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ὁ π. Παΐσιος κατηγορεῖ  ἀναιτιολόγητα  τὸν π. Εὐθύμιο, κατηγορεῖ τοὺς ἀποτειχισμένους ὡς πλανεμένους καὶ γενικὰ ὅσους ἀποδεχόμαστε τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ἰσχυρίζεται ὅτι σφάλλουμε. Φυσικὰ γιὰ προσωπικές του εὐθῦνες ὁ π. Παΐσιος δὲν λέγει τὸ παραμικρό, ὡς ἀλάθητος! Ὡσὰν ὁ π. Εὐθύμιος καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι νὰ εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὰ προβλήματα ποὺ δημιουργήθηκαν ἐκτὸς τοῦ ἴδιου.

    Τὶς δεκάδες μελέτες –ποὺ ἐκτείνονται σὲ ἑκατοντάδες σελίδες– τὶς ὁποῖες ὁ π. Εὐθύμιος ἔχει γράψει (ὅπως καὶ ἄλλων πιστῶν), τὶς διαγράφει ὁ π. Παΐσιος, χωρὶς καμιὰ σχετικὴ μελέτη, μὲ μιὰ μονοκονδυλιά, κάτι ποὺ οὔτε ὁ Πάπας δὲν τόλμησε νὰ κάνει, γράφοντας: «εμμένει ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς στην εσφαλμένη  θέση του περί παλαιού»!

    Καὶ τὶς μὲν θέσεις τοῦ π. Εὐθυμίου μόνο οἱ παλαιοημερολογίτες δὲν δέχονται (ἀφοῦ δι’ αὐτῶν ἀποδεικνύει τὰ σφάλματά τους) ἀποδέχεται ὅμως, τουλάχιστον ἕνα μέρος αὐτῶν τῶν ἐσφαλμένων θέσεων τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ὁ π. Παΐσιος, παρότι οἱ Π.Η. σὲ κάθε μελέτη τοῦ π. Εὐθυμίου ἀπαντοῦσαν «ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων» (τὰ γραπτὰ ὑπάρχουν ἀναρτημένα στὸ ἱστολόγιό μας) καὶ δὲν κατάφεραν τελικὰ νὰ ἐκτιμήσουν μὲ ψυχραιμία καὶ διάκριση τὸ ἑνωτικὸ κήρυγμά του ποὺ συνίσταται στὰ ἑξῆς:

    Ἐμεῖς φύγαμε διὰ τῆς ἀποτειχίσεως ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν σᾶς ζητοῦμε νὰ ἀλλάξετε ἡμερολόγιο. Ἀφοῦ λέτε ὅτι ὁ κοινὸς ἐχθρός μας εἶναι ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μποροῦμε νὰ συναντηθοῦμε στὸν ἀγώνα ἐναντίον του, ἂν φύγετε κι ἐσεῖς ἀπὸ τὶς παρατάξεις (διαλύσετε δηλαδὴ τὶς ἐπιμέρους «ἐκκλησίες» σας), καὶ ἂν δὲν θεωρεῖτε δόγμα τὸ Ἡμερολόγιο. Ἔτσι θὰ βρεθοῦμε ὅλοι σὲ ὀρθόδοξο ἔδαφος ὑπερασπιζόμενοι τὴν Ἐκκλησία.

   Αὐτὰ τὰ θεωρεῖ λάθος ὁ π. Παΐσιος καὶ ὑποστηρίζει ὅτι μιὰ νέα ἐκκλησιολογία· ὅτι οἱ παρατάξεις τοῦ Παλαιοῦ καὶ οἱ ἀποτειχισμένοι τοῦ

Ιεράς Εξέτασης το ανάγνωσμα.

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἡ τραγικὴ πτώση ἀνθρώπων ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὸν Χριστὸ κατατρώγοντας τὰ παιδιά Του.

Δὲν μποροῦσα νὰ πιστέψω στὰ μάτια μου ὅταν διάβασα τὸ ἄρθρο τοῦ π. Παϊσίου μὲ τίτλο «ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΛΟ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ» στὸ ἱστολόγιο https://apotixisi.blogspot.de/2017/10/blog-post_95.html

Γνώριζα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς καὶ τὸ περιβάλλον του δυστυχῶς βρίσκονται σὲ κατάσταση τρομερῆς ἔπαρσης ἤγουν ἐλεύθερης πτώσης χωρὶς ἀλεξίπτωτο, ἀλλὰ πίστευα ὅτι ἀποσιωπώντας ὅσα ἤξερα, δὲν θὰ συντελέσω στὴν ὄξυνση τῶν πραγμάτων καὶ σὲ μεγαλύτερο σκανδαλισμὸ τῶν ἀδελφῶν μου.

Ὅταν ὅμως παρακολούθησα τὴν ἱεροεξεταστικὴ ἀντίδραση κάποιων Ἁγιορειτῶν ἐνάντια στὸν κ. Ρίζο, τὴν ἀδικαιολόγητη ἐμπλοκὴ καὶ σπίλωση ἀτόμων στὰ κείμενα αὐτὰ καὶ τελικὰ τὴν ἀμέσως ἑπόμενη ἀνάρτηση τοῦ γεμάτου οἴηση ἄρθρου τοῦ π. Παϊσίου –συνοδευόμενο ἀπὸ τὰ γεμάτα χολὴ καὶ μῖσος σχόλια τῶν πνευματικῶν τους παιδιῶν– μὲ τὴν ἀδιάντροπη καὶ ψευδὴ ἀναφορὰ στὸ ὄνομά μου, κατάλαβα, ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ προσπάθεια δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ πατερικὲς ἐν Χριστῷ νουθεσίες (γιὰ ποιά λάθη παραμένει ἀκόμα ἄγνωστο) ἀλλὰ ὁμοιάζει μὲ ὀργανωμένο ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν ποὺ θὰ ζήλευε κάθε ἀστυνομικὸ φίλμ.

Στὸ ξεκαθάρισμα αὐτό, αὐτοὶ οἱ κύκλοι, δὲν δειλιάζουν ἀκόμα καὶ νὰ σπιλώσουν ἀνεπανόρθωτα τὸ ὄνομά μου καὶ ἐμμέσως ἀλλὰ πλὴν σαφῶς καὶ τὸ ὄνομα τῆς γυναίκας μου καὶ τῶν ἕξι παιδιῶν μου. Γιατὶ ἡ ρετσινιὰ ποὺ ἀποδίδει ὁ π. Παΐσιος καὶ τὰ πνευματικὰ παιδιὰ τῶν σὺν αὐτῷ στὸ ὄνομά μου, δυστυχῶς –ὅπως θὰ δεῖτε– μεταφέρεται καὶ στὴν οἰκογένειά μου.

Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ σχόλια γιὰ τὸ κρεσέντο τοῦ ἀρχιμ. Παϊσίου Παπαδόπουλου ἀπίστευτων χαρακτηρισμῶν γιὰ γιὰ νὰ συνετίσει ὁρισμένους ἀποτειχισμένους, ὅπως ἰσχυρίζεται, συνοδευόμενο μὲ ἕνα γαρνάρισμα αὐτοευλογίας καὶ αὐτοπροβολῆς μὲ μεγάλη δόση αἰσθήσεως αὐθεντίας, ποὺ θὰ τοὺς ζήλευε ὁ κάθε Ζηζιούλας καὶ

«Αίρεση είναι και το να συνευδοκείς με την στάση σου και να καλύπτεις την δράση των αιρετικών»!

 ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΥΤΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ

Γράφει: Ο Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Φιλώτα

    Πολλοί άνθρωποι που βλέπουν τον σάλο που ξέσπασε στην τοπική Εκκλησία και μας ακούν να ομιλούμε ή να γράφουμε για την αίρεση του Οικουμενισμού ενώ ψιλιάστηκαν ότι κάτι τρέχει δεν μπορούν να μάθουν τί ακριβώς συμβαίνει, διότι ο επίσκοπος Φλωρίνης, όπως και οι άλλοι κατά κανόνα επίσκοποι των ιερών Μητροπόλεων, ως εκ τούτου και οι παπάδες καθώς και οι ιεροκήρυκες, εκ προθέσεως, δεν ενημερώνουν το χριστεπώνυμο πλήρωμα για εκείνα που συνέβησαν στην «Αγία -τάχα- και Μεγάλη Σύνοδο».

    Οι περισσότεροι στον κλήρο αλλά και οι θεολόγοι πήραν γραμμή δια των μητροπολιτών τους από το Πατριαρχείο να σιωπούν ή και να μην ομιλούν με ευκρίνεια για την Σύνοδο αυτή που έγινε στο Κολυμβάρι. Γι’ αυτό και όταν χρειάζεται να δώσουν εξηγήσεις αποκρύπτουν αρκετά από τα γεγονότα και δεν παρουσιάζουν συνολικά σφαιρική την εικόνα της κατάστασης σχετικά με τα κάτωθι:

·   Γιατί στην Σύνοδο στο κολυμβάρι δεν προσήλθαν τα τέσσερα πατριαρχεία Ρωσίας, Γεωργίας, Βουλγαρίας και Αντιόχειας που εκπροσωπουν τουλάχιστον τα 2/3 του χριστιανικού πληθυσμού στον κόσμο;

·   Γιατί δεν συμμετείχαν σ’ αυτή την Σύνοδο όλοι οι επίσκοποι ως η ιεραρχία εκάστης Εκκλησίας αλλά μόνο 24 από κάθε Εκκλησία, το επιτρέπουν αυτό οι ιεροί κανόνες;

·    Γιατί δεν είχαν δικαίωμα ψήφου τελικά ούτε και αυτοί οι επίσκοποι που συμμετείχαν αλλά μόνο οι προκαθήμενοι;

·  Γνωρίζεται ότι οι ψήφοι ήταν λιγότεροι (10) από ένα δεκαπενταμελές ενός σχολείου;

· Γιατί η Σύνοδος χρηματοδοτήθηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τί πόσο χορηγήθηκε;

·  Γιατί πρόσωπο της CIA συνεργαζόταν μάλιστα κατά τις συνεδρίες με την  πατριαρχική επιτροπή στην εν λόγω Σύνοδο;

·  Γιατί ενώ αποφασίσθηκε συνοδικά από την Ιεραρχία της Εκκλησία της Ελλάδος να μην χαρακτηρισθούν ως Εκκλησίες οι άλλες ομολογίες δεν τηρήθηκε τελικά η συγκεκριμένη απόφαση της Συνόδου, έγινε αυτοαναίρεση;

·  Γιατί εξοβελίσθηκε από την ατζέντα της θεματολογίας το ζήτημα του παλαιού ημερολογίου στην οποία χρόνια συμπεριλαμβανόταν;

·  Αφού λοιπούν εσείς, όπως ισχυρίζεσθε, δεν θέλετε τα σχίσματα γιατί τα διατηρείτε; Δεν ήταν θέμα άξιο λόγου για να ενδιαφερθεί η Σύνοδος γι’ αυτό που σχίζει την ορθόδοξη Εκκλησία περισσότερο από έναν αιώνα;

·   Αν από αγάπη θέλετε να ενωθούμε με τους αιρετικούς γιατί δεν θέλετε να ενωθούμε και με τους παλαιοημερολογίτας που είναι ορθόδοξοι; [σ.σ.: Ἐφ' ὅσον εἶναι ὀρθόδοξοι οἱ Παλαιοημερολογίτες, γιατί δὲν ἀποδέχονται καὶ δὲν κοινωνοῦν τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ποὺ ἔχουν ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Γιατί ἔχουν ἀναγάγει σὲ θέμα Πίστεως τὸ Ἡμερολόγιο; Δὲν ἀποδυναμώνεται ἔτσι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως; Δὲν "ρίχνουν νερὸ στὸ μύλο" τῶν Οἰκουμενιστῶν;].

·    Μήπως τελικά το παλαιό ημερολόγιο είναι ένα εμπόδιο να μας ενώσετε με τους παπικούς και τις όποιες άλλες αιρέσεις γι’ αυτό και δεν το λύνετε;

·   Γιατί τόση σπουδή να ενωθούμε με τους παπικούς και τις άλλες αιρέσεις αφού δεν διόρθωσαν τις δογματικές τους κακοδοξίες σε θέματα πίστεως;  

·    Σας έχει εξηγήσει ποτέ κανείς ότι αιρετικός δεν καθίσταται μόνο όποιος κηρύττει κακοδοξία αλλά και ο ποιμένας εκείνος που δεν αντιδρά την ώρα που φανερά προωθείται η αίρεση αλλ’ απεναντίας στηρίζει τον αιρετικό στις ενέργειές του;

·    Γιατί ο επίσκοπός μας, ενώ λέει ότι είναι ορθόδοξος δεν αντέδρασε στην Σύνοδο της Ιεραρχίας όταν εγκρίθηκαν οι αποφάσεις της Κολυμβάριας Ψευτοσυνόδου;

·    Γιατί δεν παίρνει τουλάχιστον τώρα σαφή θέση ως προς τις αποφάσεις της Κολυμβάριας ψευτοσυνόδου;

·    Γιατί διώκει τους ορθόδοξους πατέρες δύο ιερών μονών;

·  Σας έχει εξηγήσει κανείς τί σημαίνει η διατύπωσις του κανονικού δικαίου ότι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται»,  αφορά την μόλυνση της πίστεώς σας ως προς το δόγμα, όταν ο επίσκοπος μνημονεύει τον οικουμενικό Πατριάρχη που

Διάλογος και ενότητα, ναι, αλλά με βάση την Αλήθεια!

"Μαγειρέματα" γιὰ τὴν ἕνωση Παλαιοημερολογιτῶν καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστῶν

καὶ ἡ στάση τοῦ π. Παΐσιου Παπαδόπουλου

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

Ὁ  ἀγώνας τῶν Παλαιοημερολογιτῶν δὲν ξεκίνησε ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλ' ἐναντίον τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Ν. Ἡμερολογίου.

   Τὸ ἱστολόγιο «Πατερικὴ Παράδοση» παρακολουθεῖ καὶ δημοσιεύει –ἐδῶ καὶ χρόνια– τὸν διάλογο ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς ἔχει ἀνοίξει καλοπροαίρετα μὲ ἱστολόγια ποὺ διευθύνουν πιστοὶ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Κι αὐτὸ διότι στὴν πλειονότητά τους οἱ Παλαιοημερολογίτες ἀποκαλύπτουν τὶς κακοδοξίες τῶν Οἰκουμενιστῶν, μετὰ τῶν ὁποίων κοινωνοῦν οἱ Νεοημερολογίτες. Σὲ κάποια πράγματα, ὅμως, διαφέρουν οἱ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μὲ ὅσους ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀκολουθοῦν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, ἀλλ' ἔχουν ἤδη ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸν τρόπο ἐφαρμογὴ τῆς Ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας καὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ στὴν μὴ δογματοποίηση τοῦ Ἡμερολογίου.

   Αὐτὴ ἡ συζήτηση, ὅμως, μετὰ τῶν τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου (Π.Η.), ἀποκαλύπτει δυσάρεστα πράγματα. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συζητήσεως οἱ τοῦ Π.Η. δὲν δείχνουν καμία διάθεση νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ θέσεις ποὺ ἀποδεικνύεται ὅτι ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Χρησιμοποιοῦν, μεθόδους ποὺ ἕως τώρα ἔχουμε διαπιστώσει ὅτι χρησιμοποιοῦν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Γιὰ ἄλλα τοὺς ἐρωτᾶς καὶ σὲ ἄλλα ἀπαντοῦν. Τοῦτο διακρίνεται στὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσαν τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ τοῦ ἱστολογίου «Ἐν Τούτῳ Νίκᾳ» καὶ τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» στὶς θέσεις τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ κυρίως, ἀλλὰ τελευταίως καὶ στὶς τοποθετήσεις τῶν τοῦ Π.Η. ἀπέναντι στὶς θέσεις ποὺ διετύπωσαν ἄλλοι πιστοί, ὅπως π.χ. ὁ κ. Ἰωάννης Ρίζος.

  Τὰ κείμενα εἶναι ἀναρτημένα καὶ καθένας μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει. Οἱ ἀπαντήσεις τους γίνονται μὲ τέτοια τεχνική, ὥστε νὰ δίδουν τὴν ἐντύπωση στοὺς πιστοὺς τοῦ Π.Η. ὅτι ἔχουν δίκιο οἱ Παλαιοημερολογίτες, ἐνῶ ὅποιος ἔχει παρακολουθήσει τὴν συζήτηση ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἀπαντοῦν «ἄλλα ἀντ’ ἄλλων», ὅπως χαρακτηριστικὰ γράφει ὁ π. Εὐθύμιος στὴν τελευταία ἀπάντησή του στὸ ἱστολόγιο «Ἐν Τούτῳ Νίκᾳ» (ἐδῶ). Βέβαια αὐτὸ δὲν τὸ παραδέχονται οἱ Παλαιοημερολογίτες, καὶ σ’ αὐτὸ εἶναι μάταιο νὰ ἐπιχειρηματολογήσουμε καὶ πάλι ἐδῶ. Ἡ ἱστορία (κι ὄχι μόνο τοῦ οὐρανοῦ) θὰ δείξει τὴν ἀλήθεια. 

   Αὐτὴ ἡ εἰσαγωγὴ ἔγινε, ὄχι γιατὶ θέλουμε νὰ ἀνοίξουμε ἄλλο ἕναν ἀκόμα διάλογο μαζί τους, ἀλλὰ γιατὶ τελευταίως ὑπάρχουν κάποια «μαγειρέματα» γιὰ ἕνωση τῶν Παλαιοημερολογιτῶν μὲ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ χωρὶς Ὀρθόδοξες προϋποθέσεις καὶ στὴν προσπάθεια αὐτή –συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα– ἐνεπλάκη καὶ ὁ νεοαποτειχισθεὶς Ἀρχιμανδρίτης π. Παΐσιος Παπαδόπουλος.

    Ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο θέλουμε ἐδῶ νὰ ἐπιμείνουμε (γιατὶ συνδέεται μὲ τὴν στάση τοῦ π. Παΐσιου Παπαδόπουλου) εἶναι ὅτι στὴν ὅλη συζήτηση αὐτὴ οἱ Παλαιοημερολογίτες, ἐνῶ ὑποκρίνονται ὅτι θέλουν τὴν ἕνωση ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων δυνάμεων, στὴν πραγματικότητα τορπιλίζουν αὐτὸν τὸν κοινὸ ἀγώνα ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ θέτουν προϋποθέσεις ἑνώσεως, τέτοιες, ποὺ εἶναι πέραν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Θέλουν, δηλαδή, ἐμεῖς ποὺ ἀποτειχιστήκαμε ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νὰ ἀκολουθήσουμε καὶ τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο ποὺ ἔχουν δογματοποιήσει.

   Τοὺς κάναμε ἐπανειλημμένως τὴν πρόταση: ἂς ἀγωνιστοῦμε κατὰ τὴς Παναιρέσεως, χωρὶς νὰ ἀπαιτεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀλλάξουμε Ἡμερολόγιο, ὅπως κι ἐμεῖς δὲν ἀπαιτοῦμε κάτι τέτοιο ἀπὸ σᾶς. Ὁ κύριος ἐχθρὸς αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι ἡ Παναίρεση. Τὰ περὶ Ἡμερολογιῶν (ποὺ ἀναγνωρίζουμε ὅτι κακῶς εἰσήχθη), εἶναι θέμα ποὺ μποροῦμε μετὰ νὰ τὸ συζητήσουμε, ἀφοῦ δὲν εἶναι θέμα Πίστεως· ἐξάλλου καὶ ἐκεῖνες οἱ Ἐκκλησίες ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, δὲν γλύτωσαν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, μὲ πρῶτο τὸ Ἅγιον Ὄρος! Δὲν τοὺς προστάτεψε τὸ Ἡμερολόγιο νὰ μὴν προσχωρήσουν στὸν

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΝΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ. (Και σχόλιο).

 Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος

Θεωρώ, ότι όλοι όσοι εισήλθατε στην διένεξη περί παλαιού εορτολογίου είτε παλαιοημερολογίτες είτε νεοημερολογίτες συμφωνείτε, πως κάθε αίρεση και κάθε σχίσμα προήλθε πρωτίστως απο εγωϊσμό πίσω από τον οποίο κρύβεται ο διάβολος. Επομένως, αν θέλετε να αντιμετωπισθεί σωστά μία αίρεση ή ένα σχίσμα θα πρέπει  ο καθένας μας να νικήσει τον εγωϊσμό του και να αφήσουμε να ενεργήσει ο Θεός

Διευκρινήσεις στην συνάντησή μας με τον π. Θεόδωρο Ζήση και τους συν αυτώ.

Τοῦ Ἀρχιμ. Παΐσιου Παπαδόπουλου

   Στὶς κηδεῖες ποὺ ψάλλεται ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία στὸν ἱερὸ ναό, στιχολογοῦνται ἀπὸ τὸν «Ἄμωμο», τὸν γνωστὸ 118^ο Ψαλμό, κάποιοι στίχοι, ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων λέγει:

   «Ἀθυμία κατέσχε με ἀπὸ ἁμαρτωλῶν τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον Σου» καὶ εὐθὺς ἀκολουθεῖ τὸ ἐφύμνιο «Ἀλληλούϊα», τὸ ὁποῖο θὰ πεῖ· αἰνεῖτε τὸ Θεό. Ἀλλὰ γιὰ τὸν πολὺ κόσμο, ποὺ δὲν γνωρίζει τὰ πνευματικά, μεταφορικά σημαίνει τὸ τέλος τοῦ βιολογικοῦ ἀνθρώπου.

    Ἂν ὁ προφήτης, μολονότι ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὑπόκειτο στὸ κράτος τῆς ἀθυμίας, ἐπειδὴ ἦταν καὶ αὐτὸς ἄνθρωπος, κι ἐμεῖς διακατεχόμεθα ἀπ’ αὐτὴ τὴν λύπη, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὸν μέγα τῆς Καισαρείας διδάσκαλο, τὸν ἅγιο Βασίλειο, «ὑπολογίζεται περισσότερο ἡ προσωπικὴ βλάβη ἀπὸ τὸν κοινὸ καὶ γενικὸ πόλεμο. “Τοῦ γὰρ κοινοῦ καὶ δημοσίου πολέμου πλεῖόν ἐστι τὸ ἴδιον δυσμενές”, ἡ ἐπικράτησις ἐπὶ τῶν ἀντιπάλων εἶναι ὁ στόχος κι ὄχι τὸ κοινὸ καλό. Καὶ προτιμᾶται ἡ ἄμεσος ἱκανοποίησις τοῦ ἐγωϊσμοῦ, “τὸ παραυτίκα τῆς φιλοτιμίας τερπνόν” ἀπὸ ”τῶν εἰς ὕστερον ἀποκειμένων μισθῶν”»1.

     Μὴ τυχὸν καὶ χάσουμε, λοιπόν, τὸ προσωπικόν μας κύρος, φτάνει μόνο νὰ ἀνατρέψουμε τὴν γνώμη τοῦ κόσμου γιὰ τὸ τί θὰ πεῖ γιὰ ἐμᾶς. Καὶ εἶναι νὰ κλαῖς, ὅπως σὲ κηδεία γιὰ τὸν πνευματικὸ θάνατο ποὺ ἔχουν ὑποστεῖ οἱ ψυχὲς αὐτῶν ποὺ θεωροῦν ἔτσι τὰ πράγματα. Σκεφτόμαστε ὅμως κι ἐνεργοῦμε ἔτσι, γιατὶ δὲν εἴμαστε μέτοχοι τῶν φοβουμένων καὶ τῶν φυλασσόντων τὰς Ἐντολὰς τοῦ Κυρίου. Διότι, ἂν εἴχαμε, ἔστω καὶ λίγο φόβο Θεοῦ θὰ κρίναμε πνευματικῶς τὰ πράγματα καὶ θὰ ἀψηφούσαμε τὸ κύρος τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ ὡς γκουρού θέλουν κάποιοι νὰ τοὺς ἀκολουθοῦμε, χωρὶς νὰ σκεπτόμαστε στοιχειωδῶς.

   Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, «χτυπημένος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς πολυμάθειας, ὁ σοφὸς τοῦ κόσμου τούτου, τὰ ἔχει ὑποτάξει ὅλα στὸ λογικό του καὶ ἔχει εἰδωλοποιήσει τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό, στὸν ὁποῖο  πραγματοποίησε τὰ λόγια τοῦ σατανᾶ, “θὰ γίνετε σὰν θεοί…”.  Ἡ αὐτοαποκαλούμενη σοφία εἶναι αὐταπάτη, εἶναι δαιμονικὴ πλάνη, εἶναι γνώση ψευδώνυμη καὶ δημιουργεῖ σφαλερὴ σχέση τοῦ δῆθεν σοφοῦ πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τὸν κόσμο ποὺ τὸν περιβάλλει».

   Οἱ ἄνθρωποι λοιπόν ποὺ μᾶς περιβάλλουν, ὁρισμένες φορές, καθίστανται οἱ πιὸ ἐπικίνδυνοι, διότι κολακεύουν τὸν ἐγωϊσμό μας. Τί μᾶς συνιστᾶ, ὅμως, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός; «Ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ραββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε». Ἐσεῖς, λέγει ὁ Κύριος, νὰ μὴν κληθεῖτε,  νὰ μὴ δεχθεῖτε δηλαδή, νὰ σᾶς ὀνομάσουν διδασκάλους, διότι ἕνας καὶ μόνον εἶναι ὁ διδάσκαλός σας, ὁ Χριστός· ἐνῶ ὅλοι ἐσεῖς εἶστε ἀδελφοί.

   Πόσο ἀγνοοῦμε αὐτό, τὸ «πάντες δὲ ἡμεῖς ἀδελφοί ἐστέ»; Γι’ αὐτό, κι ὅταν βρεθοῦμε σὲ συζήτηση, ὅπως ἐν προκειμένῳ μὲ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, καθὼς καὶ τοὺς Ἁγιορεῖτες, θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ καθηγητής. Μάλιστα! Κι ἂν ὁ καθηγητὴς ἀπὸ ἀνθρωπαρέσκεια, ἡ ὁποία λειτουργεῖ ἀσυνείδητα, κάνει λάθος, παρερμηνεύοντας Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, διότι εἶναι Πατρολόγος κι ὄχι Κανονολόγος, τότε ὅλοι οἱ ἄλλοι μαζὶ σύρονται πίσω ἀπὸ τὴν πλάνη, ἀφοῦ γκουρουϊστικῷ τῷ τρόπῳ, παραδίδονται στὰ θελήματά του χωρὶς νὰ συλλογίζονται καὶ νὰ ἐξετάζουν τὸ δέον σύμφωνα μὲ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

   Ἔτσι λοιπόν ἔγινε στὴ Σύναξη ποὺ βρεθήκαμε σχεδὸν μία βδομάδα νωρίτερα, νὰ συζητήσουμε τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα στὸ Ὡραιόκαστρο, «ντὲ καὶ καλὰ» ἔπρεπε νὰ βαπτίσουμε δυνητικὸ τὸν 15^ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καὶ νὰ ποῦμε ὅτι ἔχουν καὶ θράσος οἱ Ἁγιορεῖτες, διότι πολὺ ἁπλὰ δὲν συμφωνοῦσαν μαζί του. Δίκαιο εἶχαν καὶ δὲν δέχτηκαν ὅσα προηγήθηκαν στὴ Σύναξη· διότι ἐκεῖ, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς Οἰκονομίας νὰ δεχθοῦμε σὲ κοινωνία ἀκόμη καὶ ὅσους μνημονεύουν τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη, ἔγινε μὲν συνεννόηση νὰ δεχθοῦμε τὴν πρόταση νὰ κοινωνοῦμε μὲ αὐτούς, ποὺ ἀκόμη δὲν διέκοψαν τὴν ἐκκλησιαστική τους κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι διαφορετικὰ δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ συνεργαστοῦμε μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὁποία -ὡς γνωστόν- δὲν ἀποδέχτηκε τὴν Κολυμπάρια Σύνοδο.

    Αὐτό, φαινομενικὰ καθίστατο εὔλογο· στὴν πραγματικότητα ὅμως ἔθετε σὲ κίνδυνο ὅλον μας τὸν ἀγώνα, καθὼς θὰ τὸν τορπίλιζε μιὰ διφορούμενη ἀντιμετώπιση· ἀπὸ τὴν μιὰ κόψαμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς μητροπολίτες μας, ποὺ μνημονεύουν τὸν πατριάρχη, ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θὰ μνημονεύαμε ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης μνημονεύουν τὸν Πατριάρχη.

   Προσωπικὰ διετύπωσα στὸ τραπέζι τὶς ἐπιφυλάξεις μου, καὶ ἐπεσήμανα στὴ Σύναξη νὰ τὶς ἐξετάσουν, πρῶτον γιὰ νὰ μὴ γυρίσει μπούμερανγκ ἡ ἐνέργειά μας, δεύτερον γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τὸ συνειδητοποιημένο χριστεπώνυμο πλήρωμα καὶ τρίτον ὑπῆρχε κίνδυνος ἀπὸ τὴν ἀπογοήτευση ποὺ θὰ ἔνιωθαν οἱ πιστοί νὰ τραποῦν σὲ παράξενες ἀτραπούς.

   Βέβαια, κάτω ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ ἐπιχειρήματος ποὺ μᾶς αἰφνιδίασε,  δὲν ὑπῆρχε χρόνος νᾶ σκεφτοῦμε  καλύτερα τὴν πρόταση, μιᾶς καὶ ὁ π. Θεόδωρος εἶχε μία ἐπιμονή, στὴν ὁποία οἱ ἀντιρρήσεις μας θὰ δημιουργοῦσαν φιλονικία, ἀφοῦ τὸ κλίμα ἦταν ἤδη βεβαρημένο, διότι ὑπῆρξε ἔνταση τὶς προηγούμενες ἡμέρες μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες.

    Αὐτὸ ποὺ δὲν γνωρίζουν, ὅσοι δὲν ἦσαν παρόντες στὴν Σύναξη, εἶναι ὅτι προηγήθηκε τῆς Συνάξεως ἐκείνης ἄλλη σύναξη μὲ ἱερεῖς ὁμογνώμονες τοῦ π. Θεοδώρου (ἀποτειχισμένους καὶ μὴ ἀποτειχισμένους) καὶ πάσῃ θυσίᾳ ὁ π. Θεόδωρος και οἱ σύν αὐτῷ πάσχιζαν νά περάσουν τὴν θέση τους, ἀφοῦ ἔγινε προσυνεννόηση -πρὶν τὴν συνάντηση μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες- γιὰ τὸ πῶς θὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν. Νὰ τεθεῖ ἐκ νέου αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα μὲ τὸ ψευτοδίλημμα νὰ χάσουμε τὴν συνεργασία μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας.

  Καὶ γι’ αὐτό, ἐνῶ κανεὶς ἀπὸ τοὺς Ἁγιορεῖτες –κι ἐγὼ προσωπικῶς– δὲν ἀναπαυόταν μὲ ὅσα ἔλεγε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, δεχτήκαμε πρὸς στιγμήν –λάθος μας– ἐκφράζοντας τονίζω, τὶς ἐπιφυλάξεις μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν δημιουργηθεῖ ἔνταση. Ἤδη προηγήθηκε ἡ προηγούμενη μεταξὺ π. Θεοδώρου καὶ Ἁγιορειτῶν ἔνταση, ἡ ὁποία δὲν θέλαμε νὰ πάρει ἔκταση. Γι’ αὐτὸ οἱ Πατέρες φέρθηκαν ταπεινὰ καὶ μὲ πολὺ συστολὴ ἀπέναντι στὸν π. Θεόδωρο, ὁ ὁποῖος ἔρριχνε μπηχτές –δύο-τρεῖς φορές– μιλώντας γιὰ ζηλωτισμό, ἀκρότητες, ἀπειρία κ.λπ., κάτι τὸ ὁποῖο ὡς παρὼν καταθέτω.

   Δυστυχῶς, ἤμουν παρών, γιατὶ μὲ παρεκάλεσαν οἱ Ἁγιορεῖτες νὰ παρευρεθῶ στὴ Σύναξη, μολονότι δὲν μὲ εἶχε προσκαλέσει ὁ π. Θεόδωρος. Εἶχε, ὅμως, προσκαλέσει ἄλλους ποὺ διέκοψαν μνημόσυνο, ὄχι ὅμως καὶ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση. Κάλεσε, ἐν τούτοις, ταυτόχρονα κι ἄλλους ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν διακόψει οὔτε τὸ Μνημόσυνο!

   Μέσα λοιπόν στὸ σπίτι τοῦ π. Θεοδώρου, καὶ σὲ ἕνα κλίμα, ποὺ δὲν θέλαμε νὰ δημιουργήσουμε ἐντάσεις, ἐκμεταλλεύτηκε τὴν ταπείνωση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων καὶ τὴν ὑπακοή τους ἀπέναντι στὸ Γέροντα Γαβριήλ -ποὺ τοὺς συμβούλευσε να συνεργαστοῦν μαζί του- καὶ ἔτσι ἀποδέχτηκαν κάτι τὸ ὁποῖο καθόλου δὲν τοὺς ἀνέπαυε, οὔτε προσωπικὰ καὶ ἐμένα ποὺ βρέθηκα ἐκεῖ (διότι ἐπέμεναν οἱ Ἁγιορεῖτες, ἐνῶ δὲν μὲ εἶχε προσκαλέσει ὁ π. Θεόδωρος, ἔχοντας ὅμως προσκαλέσει τοὺς ἄλλους ποὺ διέκοψαν μνημόσυνο, ἀλλὰ καὶ πρόσωπα ποὺ δὲν διέκοψαν τὸ μνημόσυνο, προερχόμενα ἀπὸ τὸ κύκλο τῆς Γατζέας).

    Φαίνεται ὅμως ὅτι ὁ π. Θεόδωρος θέλει νὰ πατρονάρει τὸν ὅλο ἀγώνα σὲ νεοπατερικὸ πρότυπο καὶ ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία μας Παράδοση. Λησμονεῖ ὅτι ἐκεῖ, εἶπε τότε,  πώς: «“ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω” δὲν ἰσχύει γιὰ τὴν σχέση τῶν Ἐπισκόπων καὶ τοῦ Πατριάρχη, ἀλλὰ γιὰ τὴ σχέση τοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν Πάπα μόνο». Ἂν ὅμως ἔτσι συμβαίνει, πατέρα Θεόδωρε, γιατί ἐκκόψαμε τὸ μνημόσυνο ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες μας; Δὲν κοινωνοῦν μὲ τὴν αἵρεση, καθ’ ἣν στιγμὴ μνημονεύουν τὸν Ἀρχιαιρετικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο;

   Λυποῦμαι πολὺ γι’ αὐτὰ ποὺ ἄκουσα καὶ τότε, καὶ ἔπειτα στὴ συνέντευξή σας. Δυστυχῶς διαλέξατε νὰ μήν συμπορευθεῖτε στὸν ἀγώνα αὐτὸν μαζί μας. Φάνηκε ἀπὸ τὴν ἀρχή. Δὲν εἴχατε οὔτε διάθεση, οὔτε φρόνημα νὰ ἀγωνιστεῖτε ἐν τῇ πράξει. Προσωπικά, ἂν καὶ πολὺ βοηθήθηκα κοντά σας, δὲν θὰ ἐνστερνισθῶ καὶ τὰ λάθη σας, καθὼς καὶ ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ λέγονται παιδιὰ τοῦ π. Αὐγουστίνου, ἀλλ΄ ὅμως δὲν τὸν ἀκολουθοῦν κατὰ πνεῦμα. Γιατὶ δὲν κατάλαβαν καθόλου τὸν π. Αὐγουστῖνο. Ἂν τὸν καταλάβαιναν θὰ ἐφάρμοζαν τὸ πνεῦμα του κι ὄχι τὸ γράμμα του. Δηλαδή, σχετικὰ μὲ τὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου θὰ ἔπαιρναν αὐτό, καὶ δὲν  θὰ κολλοῦσαν στὸ ὅτι ὁ π. Αὐγουστῖνος, ἐνῶ ἔκοψε τὸ μνημόσυνο  τοῦ Πατριάρχη, δὲν ἔκοψε καὶ τὸ μνημόσυνο αὐτῶν ποὺ μνημόνευαν τὸν Πατριάρχη. Τὰ δεδομένα τότε, καὶ τὰ τωρινά, μετὰ τὴν Κολυμπάρια Σύνοδο, δὲν εἶναι τὰ ἴδια.

    Ἔπειτα, ἂς ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας, ὁ π. Αὐγουστῖνος, μολονότι ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος, δὲν ἀσχολήθηκε μὲ τὸ θέμα τῆς διακοπῆς κοινωνίας ἐνδελεχῶς, ὅπως ὁρισμένοι Ἁγιορεῖτες, ποὺ τοὺς καταδικάζετε, ἐπειδὴ μελετοῦν πάρα πολὺ καὶ ψάχνουν τὰ θέματα ἐπισταμένως. Ἂν σήμερα ζοῦσε ὁ π. Αὐγουστῖνος, δὲν γνωρίζετε ἂν θὰ ἀντιδροῦσε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἢ σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες θὰ ἔκοβε παντελῶς τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ὅπως ὀρθὰ ἑρμηνεύεται ὁ Κανόνας, γιὰ νὰ μὴν κοινωνήσει μὲ τὴν σύγχρονη αὐτὴ αἵρεση, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιὰ νὰ μὴν συνεχίσουμε γιὰ τὸν πνευματικὸ αὐτὸ θάνατο τῶν ἀδελφῶν θὰ ποῦμε τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς».

      Τοὺς εὔχομαι, Καλὴ Ἀνάσταση.

Ἀρχιμανδρίτης Παΐσιος Παπαδόπουλος

______________________

(1) Μ. Βασιλείου, Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Πρὸς τὸν ἐν Ἁγίοις Ἀμφιλόχιον Ἐπίσκοπον Ἰκονίου.