Δίνει "γή και ύδωρ" στον Οικουμενιστή Πατριάρχη και υποστηρίζει το Ουκρανικό σχίσμα!!!

       ➥  και ο Δημητριάδος Ιγνάτιος –το έτερο δεκανίκι μετά τον Ναυπάκτου Ἱερόθεο–  του Παναιρετικού και σχισματικού Βαρθολομαίου! Δυστυχῶς, οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν κάνουν πίσω.

       Θὰ κάνουν μήπως πίσω οἱ "οἰκονομιστές-δυνητιστὲς" ἱερωμένοι,  ἐφαρμόζοντας μιὰ ἀκόμα "οἰκονομία"; Θὰ συνεχίζουν νὰ ἐναντιώνονται στὰ λόγια, ὑποτασσόμενοι ὅμως στὰ ἔργα –ὅπως κάνουν μέχρι τώρα– καὶ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ τώρα ἐπιχειροῦν νὰ παγιώσουν τὸ σχίσμα ποὺ ἐδημιούργησαν;

    Εἶπε ὁ κ. Ἰγνάτιος: Παναγιώτατε, …μετὰ ἀπὸ τὴν μεγάλη καὶ τόσο σπουδαία ἀπόφασή σας, νὰ παραχωρήσετε τὸ αὐτοκέφαλο στὸν ὀρθόδοξο Οὐκρανικὸ λαό, ὅπως εἴχατε δικαίωμα, εἴχαμε τὴν σκέψη, ποὺ ὑποβάλλαμε στὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο καὶ στὸν Διοικητὴ τῆς Ἀκαδημίας, νὰ δημιουργηθοῦν οἱ προϋποθέσεις συνάντησεις μὲ τοὺς ἀδελφούς μας τῆς νέας Ἐκκλησίας Οὐκρανοὺς Ὀρθοδόξους, πιστεύοντας ἀκλόνητα ὅτι θὰ μποροῦσε αὐτὸ νὰ κάνει πιὸ οὐσιαστικὴ τὴν ἑνότητα τῆς κοινωνίας πλέον μὲ τὸ κοινὸ ποτήριο… Συμπαραστάτης σ’ αὐτὴ τὴν προσπάθεια ἦρθε ὁ γενικὸς Γραμματέας Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κ. Γ. Καλατζῆς, ὁ ὁποῖος ἀντελήφθη τὴν σημασία τοῦ ἐγχειρήματος καὶ κατώρθωσε, χάρις καὶ στὴν ἐνημέρωση τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ κ. Γαβρόγλου νὰ ἔχουμε μιὰ ἐπιχορήγηση ποὺ ἐπέτρεψε νὰ πραγματοποιηθεῖ αὐτὴ ἡ προσπάθεια ἔφτασε ἡ προσπάθεια καὶ νὰ φτάσει σὲ αἴσιο τέλος. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ εἴχαμε ἀποφασίσει νὰ φτάσουμε μέχρι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο [σ.σ.: Καὶ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐνημερώθηκε; Ὁ Ἰγνάτιος δρᾶ …ὕπουλα πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τῶν ἄλλων Ἱεραρχῶν;] γιὰ νὰ ἔχουν τὴ δική σας εὐχὴ καὶ εὐλογία μὲ τὴ λήξη τοῦ Σεμιναρίου. Καὶ ἰδοὺ μετὰ ἀπὸ 15 ἡμέρες θεολογικῶν μαθημάτων, σημαντικῶν ἐμπειριῶν, εἴμαστε ἐνώπιόν σας καὶ χαιρόμεθα ὅτι ἀπὸ σᾶς θὰ πάρουν τὴν Πατριαρχικὴ εὐχὴ καὶ εὐλογία γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν πατρίδα τους.

    Παναγιώτατε θεωροῦμε αὐτὴν τὴν προσπάθεια μιὰ διακονία γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

aktines:

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου ενημέρωσε τον Πατριάρχη για το πρόγραμμα επιμόρφωσης θεολόγων και φοιτητών εκκλησιαστικών σχολών από την Ουκρανία

-Ecumenical Patriarchate
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε σήμερα. Κυριακή 14 Ιουλίου 2019, στην Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.
Εκκλησιάστηκαν πιστοί από την Πόλη, την Ουκρανία, την Ελλάδα και άλλα μέρη.
Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας τον Πατριάρχη προσφώνησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, ο οποίος ενημέρωσε τον Πατριάρχη για το πρόγραμμα επιμόρφωσης θεολόγων και φοιτητών εκκλησιαστικών σχολών από την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας, που εκπόνησε η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Για το πρόγραμμα μίλησε και ο Διευθυντής της Ακαδημίας, Δρ Παντελής Καλαϊτζίδης.

Πηγή 

Αναζητώντας τη θέση της πίστης σήμερα

    Τέτοιες θέσεις ποὺ ἰσοπεδώνουν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη προωθεῖ ἡ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου»! Πὼς  τάχα, ἀποτελεῖ “Ψευδαίσθηση” ἡ πίστη ὅτι ἐπαρκεῖ ὁ Χριστιανισμὸς ἀπὸ μόνος του νὰ πραγματοποιήσει ὅ,τι θὰ κατορθώσει ἡ παγκοσμιοποίηση!

Αναζητώντας τη θέση της πίστης σήμερα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Ο Τσαρλς Τέιλορ μίλησε στην εκδήλωση που συνδιοργανώθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου και το Πρόγραμμα «Επιστήμες και Ορθοδοξία ανά τον κόσμο» (SOW) του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

    Τη θέση του χριστιανισμού στην «απομαγεμένη» νεωτερικότητα επιχείρησε να ανιχνεύσει χθες το βράδυ, στην πρώτη αθηναϊκή ομιλία της μακράς του καριέρας, ο Τσαρλς Τέιλορ. Ο κορυφαίος Καναδός φιλόσοφος, ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου McGill στο Μόντρεαλ του Καναδά, μιλώντας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, ανέδειξε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η δυτική χριστιανική παράδοση στη σύγχρονη εποχή.

Όπως ανέφερε, στο έργο έχει ασχοληθεί με την ιστορική εξέλιξη του λατινικού χριστιανισμού – του καθολικισμού και του προτεσταντισμού. Ήλθε λοιπόν στην Αθήνα, όπως είπε ο ίδιος, κατ’ αρχάς για να δει αν η θεωρία του για την εκκοσμίκευση στέκει όταν εξετάζονται άλλες χριστιανικές παραδόσεις, αλλά και για να εμπνευστεί από αυτές. Μιλούσε και άκουγε, με άλλα λόγια, όχι μόνο ως διανοητής, αλλά και ως καθολικός, που αναζητεί τρόπους αναθέρμανσης της πίστης του.

Ο Τέιλορ μίλησε για δύο επίπεδα «απομάγευσης» (με την έννοια του Μαξ Βέμπερ): στο επίπεδο της εμπειρίας των απλών ανθρώπων, ο κόσμος πλέον δεν κατοικείται από καλά και κακά πνεύματα, που επηρεάζουν τη ροή των πραγμάτων· στο επίπεδο της διανοητικής σύλληψης της πραγματικότητας, το σύμπαν δεν διέπεται πλέον από μία ηθικά διαμορφωμένη τάξη πραγμάτων, που καθορίζει την κοινωνική και την πολιτική ζωή. «Πλέον θεωρούμε όλες τις κοινωνίες τεχνητές», σημείωσε. Οι αλλαγές αυτές, εξήγησε ο Τέιλορ, οδήγησαν στην έκρηξη του πνευματικού πλουραλισμού στη Δύση. Δημιούργησαν μία κατάσταση όπου «μεγάλος αριθμός ανθρώπων, κυρίως νέοι, αναζητούν το νόημα της ζωής – κάποιοι στη θρησκεία, κάποιοι όχι». Δημιούργησαν επίσης μία αντίδραση – «για πολλούς, κυρίως μεγαλύτερους σε ηλικία, υπάρχει κάτι πολύ στραβό» στον πλουραλισμό της σύγχρονης κοινωνίας. Δεν αρέσει σε αυτούς τους νοσταλγούς της ομοιογένειας του παρελθόντος, με τον χριστιανισμό στο επίκεντρο, «το γεγονός ότι ο γείτονάς του δεν ανήκει στην ίδια Εκκλησία, δεν έχει την ίδια εθνοτική προέλευση ή  πολιτισμική ιστορία».

Ο Καναδός καθηγητής, που σπούδασε και δίδαξε στην Οξφόρδη, δίνοντας μάχες κατά των πυρηνικών όπλων και υπέρ της μετακαντιανής φιλοσοφίας, αναφέρθηκε στα παραστρατήματα της δυτικής χριστιανικής παράδοσης από την εποχή του Λούθηρου και μετά. Εξέφρασε τον προβληματισμό του για την προσήλωση στην ατομική σωτηρία, αλλά και για την τάση ιδιαίτερη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να δημιουργεί θεσμούς επίγειας ισχύος χωρίς το αναγκαίο πνευματικό υπόβαθρο. Η βαθύτερη εξοικείωση με την ανατολική ορθόδοξη παράδοση, τόνισε, θα μπορούσε να συμβάλει στην «αναζωογόνηση του δυτικού χριστιανισμού».

Απαντώντας σε ερωτήσεις –συχνά μακροσκελείς– από το ακροατήριο, ο Τέιλορ είπε ότι βλέπει πολύ αρνητικά τη μορφή που παίρνει η πίστη όταν συνδέεται με τον εθνικισμό. Εκανε μάλιστα ειδική αναφορά στην Πολωνία, διαχωρίζοντας μεταξύ του «μεταρρυθμιστικού καθολικισμού» του Λεχ Βαλέσα και της εκδοχής που πρεσβεύει η σημερινή, λαϊκιστική δεξιά κυβέρνηση της χώρας. «Εχουμε μία υποτροπή στη χειρότερη μορφή αδαούς [know-nothing] εθνικιστικού καθολικισμού», είπε χαρακτηριστικά.

Αγγίζοντας θέματα με τα οποία έχει καταπιαστεί σε όλη του τη ζωή, και όχι μόνο ως ακαδημαϊκός –κατά τη δεκαετία του ’60 υπήρξε επανειλημμένως κοινοβουλευτικός υποψήφιος του σοσιαλδημοκρατικού New Democratic Party, ενώ ήταν φίλος του Πιερ Τρουντό– ο 86χρονος Τέιλορ επεσήμανε: «Η πρόκληση για οποιαδήποτε σύγχρονη δημοκρατία είναι ότι πρέπει να συμπεριλάβει ανθρώπους πολύ διαφορετικών οπτικών και προελεύσεων. Αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν την πρόκληση, εκτός αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν εντελώς μονοχρωματικό κόσμο». «Παίρνω πολύ σοβαρά τον κατακερματισμό της σύγχρονης κοινωνίας», τόνισε, που ο ατομισμός έχει επισκιάσει την αίσθηση της αλληλεξάρτησης και της αλληλεγγύης. «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ανακαλέσουμε τους ανθρώπους σε μία βαθύτερη συνείδηση της αμοιβαίας μας εμπλοκής», είπε, απαντώντας σε ερώτηση ιερέα. Αλλά είναι «ψευδαίσθηση» ότι ο μπορεί ο χριστιανισμός, που είναι πλέον «απλώς μία φωνή ανάμεσα σε πολλές», να καταφέρει αυτό το έργο από μόνος του.

Ενα σπουδαίο μυαλό

Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου και το Πρόγραμμα «Επιστήμες και Ορθοδοξία ανά τον κόσμο» (SOW) του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Ο Τέιλορ είναι ο συγγραφέας των εμβληματικών έργων «Πηγές του Εαυτού» (εκδ. Ινδικτος, 2007) και «Μια Κοσμική Εποχή» (εκδ. Ινδικτος, 2015) και πολλών άλλων βιβλίων και μελετών με καθοριστική επίδραση στη σύγχρονη φιλοσοφία. Εχει βραβευθεί, μεταξύ άλλων, με το βραβείο Κιότο (γνωστό ως το ιαπωνικό Νομπέλ) για τις Τέχνες και τη Φιλοσοφία το 2008, το βραβείο John W. Kluge για τα Επιτεύγματα στη Μελέτη της Ανθρωπότητας το 2015 (μαζί με τον Γιούργκεν Χάμπερμας) και με το βραβείο Berggruen (το 2016), αξίας 1 εκατ. δολ., για έργο «ευρείας σημασίας» για την κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης. Δίκαια ο Παντελής Καλαϊντζίδης, διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, τον χαρακτήρισε «έναν από τους πιο σημαντικούς στοχαστές της εποχής μας.

Πηγή

Ο θεολογικός εκμοντερνισμός

 (στην Ορθοδοξία και στη Δύση), η Ι. Μητρ. Δημητριάδος και η ζωντανή Ιερή Παράδοση

[..]Η δική μας ευθύνη (όσων θέλουμε να είμαστε Ορθόδοξοι) είναι να αγωνισθούμε ενωμένοι για να γνωρίσουμε, να βιώσουμε, να διατηρήσουμε ανόθευτη και να μεταδώσουμε την Πίστη των πρώτων χριστιανικών αιώνων, δηλαδή την Ορθοδοξία, στο σύγχρονο άνθρωπο. Ζωντανοί φορείς αυτής της Πίστης είναι οι σύγχρονοι Γέροντες και πνευματικοί Πατέρες (όχι οι μοντέρνοι εκσυγχρονιστές ακαδημαïκοί θεολόγοι)[..]

 

Ταγαράκης Χρήστος

Το παρόν κείμενο συνεγράφει με αφορμή δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις, οι οποίες αναφέρονται στο μάθημα το θρησκευτικών, στη λειτουργική αναγέννηση, στη μοντερνιστική θεολογία και στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος (1, 2). Εδώ και αρκετές δεκαετίες επικρατεί στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική ένα νέο πνεύμα εκσυγχρονιστικής θεολογίας. Τα θέματα τα οποία συζητήθηκαν στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών του Βόλου (βλέπε τα δύο προαναφερθέντα κείμενα 1, 2) δεν αποτελούν μια ελληνική ή Ορθόδοξη επινόηση, αλλά είναι εκφράσεις - αναμασήσεις αυτής ακριβώς της νέας θεολογίας. Αυτά τα θέματα αποτελούν διαρκές αντικείμενο συζήτησης στους κύκλους των Προτεσταντών και των Ρωμαιοκαθολικών, αλλά και των διαφόρων οικουμενιστικών συναντήσεων. Έρχονται με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών στον Ορθόδοξο χώρο, και προβάλλονται ως νέες ιδέες, οι οποίες υποτίθεται ότι "θα βοηθήσουν το σύγχρονο άνθρωπο να πλησιάσει το υπερβατικό στοιχείο".

Στο χώρο της Ορθοδοξίας δεν χρειαζόμαστε:

- ούτε τη θρησκειολογία της νέας τάξης πραγμάτων (ήδη σε αρκετές δυτικές χώρες τα θρησκευτικά αντικαταστάθηκαν από την θρησκειολογία, ενώ το επόμενο στάδιο – το οποίο άρχισε να εφαρμόζεται – είναι η αντικατάσταση της θρησκειολογίας από ένα ακόμη πιο αόριστο και γενικόλογο μάθημα, την "ηθική"),

- ούτε τις μεταφράσεις των Λειτουργικών κειμένων (αντί αυτού θα ήταν προτιμότερο όσοι θέλουν να βοηθήσουν και στη λογική κατανόηση των κειμένων αυτών να διοργανώσουν στις Ιερές Μητροπόλεις και στις ενορίες μαθήματα αρχαίων ελληνικών),

- ούτε τους γάμους των ιερέων ή των επισκόπων μεταξύ τους ή με άλλα άτομα (αυτό

Η φωλιά της μεταπατερικής-αιρετικής θεολογίας παίρνει και επίσημο χαρακτήρα!

Η «ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΒΟΛΟΥ»

μετά τις ευχές του Πατριάρχη και την

εύνοια της Συνόδου, πήρε και την

επίσημη έγκριση της Πολιτείας!

H Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου απέκτησε καθεστώς Ερευνητικού Κέντρου

  Πηγή: "Ρομφέα"

  Με το νόμο 4310/2014 του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων («Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία και άλλες διατάξεις») που ψήφισε πρόσφατα η Βουλή των Ελλήνων, η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου συγκαταλέγεται πλέον μεταξύ των αναγνωρισμένων ανά την επικράτεια ερευνητικών κέντρων.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη για την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών και μια αναγνώριση από την υπεύθυνη πολιτεία του έργου που επιτελείται, και που αναμένεται πως θα αποτελέσει ορόσημο για την περαιτέρω πορεία και ακαδημαϊκή της ανάπτυξη, τόσο σε τοπικό και εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Η αναγνώριση αυτή επιφορτίζει την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών με περισσότερες ευθύνες και με νέα καθήκοντα για την προαγωγή και διεθνή προβολή της επιστημονικής θεολογικής

Συντονισμένος κανονιοβολισμὸς ἐναντίον Ι. Κανόνων υπό την προστασία του Δημητριάδος

 Πηγή: "Ακτίνες"

Ἀδελφοί μου ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,

       Χριστός Ἀνέστη!

Θά ἤθελα μέσα στήν πασχαλινή περίοδο, κατά τήν ὁποία δέν παύει ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους νά βυσσοδομεῖ κατά τῆς Ἐκκλησίας μας   νά σᾶς ἐνημερώσω γιά τά νέα ἀντορθόδοξα σχέδια τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν.

Οἱ ἐν Βόλῳ ἀνανεωτές μετά τόν καταιγισμό κακοδιδασκαλιῶν σχετικῶν μέ τήν  τῆς ὀρθόδοξη πίστη καί τήν Παράδοση, ἐπιδίδονται τελευταῖα στήν ἐκρίζωση τῶν ἱερῶν Κανόνων ἀπό τόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.

Ἀδελφοί μου,

Πρέπει νά γνωρίζουμε καί πάντοτε νά θυμόμαστε ὅτι οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες Πνεύματι Ἁγίῳ συνελθόντες στίς Οἰκουμενικές Συνόδους ὄχι μόνο διετράνωσαν τά ὀρθόδοξα δόγματα, ἀλλά καί ἐρρύθμισαν μέ τούς Ἱερούς Κανόνες ὁλόκληρη τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν ἐν Χριστῷ ζωή τοῦ καθενός μας. Φροντίζοντας πατρικῶς γιά τήν μετά τοῦ Χριστοῦ ἕνωσή μας καί γνωρίζοντας τήν ἀσθένειά μας καί τίς πολλαπλές πτώσεις μας μᾶς ἄφησαν αὐτούς τούς ὁδοδεῖκτες, τούς Ἱ. Κανόνες ὡς παρακαταθήκη γιά νά μή χάνουμε ἤ γιά νά ξαναβρίσκουμε τήν Ὁδό, τήν Ἀλήθεια τή Ζωή, δηλ. τόν Χριστό.

Γι΄ αὐτό οἱ Πατέρες δεχόμενοι σέ κάθε Οἰκουμενική Σύνοδο μέ χαρά τούς Κανόνες τῶν προγενεστέρων Συνόδων ὡς πλοῦτο τῆς Ἐκκλησίας, τούς ἐπικύρωσαν καί ἀπαγόρευσαν κάθε παραχάραξή τους, ἀθέτησή ἤ διαστροφή τους. Ἔτσι στόν Α΄ Κανόνα τῆς Ζ΄ Οἰκουμ. Συνόδου διαβάζουμε τούς ἀκολούθους λόγους τῶν Πατέρων: «...ὅπως κάποιος πού βρίσκει πλούσια λάφυρα, ἔτσι καί ἐμεῖς ἀγαλλόμεθα καί μέ πολλή χαρά ἐναγκαλιζόμαστε τούς θείους Κανόνες...  ....Τό σύνολο τῶν Κανόνων τόσο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅσο καί τῶν Τοπικῶν Συνόδων καί τῶν ἁγίων Πατέρων τό ἐπικυρώνουμε», ενῷ στό Β΄τῆς ΣΤ΄ διαβάζουμε: «σέ κανένα δέν ἐπιτρέπεται νά κάνει παραχάραξη τῶν Ἱ. Κανόνων, νά τούς ἀθετήσει ἤ νά βάλει ἄλλους στή θέση τους». Τέλος ἀπείλησαν μέ φρικτά ἐπιτίμια  ὁποιονδήποτε ἐγγίζει τόσο τό γράμμα ὅσο καί τό πνεῦμα τῶν Ἱ. Κανόνων.  

Ὅλοι ὅμως οἱ ἐμπλεκόμενοι στόν Οἰκουμενισμό βλέπουν τούς Ἱ. Κανόνες, αὐτό τό θεοΐδρυτο τεῖχος πού ἀσφαλίζει τούς πιστούς ἀπό κάθε ἔκπτωση στήν πίστη καί τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ὡς ἐμπόδιο γιά τήν παγκοσμιοποίηση, τήν προώθηση ἑνός «παγκοσμίου ψυχισμοῦ»  καί τήν ἄμβλυνση τῆς δογματικῆς καί ἠθικῆς συνειδήσεως τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ λεγόμενη Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, ἐμπροσθοφυλακή τῶν άντορθοδόξων πρωτοβουλιῶν, συστράτευσε σχεδόν ὅλα τά μέλη τοῦ Δ.Σ. της καί μέρος τοῦ οἰκουμενιστικοῦ δυναμικοῦ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, τοῦ περιοδικοῦ «Σύναξη», τοῦ «Καιροῦ» καί ἄλλους ἐντός καί ἐκτός εἰσαγωγικῶν διανοουμένους γιά νά συμμετάσχουν σέ τετραήμερο διεθνές συνέδριο (8-11 Μαΐου) στό Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας μέ θέμα «Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί σύγχρονες προκλήσεις».

Παραθέτουμε λίγα δικά μας σχόλια  στά ὅσα ἐγράφησαν στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἀκαδημίας γιά νά ἀντιληφθοῦμε τί κακοποίηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων

Ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ κατὰ του αιρετικού ΕΥΝΟΜΙΟΥ

«(Εὐνόμιος). Σᾶς παρακαλῶ νὰ μὴ ἀφήσετε νὰ σκοτισθῇ ἡ διάνοιά σας μὲ τὸ νὰ δίδετε σημασίαν εἰς ἀξιώματα ἢ νὰ ἀναγνωρίζετε εἰς τὴν τάξιν τῶν προγενεστέρων “κάτι τὸ περισσότερον, καὶ νὰ βουλώνετε τὰ αὐτιά σας εἰς τοὺς μεταγενεστέρους σας”.

(Βασίλειος). Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέγεις; Νὰ μὴ ἀναγνωρίζουμε κάτι περισσότερον εἰς τοὺς προγενεστέρους μας; Νὰ μὴ σεβώμεθα τὸ πλῆθος ὅλων ἐκείνων ποὺ εἶναι σήμερα Χριστιανοί, καὶ ἔγιναν Χριστιανοί, ἀφ’ ὅτου ἄρχισε νὰ κηρύσσετε τὸ Εὐαγγέλιο; Νὰ μὴ ὑπολογίζωμεν τὸ μέγα ἀξίωμα ἐκείνων ποὺ διέλαμψαν μὲ τὰ ποικίλα πνευματικὰ χαρίσματά των; Ἐναντίον αὐτῶν ὅλων ὅμως ἔστρεψας ἐχθρικὴν καὶ πολεμίαν τὴν νεωτεριστικὴν αὐτὴν πονηρὰν ὁδὸν τῆς αἱρέσεώς σου! Τί θέλεις νὰ κάμωμεν; Νὰ κλείσωμεν “μιὰ γιὰ πάντα” τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας, καί, ἀφοῦ κατὰ τὴν διάνοιάν μας ἀπομακρύνωμεν τὴν μνήμην κάθε ἁγίου, νὰ φέρωμεν ὁ καθένας μας τὴν καρδίαν του καὶ νὰ τὴν ὑποτάξωμεν εἰς τὰ σοφιστικὰ συμπεράσματά σου;». (Μ. Βασιλείου, Ἀνατρεπτικὸς τοῦ ἀπολογητικοῦ τοῦ δυσσεβοῦς Εὐνομίου, Ἔκδ. «Ὠφελίμου Βιλίου», μτφρ. ἀρχιμ. Μελετίου Καλαμαρᾶ [μετέπειτα Μητροπ. Πρεβέζης], σελ. 21-22. Τὸ κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου παρατίθεται στὸ τέλος).

Ἐδῶ ὑποσημειώνει ὁ μεταφραστής:

Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὁ Εὐνόμιος εἶναι τὸ τυπικὸν παράδειγμα τῆς μανίας τῶν αἱρετικῶν κατὰ τῆς παραδόσεως! Δὲν θέλει νὰ ἀναγνωρίζωμεν εἰς τοὺς προγενεστέρους “κάτι περισσότερον”! Ἐρωτῶμεν: Ἐκεῖνοι ποὺ παρέλαβον ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ παραδίδουν τὴν θείαν Του ἀποκάλυψιν εἰς ἡμᾶς δὲν ἔχουν “κάτι τὸ περισσότερον”; Τὸ ὀρθόδοξον φρόνημα εἶναι “ἀντικειμενικὴ κατανόησις” τῆς ἀλήθειας. Ὁ Εὐνόμιος εἶχεν ἐντελῶς ἀποστῆ τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἦτο τέλειος προτεστάντης. Ἔτεινεν ὡς καὶ αὐτοὶ εἰς μίαν ἐντελῶς ὑποκειμενικὴν κατανόησιν τῆς θείας ἀληθείας. Ἐξετίμα τὴν “βίωσιν” καὶ τὴν “νέαν κατανόησιν”!...».

ΣΧΟΛΙΟ:

Ἡ μετα-πατερικὴ Ἀκαδημία Βόλου, κατηγορούμενη ἐπισήμως γιὰ τὶς αἱρετικὲς μεταπατερικὲς ἀποκλίσεις της (ἰδίως στὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιῶς) ἀπὸ Ἐπισκόπους, Καθηγουμένους, καθηγητὲς Πανεπιστημίου καὶ τοὺς ὑπὲρ χίλιους θεολόγους, κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ κατέκλυσαν τὸ σταδιο Εἰρήνης καὶ Φιλίας, ἐπιχειρεῖ τελευταίως νὰ συσκοτίσει τὴν ἀλήθεια.

Πρὸς τοῦτο ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης ἔδωσε τὴν γνωστὴ ἀστήρικτη καὶ ἀθεολόγητη ἑρμηνεία στὸν ὅρο «μετα-πατερικὴ» θεολογία· εἶπε (θεωρώντας πὼς οἱ ἀκροατές του εἶναι νήπια): «Αὐτό, ποὺ καλοῦμε “μετα-πατερική”, δὲν εἶναι “ἀντιπατερικὴ” θεολογία, ἀλλὰ θεολογία “μετά”,  δηλαδή,  μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες»!!!

Καὶ γιὰ ν’ ἀποδείξει πόσο «μαζὶ» μὲ τοὺς Πατέρες εἶναι, ἄρχισε νὰ διοργανώνει Ἡμερίδες ἀφιερωμένες καὶ σὲ ἐκείνους τοὺς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ...ἀποκαλύπτουν τὴν αἵρεση τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας! Ξεκίνησε μὲ ἕνα ἀφιέρωμα στὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, στὴν ὁποία προλογικὰ ὁ Δημητριάδος εἶπε:

«πρέπει νὰ ἀναβαπτιζόμαστε διαρκῶς στὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων, νὰ τοὺς γνωρίζουμε οὐσιαστικά, γιὰ νὰ γινόμαστε ἐκφραστές τους στὴν ἐποχή μας».

Ἀνακοινώθηκε δὲ καὶ ἄλλη παρόμοια Ἡμερίδα.

Δι’ αὐτῶν, εἶναι φανερό, ὅτι προσπαθεῖ ὁ κ. Ἰγνάτιος καὶ οἱ ὑπόλοιποι «μεταπατερικοὶ» νὰ διασκεδάσουν τὰ πράγματα καὶ νὰ παρουσιάσουν πρόσωπο θεολόγων ποὺ προωθοῦν μὲν τὴν μετα-πατερικὴ αἱρετικὴ θεολογία, ἀλλὰ σέβονται καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση!

Ὅμως δὲν καταφέρνουν νὰ κρύψουν κάτω ἀπὸ τὴν προβιὰ τῆς εὐσέβειας τὴν συνειδητὴ μανία διαστροφῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων. Μόνο ἀναβαπτισμὸς στοὺς Πατέρες δὲν ἀποτελοῦν οἱ Ἡμερίδες αὐτές, ἀντίθετα βάπτισμα στὶς ποικίλες Οἰκουμενιστικὲς αἱρέσεις. Ὁ ὁρισμὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι: ἀνοχή, σύγχυση, διαστροφή, ἀνάμειξη τῶν πάντων, «φωτὸς καὶ σκότους, Χριστοῦ καὶ Βελίαρ»!

Ἔτσι στὴν Ἡμερίδα γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, ὁ κ. Τσίγκος Βασίλειος ὑπὸ τὰ μειδιάματα τοῦ κ. Ἰγνάτιου Γεωργακόπουλου, ἐκφώνησε μιὰ ὁμιλία, ποὺ καὶ νὰ τὴν εἶχε «παραγγείλει» ὁ Δημητριάδος, δὲν θὰ γινόταν καλύτερη! Διότι ὁ κ. Τσίγκος –ἐπιστημονικῇ ἀδείᾳ!– διέστρεψε φρικτὰ τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, προσαρμόζοντάς την στὶς προδιαγραφὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος λειτουργεῖ στὶς προδιαγραφὲς τοῦ Μασωνισμοῦ. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι αὐτὸ τὸ ἔκανε συνειδητά, ἀφοῦ εἶναι γνώστης καὶ ἐπὶ χρόνια μελετητὴς τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου.

Τὸ ἀκόμα χειρότερο εἶναι ὅτι δέχτηκε νὰ «χρησιμοποιηθεῖ» ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Ἰγνάτιο Γεωργακόπουλο, ἐναντίον τοῦ Συλλόγου μας καὶ ἐναντίον τῆς ἐπιλογῆς μας νὰ ἐφαρμόσουμε τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας περὶ ἀποτειχίσεως, τὸ νόημα καὶ τὶς προϋποθέσεις τῆς ὁποίας κατακρεούργησε ὁ κ. Τσίγκος!

Θὰ πάρει ὅμως σύντομα τὴν δέουσα ἀπάντηση, ὄχι ἀπὸ μᾶς. ἀλλὰ ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου ποὺ διέστρεψε ἢ ...παρέλειψε νὰ παρουσιάσει!

Στὰ ἴδια πλαίσια κινοῦνται ὅλοι οἱ μετα-πατερικοὶ θεολόγοι, ὅπως ἀντιλαμβάνεται κανείς, διαβάζοντας τὴν παρακάτω ἀνάρτηση στὸν "Ἀμέθυστο" 

Αρχές της Ιεραποστολής των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου και η πρόσληψή τους από τη σύγχρονη Οικουμενική Κίνηση

Στὸ τέλος τῆς ἀνάρτησης ὑπάρχει τὸ ἑξῆς ἐπιτυχημένο σχόλιο.

ΣΧΟΛΙΟ: Όπου αναφέρεται χριστιανισμός εννοείται η καθολική εκκλησία. Άς προσέξουμε πόσο πολύτιμο είναι αυτό τό κείμενο.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΙΔΙΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ.

Τό σύστημα αυτό αποδίδεται μέ μία μόνον έννοια : ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ.  Σημαίνει ότι αφαιρώ ένα τμήμα πού μέ ενδιαφέρει από ένα σύνολο στό οποίο υπηρετεί καί λόγω τού οποίου δημιουργήθηκε καί τό χρησιμοποιώ γιά νά δώσω ζωή στό δικό μου νεκρό σύστημα.

 Άς τό δούμε καλύτερα: αφαιρώ ένα ζωτικό όργανο από έναν ζωντανό οργανισμό γιά νά συνεχίσει νά ζεί ο δικός μου ετοιμοθάνατος.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΟΡΓΑΝΩΝ. Οταν ο δότης υφίσταται εγκεφαλικό θάνατο. όπως συμβαίνει σήμερα στήν ορθοδοξία.

Δέν θά τής κλέψουν τούς νεαρούς απογόνους, όπως κάνουν οι θεολογικές σχολές, μεταμορφώνοντάς τους σέ γεννίτσαρους κατά τής ορθοδοξίας πού τούς γέννησε, αλλά θά τής κλέψουν καί όλα τά ζωτικά όργανα, ελπίζοντας στήν νεκρανάσταση τού οικουμενισμού.

ΜΑΤΑΙΩΣ. ΔΙΟΤΙ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ , ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΕΤΑΙ .

ΦΕΛΛΟΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ.

Αμέθυστος 

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε τὸ κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου, τοῦ ὁποίου τὴν μετάφραση δημοσιεύσαμε στὴν ἀρχή:

«ΕΥΝ. Αἰτοῦμαι δὲ πρὸ πάντων ὑμᾶς, ...μήτε μὴν ἀξιώμασι προσέχοντας ἀμαυροῦσθαι τὴν διάνοιαν, ἢ τῇ τάξει τῶν προλαβόντων τὸ πλέον νέμοντας, ἀποφράττειν τὰς ἀκοὰς τοῖς ὑστέροις.

ΒΑΣ. Τί λέγεις; Μὴ νείμωμεν τὸ πλέον τοῖς προλαβοῦσι; μὴ αἰδεσθῶμεν τὸ πλῆθος τῶν τε νῦν ὄντων Χριστιανῶν, καὶ τῶν ὅσοι γεγόνασιν ἀφ' οὗ

κατηγγέλη τὸ Εὐαγγέλιον; μὴ λογισώμεθα τὸ ἀξίωμα τῶν ἐν παντοίοις χαρίσμασι διαφανέντων πνευματικοῖς, οἷς ἅπασιν ἐχθρὰν καὶ πολεμίαν τὴν πονηρὰν ὁδὸν ταύτην τῆς ἀσεβείας ἐκαινοτόμησας; ἀλλὰ μύσαντες ἁπαξαπλῶς τοὺς τῆς ψυχῆς ὀφθαλμοὺς, καὶ παντὸς ἁγίου μνήμην τῆς διανοίας ὑπερορίσαντες, σχολάζουσαν καὶ σεσαρωμένην τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν ἕκαστος ταῖς παραγωγαῖς σου καὶ τοῖς σοφίσμασι φέροντες ὑποθῶμεν;».

(Μ. Βασιλείου Ἅπαντα, τόμ. 9ος, Ἐκδ. «Ὠφελίμου Βιβλίου, Ἀθῆναι 1974, σελ. 160-161).

Τα επιτυχή "μετα-πατερικα" συνέδρια της Ακαδ. Θεολ. Σπουδών Βόλου συνεχίζονται, υπο την αιγίδα του Δημητριάδος, «ἐκλεκτοῦ τοῦ Θεοῦ» κατά τον Πειραιώς

Συναφειακή θεολογία

 Διεθνές Συνέδριο Cluj-Napoca

 Ρουμανία, 23-26 Μαΐου 2013

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, σε συνεργασία με το Ρουμανικό Ινστιτούτο Διορθοδόξων, Διαχριστιανικών και Διαθρησκειακών Σπουδών (INTER, Cluj-Napoca), το Κέντρο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Fordham (Νέα Υόρκη), την Έδρα Ορθοδόξου Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Münster (Γερμανία), το Χριστιανικό Πολιτιστικό Κέντρο Βελιγραδίου/Κέντρο για τη Μελέτη του Πολιτισμού και του Χριστιανισμού (Σερβία), το Βιβλικό Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Ανδρέα (Μόσχα), και το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ορθόδοξων Θεολογικών Σχολών (EFOST, Βρυξέλλες), με την υποστήριξη της Ορθοδόξου Μητροπόλεως του Cluj και της Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Babes-Bolyai (Cluj-Napoca, Ρουμανία), διοργανώνει από τις 23 έως τις 26 Μαΐου 2013 διεθνές συνέδριο στο Cluj-Napoca της Ρουμανίας με θέμα: «Ορθοδοξία και συναφειακή θεολογία. Εναύσματα από την εκκλησιαστική Παράδοση».
    Όπως είναι γνωστό, τον Ιούνιο του 2010 πραγματοποιήθηκε στο Βόλο με μεγάλη επιτυχία διεθνές συνέδριο με θέμα: «“Νεο-πατερική” σύνθεση ή “Μετα-πατερική” Θεολογία; Το αίτημα της θεολογίας της συνάφειας στην Ορθοδοξία». Το συνέδριο αυτό συνδιοργανώθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών, σε συνεργασία με πολλούς από τους φορείς που συνδιοργανώνουν και το παρόν συνέδριο στο Cluj-Napoca.

       Στο συνέδριο εκείνο του Βόλου οι εισηγήσεις ήταν ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου, η συμμετοχή του κόσμου μεγάλη, ενώ οι διαδικτυακές επισκέψεις της διοργάνωσης που μεταδίδονταν απευθείας (στα ελληνικά και αγγλικά) από την ηλεκτρονική τηλεόραση in.tv ανήλθαν στον αριθμό των 12.000 και κάλυψαν 32 χώρες. Το συνέδριο προκάλεσε επίσης -και συνεχίζει να προκαλεί- μια πολύ ζωντανή συζήτηση στην Ελλάδα και στον Ορθόδοξο κόσμο εν γένει, γεγονός που τεκμηριώνει περαιτέρω την επιτυχία του.
         Στο πλαίσιο αυτό κρίθηκε επιτακτική η διοργάνωση ενός δεύτερου συνεδρίου το οποίο θα προωθήσει ...περαιτέρω την προαναφερθείσα προβληματική, προβάλλοντας ταυτόχρονα συγκεκριμένα παραδείγματα ορθόδοξης συναφειακής θεολογίας.

         Με  τη  διοργάνωση  και  αυτού  του  συνεδρίου εκφράζεται ευκρινώς η πρόθεση των συνεργαζόμενων Ορθδόδοξων Ινστιτούτων, Θεολογικών Σχολών και Ακαδημιών για την επεξεργασία ενός ορθόδοξου θεολογικού λόγου ικανού να απαντήσει στις προκλήσεις και τα ερωτήματα του σύγχρονου κόσμου. Το συνέδριο ουδόλως θα επιχειρήσει να αγνοήσει τους Πατέρες. Αντιθέτως, φιλοδοξεί να αναδείξει τη σημασία του λόγου τους για το σήμερα. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν σύγχρονα ερωτήματα και προκλήσεις, άγνωστες στην εποχή των Πατέρων, θα υπογραμμίσει την ανάγκη γόνιμης αφομοίωσης της σκέψης τους.
        Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών θα φροντίσει με καθημερινά Δελτία Τύπου να κρατήσει ενήμερους τους φίλους της για την πρόοδο των εργασιών του εν λόγω συνεδρίου.

Σχόλιο:

Οι οικουμενιστές γλεντάνε και πανηγυρίζουν την νίκη τους και οι αντι-οικουμενιστές ας αρχίσουν καλύτερα να κλαίνε την μοίρα τους. ΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

   Αμέθυστος

 

Μετὰ τὴν ἀνάρτησή μας ὁ "Τρελογιάννης"  δημοσίευσε τὸ ἀξιόλογο παρακάτω κείμενο τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς. Τὸ δημοσιεύουμε κι αὐτὸ γιατὶ συμπληρώνει τὸ προηγούμενο καὶ "ἐπεξηγεῖ" τὸ εἰσαγωγικό μας σημείωμα μὲ τὸν καλύτερο τρόπο,ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς τοῦ νὰ συμπορεύεται κανεὶς μὲ τοὺς ἐκφραστὲς τῆς αἱρέσεως ποὺ κατηγορεῖ καὶ νὰ τοὺς βραβεύει! 

  

Γνήσιο τέκνο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καί ἡ ἐσχάτως ἀναφυεῖσα μεταπατερική ἤ νεοπατερική ἤ συναφειακή αἵρεση.

Απο Εγκύκλιο του  Μητρ. Πειραιώς π. Σεραφείμ για την Κυριακή της Ορθοδοξίας 

Ἡ μεταπατερική ἤ νεοπατερική αἵρεση κάνει λόγο γιά τήν ὑπέρβαση, τό ξεπέρασμα, τήν περιθωριοποίηση τοῦ συνόλου τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἀντικατάστασή τους ἀπό τούς σημερινούς, συγχρόνους δῆθεν «νέους πατέρες», τούς μεταπατερικούς οἰκουμενιστές. Στόχος αὐτῆς τῆς πατρομαχίας εἶναι ἡ προλείανση τῆς ὁδοῦ πρός τήν ψευδοένωση μέ τούς αἱρετικούς καί τούς ἑτεροδόξους, ἐφόσον πλέον μεταίρονται τά ὅρια, «ἅ οἱ Πατέρες ἡμῶν ἔθεντο» μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως, ὅπως ἐπιτυχῶς ἀποδείχθηκε στό μεγάλο ἐπιστημονικό καί θεολογικό συνέδριο, πού διοργάνωσε πέρισυ τόν Φεβρουάριο τοῦ 2012 ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας μέ θέμα : «Μεταπατερική αἵρεση καί πατερική θεολογία».

Ἡ συναφειακή αἵρεση ἀφορᾶ στήν Ἱεραποστολή καί στόν Εὐαγγελισμό καί νοεῖται ὡς ἡ ἀποφυγή τῶν διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν νά ἐμφανισθοῦν, ἐνώπιον τῶν μή χριστιανῶν, ὡς διχασμένες λόγω τῶν δογματικῶν διαφορῶν τους. Γι’αὐτό καί καλοῦνται νά δείξουν ἑνότητα, θέτοντας σέ προτεραιότητα θέματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης καί καταπιέσεως τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Αὐτό, ὅμως, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ἡ ἱεραποστολή καί τό κήρυγμα νά στραφοῦν στή διατύπωση τρόπων ἀποκαταστάσεως τῶν κοινωνικῶν ἀδικιῶν καί ὄχι στή μετάδοση τῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου .

Κανείς δέν ἀγνοεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τή φύση της εἶναι ἀνοιχτή στό διάλογο. Ὁ Θεός πάντοτε διαλέγεται μέ τόν ἄνθρωπο καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας δέν ἀρνήθηκαν ποτέ τή διαλεκτική ἐπικοινωνία τους μέ τόν κόσμο. Οἱ Ἅγιοι, ἔχοντας αὐτοσυνειδησία τῆς κοινωνίας τους μέ τό Θεό, προσπαθοῦσαν μέ τό διάλογο νά μεταδώσουν τήν ἐμπειρία τῆς ἀληθείας, πού βίωναν. Γι΄ αὐτούς ἡ ἀλήθεια δέν ἦταν ἀντικείμενο ἔρευνας. Δέν τήν ἀναζητοῦσαν, δέν τήν διαπραγματεύονταν, ἁπλά τήν πρόσφεραν. Ἄν ὁ διάλογος δέν ὁδηγοῦσε τούς ἑτερόδοξους στήν ἀπόρριψη τῆς πλάνης τους καί στήν ἀποδοχή τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, δέν τόν συνέχιζαν.

Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστικοί διάλογοι, πού γίνονται μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Παπισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ, Ἰσλαμισμοῦ καί Ἰουδαϊσμοῦ, διαφέρουν ριζικά ἀπό τούς διαλόγους τῶν Ἁγίων, γιατί διεξάγονται μέ βάση τίς ἀρχές τῆς διευρυμένης Ἐκκλησίας καί τοῦ δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ. Γι΄ αὐτό εἶναι ἄκαρποι. Ἀπόδειξη ὅτι στά ἑκατό σχεδόν χρόνια της διεξαγωγῆς τους δέν ἔχουν προσφέρει τίποτε τό ἀξιόλογο στήν ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Ἀντίθετα μάλιστα, κατάφεραν νά διχάσουν τούς Ὀρθοδόξους! «Δέν ὑφίσταται μεγαλυτέρα ἐπιτυχία τοῦ δολίου δράκοντος καί αἰσχίστου ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας καί τῆς σωτηρίας καί ἀρχαίου πτερνιστοῦ δαίμονος ἀπό τίς ἀνωτέρω τραγικές ἐκδηλώσεις τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ πού μέ τό πρόσχημα τῆς δῆθεν εἰρήνης ἀπομειώνει καί εὐτελίζει πλήρως τήν ἀλήθεια τῆς διά Χριστοῦ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου ἀποκαλύψεως. Μεγαλειωδῶς, ὁ θεῖος Παῦλος «προφητεύει» καί στηλιτεύει τό ὄνειδος καί τό κανονικό ἔγκλημα τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, πού ἀποτελεῖ τήν ἐσχάτη πλάνη καί τόν αἴσχιστο πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου.

 

 

Πανθρησκειακη Εκκλησία θέλει η Ακαδημία Βόλου;

Πανθρησκειακὴ/Ἀθρησκειακὴ Ἐκκλησία Θέλει ἡ Ἀκαδημία Βόλου;

“ΟΥΚ ΕΝΙ ΕΛΛΗΝ”, ΟΥΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ (3)

Μὲ ἀφορμὴ Ἀνακοίνωση τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικὸς

Μιὰ ἐνδεικτικὴ προσπάθεια μετατροπῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ-θεολογικοῦ λόγου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σὲ λόγο παγκοσμιοποιημένο-παγκοσμιοποιητικό, ἔγινε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2003, ἀπὸ τὸν (ἐν συνεχείᾳ παραιτηθέντα) Μητροπολίτη Σερβίων καὶ Κοζάνης, κ. Ἀμβρόσιο.

Οὐκ Ἔνι Ἑλλάς: Σὲ Εἰσήγησή του πρὸς τὴν Ἔκτακτη Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ κ. Ἀμβρόσιος ἔγραφε: «Κάθε ἔννοια “πατρίδας”, ποὺ ἀνήκει ἀποκλειστικὰ σὲ “πατριῶτες”, δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν οὐσία τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος περὶ ἰσότητος ὅλων τῶν ἀνθρώπων...», διότι, «Ἡ ἔννοια τοῦ γεωγραφικοῦ χώρου, ποὺ ἀνήκει ἀποκλειστικὰ σὲ μιὰ ὁμάδα ὡς “χώρα” ἢ “πατρίδα” εἶναι ἀπαράδεκτη ἀπὸ χριστιανικῆς ἀπόψεως».

Οὐκ Ἔνι Ἑλλάς, Οὐδὲ Ἕλλην: Καὶ ἐπειδὴ –σύμφωνα μὲ τὸν κ. Ἀμβρόσιο– «ἡ μετατροπὴ τῆς χώρας μας σὲ πολυπολιτισμικὴ καὶ πολυγλωσσικὴ κρίνει ἀδέκαστα τὸν Χριστιανισμό μας», καὶ δεδομένου ὅτι, «Χριστιανός… εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ ἔχει ὑπερβεῖ κάθε κουλτούρα καὶ κάθε γλῶσσα», «Θὰ ἀποτελοῦσε γι’ αὐτὸ ἐγκληματικὴ πράξη τὸ νὰ τολμήσει κανεὶς νὰ ὑπεραμυνθεῖ συγκεκριμένου πολιτισμοῦ ἢ γλώσσας, ἐνάντια σὲ ἄλλους πολιτισμοὺς ἢ γλῶσσες, ἢ –ἀκόμα χειρότερο– τὸ νὰ διανοηθεῖ κάποιος κληρικὸς ἢ λαϊκὸς τὴν ἐπιβολὴ συγκεκριμένης γλώσσας ἢ πολιτισμοῦ ἢ θρησκείας, σ’ αὐτοὺς ποὺ προσφεύγουν σ’ αὐτὸν καὶ ἀναζητοῦν ἄσυλο, τροφὴ ἢ ἐργασία στὴ χώρα μας»⁽¹⁾ (σ.σ. τὰ ἔντονα στοιχεῖα, δικά μας).

«Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση»: Ὅμως, ἡ πλέον ἀναπάντεχη προσπάθεια μετατροπῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ-θεολογικοῦ λόγου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σὲ λόγο παγκοσμιοποιημένο-παγκοσμιοποιητικό, ἔγινε λίγους μῆνες ἀργότερα –καὶ δύο χρόνια μετὰ τὸν (ἐξ ἴσου ἀναπάντεχο) ἐρχομὸ τοῦ Πάπα στὴν Ἀθήνα–, ἐπὶ ἀρχιεπισκοπείας τοῦ μακαριστοῦ κυροῦ Χριστοδούλου, τοῦ ἀγαπηθέντος ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ γιὰ τὸν ἐθνικὸ ἐκκλησιαστικό του λόγο.

Ἡ προσπάθεια αὐτὴ συνοψίσθηκε σὲ κείμενο πέντε σελίδων, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ πλέον ἐπίσημο βῆμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δηλαδή, στὸ περιοδικὸ EKKΛHΣIA, καὶ δή, στὰ “Συνοδικὰ Ἀνάλεκτα”. Ὑπογραφόμενο ἀπὸ μέλος τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Λειτουργικῆς Ἀναγεννήσεως, τὸ κείμενο αὐτὸ εἶχε ὡς τίτλο «Τὸ Θεολογικὸ Ὑπόβαθρο τῆς Λειτουργικῆς Ἀναγεννήσεως»⁽²⁾.

Μετανεωτερικότης καὶ Ἐκκλησία: Τὸ κείμενο ἀξίωνε τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀρχῶν τῆς μετανεωτερικότητος «στὸ σύνολο τοῦ θεολογικοῦ ἐπιστητοῦ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, ἀπὸ τοὺς καθαρὰ πρακτικούς, ὡς τοὺς αὐστηρὰ θεολογικούς».

Σαρωτικὴ Λαίλαπα: Ἀναλύοντας ἀπὸ θεολογικῆς πλευρᾶς τὸ περιεχόμενο τοῦ κειμένου τῆς «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης», ὁ καθηγητὴς κ. Ἰω. Κορναράκης ἀναγνώρισε σ’ αὐτὸ τὴν παγκοσμιοποιημένη-παγκοσμιοποιητικὴ   ποιότητα τῶν ἀρχῶν τῆς μετανεωτερικότητος. Ὡς ἐκ τούτου, ἀπηύθηνε ἐμπεριστατωμένο Ὑπόμνημα πρὸς τὴν Δ.Ι.Σ καὶ τὸν τότε Προεδρό της, μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Σὲ αὐτὸ προειδοποιοῦσε ὅτι –διὰ τῶν ἀρχῶν μετανεωτερικότητος ποὺ ὅριζαν τὰ τῆς «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης»– «Ὁδοποιεῖτε τρῖβον, ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν σαρωτικὴ τῶν ἀξιῶν λαίλαπα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων στὴν ζωὴ τοῦ κόσμου!»⁽³⁾.

Κατόπιν τούτων, ἔντονες ἀνησυχίες προκαλοῦν οἱ συγκλονιστικὲς ὁμοιότητες ποὺ παρατηροῦνται μεταξὺ τοῦ ἀνωτέρω κειμένου, ποὺ εἰσάγει τὶς ἀρχὲς τῆς μετανεωτερικότητος  στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ αὐτοῦ τῆς Ἀνακοινώσεως τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος⁽⁴⁾, τὸ ὁποῖο θέτει τὶς βάσεις τοῦ ―ἐπειγόντως συγκληθέντος― διεθνοῦς διορθοδόξου συνεδρίου, μὲ θέμα «Ἐκκλησιολογία καὶ Ἐθνικισμὸς στὴ Μεταμοντέρνα Ἐποχή»⁽⁵⁾.

Μετανεωτερικότης καὶ Παγκοσμιοποίηση: Οἱ ἀνησυχίες προκαλοῦνται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἡ μετανεωτερικότης, ὄχι μόνον «δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν μεθοδολογία τῆς ἀληθείας», ἀλλὰ –σύμφωνα μὲ τὸν φερόμενο ὡς γεννήτορά της, Ἀμερικανὸ ὁλιστή, Ρίτσαρντ Ρόρτυ– ἀποτελεῖ ἐξειδικευμένο ἐργαλεῖο πραγματοποιήσεως γεωπολιτικῶν σχεδιασμῶν, μὲ βάση τὸ –πλανητικῆς ἐμβέλειας, ὁλιστικὸ– «ὅραμα ἑνὸς ριζικὰ νέου κόσμου»⁽⁶⁾.

Μετανεωτερικότης καὶ Δυτικὸς Πολιτισμός: Ἔχοντας διεισδύσει σὲ ὅλες τὶς ἐπιστῆμες –τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Θεολογίας μὴ ἐξαιρουμένων– ἡ μετανεωτερικότης τὶς μεταλλάσσει σὲ ἐργαλεῖα ἀποδομήσεως τοῦ συνόλου τῆς εὐρωπαϊκῆς σκέψεως –ἤτοι τῆς Λογικῆς, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ (ἀρχαιοελληνικοῦ καὶ δυτικογενοῦς) καὶ τῆς γνησίας ἐκφάνσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἤτοι τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Πατέρων.

Σκοπός της: νὰ ἀποκόψει τὶς δυτικὲς κοινωνίες (καὶ μόνον αὐτὲς) ἀπὸ τὶς ψυχοπνευματικές τους ρίζες καὶ ἀπὸ ὅλα ὅσα τὶς καθιστοῦσαν διαχρονικὰ ἀπρόσβλητες ἀπὸ τὸν πάσης φύσεως καὶ προελεύσεως ὁλοκληρωτισμό.

Ἐργαλεῖο Χειραγωγήσεως, ἡ Μετανεωτερικότης: Ἐνσταλάζοντας στοὺς ὀπαδούς της τὴν νεοπραγματιστικὴ (νεο)φιλελεύθερη πολιτική της συγκρότηση, ἡ μετανεωτερικότης ἀπορρίπτει ἐνεργῶς κάθε φιλοσοφικὴ σκέψη καὶ κάθε «ἀφηρημένη» ἔννοια (δηλαδή, τὸ σύνολο τῆς δυτικῆς σκέψεως) ὡς «αὐταπάτη». Μάλιστα, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς μετανεωτερικότητος στὴν Εὐρώπη, Ἐνγτκὰρ Μορέν, εἶναι πιὸ σαφής: ἀποκαλεῖ «Homo Sapiens-Demens», δηλαδή, «Σοφὸ Παράφρονα», τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο ποὺ ὁρίζεται ἀπὸ τὶς «ἀφηρημένες» ἔννοιες –ἤτοι τὴν Λογική, τὸν ἀνθρωπισμὸ (ἀρχαιοελληνικὸ καὶ δυτικογενὴ) καὶ τὸν Χριστιανισμό, γνήσια ἔκφανση τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ὅπως ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος ὁ Ρόρτυ, ἡ μετανεωτερικότης εἶναι ἄκρως ἀποτελεσματική, διότι χρησιμοποιεῖ ἀθέατες μεθοδεύσεις χειρισμοῦ τῆς συνειδήσεως καὶ ἐξειδικευμένες μεθοδεῖες πολιτιστικῆς ἀποδομήσεως. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἐξηγεῖ ὁ Ρόρτυ, «μᾶς ἐπιτρέπει ἔτσι νὰ ἀποστασιοποιηθοῦμε ἀπὸ τὴν παράδοση» (σ.σ. ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴν Πατερική).

Μετα-Πατερικὴ Θεολογία: Νὰ εἶναι, ἄραγε τυχαῖο ὅτι, ἡ πρόσφατη Ἀνακοίνωση τῆς Ἀκαδημίας Βόλου ἀποκαλεῖ «ψευδαίσθηση καὶ φενακισμὸ» τὸν σημερινὸ Πατερικὸ λόγο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι αὐτὸς δὲν εἶναι «ἀνανεωμένος» ἀπὸ τὰ “νάματα” τῆς μετανεωτερικότητος;

Ἐξ ἄλλου, τὰ θεολογικὰ πορίσματα τοῦ προηγούμενου διεθνοῦς συνεδρίου της, μὲ θέμα «Πατερικὴ σύνθεση ἢ Μετα-πατερικὴ θεολογία»⁽⁷⁾, ἦσαν ἐξ ἴσου παγκοσμιοποιημένα-παγκοσμιοποιητικά, ἀφοῦ προέβαλλαν –ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ θεολογικοῦ ἐπιστητοῦ (πρακτικοῦ καὶ θεωρητικοῦ) τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας– τὴν «ἀνάγκη ἰσχυρῆς γονοποιητικῆς παρουσίας τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας στὶς διάφορες θεολογικές, καὶ ὄχι μόνον, ζυμώσεις στὸ παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, καθὼς καὶ τὴν ἀνάγκη διαλόγου μὲ τὶς φυσικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐπιστῆμες» (σ.σ. τὰ ἔντονα στοιχεῖα, δικά μας).

Θεομαχία, ἡ Πατρομαχία: Οἱ θέσεις αὐτὲς προκάλεσαν τεράστιο σάλο καὶ σκανδαλισμὸ στὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο. Μάλιστα, σὲ εἰδικὴ Ἡμερίδα, μὲ θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ Μεταπατερικὴ Αἵρεση»⁽⁸⁾, διαπρεπεῖς ὀρθόδοξοι ἐπιστήμονες –κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ– ταυτοποίησαν τὴν μεταπατερικὴ θεολογία ὡς «μέρος τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ». Ἐνῶ, στὴν δική του Εἰσήγηση, ὁ καθηγητὴς κ. Δημ. Τσελεγγίδης ἐπεσήμανε χαρακτηριστικὰ ὅτι, ἡ ἐν λόγῳ θεολογία δὲν ἔχει ἁπλῶς χαρακτῆρα «πατρομαχίας, ἀλλὰ κυρίως συνιστᾶ μία θεομαχία»!⁽⁹⁾.

Οὐκ Ἔνι Ὀρθοδοξία: Τὸ κείμενο περὶ «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης» προβάλλει τὴν Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση ὡς μία «ἀντίληψη (καὶ βεβαίως λατρευτικὴ πρακτική)», ποὺ –σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ὑφισταμένη («ποὺ συμβάλλει στὴν δημιουργία διαχωριστικῶν γραμμῶν, ἐπιτείνοντας ἔτσι τὰ φαινόμενα τῆς μισαλλοδοξίας, ξενοφοβίας καὶ φανατισμοῦ»)– «δὲν ὑψώνει ἐχθρικὰ τείχη μεταξὺ τῶν μελῶν τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν κοινοτήτων, ἀντιθέτως, προωθεῖ τὴν εἰρήνη καὶ τὴ θρησκευτικὴ ἀνεκτικότητα».

Τὸ γεγονὸς ὅτι, ἀναφέρεται καθαρὰ σὲ ξενοφοβία καὶ σὲ διάφορες θρησκευτικὲς κοινότητες, ἐχθρικὲς μεταξύ τους, καὶ ὅτι –ἐπικαλουμένη συνεχῶς τὴν «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» καὶ τὸ «ἐσχατολογικὸ ὅραμα τῆς προσδοκωμένης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ»– προτείνει τὴν Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση ὡς μέσον εἰρηνεύσεως τῶν μεταξύ τους σχέσεων, ἀποδεικνύει ὅτι: ὁ ἐσχατολογικός της λόγος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε ἐθνικός, οὔτε ὀρθόδοξος, οὔτε χριστιανικὸς-διαδογματικός, οὔτε διαθρησκευτικός, ἀλλὰ μόνον πανθρησκειακός.

Ἀπὸ τὴν πλευρά της, ἡ συγκεκριμένη Ἀνακοίνωση τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου δὲν ἀναφέρεται καθόλου στὴν πολυθρησκευτικότητα· ἐνῶ οὐδεὶς ἐκ τῶν ἐπιφανῶν Εἰσηγητῶν της ἀναφέρεται στὴν καταλυτικὴ παρουσία ἑκατομμυρίων πιστῶν τοῦ Ἰσλὰμ μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα.

Τὸ γεγονός, ὅμως, ὅτι –ἐπικαλουμένη (καὶ αὐτὴ) διαρκῶς τὴν «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» καὶ ἐπισείοντας ἐσχατολογικοὺς κεραυνούς– δαιμονοποιεῖ, τόσο τὸν «ἐθνοφυλετισμό», ὅσο καὶ τὸν «θρησκευτικὸ φυλετισμό», ἀποκαλύπτει ὅτι: ὁ «ἀνανεωμένος ἐκκλησιαστικὸς λόγος» καὶ «νέα πολιτικὴ πρόταση» τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ὁποῖον εὐαγγελίζεται, δὲν εἶναι ἁπλῶς “ἀποεθνικοποιημένος” καὶ “ἀπο-Ὀρθοδοξοποιημένος”: εἶναι πανθρησκειακός.

Ἐσχατολογία καὶ Χειραγώγηση: Τὸ κείμενο περὶ «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης» ἐπικαλεῖται  τὶς ἀρχὲς τῆς μετανεωτερικότητος γιὰ νὰ ἐπαναφέρει τὴν ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας. Συγχρόνως, ἀπορρίπτει τὴν «συναισθηματικὴ δυναμικὴ τῆς λειτουργικῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας [σ.σ. ποὺ τὴν μεταβάλλει] σέ (…) σανατόρια καὶ νοσοκομεῖα “θεραπείας τῶν ψυχών”».

Ἀπὸ τὴν πλευρά της, ἡ Ἀνακοίνωση τῆς Ἀκαδημίας Βόλου ἐπανειλημμένως ἀναφέρεται στὴν ἐσχατολογικὴ διάσταση τῆς Ἐκκλησίας· ἐνῶ, τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία, ἀναφέρει μόνον ὡς «πορεία πρὸς τὰ Ἔσχατα», οὐδέποτε ὡς “ἰατρεῖο ψυχών”: «Ἐὰν ἡ Ἐκκλησία ἐπιθυμεῖ νὰ μιλήσει στὸ σύγχρονο κόσμο καὶ στοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους» καὶ νὰ ἀντιμετωπίσει «τὴν δίψα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου γιὰ ζωή, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀπαντήσει μὲ τὶς δικές της προτάσεις, μὲ τὰ δικά της “ρήματα ζωῆς αἰωνίου” (πρβλ. Ἰω. 6.68)».

Ἐσχατολογία καὶ Ἐλευθέρα Βούληση: Τὸ γεγονὸς ὅτι, τόσο ἡ «Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση», ὅσο καὶ ἡ Ἀκαδημία Βόλου, προγραμματίζουν καὶ προσχεδιάζουν τὸν ἐσχατολογικὸ λόγο τῆς Ἐκκλησίας, καί, μάλιστα, μὲ μόνον γνώμονα τὴν ἐπίδρασή του ἐπὶ τοῦ πολυεθνικοῦ, πολυφυλετικοῦ καὶ πολυθρησκευτικοῦ “ποιμνίου” τους, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ περίτρανη ἀπόδειξη ὅτι, ἡ ἐσχατολογία τους εἶναι ἐκκοσμικευμένη.

Καί, ὡς τέτοια, αὐτὴ ἐλέγχεται ὡς ἀφισταμένη τῆς ἐσχατολογίας ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἐξ Ἀποκαλύψεως Ἀλήθεια, καὶ ἑπομένως, ὡς ἄκρως ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν ἐλευθερία βουλήσεως τῶν “πιστῶν”· ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι, «ἑρμηνεύοντας τὴ θεία θέληση, ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις», ἔχει τὴν δυναμικὴ νὰ τοὺς μεταλλάξει σὲ  “πιστούς”-ὑποτελεῖς, μὲ συνείδηση ἀγέλης καὶ πλήρως ὑποταγμένους  στὰ κελεύσματά της.

Συνεργοὶ τῶν Παγκοσμιοποιητῶν: Ἀλλά, ἡ μετανεωτερικότης χειραγωγεῖ καὶ τοὺς ἰδίους τοὺς ὀπαδούς της. Ἀφοῦ ἐνσταλάζει ἐντός τους ἀπέχθεια ἔναντι τοῦ ἰδίου τοῦ πολιτισμοῦ τους, ἐπιβραβεύει –μέσῳ τῶν παγκοσμιοποιητῶν– τὶς ἔμπρακτες ἀποδείξεις τῆς ἀπεχθείας αὐτῆς. Κατ’ αὐτὸν τὸ τρόπο, μεταλλάσσει τοὺς ὀπαδούς της σὲ ἐνθουσιώδεις καταστροφεῖς τοῦ ἰδίου τοῦ πολιτισμοῦ τους –καὶ δή, ἐκ τῶν ἔνδον, ἐν καιρῷ εἰρήνης καὶ δι’ εἰρηνικῶν μέσων– πραγματοποιώντας τὸ μετανεωτερικὸ «ὅραμα ἑνὸς ριζικὰ νέου κόσμου» τοῦ ὁλιστὴ Ρ. Ρόρτυ.

Μετανεωτερικὴ Μορφὴ Κοινωνικῆς Ζωῆς: Τὴν κατάσταση ποὺ θὰ διαμορφωθεῖ στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ὅταν πραγματοποιηθεῖ τὸ μετανεωτερικὸ «ὅραμα ἑνὸς ριζικὰ νέου κόσμου», ὁ Ρ. Ρόρτυ περιγράφει ὡς «μιὰ μετανεωτερικὴ μορφὴ κοινωνικῆς ζωῆς, στὴν ὁποία ἡ κοινωνία ὡς ὅλο, ἐπιβεβαιώνεται δίχως νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν αὐτοθεμελίωσή της».

Αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ἐννοεῖ εἶναι ὅτι: μὲ τὴν πλήρη κατάρρευση ὅλων τῶν δημοκρατικῶν δομῶν καὶ θεσμῶν τους καὶ τοῦ συνόλου τῶν προνοιακῶν καὶ ἀμυντικῶν μηχανισμῶν τους, μὲ τὴν πλήρη οἰκονομική τους ἐξαθλίωση, καὶ μὲ ὅλα τὰ ἐπίχειρα τῆς πολυπολιτισμικότητος, πολυεθνικότητος, πολυφυλετικότητος καὶ πολυθρησκευτικότητος, οἱ δυτικὲς κοινωνίες θὰ ζοῦν ὑπὸ συνθῆκες διαρκοῦς ρευστότητος, χάους, αὐθαιρεσίας, ἀνομίας, ὅπου θὰ ἐπικρατεῖ τὸ δίκαιο τοῦ βιαιότερου ἢ/καὶ τοῦ πλέον ἀδίστακτου.

Διαρκὴς Ρευστότης: Μετακυλιόμενη Ἐσχατολογία: Οἱ ὑπέρμαχοι τῆς μετανεωτερικότητας γνωρίζουν ὅτι, στὴν ἀκρατική, ἀταξική, ἄναρχη, ἀνομοιογενῆ καὶ χαοτικὴ μετανεωτερικὴ κοινωνία ποὺ οἰκοδομοῦν, ἡ διαπάλη –οἰκονομική, πολιτική, στρατιωτική, ψυχοπνευματικὴ κ.λπ.– μεταξὺ τῶν βιαιοτέρων ἢ/καὶ τῶν πλέον ἀδιστάκτων θὰ εἶναι διαρκής, καὶ ἑπομένως, κάθε ἐξουσία θὰ εἶναι πρόσκαιρη. Γιὰ νὰ διατηρηθεῖ, συνεπῶς, ἡ Πανθρησκεία, ὡς σύστημα χειραγώγησης πληθυσμῶν, σὲ παγκόσμιο καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο, τὴν ἔχουν διαμορφώσει ὥστε νὰ πληροῖ τὶς ἑξῆς προϋποθέσεις:

Νὰ προσαρμόζει τὸ ἐσχατολογικό της «ὅραμα», συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως, κατὰ βούλησιν, ἀνάλογα μὲ τὶς τοπικὲς συνθῆκες καὶ ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις· δηλαδή, νὰ μπορεῖ νὰ ἐνσωματώσει σ’ αὐτὸ –ὡς νεώτερα καὶ δυναμικώτερα μέσα χειραγωγήσεως τῆς ἀνθρωπόμαζας– τὶς μεταφυσικὲς ἑρμηνεῖες ποὺ θὰ μπορεῖ νὰ ἐξαγάγει διαρκῶς, ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις, ἤτοι:

–Εἴτε ἀπὸ τὶς νέες ἀνακαλύψεις τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν (ὅπως ἤδη ἔγινε π.χ. μὲ τὴν θεωρία τῆς ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου, ἢ πιὸ πρόσφατα, μὲ τὴν μεταφυσικὴ ἑρμηνεία τῆς θεωρίας τῶν κβάντων)·

―εἴτε ἀπὸ φυσικὲς ἢ ἀνθρωπογενεῖς καταστροφές·

―εἴτε ἀπὸ “ἀπρόσμενα” ἐνδεχόμενα (ὅπως λ.χ. ἡ ἐμφάνιση “μεσσιῶν”, ἢ “ἐξωγήινων” ἢ ἄλλων “ἀποκαλυψιακῶν σημείων” στοὺς οὐρανοὺς κ.ο.κ.).

Ρευστὴ Θρησκεία, Ρευστὴ Ἐσχατολογία: Γιὰ αὐτοὺς ἀκριβῶς τοὺς λόγους, ἡ μὲν “Ἐκκλησία” ποὺ ἔχουν κατὰ νοῦ οἱ ὑπέρμαχοι τῆς μετανεωτερικότητος –καὶ τὴν ὁποίαν εἰσάγουν, στὴν Ἑλλάδα, εἴτε μέσῳ τῆς «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης», εἴτε μέσῳ ἐμπράκτων ἐφαρμογῶν τῶν ἀρχῶν της– εἶναι «ἀποκαθαρμένη» ἀπὸ τὴν γνήσια Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Παράδοση· ἐνῶ διατηρεῖ μόνον τὸ “ὀργανωτικὸ κέλυφος” τῆς σημερινῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέσῳ τοῦ ὁποίου διοχετεύει καὶ “λειτουργεῖ” τὴν Πανθρησκεία.

Ἀπὸ τὴν πλευρά της, ὅπως προαναφέραμε, ἡ Πανθρησκεία δὲν εἶναι οὔτε συγκεκριμένη, οὔτε στατική. Ὡς ἐκ τούτου, ἀξιώνει –μέσῳ τῶν ἀρχῶν τῆς μετανεωτερικότητος– τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ συνόλου τοῦ θεολογικοῦ ἐπιστητοῦ τῆς Ἐκκλησίας, «σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, ἀπὸ τοὺς καθαρὰ πρακτικούς, ὡς τοὺς αὐστηρὰ θεολογικούς».

Ρευστὸς Θεός! Αὐτὸ δὲν σημαίνει μόνον τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς Θεολογίας, τῆς Ἐσχατολογίας της καὶ τῆς Θείας Λατρείας τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τὸ –μέχρι πρότινος– ἀνήκουστο, καὶ γιὰ τοὺς πολλούς, ἀπολύτως ἀδιανόητο: τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς Θείας Εὐχαριστίας!

Μὲ ἄλλα λόγια, τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ…

Ἀ-θεοκρατία: Στὸ δεύτερο ἄρθρο τῆς “τριλογίας” μας⁽¹⁰⁾ παραθέσαμε τὸν ὁρισμὸ τῆς θεοκρατίας ὡς «πολίτευμα κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ ὀργάνωση καὶ λειτουργία τοῦ κράτους καθορίζονται ἀπὸ τὸν θεϊκὸ νόμο», καὶ ὅπου «διάκριση τῆς πολιτικῆς ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ἐξουσία δὲν ὑφίσταται, ἐνῶ προβάλλεται τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ Ἱερατείου νὰ ἑρμηνεύει τὴ θεία θέληση ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις»⁽¹¹⁾.

Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι, ὅλα τὰ προαναφερθέντα θεμελιώνουν ἕνα σύστημα παγκοσμίας διακυβερνήσεως «κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ ὀργάνωση καὶ λειτουργία τοῦ πλανήτη καθορίζονται ἀπὸ τὸν θεϊκὸ νόμο», καὶ ὅπου «διάκριση τῆς πολιτικῆς ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ἐξουσία δὲν ὑφίσταται, ἐνῶ προβάλλεται τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ Ἱερατείου νὰ ἑρμηνεύει, ὄχι μόνον τὴ θεία θέληση, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο τὸ Θεῖον, ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις», νομιμοποιούμεθα νὰ ὁρίσουμε τὸ σύστημα αὐτὸ ὡς ἀ-θεοκρατία.

* * *

Καί, ἐνῶ τὸ διακύβευμα εἶναι τόσο φοβερό, καὶ ἡ “μεγάλη θλίψη” ἐξαπλώνεται παντοῦ στὴν Ἑλλάδα –μαζὺ μὲ τὴν ἐξαθλίωση, τοὺς φόνους καὶ τὶς αὐτοκτονίες, ποὺ σπαράζουν τὶς καρδιὲς ὅλων ἡμῶν, Ὀρθοδόξων καὶ μὴ– οἱ συντελεστὲς τῆς Ἀκαδημίας Βόλου καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς θεωροῦν ὅτι, «τὸ σοβαρότερο μᾶλλον πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μετὰ τὴν πτώση τοῦ Βυζαντίου (1453)» εἶναι ἡ πολιτικὴ πρόταση ποὺ θεωροῦν ὅτι ἀπορρέει ἀπὸ τὸν «ἐθνικὸ ἐκκλησιαστικὸ λόγο τῆς Ἐκκλησίας». Καὶ γι’ αὐτό, προχωροῦν σὲ ἕναν ἀκόμα ἐπαναπροσδιορισμό του.

Ὅμως, γιὰ τὴν Εὐρώπη, ὁ μόνος «νέος ἀνανεωμένος θεολογικὸς λόγος», ποὺ ἀποτελεῖ δυναμικὴ «νέα γεωπολιτικὴ πρόταση» –καὶ δὴ πρόταση παγκοσμιοποιημένη-παγκοσμιοποιητικὴ– εἶναι τὸ Ἰσλάμ. Καὶ αὐτό, δὲν ἐπαναπροσδιορίζεται μὲ διεθνῆ συνέδρια «μετα-μωαμεθανικῆς» θεολογίας, ἀλλὰ μόνον μὲ τὶς ἄλλες διεξόδους ἐφαρμογῆς τῆς Πανθρησκείας.

______________________________

(1) Ἀμβρόσιος, Μητροπολίτης Σερβίων καὶ Κοζάνης, Εἰσήγησις εἰς τὴν Ἔκτακτο Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος τὴν 10.1.2003, μὲ τίτλο Ποιμαντικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ φαινομένου τῆς προοδευτικῆς μετατροπῆς τῆς χώρας ἡμῶν εἰς πολυπολιτισμικήν, πολυφυλετικὴν καὶ πολυγλωσσικήν, ἐβδομαδιαία ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» (7.2.2003 καὶ συν. 14.2.2003).

(2) Βασιλειάδης Πέτρος, καθηγητὴς πανεπιστημίου, Τὸ Θεολογικὸ Ὑπόβαθρο τῆς Λειτουργικῆς Ἀναγεννήσεως, ὑπέρτιτλος: IEPA ΣYNOΔOΣ THΣ EKKΛHΣIAΣ THΣ EΛΛAΔOΣ, EIΔIKH EΠITPOΠH ΛEITOYPΓIKHΣ ANAΓENNHΣEΩΣ, Περιοδικὸ EKKΛHΣIA, Στήλη: Συνοδικὰ Ἀναλεκτά, τ. Ἰουνίου 2003, σ. 413-8.

(3) Βλ. Ἰω. Κορναράκης, καθηγητὴς πανεπιστημίου, «Ἀναγέννησις ἢ Νέα Ἐποχή;» (καὶ σχόλιο τῆς Συντάξεως: «Αἱ Ἀνησύχιαι ἑνὸς Καθηγητοῦ…Ὀδοποιεῖται τρίβος πρὸς τὴν Νέαν Ἐποχὴν καὶ τὴν Νέαν Τάξην»), ἐβδομαδιαία ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», 26.9. 2003, σ. 1.

(4) Βλ. Ἑβδομαδιαία ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», τῆς 27.4.2012 (σ. 7).

(5) Τὸ Συνέδριο πραγματοποιεῖται στὸ Συνεδριακὸ Κέντρο Θεσσαλίας (Μελισσάτικα), ἀπὸ 24 ἕως 27 Μαΐου 2012.

(6) Δάφνη Βαρβιτσιώτη, «Οἱ Συγκλίνουσες Ἀτραποὶ τοῦ “Νέου”. Μετανεωτερικότητα καὶ “Λειτουργικὴ Ἀναγεννησις”», περιοδ. ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, 2003.

(7) Τὸ συνέδριο πραγματοποιήθηκε στὸν Βόλο, ἀπὸ 3 ἕως 6 Ἰουνίου 2010.

(8) Ἡ ὡς ἄνω Ἡμερὶς πραγματοποιήθηκε στὸν Πειραιᾶ, στὸ Στάδιο Εἰρήνης καὶ Φιλίας, τὴν 15.2.2012.

(9) Τὸ θέμα τῆς Εἰσηγήσεως ἦταν: «Νεοπατερικὴ ἢ νεο-βαρλααμιτικὴ θεολογία; Ἄγνοια ἢ ἄρνηση τῆς ἁγιότητας; Κριτήρια τοῦ ὀρθοδόξως καὶ ἀπλανῶς θεολογεῖν» καὶ ὑπότιτλο: «Ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ θεολογικὴ ἐκτροπὴ τῶν ἐπιδόξων μεταπατερικῶν θεολόγων».

(10) Τὸ πρῶτο ἄρθρο εἶχε τίτλο «Οὐκ Ἔνι…Ἕλλην;», τὸ δὲ δεύτερο, «Οὐκ Ἔνι Ἕλλην».

(11) Πρβλ. Ἐκπαιδευτικὴ Ἑλληνικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια, τόμος «Οἱ Θρησκεῖες» (Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν).