Ή στάση της Εκκλησίας και η στάση του μητροπ. Σύρου Δωρόθεου προς τους αιρετικούς Παπικούς

Ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος, στὴν γνωστὴ Ἐπιστολή του (ἐδῶ) πρὸς τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (διὰ τῆς ὁποίας προσπάθησε νὰ διασκεδάσει τὶς ἐντυπώσεις ἀπὸ τὴν ὁμολογιακὴ ἐνέργεια τοῦ ἀρχιμανδρίτη π. Εὐθύμιου Χαραλαμπίδη, ποὺ διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του ὡς ψευδεπισκόπου), παραθέτει ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ Ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχη Γενναδίου Σχολαρίου. Μὲ τὴν παράθεση τοῦ κειμένου αὐτοῦ τοῦ Σχολαρίου ὁ κ. Δωρόθεος, θέλει νὰ ἀποδείξει ὅτι τίποτε μεμπτὸ δὲν ἔπραξε καὶ ἄρα ἄδικα τὸν κατηγορεῖ ὁ ἀρχιμανδρίτης. 
Παραθέτουμε τὸ ἀπόσπασμα αὐτό, καὶ κατόπιν σχόλια καὶ γεγονότα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Μητροπολίτης Σύρου ὄχι μόνο προσπαθεῖ μὲ πατερικὰ κείμενα νὰ διαστρέψει τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ ἀποδείξει ὅτι εἶναι ἀθῶος ἀπὸ τὶς κατηγορίες ποὺ τὸν βαραίνουν, ἀλλὰ καὶ διαλέγει ὁ ἴδιος κείμενα ποὺ τὸν ...ἐκθέτουν!

Τὸ κείμενο τοῦ Σχολαρίου ποὺ παραθέτει ὁ μητροπ. Σύρου:

Προσέτι, και επειδή όλοι αναγνωρίζομεν ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Εκκλησία των Πατέρων, ο λόγος των οποίων είναι δυναμικός, σταθερός, ενίοτε δε και τολμηρός, μη εξαρτώμενος εκ των εκκλησιαστικών καταστάσεων, των προσωποληψιών ή των ευκαιριακών και ευμεταβλήτων αντιλήψεων του ποιμνίου, παραθέτομεν Επιστολήν του πρώτου μετά την Άλωσιν Πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου, του και μαθητού του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, προς τον Ηγούμενον της μονής Σινά Μάξιμον Σοφιανόν:

«Έτι ηρώτησαν οι μοναχοί ει ένι συγκεχωρημένον, ίνα διδώτε τοις Αρμενίοις ή Λατίνοις την παναγίαν τοις προσκυνηταίς. Ημείς δε λέγομεν ίνα διδώτε αυτοίς και το αντίδωρον· χριστιανοί γαρ εισί και διά τούτο έρχονται εκ τοσούτων διαστημάτων εις προσκύνησιν του δεσποτικού τάφου. Ει γούν και εσχισμένοι εισίν αφ’ ημών

ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΕΝΝΑΔΙΟ

Γράψαμε καὶ πάλι γιὰ τὶς θέσεις τοῦ μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα. Μὲ τὰ κείμενα ἄλλων Ἁγίων Πατέρων ποὺ παρουσιάσαμε καταδείχθηκε ὅτι ὁ κ. Ζηζιούλας ἀστοχεῖ περὶ τὴν Πίστη.

Μήπως αὐτὲς οἱ δημοσιεύσεις μας (ποὺ προστέθηκαν σὲ δημοσιεύσεις καὶ καταγγελίες ἄλλων ἁρμοδιότερων ἀπὸ μᾶς) ἔφερε κάποιο ἀποτέλεσμα; Δυστυχῶς οὐδέν! Ὁ κ. Ζηζιούλας (ὑπὸ τὰς προστατευτικὰς πτέρυγας τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὄχι μόνο δὲν ἐνοχλήθηκε, ἀλλὰ μετὰ τὶς καταγγελίες, συνεχίζει νὰ κατέχει τὴν θέση τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ἐπὶ πλέον, ἐπαινέθηκε ἀπὸ τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο, ὡς ὁ ...«δεξιὸς βραχίων» τοῦ Πατριαρχείου!!!

Μήπως, ὅμως, ἡ Μηνυτήρια ἀναφορά μας στὴν Ἱ. Σύνοδο, κίνησε τὶς διαδικασίες διερευνήσεως τοῦ θέματος, τουλάχιστον ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα; Καὶ πάλι, δυστυχῶς ὄχι; Οἱ Ἐπίσκοποι περὶ ἄλλα τυρβάζουν. Ὅ,τι ἀγγίζει τὴν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς φορεῖς του, τὸ προσπερνοῦν, γιατὶ δὲν θέλουν μπλεξίματα μὲ τὸν ἔνοικο τοῦ Φαναρίου, φοβοῦνται γιὰ τὴ θέση τους.

Ἐμεῖς, ὅμως, σὺν Θεῷ, θὰ δημοσιεύουμε, ὅσα νέα στοιχεῖα βρίσκουμε, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἀποδεικνύουν τὶς πλανεμένες θέσεις του, καθὼς θὰ συγκρίνονται μὲ τὶς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δυστυχῶς, ὁ μητροπολίτης Περγάμου, ἀναμασᾶ, μὲ νέο τρόπο, παμπάλαιες πλάνες. Εἰσάγει ἔχρονες ἰδιότητες καὶ ἐγκόσμιες καταστάσεις στὸν χῶρο τῆς Ἁγίας, Ὑπερουσίου καὶ Ἀκτίστου Ἁγίας Τριάδος. Τὸ δὲ ἔτι χειρότερο· δὲν φαίνεται νὰ «θεολογεῖ» ἢ νὰ «φιλοσοφεῖ» ἀναζητῶν τὴν ἀλήθεια καὶ ἔστω ἀποτυγχάνων πρὸς τοῦτο, ἀλλὰ ἐκ σκοπιμότητος καὶ μὲ στόχο νὰ προάγει τὶς Βατικάνειες καὶ Οἰκουμενιστικὲς θέσεις περὶ "Πρώτου" καὶ "Πρωτείου" τοῦ Πάπα!

Τὸ παρακάτω μικρὸ κείμενο ἀποτελεῖ ἀπάντηση  τοῦ Πατριάρχου Γεωργίου Γενναδίου ἢ Σχολαρίου σὲ ἐρώτηση ποὺ τοῦ ἔγινε, καὶ περιλαμβάνεται στὴν Ἑλληνικὴ Πατρολογία τοῦ Migne 160, 329C. Μετὰ τὸ μικρὸ κείμενο τοῦ Γενναδίου, δημοσιεύουμε τὶς θέσεις τοῦ κ. Ζηζιούλα:

Ἂς ἀκούσουμε ὅμως καὶ τοὺς κακόδοξους καὶ βλάσφημους λόγους τοῦ κ. Ζηζιούλα, τοὺς ὁποίους δὲν εἴδαμε ἕως τώρα νὰ ἀναιρέσει (ὅπως τὶς διετύπωσε καὶ τὶς ἀπομαγνητοφωνήσαμε στὴν διεύθυνση: paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7514.html).

   «Ὁ πρῶτος λοιπὸν  λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε  μία  διαβάθμιση,  δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε. Ἡ αἰτιότητα εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς Ἑτερότητος. Ἡ Ἑτερότητα στὴν Ἁγία Τριάδα δὲν ἀναδύεται ἔτσι φυσικά, αὐτομάτως. Ὑπάρχει ἕνα πρόσωπο, πρέπει νὰ προέρχεται ἐλεύθερα. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ εἰσάγουμε αὐτὸ τὸ πρόσωπο, αὐτὴ τὴν αἰτιότητα, εἰσάγουμε Ἱεραρχία»  (σ.σ. φυσικὰ καὶ Πρῶτον)!