Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος για τα φιλενωτικά κινήματα και την αποτείχιση (Μητροπολίτου Γόρτυνος Ἰερεμία)

Ἀποτελεῖ μεγάλη ἔκπτωση τοῦ Μητροπολίτη Γόρτυνος αὐτὸ τὸ κήρυγμα, ποὺ μάλιστα τὸ ἔστειλε καὶ στὰ ἱστολόγια γιὰ δημοσίευση. Μετὰ τὴν διαστρέβλωση τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς (σ’ ἐκείνη τὴν στημένη Ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε στὸν Πειραιᾶ), ἔρχεται τώρα ὁ κ. Ἱερεμίας νὰ διαστρεβλώσει ἕνα κείμενο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.

Θὰ παραθέσουμε τὸ κείμενο, χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ κάνουμε ἀνάλυση τῆς διαστρέβλωσης τῶν λόγων τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. Ἀρκεῖ νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι τότε, οὐδεμία σχεδὸν συζήτηση γινόταν ἐπισήμως στὴν Ἐκκλησία μας, περὶ ἀποτειχίσεως. Ὅσα ἔγραψε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, τὰ ἔγραψε γιὰ τὶς Παλαιοημερολογίτικες Παρατάξεις.

Ἂς θυμηθεῖ ὁ Γόρτυνος ἐκείνους τοὺς Ἁγίους, ποὺ στὴν δεσποτικὴ ἐναντίον τῆς Ἀποτειχίσεως παραζάλη τὰ ξέχασε. Οἱ Ἅγιοι Μ. Ἀθανάσιος, Μ. Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Θεόδωρος Στουδίτης, Γρηγόριος Παλαμᾶς, Μᾶρκος Εὐγενικὸς καὶ ὅσοι ἄλλοι, ὅταν δίδασκαν καὶ ἔκαναν ἀποτείχιση, δὲν ἦσαν ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Γράφει ὁ κ. Ἱερεμίας:

«Ἐπειδή εἶναι ἕνα ὡραῖο ὁμολογιακό κείμενο, μεταξύ τῶν δύο ἄκρων, τῶν φιλοενωτικῶν ἀπό τήν μιά μεριά, καί τῶν ἀποτειχιστῶν ἀπό τήν ἄλλη (αὐτῶν δηλαδή πού λέγουν νά παύσουμε ἀκαίρως τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου), δέν θά ἤθελα νά τό στερηθεῖ τό ποίμνιο πού διακονῶ».

                               (Ἱερεμίας Γόρτυνος).

         ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

  ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολις, Κυριακή 25 Ἰανουαρίου 2015

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΑ
ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

1. Σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Ὁ πατέρας αὐτός εἶναι ὁ ἄριστος θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας μετά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη. Πραγματικός θεολόγος, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο, δέν εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει ἁπλᾶ διαβάσει μερικά ἤ καί πολλά θεολογικά συγγράμματα, ἀλλά εἶναι ἐκεῖνος πού μέ τήν προσευχή, τήν τήρηση

Μια Μαρτυρία!

Θαυμαστό περιστατικό με τον Γέροντα Παΐσιο

Το παρακατω περιστατικο με τον π. Παισιο ειναι περα ως περα αληθινο. Δεν εχει δημοσιευθει ποτε διοτι οι ανθρωποι που μου το διηγηθηκαν ειναι πολυ ταπεινοι.

Ο Ν.Α., ευκαταστατος ομογενης απο το Σικαγο των Η.Π.Α.,πολυ καλος ανθρωπος αλλα αθεος, πριν 25 περιπου χρονια, ειδε μια βραδια στον υπνο του ενα μικροσκοπικο παππουλη να του ζηταει ευγενικα να τον παραλαβει απο καποιο αεροδρομιο του Σικαγου, δινοντας του συγκεκριμενη ημερομηνια και ωρα.
' Νικο καλο μου παιδι, ελα ταδε μερα ταδε ωρα στο ταδε αεροδρομιο να με παραλαβεις σε παρακαλω'.

Οταν ξυπνησε το πρωι, ο Ν. διηγηθηκε στη συζυγο του Μ. το ονειρο που ειχε δει.
Εκεινη, αρχιζοντας τα πειραγματα λογω της αθειας του, του ειπε οτι ηταν απλως ενα ονειρο και να μη δωσει σημασια.
Το ονειρο με τον μικροσκοπικο παππουλη επανεληφθη στον υπνο του Ν. πολλες φορες, σε σημειο που ο ανθρωπος ειχε αρχισει να ταραζεται. Καποτε ο "εφιαλτης" σταματησε και ο Ν. ηρεμησε.

Μετα απο καμποσο καιρο, εφθασε η καθορισμενη ημερομηνια που ο παππουλης ειχε προαναγγειλει στο ονειρο. Ο Ν. αποφασισε να παει κρυφα στο αεροδρομιο για να αποφυγει τα κοροιδευτικα σχολια της γυναικας του.

" Τι εχω να χασω", συλλογιστηκε, " στο κατω κατω θα κανω τη βολτα μου, θα πιω το καφεδακι μου και υστερα θα παω στη δουλεια μου".
Πραγματι ετσι κι εγινε. Πηγε και αφου καθησε σε μια γωνια του χαωδους αεροδρομιου του Σικαγου, περιμενε τον αγνωστο παππουλη του ονειρου.
Ηπιε καμποσους καφεδες αλλα η ωρα περνουσε και ο παππουλης δεν φαινοταν πουθενα. Μετα απο μια-μιαμιση ωρα, σκεφτηκε, " ενα τσιγαρο ακομα και φευγω, καλα και δεν το ειπα στη Μ. γιατι θα με κοροιδευε αιωνιως".

Πριν καλα καλα προλαβει να τελειωσει τη σκεψη του, γυριζοντας απο την αλλη μερια , βλεπει ξαφνικα μπροστα του να εμφανιζεται στ'αληθεια ο μικροσκοπικος παππουλης που εβλεπε στον υπνο του. " Ευχαριστω Ν. καλο μου παιδι που ηρθες, ηξερα πως θα ερχοσουν", του ειπε ο γεροντας Παισιος.

Μην πιστευοντας στα ματια του, εχοντας μπροστα του στην πραγματικοτητα τον παππουλη που εβλεπε στον υπνο του, ο Ν. παρ'ολιγο να παθει συγκοπη!
Εντελως σαστισμενος και σοκαρισμενος, αφου τρομαξε να συνελθει, πηρε τον παππουλη και πηγαν στο σπιτι του, στα προαστια του Σικαγου, οπου ο γεροντας διεμεινε καμποσο καιρο.

Ο Ν. και η Μ. μεταμεληθηκαν και μπηκαν στον δρομο του Θεου. Απο ορκισμενος αθεος,ο Ν. εγινε πολυ πιστος χριστιανος.
Μου διηγηθηκαν οι ιδιοι το απιστευτο αυτο περιστατικο, στο σπιτι τους στο Σικαγο, πριν δεκαπεντε χρονια.

Μαρτυρία: Αντωνία Μποτονάκη

Πηγή: agioritikovima

Ανυποχώρητοι στην πίστη, όπως η Αγια Αικατερίνα!

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Η Διαβολική Διαβολή της Διακοπής Μνημονεύσεως

Αν και ασχοληθήκαμε ήδη στο παρελθόν με αυτό το επίμαχο θέμα, της Επιστολής του Αγίου Γέροντος Παϊσίου, η χρήση της οποίας κατήντησε κατάχρηση προς φαύλη εξυπηρέτηση του συμβιβασμού, του εφησυχασμού και της πλάνας συμπορεύσεως με την αίρεση, κρίνεται και πάλι αναγκαίο, αντί να προστρέξουν οι αγαπητοί αναγνώστες μας στα αρχεία των ιστολογίων, να πούμε και πάλι δυό λόγια στην αγάπη σας.

Το να απομονώνει κανείς χωρία και έννοιες "προς το συμφέρον της αιτήσεως" μοιάζει με τους σατανόπληκτους Ψευδομάρτυρες του Ψευδο-ιεχωβά (ο Αληθινός είναι ο Ιαχβέ, ο Χριστός) και με τους αιρετικούς γενικά οι οποίοι αποφεύγουν σκοπίμως τα συμφραζόμενα.

Η όλη βαρύτητα της επιστολής επικεντρώνεται στην τελευταία παράγραφο και δη σε μία άκρως αποκαλυπτική πτυχή, αιτία και αφορμή:

ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΑΣ ΕΚΛΛΗΣΙΑΣ, ΝΕΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Όσοι ξαναδιαβάσουν προσεκτικά και ταπεινά την επίμαχη πρόταση, θα αντιληφθούν ότι ο άγιος Γέροντας Παϊσιος, δεν απορρίπτει γενικά, την Διακοπή Μνημονεύσεως, διότι γνωρίζει καλά ότι την προτρέπουν

Το Εκκλησιολογικό ήθος του Γέροντος Παϊσίου και η αήθης διαστροφὴ των λόγων του από τον κ. Β. Χαραλάμπους!

Ὁ θεολόγος κ. Β. Χαραλάμπους, ὡς νὰ ἦρθε ἀπὸ ἄλλο πλανήτη, ὡσὰν γιὰ πρώτη φορὰ νὰ παρακολουθεῖ τὰ διαδραματιζόμενα στὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, μὲ θολωμένο μυαλὸ καὶ ὑποκρυπτόμενο θυμό, ἀνέσυρε ἕνα κείμενο τοῦ Γέροντα Παϊσίου, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ χτυπήσει τοὺς ἀδελφούς του, ποὺ ἀκολουθοῦν τὴν ἁγιοπατερικὴ ὁδὸ τῆς Ἀποτειχίσεως, ἐξαιτίας (ὡς φαίνεται) τῆς ἀντιδικίας πού, ἐκ ταπεινῆς προθέσεως, εἶχε μὲ κάποιον ἱστολόγο, ὡς πρὸς τὴν δημοσίευση ἄρθρου του.

Δυστυχῶς, ὅμως, διαστρέφει τὸ κείμενο τοῦ Γέροντα Παϊσίου, ὁ ὁποῖος (ὅσα γράφει) δὲν τὰ γράφει γιὰ ὅσους ἀποτειχίζονται ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές (ἀκολουθώντας ἐπακριβῶς τὴν σχετικὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων), ἀλλὰ γιὰ ἐκείνους ποὺ δημιουργοῦν δική τους Ἐκκλησία.

Ξεχνάει ὁ κ. Χαραλάμπους ὅτι τὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε ὁ Γέροντας Παΐσιος, δὲν ὑπῆρχαν ἀποτειχισμένοι νεοημερολογῖτες, ἀλλὰ μόνο Παλαιοημερολογῖτες ἐντειχισμένοι στὶς μάνδρες τῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν παρατάξεων;

Ξεχνᾶ, ὅτι ὁ Γέροντας Παΐσιος, προέτρεπε τοὺς Ἡγουμένους τῶν ἁγιορείτικων Μονῶν σὲ ἀποτείχιση, κατὰ τὴν δημοσιευμένη μαρτυρία τοῦ ἀείμνηστου μοναχοῦ Νικοδήμου Μπιλάλη;

Ξεχνᾶ ὅτι τελικὰ ὁ Γέροντας Παΐσιος συνετέλεσε στὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος, ναὶ μὲν δρομολόγησε τὴν Οἰκουμενιστικὴ πορεία τοῦ Φαναρίου, ἀλλὰ ἡ ὡρίμανση καὶ ἡ ξέφρενη πορεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πραγματοποιεῖται ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας ὑπὸ τοῦ κ. Βαρθολομαίου;

Ἀλλὰ τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ τὸν κ. Χαραλάμπους, ποὺ ἐλέγχει μὲν τὸν ἀρχηγέτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ἀποδέχεται τὴν κοινωνία μαζί του καὶ ἔτσι οὐσιαστικὰ σιγοντάρει τὸν κ. Βαρθολομαῖο· τὸν θαμώνα τοῦ ἱστολογίου «Τελεβάντος», ποὺ ὁ πάτρωνάς του Τελεβάντος, χαρακτηρίζει τὶς παναιρετικὲς πράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὡς «ἀσχήμιες» γιὰ νὰ ἐλαφρύνει τὴν θέση τῶν ἡγετῶν τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἔτσι –πονηρὰ καὶ ὑστερόβουλα– νὰ ἀφαιρέσει (ὡς νομίζει) τὸ ἐπιχείρημα ὅτι διακόπτουν τὴν κοινωνία μὲ αἱρετικούς,  ἀπὸ ὅσους ἀποτειχίζονται;

Τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ τὸ σύμμαχο τοῦ Τελεβάντου, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπανωτὰ ψεύδη συκοφαντεῖ ὡς σχίσμα τὴν ἐνέργεια κάποιων πιστῶν πού, ἀκολουθώντας τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους;

Τρεῖς φορὲς δημοσιεύσαμε τὸ ψεῦδος τοῦ Τελεβάντου καὶ ταυτόχρονα τὴν διαστροφὴ τῶν λόγων τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, καὶ ὁ περὶ πάντων λαλίστατος κ. Τελεβάντος, ποὺ διδάσκει ὡς Πάπας τοὺς πάντες, δὲν τόλμησε νὰ παραδεχθεῖ τὸ λάθος του.

Τὸ ξαναδημοσιεύουμε ἄλλη μιὰ φορά, μήπως καὶ ὁ κ. Χαραλάμπους κάτι καταλάβει:

...Ὁ κ. Τελεβάντος συνεχίζει νὰ παραπληροφορεῖ, νὰ διαστρέφει τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ κατηγορεῖ τὸ περιοδικὸ «Σταυρὸς» ὅτι «ενθαρρύνει τη δημιουργία σχισμάτων που θα φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο αποτείχιση». Ταυτίζει, δηλαδή –ἐναντιούμενος στοὺς Ἁγίους Πατέρες– τὴν ἀποτείχιση μὲ τὸ σχίσμα!

Ὅμως, τοῦ ὑποδείξαμε πολλάκις ὅτι ἀκόμα καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (τοῦ ὁποίου καπηλεύεται τὴν υἱότητα καὶ διατυμπανίζει ὅτι ἦταν πνευματικός του πατέρας), θὰ ντρέπεται γιὰ τὴν “πτώση” τοῦ ἀπὸ μακρόθεν “υἱοῦ” του! Γιατί ἡ θέση τοῦ π. Ἐπιφανίου ἦταν διατυπωμένη ξεκάθαρα. Ἔχει γράψει:

Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

 Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ! (Τὰ Δύο Ἄκρα, σελ. 90).

Λοιπόν, κ. Τελεβάντε, «οὐ παύσῃ διαστρέφων τὰς ὁδοὺς κυρίου τὰς εὐθείας;»! (Πράξ. 13, 10).

Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Χαραλάμπους ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ διαδίκτυο ἀπὸ διάφορα ἱστολόγια ἔχει ὡς εξῆς:

 ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ, ΣΤΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΤΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑ

«Ει τις σχίσματι ακολουθεί, βασιλείαν Θεού ου κληρονομεί»

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

 «Ει τις σχίσματι ακολουθεί, βασιλείαν Θεού ου κληρονομεί»   (Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος - Εις την Προς Φιλαδελφείς 3,3 επιστολή του).  
Αυτά τα λόγια του Αγίου Ιγνατίου  του Θεοφόρου, καθόριζαν το Εκκλησιολογικό ήθος του Γέροντος Παϊσίου, στον ομολογιακό του αγώνα.  Χαρακτηριστική είναι και η επιστολή του που απέστειλε

Τζιχαντιστὲς στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ σου; Τί θὰ ἔκανες;

ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Παΐσιος στὸ Βιβλίο ποὺ ἔγραψε τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου, γιὰ την  παλληκαριὰ καὶ τὴν τόλμη ποὺ εἶχαν οἱ Ἕλληνες τῆς Μ. Ἀσίας καὶ ἰδιαιτέρως στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας, ἀπέναντι στὸν κίνδυνο τῶν Τσετῶν, ἤτοι σημερινῶν Τσιχαντιστῶν (συμμορία τοῦ σχοινιοῦ καὶ τοῦ παλουκιοῦ, ὅπως λέει ὁ Κόντογλου) ποὺ καθημερινὰ ἀντιμετώπιζαν καὶ στὸ χωριὸ τους ἀλλὰ καὶ ἔξω στὰ χωράφια, ὄταν  πηγαιναν μόνοι τους γιὰ νὰ δουλέψουν.

Μάλιστα εἴχαν συμβεί καὶ πολλὲς σφαγὲς Ἑλλήνων ἀπο  τούς  Τζιχαντιστὲς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς γι΄ αυτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος εἶχε τάξει εἰδικὰ τὸν Ψαλμὸ 73 γιὰ αὐτὴν τὴν ἀπευκταία περίπτωση.

Κάποτε λοιπὸν, ὅπως ἀναφέρει ὁ πατέρας τοῦ π. Παϊσίου, ὁ μακαριστὸς...

Πρόδρομος Ἐζνεπίδης, ποὺ ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τζιχαντιστῶν εἶχαν πάει πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς σατανάδες γιὰ νὰ πατήσουν τὰ Φάρασα. Στὸ χωριὸ οἱ ἄνδρες ἔλειπαν, ἄλλοι στὰ μακρινὰ κτήματα καὶ ἄλλοι στὰ ταξίδια.

Ἀναγκάστηκε τότε νὰ μαζέψει τὰ μικρὰ παιδιά, μόνο γιὰ νὰ δείξουν στόχο γύρω ἀπὸ τὸ Κάστρο ὅτι εἶναι πολλοί, καὶ μετὰ τὰ ἐδίωξε, γιὰ νὰ κρυφθοῦν.

Μερικοὶ γέροι ποὺ ἦταν, καὶ αὐτοὶ σκόρπισαν, καὶ τελικὰ ἔμεινε μόνος του μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ σκοτωθεῖ καλύτερα παρὰ νὰ δεῖ τούς Τούρκους στὸ χωριό. Εἶχαν τελειώσει ὅμως οἱ σφαῖρες του καὶ μετὰ τὸν ἔπιασαν ζωντανὸ οἱ Τοῦρκοι. Ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν γερά, τὸν πῆγαν στὸ σπίτι του καὶ τὸν ἀνέβασαν στὸ δῶμα (ταράτσα), ὅπου εἶχαν στήσει τὴ κρεμάλα του. Ἐκεῖ τὸν βασάνιζαν, γιὰ νὰ τοὺς δώσει ὅτι εἶχε καὶ μετὰ νὰ τὸν τελειώσουν. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὅπου τὸν βασάνιζαν, δὲν ξέρει πὼς τοῦ ἦρθε, εἶπε στούς Τούρκους:

«Ὅ,τι ἔχω, τὰ ἔχω στὸν Χατζεφεντή».

Οἱ Τοῦρκοι δὲν χασομεροῦν καὶ τὸν πηγαίνουν στὸν Πατέρα Ἀρσένιο.

Όταν ἄνοιξε τὴν πόρτα του ὁ Πατὴρ καὶ εἶδε αὐτὴ τὴ σκηνή, πολὺ πληγώθηκε, καὶ μάλιστα μάλωσε τοὺς Τούρκους, ποὺ τὸν εἶχαν δεμένο, γιὰ νὰ τὸν ἐλευθερώσουν γρήγορα, καὶ μάλιστα τοὺς εἶπε καὶ «παλιοτούρκους». Ὁ ἀρχηγὸς τους θύμωσε καὶ τράβηξε τὸ χατζάρι του, γιὰ νὰ κόψει τὸν Χατζεφεντή. Ὁ Χατζεφεντὴς τότε λέγει στὸν Τοῦρκο Καπετάνιο: «Γρήγορα κατέβασε τὸ χέρι σου κάτω ξερό».

Ὢ τοῦ θαύματος! Τὸ χέρι τοῦ Τούρκου κατέβηκε ξερὸ κάτω ἀγκυλωμένο καὶ τὸ χατζάρι του ἔπεσε κάτω καταγῆς. Ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ ἄλλοι Τοῦρκοι τῆς συμμορίας, ἄρχισαν νὰ τρέμουν ἀπὸ φόβο καὶ ὁ ἀρχηγὸς μὲ κλάματα νὰ παρακαλεῖ νὰ τοῦ κάνει καλὰ τὸ χέρι του. Ὁ Πατὴρ Ἀρσένιος τότε τοῦ σταύρωσε τὸ χέρι του καὶ τὸ θεράπευσε. Καὶ ἀφοῦ ἔλυσαν καὶ τὸν Πρόεδρο, τοὺς μάλωσε, γιὰ νὰ μὴν ξαναπατήσουν στὸ χωριό. Πράγματι ἀπὸ ἐκείνη τὴ συμμορία δὲν εἶχε ξαναπατήσει κανεὶς στὰ Φάρασα.

 

(Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ –Ι.Ἠσυχ. Εὐαγγ. Ι. Θεολόγου

–Σουρωτή-Θεσσαλονίκη)

Ἐπιμέλεια :π.Διονύσιος Ταμπάκης

«Τα δόγματα δεν μπαίνουν στην ΕΟΚ»

Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Του Γέροντος Γεώργιου Καψάνη

Ο Γέρων Παΐσιος δεν έχει ανάγκη από τους δικούς μας επαίνους η την δική μας παρουσίαση. Με την Χριστομίμητο αγάπη του ανέπαυσε τον Θεόν καί τους ανθρώπους και γι' αυτό πολύς είναι ο έπαινος του στην Εκκλησία του Θεού.

Είχε το σπάνιο χάρισμα να αναπαύει ανθρώπους κάθε κατηγορίας, κάθε μορφώσεως και κάθε πνευματικής καταστάσεως. 
Ενθυμούμαι την περίπτωση ενός ψυχίατρου-ψυχαναλυτού που πέρασε από την Μονή μας μετά την συνάντηση του με τον Γέροντα. Οχι μόνο είχε αναπαυθεί, αλλά και μου είπε ότι όσα του είπε o Γέροντας, ήταν η τελευταία λέξη της ψυχιατρικής. Είναι γνωστό ότι ο π. Παΐσιος δεν διάβαζε άλλα βιβλία εκτός από το Ευαγγέλιο και τον Αββά Ισαάκ τον Σύρο.

Για να αναπαύση μία ψυχή δεν εφείδετο χρόνου και κόπου. Κάποτε είχα την απορία πώς μπόρεσε να θεραπεύσει ένα νέο με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Από σεβασμό δεν τον ερωτούσα. Μετά από χρόνια απήντησε στην απορία μου ως εξής: «Όταν κάποιος έχει ένα πρόβλημα, πρέπει να τον ακούς με προσοχή καί όση ώρα σου ομιλεί να μη δείξεις ότι κουράστηκες, γιατί τα έχασες όλα. Να, εγώ τον τάδε νέο μία ημέρα τον άκουγα ακίνητος επί εννέα ώρες. Γι' αυτό

Άμεσες και έμμεσες βολές κατά του Γέροντα Παΐσιου και του λαού που τον τιμά!

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος:

ΠΟΙΟΣ ΛΑΟΣ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ;

ΟΙ  ΑΦΙΟΝΙΣΜΕΝΟΙ;

Ὁ κ. Ἀνδριόπουλος, μὲ ὅσα γράφει δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀρνεῖται τὴν ἁγιότητα τοῦ γέροντος Παϊσίου.

 Μιλάει γιὰ «"ευσεβείς" ἀφιονισμένους» οἱ ὁποῖοι ἐκβιάζουν γιὰ «αγιοκατάταξη των "δικών τους" γερόντων»!  Ἀρνεῖται ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ τιμᾶ τὸν γέροντα ὡς Ἅγιο καὶ μιλάει γιὰ «πρεμούρα» κάποιων ποὺ ἐπείγονται γιὰ τὴν ἁγιοποιήσή του! 
Συνεπῶς, ὑποβαθμίζει τὸν χαρισματικὸ λόγο καὶ τὶς πράξεις τοῦ γέροντα Παϊσίου μέχρι ἐξαφανίσεως, χαρακτηρίζοντας ὡς «ἐξαλλοσύνες» καὶ «γελοιότητες» κάποια ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ ποὺ ἀποδίδονται στὸν Γέροντα, χωρὶς νὰ μᾶς συγκεκριμενοποιεῖ πόσα καὶ ποιά εἶναι αὐτά (ποὺ πιθανὸν νὰ ὑπάρχουν, ἀφοῦ ἀπὸ στόμα σὲ στόμα κάποια γεγονότα παραποιοῦνται). Πρὸς τοῦτο χρησιμοποιεῖ καὶ τὸν ὑβριστὴ ἱστολόγο τοῦ Γέροντα Παΐσιου, ποὺ ἀπασχόλησε πρὸς μηνῶν τὸ πανελλήνιο.

Μὲ τὸν τρόπο γραφῆς του, ὁ κ. Ἀνδριόπουλος, οὐσιαστικὰ σπέρνει τὴν ἀμφιβολία καὶ φοβοῦμαι ὅτι ὑβρίζει ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ διὰ τοῦ Γέροντος ἐνήργησε.

Δὲν θὰ περίμενε κανεὶς κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν κ. Ἀνδριόπουλο. Χαρακτηρίζει τὴν εὐσέβεια τοῦ λαοῦ ὡς "...Αγιολαγνεία...", γιατὶ ἄλλες ...λαγνεῖες τὸν ἐκφράζουν. Ὅπως π.χ. ἡ «τεχνολαγνεία», ἡ «ψαλτολαγνεία», ἡ «μουσικολαγνεία», ἀπὸ τὶς ὁποῖες γέμει τὸ ἱστολόγιό του.

Σημάτης Παναγιώτης

 

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

ΠΟΙΟΣ ΛΑΟΣ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ; ΟΙ ΑΦΙΟΝΙΣΜΕΝΟΙ;

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

 http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_1683.html

Φίλος της Ιδιωτικής Οδού με πληροφόρησε για σχόλιο ανωνύμου τινος στο ιστολόγιο Θρησκευτικά και στην ανάρτηση "Ἀναβάλλεται ἡ Ἁγιοκατάταξις τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Παϊσίου;", με αφορμή το κείμενό μου "...Αγιολαγνεία...". 

Ο ανώνυμος σχολιαστής γράφει:

Προ ημέρων, την 1η Ιουλίου, ο γνωστός φίλος του Πατριαρχείου Παναγιώτης Ανδριόπουλος έγραφε μεταξύ άλλων στο ιστολόγιό του: 

"Οι δε "ευσεβείς" κάθε μέρα ζητούν και από ένα άγιο! Δεν τους φτάνει το "περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων" και προσπαθούν να εκβιάζουν καταστάσεις με διάφορες μεθόδους,

Γέρων Παΐσιος: Για να έχετε Πάσχα κάθε μέρα!

Πηγή: Γ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, «Λόγοι», τ. Γ', σελ. 74  Ἔκδοση Ι. Ἡσυχαστήριο «Εὐαγγελιστής Ἰωαννης ὁ Θεολόγος

«Από εδώ θα ξεκινήσει ο αγώνας με ενότητα και παρρησία»!

 Παρασκευή 11 Ιουλίου βράδυ στο μοναστήρι της Σουρωτής. Πλήθος πιστών περιμένει μέχρι και πέντε ώρες για να προσκυνήσει το μνήμα του Αγίου πατρός Παϊσίου, τον οποίο ο Πατριάρχης δεν έχει ακόμα προχωρήσει στην επίσημη αγιοποίηση του για κάποιους «λόγους».

Πολλοί γνωστοί αλλά και περισσότεροι άγνωστοι που έτυχε να με γνωρίζουν, πλησίαζαν και μου μιλούσαν για την μεγάλη τους αγωνία, για όλα όσα γίνονται για εμάς χωρίς εμάς, για το πρόβλημα ακόμα και της επιβίωσης τους, για την Ορθοδοξία που πολεμιέται από ένα ξεπουλημένο σύστημα με χίλια μέσα, για την αγωνία τους για το που οδηγεί με τις συμπροσευχές ο Πατριάρχης, η κεφαλή της Ορθοδοξίας.

Ρασοφόροι και μη, ευλαβούμενοι τον μεγάλο παππούλη, αυτόν που δίδαξε και οδήγησε χιλιάδες περιπλανώμενες ψυχές στον σωστό δρόμο. Δεκαπέντε χρόνια συνεχούς προσκυνήματος στον ευλογημένο αυτόν τόπο. Τα πρώτα χρόνια λίγοι. Το παρκάρισμα άνετο. Η ουρά μόνο μίση ώρα περίπου. Όσο περνούσαν τα χρόνια ο κόσμος γίνονταν όλο και πιο πολύς. Από το 2007 και μετά άρχισαν τα προβλήματα της κοσμοσυρροής και του παρκαρίσματος γι’ αυτό άρχισαν να παίρνονται τα πρώτα μέτρα. Σήμερα φτάσαμε σε μια πραγματικά κοσμοθύελλα πιστών. Μεγάλη η χάρη του και μεγάλη η ευλογία αυτής της χώρας που μοναδική στην «Ενωμένη Ευρώπη» γεννά αγίους για όλο τον κόσμο.

Μπροστά σε αυτό το ευλογημένο πλήθος τα ερωτήματα πολλά και αμείλικτα. Αγιοτόκος Ελλάδα που έφτασες και που σε οδηγούν;  Γιατί κανείς δεν μπορεί να ορθώσει κάποιο φράγμα στο κατρακύλισμα; Γιατί οι Ποιμενάρχες κατάντησαν πειθήνια όργανα της Νέας Τάξης; Γιατί προδοθήκαμε και μας έριξαν στον γκρεμό; Γιατί οι προσευχές μας δεν εισακούονται και οι νέοι μας εγκαταλείπουν αυτή την ευλογημένη χώρα, οι Νεοέλληνες σταμάτησαν να γεννοβολούν και ο πληθυσμός μας εξαφανίζεται ενώ οι μουσουλμάνοι κατά χιλιάδες κάθε χρόνο εισβάλουν ανεξέλεγκτα και απειλούν να μας κάνουν μειονότητα μέσα στην ίδια μας τη πατρίδα; Γιατί, «Το κράτος πολλές φορές από αετός που πρέπει να είναι, γίνεται κόρακας που κατασπαράσσει τους πολίτες του. Μπορεί με τα λόγια να κόβεται γι’ αυτούς, αλλά δεν κάνει τίποτε», όπως μας είπε ο Παππούλης.

Από τα τέλη της δεκαετία του εξήντα μέχρι σήμερα φαντάζει σαν να πέρασαν δέκα αιώνες και παραπάνω. Τότε δεν υπήρχαν καθίσματα στις εκκλησίες και οι παχύσαρκοι ήταν ελάχιστοι. Ο κόσμος έτρωγε ψωμί από καθαρό σιτάρι και όχι ορμόνες και φυτοφάρμακα. Ακόμα υπήρχε το φιλότιμο, όπως έλεγε και ο Άγιος Παππούλης.  «Είχες ένα τορβά με φρούτα και το πολύ ένα να ήταν χαλασμένο. Σήμερα σχεδόν όλα είναι χαλασμένα».

Υπήρχαν ακόμα ιδανικά και προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον. Οι νέοι ήξεραν να γράφουν με το χέρι, όχι πατώντας κουμπιά αχρηστεύοντας έτσι τα ίδια τους τα χέρια. Μπορούσαν να διαβάζουν επί ώρες και δεν τους έπνιγαν οι οθόνες που σαν ναρκωτικό εξουσίασε την ζωή τους. Η τεχνολογία δεν είναι κακό πράγμα, αλλά ο τρόπος που μας την επέβαλλαν σαν μέσο μαλθακοποίησης και ρομποτοποίησης, έγινε ο δυνάστης της νεολαίας. Βλέπεις νέα παιδιά να είναι στο δρόμο καρφωμένα σε ένα μικρό «κουτάκι» με πολύχρωμα χρώματα που τους καθοδηγεί ακόμα και στις πιο ιδιαίτερες στιγμές τους. Για αυτούς δεν υπάρχουν οι άλλοι, δεν υπάρχει το περιβάλλον τους.  Ο διάβολος ήξερε άριστα να παίξει με τα πάθη των ανθρώπων και να τους εξουσιάσει χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα.

Η χώρα αυτή προδόθηκε από ένα διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο και ακόμα χειροτέρα από μια ασυγχώρητη θρησκευτική αποστασία. Όσοι διαβάζουν ακόμα τους Πατέρες της Ορθοδοξίας, θεωρούνται αναχρονιστές, αντιδραστικοί, ακόμα και... σκοταδιστές. Ακόμα και η βαθειά πίστη λοιδορείται, καθώς, όπως μας «σερβίρουν», όλα έχουν αλλάξει και θα πρέπει να πάμε μπροστά σβήνοντας όλο το παρελθόν μας. Μπροστά, αλλά που; Στον πιο βαθύ γκρεμό της ιστορίας μας!

Αλήθεια θα καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

Θα βλέπουμε την πυρκαγιά να κατακαίει τα πάντα και εμείς να είμαστε απαθείς και τυφλοί στην μεγαλύτερη καταστροφή μας;

Θα ευλογήσουμε τον «έξω από εδώ», καθώς σαν ο «άρχοντας αυτού του κόσμου» θα πατήσει με την σιδερένια μπότα του επί των κεφαλών μας και εμείς θα είμαστε και ευγνώμονες γιατί μας… «έσωσε»;

Θα βλέπουμε την Νέα Τάξη να κατατρώει τα σωθικά μας σαν τον Προμηθέα στο όρος και εμείς θα ευλογούμε να ίδια τα δεσμά μας;

Θα ανυψώσουμε την κάθε είδους διαστροφή σε «πρόοδο» και θα καταδικάσουμε την ίδια μας την φύση που μας την δώρισε ο Παντοδύναμος;

Θα προσφέρουμε το ποτισμένο με αίμα χιλιάδων μαρτύρων χώμα αυτής της πατρίδας σε αλλόπιστους εισβολείς, χάριν των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και του «εκσυγχρονισμού μας»;

Θα βάλουμε στα σχολεία μας δάσκαλους που θα διδάσκουν στα παιδιά μας όχι όσα πιστέψαμε επί αιώνες, αλλά το πώς… κάνουν σχέσεις οι λεσβίες και το πώς συνουσιαζόμαστε χωρίς να συλλάβουμε;

Θα συνεχίσουμε σαν οι μεγαλύτεροι δολοφόνοι να σκοτώνουμε τα ίδια μας τα παιδιά πριν ακόμα γεννηθούν, γιατί έτσι το απαιτεί η «πρόοδος» αλλά  και η πορεία εξαφάνισης της φυλής μας;

Τέλος θα κατεβάσουμε τις καμπάνες από τις εκκλησίες μας και θα τις αντικαταστήσουμε με μυτερούς σαν λόγχες μιναρέδες και με κάποιους παρείσακτους φανατικούς  να ουρλιάζουν ανατριχιαστικά το Εζάν;

Ε όχι! Ως εδώ και μη παρέκει!

Ή είμαστε ανθρώπινα όντα με αυτεξούσιο όπως μας το χάρισε ο Παντοδύναμος, ή είμαστε άψυχα ρομποτ στην κρεατομηχανή της Νέας Τάξης.

Όσοι έχουμε ακόμα συνείδηση, όσοι πιστεύουμε στον ένα και μοναδικό Ιησού Χριστό στην Παναγία στους Αγίους και στους Πατέρες μας, θα πρέπει επιτέλους  να υψώσουμε την φωνή της αντίστασης.

Να ενωθούμε, να συνασπιστούμε, να ενώσουμε την φωνή μας με την φωνή του μεγάλου Άγιου Παππούλη, που δεν κρύβονταν στο κελί του όταν έβλεπε πως η θύελλα πλησίαζε και απειλούσε να εξαφανίσει τα πάντα.

Είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες. Ένα και μόνο δείγμα το βλέπει κανείς κάθε χρόνο στην Σουρωτή, στις 11 Ιουλίου. Από όλο τον κόσμο χιλιάδες προσκυνητές για την Ορθοδοξία, για τον μεγάλο Αγιο της, τον Πατέρα Παϊσιο. Όλοι αυτοί που με τόση πίστη από τα πέρατα της οικούμενης έρχονται να προσκυνήσουν, είναι η μεγάλη μαγιά του αναχώματος.

Οι πραγματικοί πιστοί και όχι οι υποκριτές οικουμενιστές.

Από εδώ θα ξεκινήσει η αναστροφή. Όχι με πολεμικές κραυγές. Όχι με φωνές μίσους. Όχι με πολεμικά τύμπανα, αλλά με την ενωμένη σταθερή φωνή μας.

Φτάνει πια! Υπάρχουν ιεράρχες, υπάρχουν γέροντες άξιοι ποιμενάρχες, ακόμα και επώνυμοι κοσμικοί, υπάρχει πιστός κόσμος που είναι πρόθυμος να αντισταθεί στη λεηλασία της ίδιας μας της πίστης, της ίδιας μας της πατρίδας, της ίδιας μας της ύπαρξης. Από εδώ θα ξεκινήσει ο αγώνας με ενότητα και παρρησία, αλλά και με ανυποχώρητη διάθεση γιατί ο «άρχοντας του κόσμου» έχει εξαπολύσει την τελική του επίθεση. Γιατί στο «τέλος των καιρών», μετρούν μονό όσοι είναι έτοιμοι και έχουν διάθεση να αντισταθούν. Γιατί στο «τέλος των καιρών», θα σωθούν μόνο όσοι φρόντισαν να έχουν λάδι για τις καντήλες τους.

Αφιερώνεται σε ένα πολύ αγαπητό μου και πολύ πιστό, επί χρόνια ταπεινό προσκυνητή στον πάτερ Παΐσιο, που εκείνο το βράδυ μου «ζωγράφισε» με αδρά χρώματα την μεγάλη του αγωνία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ἐπίκειται η Αγιοποίηση του γ. Παϊσίου

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ γ. Ἐφραίμ Βατοπεδινοῦ

στην Παραμυθιά.

«Ἀπ’ ὅ,τι πληροφοροῦμαι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ἑτοιμάζεται κι αὐτὸν (σ.σ. τὸν γ. Παΐσιο) νὰ τὸν καταγράψει ἐπισήμως εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας...

Καὶ ἐνθυμοῦμε, ὅταν τὸν ρώτησα γιὰ τὸ φῶς τὸ Ἄκτιστον, τὸν π. Παΐσιον, καὶ μοῦ λέγει: Παιδί μου, εἶναι μιὰ ὑπερφυσικὴ κατάστασις. Κι ἐγὼ δὲν θὰ ξεχάσω, πὼς ὁ ἴδιος μοῦ ἐνθύμισε ἕνα μεγάλο γεγονὸς στὴ ζωή μου. Ὅταν ἔμενα στὸ κελὶ τοῦ Ἐσταυρωμένου, κοντὰ στὴν Μονὴ Σταυρονικήτα, κι ἔτυχε νὰ φύγω μετὰ τὴν δύση τοῦ ἡλίου καὶ μὲ συνάντησαν μιὰ ὁμάδα παιδιῶν ποὺ πῆγαν εἰς τὸ κελί μου καὶ δὲν μὲ βρῆκαν, κι ἐκάθησα –ὅταν τοὺς συνάντησα– ἐκάθισα καὶ τοὺς μίλησα· εἶδα ὅτι εἶχαν μεγάλη δίψα γιὰ τὸ Χριστό. Ἀλλὰ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἐνῶ αὐτοὶ ἦταν κοντὰ εἰς τὴν Μονὴ Σταυρονικήτα (ποὺ θὰ πήγαιναν μέσα γρήγορα), ἐγὼ ἔφυγα μέν, ἀλλὰ μετά, ἐβάδισα περίπου 100 μέτρα καὶ ἀπὸ τὸ σκοτάδι δὲν μποροῦσα νὰ περπατήσω. Δὲν ἔβλεπα πλέον. Καὶ τότε λέω, θὰ πεθάνω ἐδῶ ἀπόψε.

Γονατίζω ἐκεῖ στοὺς θάμνους ποὺ ἤμουνα, προσεύχομαι εἰς τὴν Παναγία, καὶ τότε ἀμέσως βγαίνει ἕνα φῶς ἀπὸ μέσα μου, τὸ ὁποῖο ἦταν σὰν προβολέας, κι αὐτὸ μοῦ ἔδειξε τὸ δρόμον καὶ πῆγα στὸ κελί μου! Καὶ μόλις βρῆκα τὸ κλειδὶ κι ἄνοιξα τὴν πόρτα, αὐτὸ τὸ φῶς σταμάτησε νὰ ὑπάρχει ἀπέξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου!

Γιατί σᾶς τὸ εἶπα αὐτό; Γιὰ νὰ σᾶς πῶ πὼς ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶναι κεκαθαρμένος, ὅταν ἔχει καρδίαν καθαράν, τότε βιώνει τὸ ἄκτιστον φῶς, βιώνει τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, βιώνει τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ».

Τὸ συγκεκριμένο ἀπόσπασμα στὸ Βίντεο τῆς Ὁμιλίας ἀπὸ 26:00 και μετά, στό:

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2014/05/4704.html

Πώς «υποδεχόταν» τους αντίχριστους πολιτικούς ο Γέροντας Παΐσιος. Συγκρίσεις με το "σόου" Σαμαρά.

Θλιβερές συγκρίσεις

με το «σόου» Σαμαρά στο Άγιον Όρος

Πηγή: pentapostagma

Αρνητικός πρωταγωνιστής στις λατρευτικές (!!!) εκδηλώσεις υποδοχής του «καλού Χριστιανού» Σαμαρά, ο Ηγούμενος της Σιμωνόπετρας, π. Ελισσαίος…Κρίμα!
Όλοι είδαμε το θλιβερό πανηγυράκι που στήθηκε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στο Αγιώνυμο Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας: Εκεί, όπου πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά ο Σαμαράς, σε μια επίσκεψη που περισσότερο θύμισε τουριστική περιπλάνηση παρά ευλαβικό προσκύνημα.
Και φυσικά εκείνος, είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Οι Αγιορείτες μοναχοί όμως, που σε αρκετές περιπτώσεις υπερέβαλαν σε φιλοφρονήσεις (!!!) στον ολετήρα του Έθνους και του Λαού, ποια δικαιολογία έχουν;
Πώς μπορούν να δικαιολογήσουν τα Πολυχρόνια (!!!) που του έψαλαν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας; Πώς θα αντικρύσουν τους απλούς προσκυνητές (την «πλέμπα» δηλαδή, τον λαουτζίκο που δεν…θυμάται το Όρος μόνο προεκλογικά) για τους οποίους δεν έκαναν ούτε μία αναφορά μπροστά στον «Εξοχώτατο κύριο πρωθυπουργό»;
Είναι γνωστό ότι εμείς τα γράφουμε αυτά από…εμπάθεια. Καλώς λοιπόν δεν πρέπει να μας λάβει κανείς σοβαρά!

Ας διαβάσουν λοιπόν οι σεβαστοί Πατέρες τι έκανε ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ σε αντίστοιχες επισκέψεις πολιτικών στο Άγιον Όρος κι ας συγκρίνουν τη συμπεριφορά του ΑΓΙΟΥ αυτού μοναχού με τη δική τους:
Κάποιος Πρωθυπουργός, του οποίου κατέκρινε δημοσίως ενέργειες επιζήμιες για το Έθνος και την Εκκλησία, ζήτησε να τον συναντήση στην Σουρωτή. Ο Γέροντας απάντησε: «Ας έρθη, θα του τα ψάλω και μπροστά του». Είχε το ψυχικό σθένος αυτός ο πτωχός καλυβίτης να υψώνη την φωνή του άφοβα μπροστά στους ισχυρούς της ημέρας.
Όταν κάποιος πρόεδρος της Δημοκρατίας επισκέφθηκε το Άγιον Όρος, ο Γέροντας συνέστησε στα μοναστήρια να μην τον δεχθούν, γιατί είχε υπογράψει τον νόμο περί των αμβλώσεων.
Από Υπουργό που θέλησε να βοηθήση γνωστό του Μοναστήρι δεν δέχθηκε τίποτε, γιατί ανήκε σε κόμμα που είχε υπογράψει αντιχριστιανικούς νόμους.

ΠΗΓΗ: Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, †Ιερομονάχου ΙΣΑΑΚ

Θεολογική προσέγγιση Επιστολής γέροντος Παϊσίου

τοῦ Ἀποτειχισθέντος θεολόγου, Νικολάου Πανταζῆ

Ο π. Ιωήλ Κωνστάνταρος επανέρχεται για τρίτη φορά και επιτίθεται πονηρώ τω τρόπω, εναντίον των Αποτειχισθέντων εν Χριστώ αδελφών του, χωρίς όμως να μας κατονομάζει...

   Το φαινόμενο το "Ονοματοκρυπτισμού" κατήντησε στις ημέρες μας επιδημία και πανώλη της δειλίας, μάστιγα της κακίας και ύπουλος προαγωγός της πονηρίας. Ο π. Ιωήλ, ερχόμενος σε φανερή πλέον απόγνωση εξ' αιτίας των εξηντλημένων πια μέσων της απρόσμενης πολεμικής του, εξ' αιτίας της τραγικής του αδυναμίας να απαντήσει στα απλά ερωτήματα και Αγιοπατερικά επιχειρήματά μας, εξ' αιτίας μάλιστα και της εκκωφαντικής παταγώδους του αποτυχίας, κράζοντας ως ιερατικό απόπαιδο της απελπισίας το "προς τίνα καταφύγω", καταφεύγει σε αθέμιτα μέσα με διαβολική θα έλεγα μαεστρία προς διαβολή της Αποτειχίσεως και αποπεράτωση του ανεντίμου αυτού "αγώνος" και επιστρατεύει κάποιες φαινομενικά "σχετικές" Επιστολές Αγίων Γερόντων, όπως η αξιόλογη και πεφωτισμένη αυτή επιστολή του π. Παϊσίου του 1969, πάντοτε υπό το πρόσχημα της καταδίκης "κάθε έκφρασης και μορφής ζηλωτισμού" όπως διπλωματικώς διατείνεται ο π. Ιωήλ Κωστάνταρος.

Η εν Χριστώ και εν Αγίω Πνεύματι συμφωνία επιτάσσει μετά πάσης ταπεινώσεως και αποδοχής της μεγάλης αδιαμφισβήτου αληθείας ότι η Αποτείχιση δεν έχει καμία απολύτως σχέση και μορφή με τον Ζηλωτισμό, ούτε καν αποτελεί "εκ δεξιών" έκφρασή του. Όπως προείπαμε πολλές φορές και όπως ανατρέψαμε στο παρελθόν κάθε αισχρή συκοφαντία, εμείς οι Αποτειχισθέντες εν Χριστώ, ΔΕΝ δημιουργήσαμε Νέες δικές μας Συνόδους και ΔΕΝ προβήκαμε σε Νέες δικές μας ανυπόστατες, ανεξέλεγκτες χειροτονίες. ΔΕΝ τελέσαμε λοιπόν ΚΑΝΕΝΑ Σχίσμα και ΔΕΝ ιδρύσαμε δική μας "Εκκλησία των Αποτειχισθέντων!"

Πρέπει να είμαστε λοιπόν παρά πολύ προσεκτικοί όταν συκοφαντούμε έναν Θεόσδοτο και Θεάρεστο Δρόμο Απομακρύνσεως από την αίρεση και την πλάνη, όταν βλασφημούμε μία Θεόπνευστη Πρωτοδευτέρα Σύνοδο και σπιλώνουμε το πρόσωπο, την εγκυρότητα και την τιμή εκατοντάδων Θεοφόρων Αγίων Πατέρων, οι οποίοι σαφέστατα, απλούστατα και δικαιότατα εξηγούν και προειδοποιούν για όσους πιστούς προβούν σε ΘΕΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ότι αυτοί οι αδελφοί:

"Ου σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι".

Και για να το πω πολύ απλά, παρουσιάζονται τώρα μπροστά μας τρεις ξεχωριστές μαρτυρίες, τρεις διαφορετικές εκδοχές. Έχουμε:

Α) τον Ίδιο τον Θεό, Αυτήν την Παναγία Τριάδα να φωτίζει εκατοντάδα Αγιασμένων και Υπερδεδοξασμένων Πατερικών Μορφών της Ορθοδοξίας, που γνώριζαν πάρα πολύ καλά από Σχίσματα (περισσότερο από τον καθένα μας) να μας ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ και να μας ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ πως όσοι ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΑΣΤΕ-ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΑΣΤΕ από την Παναίρεση (εν προκειμένω) του Οικουμενισμού ΔΕΝ τελούν Σχίσμα· επαναλαμβάνω "Ου σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον!".

Β) Έχουμε τώρα τον π. Ιωήλ Κωνστάνταρο (στον οποίο προστίθεται και ο π. Βασίλειος Βολουδάκης και κάποιοι από την παρέα των “ἀντι-Οικουμενιστών”) να προσπαθούν απεγνωσμένως να μας πείσουν πως "τελούμε Σχίσμα" και είμαστε "έξω της Κιβωτού", και όσοι κοινωνούν με τους Φιλοπαπικούς, δεν μολύνονται...

Γ) Και έχουμε τον όντως Άγιο Γέροντα Παϊσιο να μας προτρέπει για Αληθινή Ενότητα στη Μία Ορθόδοξη Ποίμνη, να καταδικάζει απερίφραστα τα Οικουμενιστικά ανοίγματα των διαφόρων Πατριαρχών όχι μόνο ως παραβάσεις και καταπατήσεις των Ιερών Κανόνων αλλά και ως πνευματική πορνεία και ΜΟΙΧΕΙΑ: "ο Πατριάρχης μας αγάπησε μιαν άλλη γυναίκα!"

Αλλά και να αποτρέπει επίσης τα Σχίσματα των ζηλωτών, ΔΗΛΑΔΗ την δημιουργία Νέων Συνόδων και Αρχιεπισκόπων Αθηνών και Πάσης Ελλάδος και πασών των Ρωσιών!

Έχουμε λοιπόν:

Α) Η πρώτη "Ομάδα", ο Θεός και οι Άγιοι Πατέρες, ασφαλώς και έχουν απόλυτο δίκαιο και δεν δέχονται ανακρίσεις, δεν επιδέχονται ανακρίβειες αλλά έχουν σταθερά και απόλυτη κυριότητα, εγκυρότητα και αυθεντικότητα Στάσεως, Μεθόδου, Πορείας και Οδού, η οποία είναι ΜΙΑ και ΜΟΝΟ ΜΙΑ:

Η ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ, ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ, Η ΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΩΣ ΩΣ ΚΟΙΝΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Η μη Απομάκρυνση δεν καταδικάζεται αλλά και δεν επαινείται.

Η μη Αποτείχιση δεν τιμωρείται αλλά και δεν ευλογείται.

Η μέση, “βασιλική” (όπως την χαρακτηρίζουν οι κατήγοροί μας) και διπλωματική οδός, προωθείται με πρωτοβουλία τους (ή μάλλον με υστεροβουλία) μα δεν μνημονεύεται ως οδός αντιμετωπίσεως της κάθε αιρέσεως.

Και ο καθένας είναι υπεύθυνος των πράξεών του