Συνέχιση ή διακοπή των διαλόγων μέ τούς αιρετικούς;

  

Ἐν Πειραιεῖ 13-10-2017

ΣΥΝΕΧΙΣΗ Η΄ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ;

Τί λέγουν οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

ἐφημ. Ἱ. Ν. Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου-Παναγίας

Ὀδηγητρίας Λόφου Βώκου

   Ἕνα ἀπό τά θέματα, μέ τά ὁποία ἀσχολήθηκε ἡ τακτικὴ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ συνεδρίασε ἀπό 3 ἕως 6 Ὀκτωβρίου ἐ. ἔ., ἦταν ἡ πορεία τοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Γιά τό θέμα ἔκαναν λόγο στίς εἰσηγήσεις τους τόσο ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος Β΄[1], ὅσο καί ὁ Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος[2]. Τελικά, ἡ Ἱεραρχία ἀπεφάσισε τήν συνέχιση, παρ’ὅλα τά προβλήματα, αὐτοῦ τοῦ Διαλόγου καί τήν ἐπαναξιολόγηση τῆς πορείας του[3].

    Ἀπό τή μιά μεριά, σέ καθαρά θεωρητικό ἐπίπεδο, θά μποροῦσε κανείς νά συμφωνήσει μέ τήν ἀνωτέρω ἀπόφαση. Εἶναι δεδομένο ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι δέν εἴμαστε ἐναντίον τῶν διαλόγων μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, αἱρετικῶν καί ἀλλοθρήσκων, μέ τήν βασική προϋπόθεση, ὅμως, οἱ διάλογοι αὐτοί νά στηρίζονται σέ σωστές ἐκκλησιολογικές, θεολογικές καί ποιμαντικές ἀρχές καί δόγματα. Ὁ διάλογος θά πρέπει νά εἶναι διάλογος ἀγάπης ἀπό τή μιά πλευρά, ἀλλά καί ἀληθείας ἀπό τήν ἄλλη. «Ἀγαπῶντες ἐν ἀληθεία καί ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπη». Ὁ διάλογος ὀφείλει νά ἀκολουθεῖ τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἦταν καί θετικός, ἀλλά καί ἀρνητικός στόν διάλογο. Πρῶτος ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας διαλέχθηκε μέ τούς ἁμαρτωλούς π.χ. μέ τήν Σαμαρείτιδα. Ἀλλά, ταυτόχρονα, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας ἦταν αὐτός, πού ἀρνήθηκε τόν διάλογο, π.χ. μέ

«Στο δρόμο προς την ενότητα της πίστεως. Θεολογικά και κανονικά ερωτήματα».

Που το πάνε με τον διάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών;

Ετοιμάζουν έγγραφο «Στο δρόμο προς την ενότητα της πίστεως»

Του Μανώλη Κείου

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Συντονιστικής Επιτροπής του Διεθνούς Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής πλευράς στη Λέρο στις 8 Σεπτεμβρίου.

Συμμετείχαν οι Αρχιεπίσκοπος Ιώβ, Συμπρόεδρος και Μητροπολίτης Σασίμων Γεννάδιος, Γραμματεύς και μέλος, εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και ο Καρδινάλιος Kurt Koch, Συμπρόεδρος, εκ του Ποντιφικού Συμβουλίου για την

Να, λοιπόν, πάλι σπέρνουν ελπίδες, χωρίς μετάνοια και με φόντο τον Πάπα και το Π.Σ.Ε.!

Ανάγκη νέου διαλόγου Κοπτών–Ορθοδόξων

Του Γεωργίου Αθ. Τσούτσου

  Η πρόσφατη επίσκεψη στην Αίγυπτο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου, του Πάπα Φραγκίσκου, αντιπροσωπίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και εκατοντάδων υψηλόβαθμων κληρικών σε ένδειξη συμπαράστασης στα θύματα των εξτρεμιστών, αλλά και η προηγηθείσα επίσκεψη στην Ελλάδα του Πατριάρχη των Κοπτών Θεοδώρου επανέφεραν στο προσκήνιο τις σχέσεις Κοπτών – Ορθοδόξων.

  Έκτοτε, δυστυχώς, το κύμα βίας εναντίον των Κοπτών συνεχίζεται, χωρίς να διαφαίνεται αχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Η θερμότητα των σχέσεων μεταξύ των Κοπτών (μονοφυσιτών Αιγυπτίων) και των Ορθοδόξων, αλλά και η γενικότερη θερμότητα των σχέσεων των Αιγυπτίων, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, με τους Έλληνες επιβάλλουν τις κατά το δυνατόν στενότερες επαφές

«Αυτό το ρεζιλίκι πρέπει να "κοπεί μαχαίρι". Οι οικουμενιστές επιχειρούν να σχίσουν την Εκκλησία στα δύο με τέτοιο τύφο, που η εικονομαχία θα φαντάζει μικρή ταλαιπωρία».

 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

(ΦΩΤΟ)

Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Είδαμε που μας οδήγησαν οι αμέτρητες συναντήσεις και οι διάλογοι του προηγούμενου αιώνα. Στην ιστορική εκτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον οικουμενισμού (οικουμενική κίνηση το λένε οι ίδιοι), με συνοδική σφραγίδα (Κολυμπάρι Κρήτης). Αυτό το ρεζιλίκι πρέπει να "κοπεί μαχαίρι". Η ορθόδοξη Εκκλησία να αναστείλει ευγενικά, κάθε συμμετοχή σε διάλογο, να αντιμετωπίσει το νέο μεγάλο σχίσμα που εκκολάπτεται στα σπλάχνα της. Οι οικουμενιστές επιχειρούν να σχίσουν την Εκκλησία στα δύο με τέτοιο τύφο, που η εικονομαχία θα φαντάζει μικρή ταλαιπωρία. Οι Πατριάρχες μας να μη "σφυρίζουν αδιάφορα" για την ενότητα στο εσωτερικό της εκκλησίας και να εργαστούν με ταπείνωση, πάνω στο πρόβλημα και κυρίως να τείνουν ους ευήκοον. Παράκληση λοιπόν, ας συμμαζευτείτε και ας αφήσετε τα συμπροεδριλίκια. 

Εν όψει της σύγκλησης το 2017 της 17ης Ολομέλειας του επίσημου Διεθνούς Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Παγκόσμιας Λουθηρανικής Ομοσπονδίας (ΠΛΟ), η Μικτή Προπαρασκευαστική Επιτροπή συνήλθε μεταξύ 7 και 13 Δεκεμβρίου 2016 στην Αποστολική Νήσο της Κύπρου με θέμα:

α) η Βιβλική θεμελίωση της Ιερωσύνης στις δύο Παραδόσεις, 

β) η Ιερωσύνη στην Αρχαία Εκκλησία, στις Οικουμενικές Συνόδους και στη Μεσαιωνική Παράδοση, 

γ) η σχέση μεταξύ της γενικής και της ειδικής Ιερωσύνης και 

δ) Το Επισκοπικό Αξίωμα και η Αποστολική Διαδοχή.

Την συνάντηση φιλοξένησε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

Ο εξουνιτισμός στο Εξωτερικό συνεχίζεται υπό τα αδιάφορα βλέμματα πιστών και Επισκόπων!

«Το Συνέδριο των Πρεσβυτέρων» Ορθοδόξων και Καθολικών στο Μιλάνο (ΦΩΤΟ)

Ὁ Μητροπολίτης Ἰταλίας Γεννάδιος συνεχίζει τὸ Οἰκουμενιστικὸ προσηλυτιστικό του ἔργο, χωρὶς καμιὰ ἀντίδραση ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς! Τὸ αὐτὸ συντελεῖται καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες Μητροπόλεις τοῦ Ἐξωτερικοῦ. Ἡ ὀρθοδοξία στὸ ἐξωτερικό, στὶς περισσότερες ἐπισκοπὲς καὶ ἐνορίες ἑάλω! Καὶ μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους κοινωνοῦν ἄνευ ἐπιφυλάξεων πλέον καὶ τοὺς μνημονεύουν ἐλεύθερα οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι, Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς!

Κοινά, λοιπόν, προγράμματα καὶ διαλέξεις Παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, Συνέδρια Πρεσβυτέρων τῶν δύο «Ἐκκλησιῶν» ποὺ ἡ «ὀρθόδοξη» Μητρόπολη Ἰταλίας, δὲν παύει νὰ μᾶς διατυμπανίζει (μήπως καὶ δὲν τὸ καταλάβουμε)! Καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν συνεδρίων τους γίνονται καὶ οἱ ἀπαραίτητες συμπροσευχές, ἀλλὰ καὶ ὅ,τι ἄλλο κρύπτεται κάτω ἀπὸ τὴν διατύπωσή τους: «ἱερὲς Ἀκολουθίες». Σκοπός τους ἡ «σταθερὰ συμπόρευσις τῶν Ἀρχιεπισκοπῶν ἢ τῶν Ἐπισκοπῶν τῶν δύο Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ καὶ «τῶν ἀλλων Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν ἐν Ἰταλίᾳ “ἵνα πάντες ἓν ὦσιν”»!

Τοῦτο μάλιστα προχωρᾶ σύμφωνα μὲ τὶς «διατάξεις» τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, περὶ

Ο Πατριάρχης, φαίνεται πως επέλεξε πια τελεσίδικα την ειρήνη του Αντί...χριστου κι όχι του ΧΡΙΣΤΟΥ!

Έμμεση απάντηση Βαρθολομαίου στο Άγιον Όρος για τις επαφές με τον Πάπα!

Πηγή: agioritikovima

Του Μάνου Χατζηγιάννη

 
"Πραματα και θάματα" περιελάμβανε η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με αφορμή την ανακήρυξη του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Σμύρνης. 
Καταρχάς με την έναρξη της ομιλίας του αναφέρθηκε στην "διατήρηση και προώθηση της κληρονομιάς του κορυφαίου πολιτικού Κεμάλ Ατατούρκ"!!!!  Προφανώς ξεπερνώντας το τι σημαίνει Κεμάλ για τον ελληνισμό της Σμύρνης. Αλλά τελικά αυτό ίσως να ήταν το λιγότερο....

Μέσω της ομιλίας του δίνει έμμεση απάντηση σε όσους τον κατηγορούν για τις επαφές με τον Πάπα Φραγκίσκο. 

Υπενθυμίζεται πως ο τελευταίος επικριτής του ήταν το Άγιο Όρος, του οποίου η Ιερά Κοινότητα απέστειλε σχετική επιστολή ασκώντας δριμεία κριτική στον Πατριάρχη και χαρακτηρίζοντας μεταξύ άλλων ως "καινοφανή" όσα συνέβησαν στο Φανάρι ειδικά για τον ασπασμό του Πατριάρχη με τον Πάπα. Απαντάει στο Άγιο Όρος ο κ. Βαρθολομαίος;  
Μιλώντας για το διαθρησκειακό διάλογο ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε: "Στην εποχή μας, η αξιοπιστία των θρησκειών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δέσμευσή τους για την ειρήνη. Ο δρόμος για την ειρήνη και τη συμφιλίωση είναι ο διαθρησκειακός διάλογος και η συνεργασία ενόψει των κύριων σύγχρονων προκλήσεων, όπως η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και η αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική κρίση".
Και συνέχισε παρακάτω με μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση: 
"Μερικοί άνθρωποι έχουν ισχυρές πεποιθήσεις ότι καλύτερα είναι να θυσιάσουν τη ζωή τους παρά να αλλάξουν τις απόψεις τους. Άλλοι -θα μπορούσαμε να πούμε φονταμενταλιστές- δυστυχώς είναι ακόμη και πρόθυμοι να αφαιρέσουν τις ζωές αθώων θυμάτων να προκειμένου να υπερασπιστούν τις απόψεις αυτές. 
Για τις συναντήσεις με τον Πάπα και τις επικρίσεις που δέχεται ανέφερε συγκεκριμένα: "Ακόμη και με το κόστος της δυσφήμησης για «οικουμενιστικές» ή "συγκρητιστικές" επιλογές, δεν περιοριζόμαστε από τέτοιες δεσμεύσεις".
Μίλησε και για την ειρήνη λέγοντας : Η ειρήνη δεν προκύπτει από την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη, από την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, από το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Η ειρήνη είναι πάντα ένα καθήκον, απαιτεί όραμα, δέσμευση, αγώνα, θυσία και υπομονή. Πιστεύουμε ότι στις μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις υπάρχουν δυνατότητες και ανεξάντλητα αποθέματα της ειρήνευσης. Ωστόσο δεν είναι αρκετό. Πρέπει να εργαστούν και να συνεργαστούν για την ειρήνη.
  Σχόλιο στο ιστολόγιο "agioritikovima":

Βασιλειος Σκαλτσας 

Γεννωνται δυο αδηρητα ερωτηματα και περιμενουν απαντηση απο τον Παναγιωτατο(;;;) κ.Βαρθολωμαιο 1)Τι σχεση εχει η Αποκαλυπτικη πιστη μας με την<<κληρονομια>>του Κεμαλ Ατατουρκ;;;2)Τι σχεση εχει η εν λογω πιστη,μετην εκ διαμετρου αντιθετη του ισλαμ;;; Εν τελει οταν ενθρονιστηκε,αυτην την <<παραδοση>>υποσχεθηκε οτι θα διαφυλασση ενωπιον Θεου και ανθρωπων;;;

Χειροτονήθηκε η πρώτη γυναίκα επίσκοπος

Οἱ Οἰκουμενιστὲς δικαιολογοῦν τήν ‒παρὰ τὴν ἀμετανοησία τῶν αἱρετικῶν– διαιώνιση τῶν Διαλόγων μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἐφαρμογῆς εὐαγγελικῶν Ἐντολῶν· τῆς Ἐντολῆς γιὰ Ἱεραποστολὴ καὶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου «ἵνα πάντες ἓν ὦσι».

Οἱ Οἰκουμενιστές, ἐπίσης, στὴν ὁμοφωνία τῶν Πατέρων ὅτι «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»[1], ἀντιτάσσουν τὴν θέση ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι ἔχουν ὠφεληθεῖ ἀπὸ τοὺς Διαλόγους, ἔχουν ἐξ αὐτῶν πλησιάσει τὰ Πατερικὰ κείμενα καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἔχουν ἀποδεχθεῖ κάποιες Ὀρθόδοξες θέσεις.

Βέβαια, “ποιοῦν τὴν νῆσσαν” γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πλεῖστοι ὅσοι Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἐκκλησιάζονται καὶ κοινωνοῦν ἀδιακρίτως σὲ ὀρθόδοξες καὶ ἑτερόδοξες «Ἐκκλησίες», ἔχουν προσβληθεῖ ἀπὸ τὸν ἰὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί, κυρίως, ὅτι οἱ «ὀρθόδοξοι» Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι διδάσκουν κακόδοξες θεωρίες. Δηλαδή, ὄχι μόνο δὲν ἔχουν μεταστρέψει στὴν Ὀρθοδοξία οὔτε ΕΝΑ ἑτερόδοξο διὰ τῶν Διαλόγων, ἀλλ’ ὅτι –ἀντίθετα– πολλοὶ ἐμπλεκόμενοι στοὺς μετὰ τῶν ἑτεροδόξων Διαλόγους, ἔχουν καταστεῖ αἱρετικοί, ἀποδεχόμενοι τὸν κοινὸ παρανομαστὴ τῶν αἱρετικῶν παραφυάδων, τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Πέρα, ὅμως, ἀπὸ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, ὅτι δηλ. οἱ αἱρετικοὶ κρατοῦν ζηλότυπα τὶς αἱρέσεις τους καὶ δὲν ἀφίστανται αὐτῶν «οὐδὲ βῆμα ποδός» (γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει τὴν παρανομία-ἀντικανονικότητα τῶν Διαλόγων) παρατηροῦμε ὅτι αὐξάνουν τὶς παρανομίες τους καὶ τὶς ἀντι-Εὐαγγελικὲς ἐνέργειές τους, ὅπως εἶναι οἱ χειροτονίες γυναικῶν, καὶ μάλιστα γυναικῶν ὡς Ἐπισκόπων, ὅπως αὐτὴ ποὺ ἔγινε πρόσφατα στὴν Ἀγγλία.

Ἂν λοιπόν, ἦσαν τίμιοι μὲ τὸν ἑαυτό τους καὶ συνεπεῖς μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιταχθοῦν στὶς νέες παρανομίες τῶν Ἀγγλικανῶν, ἀφοῦ διὰ τῶν νέων αὐτῶν κακόδοξων ἐνεργειῶν, τοὺς ἀφαιροῦν τὸ δικό τους ἐπιχείρημα ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι ἔχουν καλὴ διάθεση καὶ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἐπαφή τους μὲ Ὀρθοδόξους. Διότι καὶ σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση καταδεικνύεται τὸ ἀντίθετο· ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι ἔχουν ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τόσο, ὥστε τελευταῖα νὰ προβληματίζονται γιὰ θέματα λυμένα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Παράδοση, καὶ νὰ πραγματοποιοῦν Ἡμερίδες καὶ συνέδρια ὅπως τὸ πρόσφατο στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ ΑΠΘ μὲ θέμα: «Διακόνισσες, Χειροτονία τῶν Γυναικῶν καὶ Ὀρθόδοξη Θεολογία».

---

[1] Δὲς «Ἡ Πατερικὴ Στάση στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους» (Σημάτη Παναγιώτη)

 Πηγή: "Κατάνυξις"

Χειροτονήθηκε η πρώτη γυναίκα επίσκοπος

Θέματα της ανάρτησης: Μετά την πραγματοποίηση του τριημέρου συνεδρίου με θέμα:«Διακόνισσες, Χειροτονία των γυναικών και Ορθόδοξη Θεολογία», ήρθε η απάντηση των Αγγλικανών στην πράξη!

Έχουμε εκφράσει την απορία μας, για τη χρησιμότητα και τη σκοπιμότητα του συνεδρίου "Διακόνισσες, Χειροτονία των γυναικών και Ορθόδοξη Θεολογία" που ολοκλήρωσε τις εργασίες του στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.. 

Είναι όμως απολύτως αναγκαίο να σημειώσουμε από την επικαιρότητα, την πορεία του ζητήματος στους Αγγλικανούς εν προκειμένω. Αναγκαίο γιατί αποκαλύπτεται πως γίνεται διάλογος ναί μεν, αλλά όταν οι διαφορές αποδεικνύονται αγεφύρωτες στην πράξη, μήπως και ο διάλογος είναι καταδικασμένος εν τη γενέσει του; 

Εκτός και αν όλα τούτα τα συνέδρια αποτελούν προθέρμανση για άλλο ένα μεταπατερικό άλμα προς τη χειροτονία γυναικών επισκόπων και στην Ορθόδοξη Εκκλησία.    

Χειροτονήθηκε η πρώτη γυναίκα επίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας

Η Εκκλησία της Αγγλίας χειροτόνησε τη Δευτέρα την πρώτη γυναίκα επίσκοπο στον καθεδρικό ναό του Γιορκ, στη διάρκεια ιστορικής τελετής που

Οι Διάλογοι με τους Παπικούς και οι "Διάλογοι" των Ορθοδόξων με τους Οικουμενιστές!

Οἱ προϋποθέσεις τῶν κατὰ Χριστὸν Διαλόγων εἶναι ἀποθησαυρισμένες στὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ εἶναι σαφεῖς καὶ ἀδιαπραγμάτευτες. Οἱ Οἰκουμενιστές, ὅμως, τὶς διαστρεβλώνουν ...«ἐπιτυχῶς»! Κι αὐτὸ γιατὶ οἱ πνευματικοὶ ποιμένες τοὺς τὸ ἐπιτρέπουν. Ἀρνοῦνται νὰ κάνουν ἐκεῖνο ποὺ δίδαξε ὁ ἑορταζόμενος σήμερα Μέγας Χρυσόστομος (κι ἂς μὴν ὀνομάστηκε ἐπισήμως Μέγας).

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀλλὰ καὶ ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἱ. Χρυσοστόμος, μᾶς διδάσκει πὼς πρώτη προϋπόθεση τῶν Διαλόγων μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι ὅτι πρέπει νὰ τοὺς βλέπουμε ὡς ἀσθενεῖς, νὰ τοὺς προσεγγίζουμε μὲ καλωσύνη ὡς ἰατροί καὶ νὰ μὴ συμμετέχουμε «ἰσότιμα» στοὺς Διαλόγους, ὡς ἀναζητοῦντες τὴν ἀλήθεια ἀπὸ κοινοῦ. Οὐδεὶς Ἅγιος ἀποδέχτηκε αὐτὴν τὴν "ἰσότητα" τὴν ὁποία καθιέρωσαν οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ στὴν πράξη ἀποδεχτήκαμε. Ἀντίθετα οἱ Ἅγιοι πάντα ἦσαν τοῦ πνεύματος τῆς παρακάτω ἀπαντήσεως ποὺ διασώζει ὁ Μ. Ἀθανάσιος σὲ μιὰ περίπτωση Διαλόγου Ὀρθοδόξων καὶ Ἀρειανῶν:

«Ἐμεῖς δὲν ἤρθαμε ἐδῶ γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, αὐτὴν τὴν ἔχουμε, ἀλλὰ ἤρθαμε γιὰ νὰ συνετίσουμε τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ ἀντιλέγουν στὴν παραδοθεῖσα ἀληθινὴ πίστη: «ἡμεῖς οὐ δεόμενοι πίστεως συνήλθομεν (ἔχομεν γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ὑγιαίνουσαν τὴν πίστιν), ἀλλ' ἵνα τοὺς ἀντιλέγοντας τῇ ἀληθείᾳ καὶ καινοτομεῖν ἐπιχειροῦντας ἐντρέψωμεν».

Καὶ κατέληξαν:

«Μόνο ἂν ἀποδεχθῆτε τὴν παραδεδομένη πίστη ποὺ ἐμεῖς ἐδῶ πιστὰ ἐκφράζουμε, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μεταξύ μας ὁμοφροσύνη. Ἐπειδὴ δὲ αὐτοί, ὡς ἀμαθεῖς καὶ δόλιοι, ἐπέμεναν στὶς θέσεις,

«Έκθεσις του αγιωτάτου μητροπολίτου Εφέσου...» Μάρκου Ευγενικού

Ακτινογραφία των προδοτικών Διαλόγων από τον άγ. ΜΑΡΚΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

  Παρουσιάζουμε ἕνα σημαντικὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ μὲ τίτλο «Ἔκθεσις τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου...». Τὸ κείμενο αὐτὸ

α) Ἀποτελεῖ μιὰ περιγραφή, μιὰ ἀκτινογραφία τῆς παθολογίας τῶν θεολογικῶν Διαλόγων καί, περιγράφοντας ὅσα ἔπραξε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος καὶ ὅσα παρέλειψαν νὰ πράξουν οἱ ἐπίσκοποι ποὺ συμμετεῖχαν στὴ Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας, διαζωγραφίζει ἐκπληκτικά, τὰ ὅσα κατάπτυστα πράττουν σήμερα οἱ διάφοροι Βαρθολομαῖοι, Ζηζιούληδες, Σαββᾶτοι, Ἰγνάτιοι κ.λπ., οἱ ὁποῖοι εἶναι συνειδητοὶ προδότες τῆς Πίστεως μὲ δίπλωμα Παπικό: γνωρίζουν δηλ. ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, γνωρίζουν τί ἔπραξαν οἱ Ἅγιοί μας, γνωρίζουν τί ἔπραξε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός (ποὺ ἀντιμετώπισε ταυτόσημα ἢ δίδυμα μὲ τὰ σημερινὰ θέματα τῶν συγχρόνων ἑνωτικῶν-οὐνιτικῶν Διαλόγων) κι ὅμως πράττουν τὰ ἀντίθετα, ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ὑπαγορεύει ἡ ἀποκαλυπτόμενη ἀντίχριστη παγκόσμια ἐξουσία.

β) (Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο αὐτό) γιὰ νὰ παύσουν ἐπιτέλους οἱ ἀνακρίβειες καὶ οἱ ἀσέβειες πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Μάρκου καὶ τῶν ἄλλων ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος στὴν Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας. Μὲ τὸ κείμενο δηλ. αὐτὸ διαψεύδονται ὅσοι Οἰκουμενιστὲς διασπείρουν τὶς ψευδεῖς πληροφορίες (κρίνοντας ἀπὸ κάποιες φιλόφρονες προσφωνήσεις κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Συνόδου)  ὅτι ὅσοι ἔλαβαν μέρος στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς (καὶ φυσικὰ ὁ ἅγιος Μᾶρκος), εἴτε χαρίστηκαν στὸν Πάπα, εἴτε ἦσαν ἐξ ἀρχῆς φιλενωτικοὶ καὶ ἐνδοτικοὶ εἰς τὰ τῆς Πίστεως.

Εἶναι, ἀκόμα, καιρὸς νὰ παύσουν νὰ παραπληροφοροῦν οἱ λεγόμενοι ἐκ Πειραιῶς "ἀντι-Οἰκουμενιστές" ποὺ τοὺς "συμφέρει" καὶ θέλουν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικὰ μὲ λατινόφρονες (ὅπως αὐτοὶ σήμερα μὲ Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ Πατριάρχες) καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ αὐτούς! Ὁ ἅγιος Μᾶρκος στὴν παρακάτω "Ἔκθεση", τοὺς διαψεύδει. Τὸ τελευταῖο ἐπικαλέστηκαν καὶ οἱ τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἀλλὰ τὶς θέσεις τους ἀνέτρεψε ὁ π. Εὐθύμιος μὲ τὸ κείμενό του ποὺ ἀναρτήσαμε. Ἂς δοῦνε καὶ τὴν ἀνατροπὴ τῶν ἀνέντιμων συγγραφῶν τους καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἅγιο Μᾶρκο.

Καὶ ἕνα μεγάλο ἐρώτημα εἶναι: Πῶς ὁ ἅγ. Μᾶρκος ἀντελήφθη ἀμέσως –μετὰ τὶς πρῶτες συζητήσεις μὲ τοὺς Λατίνους– ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν ἤθελαν νὰ εὕρουν στὴν Σύνοδο τῆς Φερράρας τὴν ἀλήθεια, καὶ οἱ δικοί μας Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι, διαλεγόμενοι μὲ τοὺς Παπικούς ἐπὶ τόσα χρόνια, δὲν κατάλαβαν ὅτι οἱ Παπικοὶ τούς (καὶ μᾶς) ἐμπαίζουν, ὅτι προσθέτουν νέες αἱρέσεις ἐπὶ αἱρέσεων, ὅτι οὐδόλως ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀλήθεια (παρὰ διατηροῦν τοὺς Διαλόγους γιὰ νὰ τὴν στραγγαλίσουν ὁλοκληρωτικά) καὶ ὅτι ὁ ἀπώτερος σκοπός τους, (ὅπως ἐπὶ ἁγίου Μάρκου), δὲν εἶναι ἡ εὕρεση της ἀλήθειας, ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ μᾶς ὑποτάξουν;

     Εἰς τό τέλος αὐτῆς τῆς Ἐκθέσεως ὁ ἅγιος γνωστοποιεῖ ἐπίσημα τὴν ἀπομάκρυνσή του—ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τῆς ἐποχῆς του μὲ τά ἑξῆς:

 

Ἔ κ θ ε σ ι ς 

τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου, τίνι τρόπῳ ἐδέξατο

τό τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα καί δήλωσις τῆς Συνόδου 

τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ γενομένης».

Ὁ ἅγ. Μ. ἀρχίζει τὴν “Ἔκθεση” δηλώνοντας ὅτι, παρότι ἀσθενής, μετέβη στὴν Φερράρα ὑπακούοντας
στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἐλπίζοντας ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσει τὴν εὐλογημένη ἐπούλωση τοῦ τραύματος μεταξὺ Ἀνατολικῶν καὶ Δυτικῶν. Ἀλλὰ εὐθὺς ἐξαρχῆς σημειώνει, ἀντελήφθη ὅτι οἱ Λατῖνοι ἔδειξαν τὴν κακή τους πρόθεση.

«Ἐγὼ διὰ τὴν ἐπιταγὴ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἐπηκολούθησα τῷ οἰκουμενικῷ πατριάρχῃ πρὸς τὴν ἐν Ἰταλίᾳ σύνοδον, μήτε τὴν ἐμαυτοῦ ἀσθένειαν ὑπολογισάμενος, μήτε τὸ τοῦ προκειμένου πράγματος ἐργῶδές τε καὶ ὑπέρογκον, ἀλλ’ ἐλπίσας ἐπὶ Θεῷ, ὡς ἅπαντα ἡμῖν ἕξει καλῶς καί τι κατορθώσομεν μέγα καὶ τῶν ἡμετέρων πόνων καὶ ἐλπίδων ἄξιον. Ἐπεὶ δ’ ἐνταῦθα γενόμενοι, τῶν Λατίνων εὐθὺς ἐπειράθημεν ἄλλως ἡμῖν προσενεχθέντων ἢ ὡς ἠλπίζομεν, εὐθὺς μὲν ἀπογνῶναι τοῦ τέλους συνέπεσε, καί τις ἡμῶν εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον».

 (Patrologia Orientalis, Τοme XV, Αu Concile de Florence, σ. 304-308).

Συνεχίζει ὁ ἅγιος Μᾶρκος: Καὶ ἀφοῦ μὲ προέτρεψαν, ὁμίλησα πρῶτος καὶ ἐπεσήμανα τὴν αἰτίαν τῆς διαιρέσεως καὶ τὴν ὑπεροψίαν τῶν Λατίνων· αὐτοὶ ὅμως ἀπέκρουαν τὶς αἰτιάσεις, δικαιολογώντας τὰ λάθη τους, ὅπως συνηθίζουν νὰ κάνουν. Τοὺς ἀπέδειξα ὅτι ἀπαγορεύεται ἀπὸ Οἰκουμ. Συνόδους ἡ προσθήκη ἔστω καὶ μιᾶς λέξεως στὸ Σύμβολο (ὅπως τοῦ filioque), ἀκόμα καὶ μιᾶς συλλαβῆς. Γιὰ ἐκείνους δὲ ποὺ θὰ τολμήσουν νὰ προσθέσουν κάτι, ἂν εἶναι ἱερωμένους, οἱ Πατέρες «ἐκφωνοῦσι φρικώδεις» κατάρες, καὶ θεωροῦν ὅτι εἶναι ἀνίεροι ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ διαπράξουν αὐτὸ τὸ τόλμημα, καὶ «ἀλλότριοι (=ξένοι) τῆς χάριτος»· ὁ δὲ λαϊκὸς «ὑπόκειται ἀναθέματι»· τοῦτο δὲ εἶναι χωρισμός ἀπὸ τὸν Θεό.

Καὶ δὴ προτραπεὶς ἐγὼ τῆς ὑποθέσεως ἄρξασθαι, πρῶτα μὲν ἐν τοῖς προοιμίοις ἐσπούδασα τὴν αἰτίαν αὐτοῖς ἀνάψαι τῆς διαιρέσεως καὶ τὸ ἄφιλον ἐγκαλέσαι καὶ ὑπεροπτικόν, ἐκείνων ἀπολογουμένων τε καὶ ἀντεγκαλούντων ἡμῖν καὶ ἑαυτοὺς δικαιούντων, ὅπερ εἰώθασιν.

Ἔπειτα κατὰ τὰς ἐφεξῆς συνελεύσεις προχειρισάμενος τὰς πράξεις τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων, ἀνέγνων ἐξ αὐτῶν τοὺς ὅρους, ἐν οἷς ἀπαγορεύουσιν οἱ θεῖοι πατέρες ἐκεῖνοι τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ συμβόλου μέχρι λέξεώς τε καὶ συλλαβῆς καὶ φρικώδεις ἀρὰς ἐκφωνοῦσι κατὰ τῶν ταύτην ποτὲ τολμησόντων, ὥστε τοὺς ἐπισκόπους μὲν καὶ τοὺς κληρικοὺς ἀνιέρους εἶναι τὸ ἀπὸ τοῦδε καὶ τῆς δεδομένης αὐτῆς χάριτος ἀλλοτρίους, τοὺς δὲ λαϊκοὺς ὑποκεῖσθαι τῷ ἀναθέματι, τοῦτό δέ ἐστιν ὁ ἀπὸ Θεοῦ χωρισμός.

Ὅταν καταλάβαμε ὅτι οἱ Λατῖνοι δὲν ἐνδιαφέροντο γιὰ τὴν εὕρεση τῆς Ἀλήθειας, παύσαμε νὰ ἀντιπαραθέτουμε πρὸς τὶς πλάνες τους τὶς ὀρθόδοξες θέσεις, καὶ τοὺς παρακαλούσαμε νὰ ἐπανέλθουν στὴν Ὀρθοδοξία· ἀλλὰ σὰ νὰ μιλούσαμε σὲ ντουβάρια. Οἱ Λατῖνοι, δηλ, δυσανασχετοῦσαν μὲν ἐλεγχόμενοι, ἀλλὰ ἔμεναν ἀδιόρθωτοι καὶ μᾶς παρακινοῦσαν νὰ παρακάμψουμε τὸ θέμα τοῦ filioque καὶ νὰ συζητήσουμε τὰ ἄλλα δογματικὰ θέματα, νομίζοντες ὅτι, μὲ ἑπόμενες θεολογικές τους διαλέξεις, θὰ ἔκαναν νὰ ξεχαστεῖ τὸ θέμα τῆς προσθήκης τοῦ filioque στὸ Σύμβολο. Ἀλλὰ ὅλοι οἱ Ἀνατολικοὶ (Πατριάρχης, Ἐπίσκοποι, συνοδοί) ἐπέμεναν νὰ συζητηθεῖ ὁπωσδήποτε κατὰ πρῶτον ἡ προσθήκη τοῦ filioque.

Ὡς δὲ ἑωρῶμεν τοὺς Λατίνους σαφῶς ἤδη παραγυμνώσαντας ἐν ταῖς πρὸς ἡμᾶς διαλέξεσιν, ὡς οὐ πρὸς ἀλήθειαν αὐτοῖς ὁ σκοπὸς οὐδὲ τὸ ταύτην εὑρεθῆναι διὰ σπουδῆς τίθενται, μόνον δέ γε τὸ δόξαι τι λέγειν καὶ τὰς ἀκοὰς τῶν οἰκείων προκατασχεῖν, τοὐντεῦθεν ἤδη τοῦ λέγειν παυσάμενοι, παρεκαλοῦμεν αὐτοὺς ἐπανελθεῖν πρὸς τὴν καλὴν συμφωνίαν ἐκείνην, ἣν εἴχομεν πρότερον. Ταῦτα λέγοντες, κενὴν ἐῴκημεν ψάλλειν, ἢ λίθον ἕψειν, ἢ κατὰ πετρῶν σπείρειν, ἢ καθ’ ὑγρῶν γράφειν, ἢ ὅσα ἄλλα ἐπὶ τοῖς ἀδυνάτοις αἱ παροιμίαι φασίν· ἐκεῖνοι μὲν τοῖς μὲν ἐλέγχοις στενοχωρούμενοι, διόρθωσιν δὲ οὐδαμῶς οὐδεμίαν παραδεχόμενοι διὰ τὸ ἀνιάτως ἔχει ὡς ἔοικε, παρεκάλουν ἡμᾶς ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν μεταβῆναι τοῦ δόγματος, ὡς ἱκανῶν ἤδη ῥηθέντων τῶν ἐπὶ τῇ προσθήκῃ λόγων, οἰόμενοι δι’ ἐκείνων τῶν λόγων ἐπισκιάσειν τὸ τοῦ συμβόλου τόλμημα, τῆς δόξης ὑγιοῦς δεικνυμένης. Ἀλλ’ οἱ ἡμέτεροι οὐν ἠνείχοντο καὶ ἀμεταθέτως εἶχον πρὸς τὴν τῆς δόξης ἐξέτασιν, εἰ μὴ διορθωθείη πρότερον ἡ προσθήκη.

 

Ὅταν μεταφέρθηκε ἡ Σύνοδος στὴν Φλωρεντία ἀρχίσαμε νὰ συζητᾶμε τὰ θεολογικὰ θέματα καὶ οἱ Λατῖνοι παρουσίαζαν στὴ συζήτηση νοθευμένα καὶ ἀλλοιωμένα κείμενα καὶ πάνω σ’ αὐτὰ στήριζαν τὶς κακοδοξίες τους. Τότε καὶ πάλι ἐγώ ἐνεπλάκην στὴ συζήτηση, ἀποδεικνύοντας ὅτι παραθέτουν νοθευμένα κείμενα ὡς Πατερικά, ἀλλὰ οἱ Λατῖνοι ἦσαν ἀμετάπιστοι κι ἔτσι χάναμε –συζητώντας μαζί τους– τὸν καιρό μας. Γι’ αὐτὸ καὶ σταμάτησα τὶς ὁμιλίες βεβαιώνοντάς τους πὼς δὲν θὰ συμμετέχω στὴ Σύνοδο ἢ θὰ μετέχω σιωπῶν. Ἀλλὰ οἱ Λατῖνοι ἐπίεζαν τοὺς δικούς μας να συνεχίσουν τὶς συζητήσεις. Ὅλες αὐτὲς οἱ πιέσεις, ἔκαναν τοὺς δικούς μας νὰ καμφθοῦν, νὰ χάσουν τὴν ἀγωνιστικότητα καὶ τὸ θάρρος ποὺ εἶχαν, ἐπηρεαζόμενοι καὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες, ποὺ ἤθελαν τὴν ἕνωση, καὶ γιατὶ ἐπίσης ἐφοβοῦντο τὶς περαιτέρω διαμάχες. Οἱ Λατῖνοι, λοιπόν, τὴν σιωπήν μας ἐκλαμβάνοντες ὡς ὑποχώρηση καὶ ἀδυναμία, μᾶς προκαλοῦσαν πρὸς συζήτηση καί, καθὼς ἐμεῖς ἀποφεύγαμε νὰ ἐμπλακοῦμε σὲ μιὰ νέα συζήτηση, θριαμβολογοῦσαν ὡς νικηταί, ὡς ἔχοντες αὐτοὶ τὴν ἀλήθεια.

Ἔνθα (εἰς Φλωρεντίαν ἀπὸ τῆς Φερράρας) γενόμενοι, τῶν ἀπὸ τῆς δόξης διαλέξεων ἀπηρξάμεθα, τῶν Λατίνων προσενεγκόντων ῥητά, τὰ μὲν ἐξ ἀποκρύφων τινῶν καὶ ἀγνώστων βιβλίων, τὰ δὲ ἐκ νενοθευμένων καὶ διεφθαρμένων, ἐν οἷς ἰσχυρίζοντο τὴν ἑαυτῶν δόξαν συνίστασθαι. Πάλιν οὖν αὐτοῖς ἐγὼ συμπλεκόμενος καὶ τὸ τῆς δόξης ἄτοπον διελέγχων καὶ νενοθευμένας εἶναι τὰ βίβλους προφανῶς παριστῶν, οὐδὲν ἤνυον εἰς πειθώ, πλὴν ὅσον τὸν καιρὸν ἀναλίσκειν εἰκῇ καὶ μάτην.

Ἐπὶ τούτοις κατέλυσα τὰς πρὸς αὐτοὺς ὁμιλίας, ἢ μηκέτι συνελεύσασθαι μετ’ αὐτῶν, ἢ γοῦν αὐτὸς σιωπήσειν βεβαιωσάμενος. Ἀλλ’ ἐκεῖνοι προσεκαλοῦντο τοὺς ἡμετέρους ἑκόντας ἄκοντας εἰς τὴν τῶν εἰρημένων ἀντίρρησιν. Ἐπεὶ δ’ ἐμοῦ σεσιωπηκότος, οὐδεὶς ἔτι τῶν ἡμετέρων πρὸς αὐτοὺς ἐθάρρησεν ἀντιτάξασθαι, τοῦτο μὲν τῶν ἀρχόντων οὕτω δέον εἶναι κρινόντων, τοῦτο δὲ καὶ ὀκνοῦντες ἅπαντες τὸν ἀγῶνα καὶ μὴ εἰς ἔριδας καὶ ταραχὰς ἐκπέσωσι δεδιότες, ἐκεῖνοι τὴν ἡμετέραν σιωπὴν ὥς ἕρμαιον λογισάμενοι, καθάπερ τινὰς φυγάδας προεκαλοῦντο πρὸς μάχην, καὶ μηδαμῶς ὑπακουόντων ἡμῶν, ἐπεκρότουν ὡς νικηταὶ καὶ τὴν ἀλήθειαν μεθ’ ἑαυτῶν ἔχοντες.

Σ’ αὐτὸ τὸ χρονικὸ σημεῖο ἄρχισαν νὰ ὑποχωροῦν οἱ δικοί μας (Ὀρθόδοξοι σύνεδροι), νὰ διαφοροποιοῦνται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ νὰ μιλοῦν περὶ Οἰκονομίας καὶ συγκαταβάσεως. Κάποιος μάλιστα δικός μας ἐπεχείρησε νὰ μᾶς πείσει ὅτι καλὸ εἶναι νὰ εἰρηνεύσουμε μὲ τοὺς Λατίνους καὶ νὰ τὰ βροῦμε, γιὰ νὰ ἀποδείξουμε ὅτι οἱ Ἅγιοι συμφωνοῦν μεταξύ τους, καὶ νὰ δίδεται ἡ ἐντύπωση ὅτι διαφωνοῦν οἱ Δυτικοὶ μὲ τοὺς Ἀνατολικούς. Καὶ ἄρχισε νὰ λέγει ὅτι κάποιος ὀρθόδοξος διδάσκαλος θεολογεῖ ὅτι τὸ «διὰ» (τοῦ Υἱοῦ) ἔχει τὴν ἴδια σημασία μὲ τὸ «ἐκ» (τοῦ Υἱοῦ -ὡς πρὸς τὸ filioque). Ἔτσι λίγο-λίγο ἡ λατινικὴ κακοδοξία ἐπεκτεινόταν καὶ ἐπιβαλλόταν, καὶ πλέον ἔπαυσε ἡ συζήτηση νὰ ἀποσκοπεῖ στὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, καὶ μετετράπει σὲ μιὰ (ἐμπορική) διαπραγμάτευση γιὰ τὴν Ἕνωση· πρὸς τοῦτο καὶ ἔψαχναν νὰ βροῦν τὴν κατάλληλη φόρμουλα, ἀναζητοῦσαν τὰ ρητὰ ἐκεῖνα ποὺ θὰ μποροῦσε ἡ κάθε πλευρὰ νὰ τὰ ἐξηγεῖ μὲ τὸ δικό της τρόπο, ἀσχέτως ἂν ἔρχονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Πίστη, ἀρκεῖ νὰ ἔφταναν στὴν Ἕνωση. Αὐτὴ ἡ μέθοδος τοὺς φάνηκε πὼς ἐξυπηρετοῦσε θαυμάσια τὸ σκοπό τους, ἀφοῦ θὰ τὸ ἀποδέχονταν εἴκολα καὶ ἀνεξέταστα οἱ μὲν καὶ οἱ δέ.

Ἐντεῦθεν ἀρχὴν λαμβάνει τὰ τῆς οἰκονομίας καὶ συγκαταβάσεως ρήματα, καί τις τῶν ἡμετέρων ἐπεχείρησε λέγειν ὡς καλόν ἐστι τὴν εἰρήνην ἀσπάσασθαι, καὶ τοὺς Ἁγίους συμφώνους ἀποδεῖξαι πρὸς ἑαυτούς, ἵνα μὴ δοκῶσιν οἱ δυτικοὶ τοῖς Ἀνατολικοῖς ἀντιφθέγγεσθαι· ἤδη δὲ καὶ περὶ τῆς διά, φιλοσοφεῖν τις ἤρξατο([99]), παρὰ τοῖς ἡμετέροις διδασκάλοις εὑρισκομένης, ὡς ταὐτὸν τῇ ἐκ δυναμένης καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ Πνεύματος τῷ Υἱῷ διδούσης. Οὕτω κατὰ μικρὸν ὁ λατινισμὸς ἐξερράγη, καὶ περὶ τοῦ τρόπου τῆς ἑνώσεως ἤρξαντο πραγματεύεσθαι, καί τινα ρητὰ περιεργάζεσθαι, δι᾿ ὧν ἑνωθήσονται, μέσην ἐπέχοντα χώραν καὶ δυνάμενα κατ᾿ ἀμφοτέρας τὰς χώρας λαμβάνεσθαι, καθάπερ τις κόθορνος. Τοῦτο γὰρ αὐτοῖς πρὸς τὴν ἐπίνοιαν ἔδοξε σφόδρα συμβάλλεσθαι, τῶν τε ἡμετέρων δι᾿ αὐτῶν ρᾷον προσαγομένων, καὶ τῶν ἐναντίων ἐλπιζομένων ἀνεξετάστως αὐτὰ παραδέξασθαι.

Καὶ συνέθεσαν Ἔγγραφο, ποὺ περιεῖχε τὶς παραπάνω περίπου συμβιβαστικὲς θέσεις, στὸ ὁποῖο ὅμως παρετίθεντο ξεκάθαρα οἱ θέσεις τους, στοχεύοντας μὲ βάση αὐτὸ νὰ γίνει ἡ Ἕνωση· ὅμως τοῦτο δὲν ἐδέχτηκαν νὰ τὸ υἱοθετήσουν ἀνεξετάστως οἱ ὑπόλοιποι, ἀλλὰ τοὺς καλοῦσαν νὰ ἀναλύσουν καὶ ἐξηγήσουν τὶς διαφορὲς ποὺ περιείχοντο στὸ Ἔγγραφο. Ἐκεῖνοι ἔστειλαν ἕνα ἔγγραφο, διὰ τοῦ ὁποίου ἀποδέχονταν τὸ filioque.

Καὶ δή τι συντεσθέντες γραμμάτιον, τοιαῦτά τινα περιέχον, τὴν ἐκείνων δὲ δόξαν ὅμως καθαρῶς ἐκτιθέμενον, ἐξαπέστειλον αὐτοῖς, ὡς διὰ τούτων τὴν ἕνωσιν ποιησόμενοι· τοῖς δὲ οὐκ ἀνεκτὸν ἐδόκει τὸ γραμμάτιον δέξασθαι χωρὶς ἐξετάσεως, ἀλλ᾿ ἢ πρὸς ἀπολογίαν αὐτοὺς προὐκαλοῦντο καὶ λύσεις τῶν ἀμφισβητουμένων φωνῶν ἐν τῷ γράμματι, ἢ τὸ οἰκεῖον δέξασθαι παρηγγύων, ὅπερ αὐτοὶ φθάσαντες ἐξαπέστειλον· ἦν δὲ ἐκεῖνο συμφώνησις παντελὴς περὶ τὸ δόγμα τῶν Λατίνων τε καὶ Γραικῶν, καὶ ὁμολογία τοῦ καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορεύεσθαι.

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο χρονοτρίβησαν πολύ, καὶ οἱ δικοί μας ἀγανακτοῦσαν γιὰ τὴν παράταση τῶν συζητήσεων καὶ τὴν πεῖνα, ἀφοῦ οἱ Λατῖνοι γιὰ νὰ τοὺς ἐξαναγκάσουν νὰ ὑπογράψουν, δὲν τοὺς ἔδιναν τρόφιμα... Τελικά, αὐτοὶ οἱ δυσσεβεῖς καὶ ὅσοι τοὺς ἀκολούθησαν ἀφοῦ πείστηκαν στὶς ὑποσχέσεις τους, ξεκάθαρα ὁμολόγησαν ὅτι δέχονται πὼς ὁ Υἱὸς εἶναι αἴτιος τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὸ τὸ ἀποδέχτηκε καὶ ὁ Πατριάρχης, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς προηγουμένως ἐπείσθη καὶ ὑποχώρησε ὁ ταλαίπωρος...

Τρίβεται δὲ πολὺς ἐπὶ τούτοις χρόνος, καὶ οἱ ἡμέτεροι τὴν ἀναβολὴν ἐδυσχέραινον καὶ πρὸς τὸν λιμὸν ἠγανάκτουν· καὶ γὰρ δὴ καὶ τοῦτο αὐτοῖς ἐπενοήθη, μηδενὶ διδόναι τῶν συγκειμένων ἀναλωμάτων, ἵν’ ἀναγκασθέντες ἐκ τούτου κατὰ μικρὸν ὑποκύψωσιν... Ἀλλ᾿ οἱ τολμηροὶ τὴν δυσσέβειαν, καὶ ὅσοι τούτοις παρηκολούθησαν, ἐπαγγελίαις λαμπραῖς ὑπαχθέντες καὶ δόμασι, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ τὸν Υἱὸν ἀπεφήναντο τοῦ Πνεύματος αἴτιον, ὃ μηδ᾿ ἐν τοῖς τῶν Λατίνων ρητοῖς εὕρηταί που φανερῶς κείμενον. Τούτοις δὲ καὶ ὁ Πατριάρχης ἐπεψηφίσατο, προδιεφθαρμένος ἤδη καὶ αὐτὸς ὁ τάλας...

Ἐγὼ δέ, ἐπειδὴ εἶχα διατυπώσει τὴν γνώμη μου μὲ γραπτὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ταυτόχρονα ἀποτελοῦσε καὶ ὁμολογία Πίστεως, ὅταν εἶδα ὅτι οἱ δικοί μας εἶχαν συμβιβασθεῖ καὶ ἀποφασίσει τὴν Ἕνωση μὲ τοὺς Λατίνους, καὶ ἔτσι, αὐτοὶ ποὺ λίγο πρὶν ἦσαν σύμμαχοί μου στὴν ὑποστήριξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, τώρα –μὴ ὑπολογίζοντες τὰ συγγράμματα τῶν Ἁγίων Πατέρων– ἔγιναν σύμμαχοι τῶν Λατίνων, ἔκρυψα τὴν γραπτὴ αὐτὴ Ὁμολογία (ποὺ εἶχα ἑτοιμάσει) γιὰ νὰ μὴν τοὺς ἐρεθίσω περισσότερο, καὶ κατέθεσα ἐκφώνως τὴν γνώμη μου, ὅτι δὲν μποροῦμε διαφορετικὰ νὰ συμφωνήσουμε Δυτικοὶ καὶ Ἀνατολικοί, παρὰ μόνο βασιζόμενοι στὴν ἐξήγηση ποὺ ἔδωσε ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής... Καὶ αὐτοὶ μὲν ἔκαναν τὸ δικό τους καὶ συμβιβάστηκαν ὡς πρὸς τὸ filioque, προχώρησαν δὲ καὶ στὰ ὑπόλοιπα πρὸς ὑλοποίηση τῆς Ἑνώσεως μὲ τοὺς Λατίνους.

Ἔκτοτε, ἀφοῦ χωρίστηκα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀνατολικούς (ἀποτειχίστηκα), παραμένω ἐν ἑαυτῷ, γιὰ νὰ μπορῶ ἔτσι νὰ συνεχίσω νὰ εἶμαι ἑνωμένος μὲ τοὺς Ἁγίους μου Πατέρες καὶ διδασκάλους (ἀφοῦ, ὅποιος ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἑνωμένος μὲ τοὺς Ἁγίους). Καὶ φανερώνω σὲ ὅλους τὴν ἀπόφασή μου αὐτὴ (τῆς ἀποτείχισης) μὲ τούτη τὴν Ἔκθεση, γιὰ νὰ μπορεῖ –ὅποιος θέλει– νὰ ἐξετάζει, γιὰ ποιό λόγο δὲν ἀποδέχτηκα τὴν Ἕνωση ποὺ ἔγινε. Δὲν τὴν ἀποδέχτηκα, ἐπειδὴ ἡ Ἕνωση στηρίχτηκε, ὄχι στὰ ὑγιῆ Ὀρθόδοξα δόγματα, ἀλλὰ στὰ κακόδοξα καὶ διεστραμμένα.

Ἐγὼ δὲ τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην ἅμα καὶ ὁμολογίαν τῆς πίστεως συγγεγραμμένην ἔχων (οὕτω γάρ που διείρητο πρότερον, ἐγγράφως ἐπιδοῦναι τὴν ἑαυτοῦ γνώμην ἕκαστον), ὡς εἶδον αὐτοὺς ἐκθύμως ἤδη πρὸς τὴν ἕνωσιν ὡρμημένους, καὶ τοὺς ἐμοὶ συνεστῶτας πρότερον, ἄρτι συμπεπτωκότας ἐκείνοις, ἐγγράφων δὲ οὐδὲ μεμνημένους, ἐπέσχον καὶ αὐτὸς τὴν γραφήν, ἵνα μὴ πρὸς ὀργὴν αὐτοὺς ἐρεθίσας εἰς προὖπτον ἤδη τὸν κίνδυνον ἐμαυτὸν ἐμβάλω· διὰ στόματος μέν τοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην ἐδήλωσα, μὴ ἂν ἄλλως δύνασθαι τὰ ρητὰ τῶν δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν συμφωνῆσαι Πατέρων, εἰμὴ κατὰ τὴν ἐξήγησιν τῆς ἐπιστολῆς τοῦ σεπτοῦ Μαξίμου, τὸν Υἱὸν μὴ φαίημεν αἴτιον τοῦ ἁγίου Πνεύματος, προσεπισημηνάμενος ἅμα καὶ περὶ τῆς προσθήκης ὡς οὐδὲ ταύτην συγχωρῶ τοῖς Λατίνοις, ἅτε μὴ καλῶς οὐδ᾿ εὐλόγως κατὰ τοὺς εἰρημένους λόγους γεγενημένην. Ἐντεῦθεν οἱ μὲν τὸ ἑαυτῶν ἔπραξαν, καὶ πρὸς τὴν συνθήκην ὅρου καὶ τὰ λοιπὰ τῆς ἑνώσεως ἔβλεψαν· ἐγὼ δὲ χωρισθεὶς αὐτῶν ἔκτοτε καὶ ἐμαυτῷ σχολάσας, ἵνα τοῖς ἁγίοις μου πατράσι καὶ διδασκάλοις διατελῶ συνημμένος, πᾶσι καταφανῆ ποιῶ τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην διὰ τῆσδε μου τῆς γραφῆς, ὡς ἂν ἐξῇ δοκιμάζειν τῷ βουλομένῳ, πότερον ὑγιέσι δόγμασι χαίρων, ἢ διεστραμμένοις τισὶ τὴν γεγενημένην ἕνωσιν οὐ παρεδεξάμην».

 

(σ.σ. Καὶ ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, ἀλλὰ μεταξὺ Οἰκουμενιστῶν καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστῶν πλέον, οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τὴν ἀγωνιστικότητά τους καὶ συμβιβάστηκαν. Θυμηθεῖτε τὸν παλμὸ ποὺ εἶχαν, ὅταν ξεκίνησε ὁ ἀγώνας κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν τὸν Πάπα στὴν Ἀθήνα. Πάει αὐτός· τὸν κατέσβεσαν- Καπνούρα ἀντὶ γιὰ φωτιά, παρόλο ποὺ τώρα συμβαίνουν τὰ τρισχειρότερα. Τότε Ἁγιορεῖτες καὶ Συναξιακοὶ ἀπειλοῦσαν μὲ Διακοπὴ Μνημοσύνου. Τώρα κατηγοροῦν, ὅσους ἀκολούθησαν τὴν πρωτινὸ ἀγωνιστικό τους παλμὸ καὶ ἀποτειχίστηκαν -ὅπως καὶ ὁ γράφων- καὶ τοὺς θεωροῦν ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Καὶ κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς συνεπισκόπους τους Οἰκουμενιστές, τοὺς ὁποίους ταυτόχρονα τοὺς καταγγέλλουν ὅτι ἤδη ἔχουν κάνει τὴν Ἕνωση στὰ ὑψηλὰ κλιμάκια, συνεχίζουν δὲ ἀμετανόητα νὰ πρεσβεύουν τὶς αἱρετικὲς ἰδέες τους περὶ βαπτισματικὴς Ἐκκλησίας, περὶ ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ὅσες ἄλλες παρόμοιες).

Σημάτης Παναγιώτης