Το τέρας του Οικουμενισμού απέκτησε υιόν και αναδόχους

 Του Ι. Ρίζου

      Δίδαξε  ο Κύριος μας ότι τα πρόβατα του αληθινού Ποιμένα όταν ακούσουν το κάλεσμα ξένης φωνής (δηλ. κήρυγμα διαφορετικό από το παραδοθέν) φεύγουν (Ιω. Ι΄27).

       Ο δε  Απόστολος Ιωάννης στοιχιζόμενος στο ανωτέρω κήρυγμα επανέλαβε ότι κάθε ένας που δεν μένει στην διδαχή του Χριστού είναι χωρισμένος από τον Θεό. Και έναν τέτοιον ούτε στο σπίτι να τον βάζετε, ούτε καλημέρα να του λέτε γιατί έτσι κοινωνείτε με τα πονηρά έργα του [άρα και με την τιμωρία του]. (Β΄Ιω. 9).

Και ο Απόστολος Παύλος  αποδεχόμενος τον λόγο του Χριστού τόνισε ότι αν κάποιος διδάσκει διαφορετικά πράγματα από τα παραδεδομένα … πρέπει να φεύγεις από αυτόν (Α΄Τιμ. στ΄ 3-5) και μάλιστα ακόμα κι αν είναι άγγελος εξ ουρανού να τον θεωρείς ότι βρίσκεται σε απώλεια αιώνια (Γαλ. α΄8).

Όμως στις μέρες μας εμφανίστηκαν κακοδιδάσκαλοι  που δεν ανέχονται την παραπάνω ορθή διδασκαλία και  διδάσκουν στα ποίμνια τους μόνο αυτά που είναι ευχάριστα σε αυτούς (Β΄Τιμ. δ΄ 3-4).

Ο Οικουμενισμός λοιπόν που είναι  άθροισμα φοβερών κακοδοξιών και αιρέσεων απέκτησε γιό πριν λίγα χρόνια, που τώρα φαίνεται να ενηλικιώθηκε. Μαιευτήρας τότε ήταν ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και παιδαγωγός προς την ενηλικίωση του ο π. Θεόδωρος Ζήσης με τους συνεργάτες του.

  Και το όνομα αυτού του υιού: Δυνητισμός.

Ο Δυνητισμός διδάσκει ότι δεν είναι απαραίτητο να φύγει κανείς από τους οικουμενιστές επισκόπους- ιερείς για να σωθεί. Μπορεί να κοινωνεί μαζί τους αν θέλει, χωρίς σωτηριολογικές επιπτώσεις.

Πρωτοπρεσβύτεροι αμφίβιοι [1]

Του Ι. Ρίζου

         Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την  ψευδοσύνοδο του Κολυμβαρίου η οποία δεν επικύρωσε  μόνο την κακοδοξία των  οικουμενιστών –την οποία γνωρίζαμε εδώ και πολλά χρόνια– αλλά δυστυχώς φανέρωσε και την κακοδοξία που κρυβόταν στην πλευρά των αντι-οικουμενιστών ηγητόρων, την οποία δεν γνωρίζαμε και ούτε φανταστήκαμε στους χειρότερους μας εφιάλτες. «Καιρός του άρξασθε το κρίμα από τον οίκο του Θεού»[2] [τώρα είναι καιρός να αρχίσει η κρίση και το ξεδιάλεγμα από τους πιστούς που αποτελούν τον οίκο του Θεού].

Έχουν πλέον διευκρινιστεί οι θέσεις τους οι οποίες  διαστρέφουν και εντέχνως απορρίπτουν τις διδασκαλίες των αγίων Πατέρων, εμποδίζοντας κάθε ειλικρινή ψυχή να αρχίσει και να τελειώσει τον σωτηριώδη αγώνα της Αποτείχισης. Ως προς την αθέτηση της αγιοπατερικής διδασκαλίας  και την εφεύρεση μιάς νέας δικής τους  που αφορά δήθεν την Αποτείχιση, ταυτίζονται  με τους οικουμενιστές.

Στην ομιλία του για την Αποτείχιση (εδώ), ο Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Γκοτσόπουλος εκφραστής των θέσεων της ομάδας του π. Θεοδώρου Ζήση  λέει:

                                    ____________________________                           

     (1) Πρωτοπρεσβύτεροι αμφίβιοι: Είδος κληρικών που η συνείδηση τους

                            επιβιώνει επιτυχώς και σε περιβάλλον αίρεσης και σε περιβάλλον ορθοδοξίας.  

Α. «Οἱ πρεσβύτεροι δικαιοῦνται, ἀλλὰ δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μαζί του [εννοεί με τον αιρετικό επίσκοπο]. Γιατί; Ὄχι ἁπλῶς, διότι μία τέτοια πράξη ἀπαιτεῖ κληρικοὺς μὲ πολὺ ἰσχυρὲς καὶ τολμηρὲς προσωπικότητες, μὲ πολὺ ἀγωνιστικὸ φρόνημα καὶ τεράστιες ψυχικὲς ἀντοχὲς γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀνταπεξέλθουν στὸ βέβαιο πόλεμο ποὺ θὰ δεχθοῦν, ἀλλὰ καὶ διότι ἀπαιτεῖται πολὺ μεγάλη θεολογικὴ κατάρτηση καὶ φωτισμὸς Θεοῦ, γιατὶ πολλὲς φορὲς δὲν εἶναι εὔκολο νὰ διακρίνει ὁ ὁποιοσδήποτε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη».

 Οι θέσεις ότι η Αποτείχιση  α) δεν είναι υποχρεωτική, β) πρέπει να υπάρχει μεγάλη θεολογική κατάρτιση και γ) φωτισμός Θεού για να προβεί κάποιος σε αυτήν αποτελεί ένα νεοπατερικό κατασκεύασμα πονηρίας που υιοθετείται  ευχαρίστως από την εν λόγω ομάδα. Με αυτές τις θέσεις όλοι βολεύονται πολύ καλά και οι οικουμενιστές πολύ καλύτερα. Αλλά καλύτερα από όλους ο διάβολος.

 Α) Το ότι η Αποτείχιση είναι  υποχρεωτική αποτελεί όχι

Η Ημερίδα του Ωραιόκαστρου (2017) ως απαρχή διάσπασης των αντι-Οικουμενιστών και επιβολή αντιπατερικών ενεργειών (Β΄ μέρος)

Ἀποσπάσματα  ἀπὸ  τὴν  συνέντευξη

 τῶν  Θεσσαλονικέων  πατέρων

 και  σχολιασμός  τους

Τοῦ Σημάτη Παναγιώτη

Β΄ Μέρος

(Τὸ α΄ μέρος ἐδῶ)

[π. Θεόδωρος Ζήσης] «Ἀφοῦ λοιπὸν τὰ συζητήσαμε ἐδῶ αὐτὰ ὅλα, καταλήξαμε σ’ ἕνα κείμενο…».

π. Φώτιος Βεζήνιας: «Μὴν παρερμηνεύσουμε αὐτὴ τὴν παρέκκλιση ἀπὸ τοὺς Κανόνες. Παρέκκλιση γιὰ ποιμαντικοὺς λόγους. Ὄχι γιὰ θέματα πίστεως». [σ.σ.: Ὥστε, π. Φώτιε, δὲν ἀποτελεῖ θέμα πίστεως ὁ ἐκκλησιασμὸς τῶν πιστῶν μὲ τοὺς οἰκουμενιστές; Δὲν μολύνονται ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί τους; Δὲν ἐνισχύουν μὲ τὴν παρουσία τους τὰ σχέδια τῶν αἱρετικῶν; Δὲν ἐπιτρέπουν τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξη τῆς Παναιρέσεως;].

π. Θεόδωρος Ζήσης: «Ὄχι παράβαση τῶν Κανόνων. Μὴ ἐφαρμογὴ τῆς Ἀκριβείας». [σ.σ.: Δεῖτε τί ὡραῖος τρόπος γιὰ νὰ χρυσώσει τὸ χάπι τῆς παράβασης τῶν Κανόνων! Ὁπότε τώρα, σύμφωνα μὲ τὴ μεταπατερικὴ λογικὴ τῆς ὁμάδος Ζήση, δικαιώνονται οἱ πνευματικοὶ ἐκεῖνοι (οἰκουμενιστὲς καὶ μή), ποὺ γιὰ νὰ μὴν στενοχωροῦν τοὺς πιστοὺς μιλοῦν περὶ οἰκονομίας στὸ θέμα της νηστείας. Καὶ τοὺς ἄλλους ποὺ μιλοῦν περὶ οἰκονομίας καὶ σὲ ἄλλα πολλὰ θέματα. Ὅποιος θέλει νὰ δικαιολογεῖ τὶς ἐξωσυζυγικὲς σχέσεις, θὰ λέγει: «Τηροῦμε ἀκριβῶς τοὺς Κανόνες, ὅπου μποροῦμε νὰ τοὺς τηρήσουμε, ἀλλ’ ὅπου δὲν μποροῦμε γιὰ δύσκολες καταστάσεις κάνουμε οἰκονομία»! Ἐπιτρέπουμε τὶς οἰκονομίες γιὰ νὰ μὴ φύγουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!].

[Συνεχίζει ὁ. Π. Θεόδωρος]. «Κάναμε λοιπόν ἕνα κείμενο ἐδῶ, τὸ ὁποῖο δέχτηκαν ὅλοι οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ λέγαμε:

“Συνιστᾶται στούς πιστούς νά ἀποφεύγουν νά ἐκκλησιάζονται ὅπου λειτουργοῦν ἤ μνημονεύονται φανεροί αἱρετικοί οἰκουμενιστές, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς”.

»Ὅπου εἶναι, ἂς ποῦμε ὁ Βαρθολομαῖος, ὅπου εἶναι ὁ Μεσσηνίας, ὅπου εἶναι ὁ Δημητριάδος, φανεροὶ οἰκουμενιστές, ἔ, θα πᾶμε νὰ ἐκκλησιαστοῦμε ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὁ Δημητριάδος κι ὁ Μεσσηνίας κι ὁ Βαρθολομαῖος;».

Ἀκροάτρια: «Καὶ ὁ Ἄνθιμος».

π. Θεόδωρος Ζήσης: «Καὶ ὁ Ἄνθιμος. Μπράβο, καὶ ὁ Ἄνθιμος.

“Νά προτιμοῦν νά πηγαίνουν ἐκεῖ πού λειτουργοῦν ὀρθόδοξοι στό φρόνημα ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς, ἔστω καί ἄν γιά κάποιους λόγους δέν ἔχουν κόψει τό μνημόσυνο τῶν αἱρετιζόντων, καί αὐτό κατ’ οἰκονομίαν”.

Νὰ ἀποφεύγετε νὰ πηγαίνεται σὲ φανερὰ οἰκουμενιστές,  καὶ νὰ προτιμᾶτε νὰ πηγαίνετε σὲ εὐλαβεῖς ἱερεῖς, ἔστω κι ἂν μνημονεύουν. Αὐτὸ εἶναι οἰκονομία».

[σ.σ.: 1) Δεῖτε πῶς ἀλλάζει καὶ ἀντιφάσκει ὁ π. Θεόδωρος! Ἐνῶ ἡ ἐπίσημη θέση του/τους καὶ πρακτική τους εἶναι νὰ πηγαίνουν σὲ Ναοὺς ποὺ μνημονεύεται ὁ Ἄνθιμος (ἀπὸ τὸν ὁποῖο …ὑποτίθεται ἔχουν ἀποτειχιστεῖ!), μόλις μιὰ ἀκροάτρια τοῦ λέγει ὅτι δὲν πρέπει νὰ πηγαίνουν στὸν Ἄνθιμο (ἀφοῦ τὸν Ἄνθιμο ἔχουν ἀνακηρύξει οἰκουμενιστή, ὅπως τὸν Μεσσηνίας, τὸν Δημητριάδος κ.λπ.),  "ἀνακρούει πρύμναν"  ὁ π. Θεόδωρος, καὶ δίνει συγχαρητήρια στὴν ἀκροάτρια, ποὺ τοῦ ὑποδεικνύει τὴν ἀνακολουθία του, χωρὶς ὅμως νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πράξη! Τόση συνέπεια!

2) Ὅσο γιὰ τὴν «οἰκονομία», ποὺ ἰσχυρίζεται πὼς ἀποτελεῖ αὐτὴ ἡ ἀντιπατερικὴ τακτική τους. Ναί, πάτερ, οἰκονομία εἶναι. Ἀλλὰ Ζήσειος καὶ Μανώλειος οἰκονομία, δηλαδὴ μετα-πατερική–νεοεποχίτικη οἰκονομία! Ὄχι ὀρθόδοξη οἰκονομία! Γιατὶ τέτοια οἰκονομία δὲν θέσπισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μᾶς παραθέσατε παραδείγματα· ὄχι κάποια ἐξαίρεση, ἀλλὰ παραδείγματα Ἁγίων ποὺ νὰ συνιστοῦν –ὄχι γενικότητες– ἀλλὰ μιὰ τέτοια οἰκονομία· δηλαδὴ νὰ διδάσκουν σὲ δεκάδες χιλιάδες πιστούς, κοινωνία μὲ «εὐσεβεῖς» ἱερεῖς, ποὺ κοινωνοῦν, μολύνονται ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ μολύνουν, ὅπως π.χ. ὁ Αἰτωλίας Κοσμᾶς, ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος κ.λπ., ποὺ καλοῦν στοὺς ναούς τους –αὐτοὺς ποὺ ἐσεῖς παραπάνω παρουσιάσατε ὡς αἱρετικούς– καὶ ποὺ στέλνουν τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς πιστούς τους στὸ Φανάρι γιὰ νὰ πάρουν τὶς «εὐλογίες» τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη καὶ νὰ τὸν ἐνισχύσουν ἐνῶ συνεχίζει νὰ κρατύνει τὴν αἵρεση· καὶ ὅλοι αὐτοὶ στὴ συνέχεια ἐπιστρέφουν μὲ χαρὰ καὶ διηγοῦνται, καὶ δείχνουν φωτογραφίες καὶ βίντεο στὰ ἐγγονάκια τους, μὲ τὴν μεγάλη …«εὐλογία» ποὺ πῆραν ἀπὸ τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη! Ἔτσι πολεμεῖται ἡ αἵρεση, πάτερ; Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι, ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες τῶν ἱστολογίων σας, ἄλλοι μπαίνουν συχνότατα σὲ αὐτά, ἄλλοι μπαίνουν ἀραιά, ἄλλοι θὰ μποῦν μετὰ ἀπὸ μῆνες, κι ἄλλοι δὲν θὰ ξαναμποῦν! Κι ὅλοι αὐτοὶ θὰ ἐφαρμόσουν τὴν διαστροφικὴ οἰκονομία σας ὡς Κανόνα Ἀκριβείας!].

[Συνεχίζει ὁ π. Θεόδωρος] «Καὶ τώρα λέμε τὴν Ἀκρίβεια.

Η Ημερίδα του Ωραιόκαστρου (2017) ως απαρχή διάσπασης των αντι-Οικουμενιστών και επιβολή αντιπατερικών ενεργειών

Ἀποσπάσματα  ἀπὸ  τὴν  συνέντευξη

 τῶν  Θεσσαλονικέων  πατέρων

 και  σχολιασμός  τους

Τοῦ Σημάτη Παναγιώτη

 Α΄ Μέρος

(Τὸ β΄ μέρος δημοσιεύτηκε ἐδῶ)

    Οἱ διαπιστώσεις γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν χῶρο, ὅσων ἀντιτίθενται καὶ πολεμοῦν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι –κατ’ ἄνθρωπον– ἀπογοητευτικές. Ἀντὶ γιὰ κοινὸ ἀγώνα, διάσπαση. Ἀντὶ γιὰ ἑνότητα, διαμάχες. Ἀντὶ γιὰ κατανόηση καὶ ἀγάπη, ὑποτίμηση καὶ περιφρόνηση πρὸς τοὺς μικροὺς καὶ ἐλάχιστους τῶν ἀδελφῶν, ἀπὸ τοὺς τιτλούχους πανεπιστημιακοὺς ἢ τοὺς ἔχοντας τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα νὰ ἐπεκτείνουν τὶς δραστηριότητές τους καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος.

   Ἐκτὸς αὐτῶν, βλέπει κανεὶς νὰ γίνονται διαπραγματεύσεις καὶ διαβουλεύσεις, οἱ ὁποῖες εἰσάγουν στὸν ἀγῶνα μας στάσεις καὶ ἐπιδιώξεις ποὺ δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν εὐαγγελικὴ διδασκαλία καὶ τὰ ἁγιοπατερικὰ πρότυπα· ἐνέργειες ποὺ ἀντίκεινται στὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως καὶ δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν ἐκκλησιαστική μας Παράδοση· χρησιμοποίηση πρακτικῶν ὅμοιων μὲ ἐκεῖνες τῶν Οἰκουμενιστῶν ἤ –ἀκόμα χειρότερα– μὲ αὐτὲς τῶν πολιτικῶν! Διατείνονται κάποιοι πατέρες ὅτι ἐπιζητοῦν τὴν ἑνότητα, ἀλλ’ ἐφαρμόζουν τὴν διαίρεση –ἀποκλείοντας ὅσους προσπαθοῦν μὲ ἐπιχειρήματα νὰ ἀποτρέψουν αὐτὴν τὴν παρέκκλιση ἀπὸ τὴν προτεινόμενη ὑπὸ τῶν Ἁγίων ὀρθόδοξη γραμμή– καὶ ἀποκαλύπτουν ἀδιανόητες γιὰ Ὀρθοδόξους τοποθετήσεις καὶ διδασκαλίες τους, ὅπως καὶ ὑπεροπτικὸ ὕφος-ἦθος.

    Καὶ δυστυχῶς οἱ πατέρες αὐτοί, ἀφοῦ διήρεσαν μὲ τὶς ἐνέργειές τους τοὺς πιστοὺς στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, ἀφοῦ ἀρνήθηκαν ἐπανειληλημένως τὴν πρόσκληση γιὰ μιὰ κοινὴ συνάντηση τῶν ἀποτειχισμένων, μάθαμε ὅτι τὸ πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Μαΐου βρέθηκαν στὴν Ρουμανία, πάλι σὲ ξεχωριστὲς Συνάξεις, γιὰ νὰ διχάσουν καὶ ἐκεῖ τοὺς πιστούς, ἐνσπείροντες τὰ ζιζάνια τῶν ἀντιπατερικῶν διδασκαλιῶν τους! Μετέφεραν δηλαδή, αὐτὴν τους τὴν διαίρεση καὶ στὶς Βαλκανικὲς χῶρες, καὶ εἴδαμε τὸ θλιβερὸ θέαμα νὰ ἐργάζονται ἀνταγωνιστικὰ ὁ π. Σάββας Λαυριώτης καὶ ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ποὺ μετέβησαν στὴ Ρουμανία, γιὰ νὰ ἐνισχύσει ὁ καθένας τὴν δική του παράταξη!!!

    Καὶ ἡ μὲν μία ὁμάδα ἀποκλείει καὶ ἐχθρεύεται τοὺς Ὀρθόδοξους (ἐπειδὴ τοὺς ἐλέγχουν) καὶ ἀγκαλιάζουν τοὺς σχισματικοὺς Παλαιοημερολογίτες (βλέπε ὑποσ. 1), τοὺς ὁποίους ἀποφεύγουν συστηματικὰ νὰ ἐλέγξουν γιὰ τὶς κακόδοξες θέσεις τους, μὲ ἀντάλλαγμα νὰ μήν …ἐλέγχονται ἀπ’ αὐτούς! Ἡ ἄλλη ὁμάδα δέ, ἔχει προχωρήσει ἀκόμα περισσότερο καὶ μᾶς ὁδηγοῦν στοὺς ἀμετανόητους Γ.Ο.Χ., ποὺ διατείνονται ὅτι εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία (ἂν καί …διηρημένη σὲ δεκάδες Γοχικὲς παρατάξεις!) καὶ διδάσκουν ἀνοήτως ὅτι ἑνούμενοι μὲ τὸ σχίσμα, θὰ νικήσουμε τὴν Παναίρεση! Καὶ τόσα ἄλλα!

   Ἐπειδὴ συμβαίνουν αὐτὰ ἀκριβῶς, ἀκολουθοῦντες τὴν ὀρθόδοξη Παράδοσής μας, δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ ἀποκαλύπτουμε καὶ νὰ ἐλέγχουμε τέτοιες πρακτικές, πάντα στηριζόμενοι στὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, καθόσον μάλιστα (ἐφ΄ ὅσον δὲν ἔχουμε τὴν ἁγιότητά τους) θέλουμε νὰ ἔχουμε τὴν συνείδησή μας ἀναπαυμένη στὴ σκέψη ὅτι τουλάχιστον ἀκολουθήσαμε τὸ παράδειγμά τους κι ὄχι ὁποιδήποτε μετα-πατερικὸ παράδειγμα. Θέλουμε τὴν ἑνότητα, ἀλλὰ μὲ βάση τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων κι ὄχι μετεπατερικὰ  πειράματα.

    Βέβαια ἐπιζητοῦμε τὸν ἔλεγχο καὶ τῶν δικῶν μας ἐνεργειῶν, ἀλλὰ «οἱ δοκοῦντες εἶναι τι», εἴτε μᾶς ἀπορρίπτουν χωρὶς ἐπιχειρήματα, εἴτε μᾶς ὑβρίζουν, εἴτε ἀπαξιοῦν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ μᾶς, τοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους ἀδελφούς τους, ἢ καὶ κάποιοι λένε: «Δὲν εἴμαστε ἴσοι κι ὅμοιοι, ἐμεῖς οἱ Πατέρες ποὺ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησία, μὲ αὐτούς»!

     Γιὰ ὅλα αὐτά, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀσχοληθοῦμε στὸ παρὸν ἄρθρο μας μὲ τοὺς κύριους ἐκφραστὲς αὐτῆς τῆς γραμμῆς ποὺ εἶναι οἱ Θεσσαλονικεῖς πατέρες, οἱ ἀκολουθοῦντες τὸν π. Θεόδωρο Ζήση. Προσπαθήσαμε τόσα χρόνια –μὲ δεκάδες κείμενα μὲ ἁγιοπατερικὲς ἀποδείξεις καὶ ὄχι μὲ προσωπικὲς αὐθαίρετες τοποθετήσεις– νὰ τοὺς ὑποδείξουμε καὶ νὰ τοὺς ἀποτρέψουμε ἀπ’ αὐτὴν τὴν καταστρεπτικὴ τοῦ ἀγῶνα καὶ ἐπιβλαβῆ γιὰ τὴν ψυχή τους πορεία, ἀλλὰ εἰς μάτην. Θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἀλάνθαστο καὶ συνεχίζουν τὴν πορεία τους, κατηγορώντας μας γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν πεπραγμένων τους.

    Τὰ δύο τελευταῖα χρόνια σχολιάσαμε κάποιες ὁμιλίες τους, ἀλλὰ ἀποφύγαμε νὰ σχολιάσουμε μιὰ τραγικὴ κοινὴ συνέντευξη-παρουσίαση ποὺ ἔκαναν στὴν Θεσ/νίκη τὸ 2017 γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀπουσία τους ἀπὸ τὴν Ἡμερίδα τοῦ Ὡραιοκάστρου. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἀνακοίνωση γιὰ τὴν διεξαγωγὴ τῆς Ἡμερίδας εἶχε ἐνθουσιάσει τοὺς πιστούς, καὶ τοὺς εἶχε γεμίσει ἐλπίδες, ὅτι ἐπιτέλους ἑνωμένοι ὅλοι θὰ παίρναμε ἀποφάσεις γιὰ τὶς πρακτικὲς τοῦ ἀγώνα ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ προσῆλθαν ἐκεῖ πάνω ἀπὸ 1200 πιστοὺς ἀπ’ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἔλλαμψαν διὰ τῆς ἀπουσίας τους οἱ Θεσ/νικεῖς πατέρες! Ἂν παρευρίσκοντο ὁ ἀριθμὸς θὰ ἦταν πολὺ μεγαλύτερος καί, ἡ ἐπιτυχία αὐτῆς τῆς Ἡμερίδας, θὰ ἀνησυχοῦσε ἰδιαίτερα τοὺς Οἰκουμενιστές! Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ διχάσουν τοὺς ἀγωνιζόμενους πιστούς!

    Τότε λοιπόν, ἀποφύγαμε τὸ σχολιασμὸ αὐτῆς τους τῆς συνεντεύξεως, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀντιληφθοῦν ἐκ τῶν πραγμάτων τὸ λάθος τους, θὰ τὸ ἐπανορθώσουν καὶ δὲν θὰ ἀπολογηθοῦν σὰν τὰ μικρὰ παιδιά (ὅπως ἔκανε ὁ π. Νικόλαος Μανώλης), ἰσχυριζόμενος ὅτι ἤθελε νὰ ἀποτειχιστεῖ νωρίτερα, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸν πίεζαν κάποιοι φορτικά, γι’ αὐτὸ ἀνέβαλλε τὴν ἀποτείχισή του!!!

   Ἀλλὰ δυστυχῶς, οἱ πατέρες αὐτοὶ ὄχι μόνο δὲν ἄλλαξαν θέση, ἀλλὰ  ἀντίθετα –ὅπως καθημερινὰ διαπιστώνουμε– ἐπιμένουν στὶς μεταπατερικὲς καὶ ἀνατρεπτικὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως θέσεις τους καὶ τὶς παγιώνουν· καὶ διαθέτουν τὰ ἐγκόσμια μέσα καὶ τοὺς βαρύγδουπους τίτλους νὰ τὸ ἐπιτύχουν αὐτό.

     Γι’ αὐτό, ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ θέσεις τείνουν νὰ ἐπιβληθοῦν ὡς ἡ μόνη σωστὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ γραμμὴ καὶ σὲ πιστοὺς ποὺ ἔχουν ἀγαθὲς προθέσεις, καὶ ἤδη στὴ συνείδηση πολλῶν πιστῶν ἔχει παγιωθεῖ ἡ διδασκαλία τους ὡς ἡ βασιλικὴ ὁδὸς ἀντιμετωπίσεως τῆς Παναιρέσεως, ἀναγκαζόμαστε νὰ παρουσιάσουμε ἕνα ἐμπεριστατωμένο σχολιασμὸ στὴν ἐν λόγῳ συνέντευξη τῶν πατέρων τῆς Θεσ/νίκης, γιὰ νὰ φανεῖ πόσο ἀπέχουν οἱ ἀλλοπρόσαλλες θέσεις τους ἀπὸ αὐτὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Παραδόσεως καὶ στάσεως ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, καὶ ἐπίσης, ἀναλύοντας τὸ παρελθόν, νὰ γίνει φανερή ἡ σημερινὴ τραγική τους στάση ἀκόμα περισσότερο. Δὲν ἀνεχόμαστε νὰ συσκοτίζεται/ἀνατρέπεται ἄλλο ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας στὰ θέματα ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως.  Ἂν δὲν τὸ κάνουμε, θὰ εἶναι σὰ νὰ συμβάλλουμε κι ἐμεῖς στὴν ἐπικράτηση τῶν μετα-πατερικῶν τους ἐπιλογῶν.

    Γιατὶ εἶναι εὔκολο νὰ κρίνουν τοὺς ἄλλους οἱ Θεσ/νικεῖς πατέρες, καὶ ὅπως πρόσφατα ἔκανε σὲ σχετικὴ ὁμιλία του ὁ μοναχὸς Σεραφεὶμ Ζήσης, νὰ ἀποδεικνύουν μὲ θαυμάσιο τρόπο τὴν σχέση Μασωνίας καὶ Οἰκουμενισμοῦ, κατηγορώντας (ὀρθότατα) Ἐπισκόπους ὅτι «ρίχνουν νερὸ στὸ μύλο τῆς Μασωνίας» καὶ ἐπισημαίνοντας ὅτι «ἡ παράβλεψη τῶν δογμάτων ἔχει νεοεποχίτικες-μασωνικὲς ρίζες». Αὐτὸ εἶναι εὔκολο, ἀλλὰ εἶναι δύσκολο νὰ μὴ δυσανεσχετοῦν, ὅταν τοὺς ἐπισημαίνουν οἱ ἄλλοι ὅτι καὶ «ἡ παράβλεψη» καὶ διαστρέβλωση τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ὡς πρὸς τὸ θέμα ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, «ἡ παράβλεψη» τῆς δογματοποίησης τοῦ Ἡμερολογίου καὶ τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὅτι αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴν Μία Ἐκκλησία (ποὺ μᾶς δέχεται μὲ τουλάχιστον …ἀναμύρωση!!!) ὑπηρετεῖ τὶς ἴδιες σκοπιμότητες, ἔστω κι ἂν αὐτὸ δὲν γίνεται συνειδητά! (Οἱ σχετικὲς θέσεις του στὴν ὑποσημείωση 1). 

Τὴν κοινὴ συνέντευξη (ἐκτεταμένο μέρος τῆς ὁποίας σχολιάζουμε), τὴν ξεκίνησε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης (ἐδῶ)  λέγων:

«Οι Μάρτυρες (42) του Αμορίου»

 (12 Αυγούστου 838 – Πτώση Αμορίου)

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη τους στις 6 Μαρτίου, ενώ στις 9 Μαρτίου τιμάται η μνήμη των 40 Μαρτύρων της Σεβαστείας.

«Μαρτύρων θάνατος πιστών εστι παράκλησις, Εκκλησιών παρρησία, Χριστιανισμού σύστασις, θανάτου κατάλυσις, αναστάσεως απόδειξις, διαμόνων γέλως, διαβόλου κατηγορία, φιλοσοφίας διδασκαλία, παραίνεσις της υπεροψίας των παρόντων πραγμάτων και της μελλόντων επιθυμίας οδός…», θεολογεί ο Ι. Χρυσόστομος (Εγκώμιο στην αγία μεγαλομάρτυρα Δροσίδα, P.G. 50, 685).

Όταν μελετάς τα Αγιολογικά κείμενα τότε εμπεδώνεις, θεωρητικά και βιωματικά, τον πνευματικό αντίλογο στη σοφιστική της «νέας οικονομίας», μιας νέας τάσης αντι-οικουμενιστών, ως προέκταση – συνέχεια του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου.

Στα μέσα του 20^ου αιώνα, όταν ο π. Επιφάνιος καινοτόμησε με την «Δυνητική» Ερμηνεία του, υπέσκαψε τα θεμέλια της Πατερικής αντίδρασης του πληρώματος, το οποίο εγκλωβισμένο στην Ατομική (κοινωνικά) συνείδηση του Αστικού συστήματος αποδέχθηκε (βολεύτηκε) την αντι-πατερική εκκλησιαστική εννοιολογία της ερμηνείας αυτής, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί ως μεταμορφωτικός φορέας των Εκκλησιαστικών πραγμάτων ο Οικουμενισμός. Αυτή η απόσταση επιπέδων αγωνιστικότητος μεταξύ Πατερικής διδασκαλίας και «Δυνητικής» ερμηνείας διευκόλυνε την μόλυνση εκ της αιρέσεως, που βρήκε και «συνοδική» έκφραση στην Κρήτη. Κατ’ αναλογίαν προς την Φυσικήν, η

«ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ Ή ΔΥΝΗΤΙΚΟΣ Ο 15ος ΚΑΝΟΝΑΣ;»

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Τις καθοδηγητικές αρχές περί «Δυνητικότητας» του 15^ου Κανόνα της Α–Β Συνόδου τις πρωτοείδαμε –ανακαλύψαμε με ευκρίνεια στην μετάφραση του π. Γερασίμου Μενάγια (Αγιορείτου μοναχού) στο κείμενο– ερμηνεία του Βαλσαμώνος, ο οποίος μοναχός αυθαίρετα και ίσως σκόπιμα οροθέτησε την πνευματική φιλοσοφία του Κανόνα με ίδιες προσθήκες. Επεξηγών τον εαυτό του (και όχι τον Βαλσαμώνα) ο π. Γεράσιμος γράφει: «Το “εάν εαυτόν αποτειχίση, ήγουν χωρίση από της κοινωνίας του πρώτου αυτού” σημαίνει την προαίρεσιν ήτοι εάν θελήση, και ουχί επιβολήν εκκοπής του μνημοσύνου» (τα υπογραμμισμένα είναι του π. Γερασίμου) και συνεχίζει ότι: «ο μνημονεύων μέχρις εκδόσεως Συνοδικής αποφάσεως εν τάξει είναι».

Όταν αναφέρουμε αρνητική – αντιθετική στάση στην «Δυνητική Ερμηνεία» του π. Γερασίμου ή του π. Επιφανίου, δεν απορρίπτουμε–αμφισβητούμε τις ασκητικές τους εμπειρίες ή την ορθόδοξη πίστη τους, όπως καταλαβαίνουν(;) μερικοί (π.χ. Π. Τελεβάντος, Ελένη Λωρίτου και άλλοι).

Αρνούμεθα την συμφιλίωση της θεωρίας τους με την πραγματικότητα της Ορθοδοξίας. Ας θέσουμε το ζήτημα με άλλο τρόπο: Παραδεχόμαστε την ηθική αρετή τους αλλά παίρνουμε πνευματική–επιστημονική θέση στην ερμηνεία τους. Να υπογραμμίσουμε, ότι δεν είναι αλάθητοι. Ο πνευματικός ατομικός εμπειρισμός τους δεν συμπίπτει αντικειμενικά και καθολικά με την σύνολη διαχρονική Ορθοδοξία.

Ο Π. Τελεβάντος νομίζει, ότι έχω αμυδρές εικόνες στη σκέψη–συνείδηση για π. Επιφάνιο και π. Αυγουστίνο. Όταν ο π. Αυγουστίνος διέκοψε το μνημόσυνο του αιρετικού Πατριάρχη Αθηναγόρα ήμουν 19 ετών. Ισχυρίζεται, ακόμη, ότι ο π. Αυγουστίνος δεν «πετροβόλησε» τον π. Επιφάνιο (όπως εγώ).

Να υπογραμμίσω, χαρακτηριστικά γεγονότα της εποχής εκείνης.

Ο π. Επιφάνιος, που όλα τα θεωρούσε «ανοήτους ζηλωτισμούς» το 1969 με τρεις (3) πολυγραφημένες επιστολές του (Σελίδες 60) ήθελε να σταματήσει κάθε μελετώμενη αντίδραση στο Άγιο Όρος. Αντίθετα, ο π. Αυγουστίνος υπογραμμίζει (προς Πατριάρχη Δημήτριο, 1972):

«Παναγιώτατε δέσποτα! Ως είναι γνωστόν, ο υποφαινόμενος, ως και δύο έτεροι ιεράρχαι της Β. Ελλάδος, ηναγκάσθημεν μετά πολλής θλίψεως και οδύνης δια λόγους συνειδήσεως να διακόψωμεν το μνημόσυνον του προκατόχου υμών Πατριάρχου Αθηναγόρου… Παρ’ όλην δεν την έξωθεν πίεσιν (Δυνητικές ερμηνείες, σχισματικοί φόβοι) ίνα επαναλάβωμεν το μνημόσυνον, ημείς επεμείναμεν εις την διακοπήν…» (Βιβλίο «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», σελ. 134-135).

Ερώτημα: Η στάση του π. Αυγουστίνου, άκρως αντιθετική με την στάση του π. Επιφανίου, ερμηνεύεται ως «πετροβόλημα» στον π. Επιφάνιο;

Επίσης ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος (1963) τονίζει σε τηλεγράφημά του: «Συγχαίρω υμάς εκ καρδίας, καθώς και πάντας τους Ηγουμένους και μοναχούς αδελφούς Αγιορείτας, δια το θάρρος, την πίστιν και ανδρείαν, την οποία επιδείξατε εσχάτως κατά της εσπευσμένης, παραλόγου ασυνέτου, δολίας και δουλικής ψευδοενώσεως του Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρου μετά του Πάπα Παύλου»…

Υ.Γ. Μη βραδύνωμεν, ου γαρ οίδαμεν τι τέξεται η επιούσα» (Προς Ηγουμένους Αγ. Όρους).

Η μελλοντική εκτίμηση του π. Φιλόθεου είναι όντως αγία και προφητική ενώ του π. Επιφανίου στατική, επιβραδυντική της ορθόδοξης μαρτυρίας του Εκκλησιαστικού σώματος. Αυτή ακριβώς η επιβραδυντική στάση είναι, κ. Τελεβάντε, η «ενδιάμεση» βαθμίδα εκκλησιολογίας.

Ο μη παραγωγικός, αντι-οικουμενιστικός(;) προσανατολισμός του πατρός Επιφανίου, οι μακροπρόθεσμες συμβουλές του, ως πρώτες επιλογές της «Δυνητικής ερμηνείας ήταν (συνοπτικά):

- Για τις συμπροσευχές: «Εγένοντο και άλλοτε αυτά», «αποτελούν κοινωνικές εκδηλώσεις».

- Δεν υπάρχει λοιπόν κίνδυνος να μολυνθώμεν, ούτε μνημονεύοντες του Πατριάρχου (εφόσον δεν κατεδικάσθη), ούτε πολλώ μάλλον τους μνημονεύοντας αυτού. Τα αντιθέτως λεγόμενα είναι ανόητοι ζηλωτισμοί.

- Ο όγκος εξήντα (60) και πλέον επισκόπων (Ελλαδική Εκκλησία) ανέχονται «άχρι καιρού».

- Αγαπητέ, ας καταλείπωμεν εις αυτούς (επισκόπους Ελλάδος) την εκλογήν της στιγμής. Εκείνοι είναι ηγέται. Τον χρόνον των πολέμων και των επαναστάσεων δεν καθορίζουν οι στρατιώται, αλλά οι αξιωματικοί.

Αναμφίβολα ήταν «λογικές» επιλογές, χωρίς την προοπτική των ι. κανόνων, οι οποίες έδωσαν στη συνέχεια μέγιστη αυτοτέλεια στον οικουμενισμό. Η «ενδιάμεση» εκκλησιολογία της ημερίδας της Θεσσαλονίκης δεν αποδεικνύεται με πειράματα ή με μαθηματικές πράξεις παρά μόνο με την δύναμη της πνευματικής κατανοήσεως των Πατέρων – ι. κανόνων. Όταν οι Ορθόδοξοι συμμετέχουν στις ακολουθίες–λειτουργίες, όπου μνημονεύεται αιρετικός επίσκοπος, τότε ομολογούν–δέχονται ότι βιώνουν από κοινού την χάρη, την αλήθεια.

Αυτή είναι η θέση της Εκκλησίας.

«Ουκ εσμέν αποσχισταί (σχισματικοί), ω θαυμάσιε, της του Χριστού Εκκλησίας… Η μη εναντίωσις στα κακόδοξα ήθη τυγχάνει προδοσία σαφής και παράλυσις των Ι. Κανόνων (Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης).

Αυτή η «Δυνητική» αντίληψη του κανόνα ευνοεί τις οικουμενιστικές διεργασίες. Οι δεκαετίες που πέρασαν είναι εγγυημένη επιβεβαίωση και μέθοδος ελέγχου της αναποτελεσματικής (πρακτικά) αυτής αντίληψης και το κυριότερο, είναι ο καλύτερος τρόπος απάμβλυνσης της Ορθόδοξης αυτοσυνεδησίας, η οποία απάμβλυνση είναι και ο ασφαλέστερος δρόμος προς τον οικουμενισμό.

Ας προσεχθεί ιδιαίτερα ο λόγος του Απ. Παύλου:

«Ει τις ευαγγελίζεται υμίν παρ’ ό παρελάβετε, ανάθεμα» Δεν είπε απλά, εάν κάποιος κηρύττη αντίθετα ή ανατρεπτικά, αλλά εάν ευαγγελίζεται έστω και κάτι το μικρόν « παρ’ ό παρελάβετε».

Εάν δούμε τον οικουμενισμό ως νέο «ευαγγελισμό», σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, τότε ο κανόνας είναι (όπως και είναι) υποχρεωτικός, ισχύει δηλαδή το «ανάθεμα».

Όσοι τον εκλάβουν τον οικουμενισμό ως αντιθετικό (μόνο) στην Ορθοδοξία, τότε επαναπαύονται στην «Δυνητική Ερμηνεία».

Στην τελευταία εκδοχή –δυστυχώς– «ησυχάζει» πλήθος αντι-οικουμενιστών και κρυφών οικουμενιστών, γνήσια τέκνα της Εσπερίας!

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Επειδή κάποιοι δεν θέλουν να αποδεχθούν τους Πατέρες, αλλά προβάλλουν τις γνώμες τους.

π. Ευθύμιου Τρικαμηνά:

Διευκρινήσεις περί του «καθαιρείσθω»

και «ἀνάθεμα ἔστω»

Πρὶν ἀπὸ κάποιο καιρὸ σχολιάσαμε τὶς θέσεις κάποιων ἀποτειχισμένων Πατέρων, καὶ ἐπισημάναμε ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, δὲν προϋποθέτει τὴν καταδίκη τους. Ἐπειδὴ κάποιοι ἀμφισβητοῦν αὐτὴ τὴ θέση, σήμερα δημοσιεύουμε σχετικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ δύο μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ τοποθετεῖ ἁγιογραφικὰ καὶ ἁγιοπατερικὰ τὸ θέμα.

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ σὲ ἁγιορείτη μοναχό. Γράφει μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἁγιορείτης καὶ τὰ ἑξῆς:

 «Ἐξ ἄλλου ἀδυνατῶ νά διανοηθῶ ὅτι, κατά τήν μακράν ἐνασχόλησίν του μέ τό θέμα, δέν ἔπεσε στήν ἀντίληψίν του τοὐλάχιστον τό ἐν ἀρχῇ τοῦ Πηδαλίου (σελ. 4, σημ. 2) σχόλιον τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου, τό σαφέστατα διακρίνων τόν δυνάμει ἀχαρίτωτον ψευδεπίσκοπον (πρό τῆς Συνοδικῆς καταδίκης του) ἀπό τόν ἐν ἐνεργείᾳ τοιοῦτον (μετά ταύτην)· καί ὅσα περί τοῦ “καθαιρείσθω” κ.λπ. ἐπισημαίνει, φέρων εἰς συνηγορίαν καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους».

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ:

Ἐδῶ πραγματικά, πάτερ, θέλω τήν βοήθειά σου γιά νά διακρίνωμε καί οἱ δύο ἀπό κοινοῦ ποία εἶναι ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος πού θίγεις. Ἐπειδή λοιπόν, ὄντως ἔχω ἀσχοληθῆ μέ τά γραφόμενα εἰς τό Πηδάλιο σχόλια τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, κατέληξα εἰς τό συμπέρασμα ὅτι τά «καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω», τά ὁποῖα ἀναφέρουν οἱ Κανόνες, ἰσχύουν γιά ὅλα τά ἄλλα θέματα, πλήν τῶν θεμάτων τῆς πίστεως.  Καί ἐκεῖ φυσικά χρειάζεται τό δεύτερο πρόσωπο (ἡ Σύνοδος ἐν προκειμένῳ) ἡ ὁποία θά ἐπιβάλη τά προβλεπόμενα ὑπό τῶν Κανόνων ἐπιτίμια στό συγκεκριμένο πρόσωπο. Εἰς τούς κηρύσσοντας ὅμως, οἱαδήποτε αἵρεσι, δέν ὑπάρχει τό «καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω» ἀλλά τό «ἀνάθεμα ἔστω».  Αὐτό τό βλέπομε στόν ἀπ. Παῦλο (Γαλ. 1,8), ὅπου δύο φορές μετ’ ἐμφάσεως ἀναθεματίζονται οἱ διδάσκοντες οἱαδήποτε αἵρεσι· εἰς τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἀναθεματίζονται ὅλες οἱ μέχρι τότε αἱρέσεις καί οἱ αἱρετικοί· σέ πολλούς Ἁγίους και, βεβαίως, σέ πολλούς ἱερούς Κανόνες εἰς τό Πηδάλιο.

Τό πρόβλημα λοιπόν ἑστιάζεται εἰς τό ἑξῆς: