Οι Οικουμενιστές διαστρέφουν την εκκλησιαστική ιστορία και Παράδοση ανενόχλητοι, αφού κανένας Ποιμένας πιά δεν αντιδρά!

Ὁ ἤπιος Οἰκουμενιστὴς καθηγητὴς Π. Μπούμης ἀπαντᾶ στὸν Οἰκουμενιστὴ κ. Γρ. Λαρεντζάκη

…καὶ διαλύει τὸ ψευδο-ἐπιστημονικὸ προφίλ του καὶ τὸ ψευδόμενο στόμα του,

ὅπως καὶ τῶν Πανεπιστημιακῶν ποὺ ἀποδέχθηκαν τὴν παραπληροφόρηση!

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

 Δυστυχῶς οἱ Οἰκουμενιστὲς αὐτογελοιοποιοῦνται, ἀλλὰ οἱ «εὐσεβεῖς» ποιμένες ἐπιμένουν νὰ τοὺς φοβοῦνται καὶ νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν ἢ νὰ τοὺς ἀνέχονται!

   Καὶ πάλι δυστυχῶς, πολλοὶ ἀνησυχοῦντες πιστοί, ποὺ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τί συμβαίνει, προτιμοῦν νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ τοὺς Ποιμένες, κι ὄχι μὲ τὸν ἀρχιποίμενα Κύριο Ἰησοῦ, ποὺ ἐντέλλεται τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς!

   Πρὶν μερικὲς μέρες δημοσιεύσαμε τὴν ὁμιλία τοῦ καθηγητοῦ κ. Γρηγορίου Λαρεντζάκη στὸ Θεολογικὸ Συνέδριο τῶν Οἰκουμενιστῶν καθηγητῶν ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Ἀπρίλιος 2018) καὶ δώσαμε μιὰ πρώτη ἀπάντηση στὴν παραπλανητικὴ καὶ κακόδοξη εἰσήγηση τοῦ κ. Λαρεντζάκη (ἐδῶ). Σήμερα θὰ παρουσιάσουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ βιβλίο τοῦ ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Ἀθηνῶν Μπούμη Παν., διὰ τῶν ὁποίων καταδεικνύεται ὁ ἀντιεπιστημονικὸς τρόπος –καὶ βέβαια ἀντιπατερικὸς καὶ κακόδοξος– μὲ τὸν ὁποῖον ὁ κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης (Γ.Λ.) παρουσιάζει τὰ γεγονότα.

    Ἡ σύγχυση, οἱ ἀνακρίβειες καὶ τὰ οὐσιαστικὰ κανονικὰ λάθη ποὺ ἐπισημαίνει ὁ Λαρεντζάκης, ὅτι ὑπῆρχαν στὸ κείμενο τοῦ ἀφορισμοῦ ποὺ κατέθεσε ὁ Οὑμβέρτος στὴν Ἁγία Τράπεζα τῆς Ἁγίας Σοφίας τὸ 1054, δὲν ἐλαφρύνει τὴν κατάσταση, ἀντίθετα τὴν ἐπιβαρύνει, γιατὶ καταδεικνύει, ὅτι οἱ Πάπες μᾶς εἶχαν καταδικάσει καὶ συνέχιζαν τοὺς ἑπόμενους αἰῶνες νὰ μᾶς καταδικάζουν χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα, χωρὶς λόγο, μὲ μόνο σκοπὸ κάποτε νὰ μᾶς ὑποτάξουν.

    Ἀτυχῶς, τὴν ἴδια μέθοδο τῆς ἀνευθυνότητος σὲ τόσο σοβαρὰ θέματα, χρησιμοποιεῖ καὶ ὁ Γ.Λ., ἀφοῦ καταπιάνεται μὲ ἕνα τόσο μεγάλο θέμα καί, ἐνῶ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ὀρθόδοξο καὶ μιλᾶ ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς, στηρίζεται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον σέ …παπικὲς πηγὲς καὶ χρησιμοποιεῖ ἀπόψεις συγχρόνων ρωμαιοκαθολικῶν καθηγητῶν, ὅπως τοῦ τότε καθηγητὴ καὶ μετέπειτα Πάπα  Josef Ratzinger, ἀλλὰ καὶ Ἑλλήνων Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ἀποδείξει ὅτι «ἡ πράξη τοῦ Οὑμβέρτου μέ τόν Ἀναθεματισμό εὑρίσκετο ἐκτός ἐντολῆς τοῦ Πάπα» ἢ ἦταν ἄκυρη καὶ ἄρα, ὁ θόρυβος ποὺ τόσους αἰῶνες γίνεται, ἦταν γιὰ τὸ τίποτε! Θέλει νὰ μᾶς πείσει ὁ Γ.Λ. ὅτι χωριστήκαμε ἀπὸ τοὺς «ἀδελφούς» μας Ρωμαιοκαθολικοὺς γιὰ πράγματα ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν διευθετηθεῖ, ἂν ξεπερνούσαμε κάποιες ἐντάσεις! Οὐδεμία ἀναφορὰ γιὰ τὴν ἀπὸ τόσους Ἁγίους ἀποδεδειγμένη μεγίστη αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καὶ τὸ δαιμονικὸ πεῖσμα τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ἐνοίκων του νὰ παραμένει καὶ νὰ πολλαπλασιάζει τὶς κακοδοξίες του!

    Νά, λοιπόν, ποὺ ὁ Γ.Λ. ἀναδεικνύεται μιὰ ἄλλη …Ρεπούση στὸ θεολογικὸ χῶρο, ποὺ βλέπει συνωστισμὸ ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρξαν σφαγές! Μάλιστα καταχωρεῖ τὴν θέση τοῦ Peter Neuner ὅτι «βάσει τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἀπόψεως, ἔπαυσε νά ἰσχύει ὁ Ἀναθεματισμός ἐκεῖνος τοῦ Οὑμβέρτου μετά τόν θάνατο τοῦ ἀναθεματισθέντος»! Καὶ συνεχίζει: «Ἄρα, καθώς ἀναφέρει καί ὁ Καρδινάλιος Alfons M. Stickler, ὁ ὁποῖος ἦταν μέλος τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐπιτροπῆς γιά τήν “ἄρση” τῶν ἀναθεμάτων, ἡ ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία δέν εἶχε τίποτα νά ἄρη, βάσει τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας του»! Ἐπικαλούμενος αὐτὲς τὶς παπικὲς θέσεις, ὁ Γ.Λ προσπαθεῖ νὰ ὁδηγήσει τοὺς ὀρθόδοξους πιστοὺς νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν παπικὴ προπαγάνδα γιὰ τὴν ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ 1965. Συνθηματολογεῖ: «Ἡ Ἐκκλησία δέν ἀσκεῖ δικαιοδοσία σέ νεκρούς». Καὶ ἀναλώνεται νὰ ἀποδείξει ὅτι καὶ «ἐάν ἀκόμη ἐπρόκειτο περί ἄκυρου Ἀναθεματισμοῦ, ἔχομεν ἀναθεματισμόν μόνον προσωπικόν καί ὄχι μιᾶς Ἐκκλησίας ἐναντίον μιᾶς ἄλλης Ἐκκλησίας».

   Καὶ νομίζοντας ὅτι μιλᾶ σὲ μικρὰ παιδιά, μὲ μιὰ ἀρχοντοχωριάτικη πονηρία ἀποφαίνεται –χρησιμοποιώντας ὡς βοήθεια πάντα γνῶμες Παπικῶν– ὅτι: «Οἱ Ἀναθεματισμοί αὐτοί τοῦ 1054 δέν εἶχαν εἰσέλθει στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας. Δέν ἀναφέρθηκαν οἱ Ἀναθεματισμοί αὐτοί τοῦ 1054 ὡς δημιουργοί ὁριστικοῦ σχίσματος καί ποτέ δέν ἐζητήθη μία τυχόν “ἄρση” αὐτῶν ὡς ὅρος τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Ἡ ἔρευνα γιά τό ἀνατολικό σχίσμα εἶναι σύμφωνη, ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικές ἐντάσεις τοῦ 11ου αἰῶνος δέν ἄλλαξαν τήν πεποίθηση τῶν λαῶν ὅτι ὑπάρχει ἕνας κοινός χριστιανισμός».

    Ὁ κ. Γ.Λ. ἀποκρύπτει ἀντιεπιστημονικῶς καὶ δολίως τόσες καὶ τόσες ἱστορικὲς πηγὲς ποὺ ἀποδεικνύουν, ὅτι οἱ παπικοὶ μᾶς θεωροῦσαν ἀπὸ τὸν 11^ο αἰῶνα (οἱ Φράγκοι ἀπὸ τὸν 9^ο) καὶ μετὰ ὡς αἱρετικοὺς χειρίστου εἴδους (graeci schismatici, graeculi haeretici). Παράλληλα καμώνεται πὼς ἀγνοεῖ ὁ κ. καθηγητής, πὼς τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας οὐδόλως ἐνδιέφεραν οἱ …ἀναθεματισμοὶ τῶν αἱρετικῶν! Οἱ Ἅγιοι –ὅπως θὰ φανεῖ στὴν συνέχεια– ἐνδιαφέροντο γιὰ κάτι περισσότερο καὶ οὐσιαστικό. Τὸ ἐνδιαφέρον τους ἦταν α) νὰ μὴν ἀλλοιωθεί «ἡ ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστις», β) νὰ μὴν παρασυρθοῦν ἢ μολυνθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καὶ γ) ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ἐνδιαφέροντο νὰ ἐπαναφέρουν τοὺς πλανεμένους στὴν Μία Ἐκκλησία, μὲ τοὺς τρόπους ποὺ ἡ ἁγιοπατερικὴ σοφία τῶν Ἁγίων λειτούργησε ἐπὶ αἰῶνες.

   Ἐξ ἀρχῆς, λοιπόν, ὁ Γ.Λ. δείχνει τὶς προθέσεις του. Ἀντὶ νὰ γράψει τὴν ἀλήθεια, πὼς οἱ Δυτικοὶ ξέπεσαν στὴν αἵρεση, γράφει: «Ἡ Δύση ἀπεμακρύνθη καί σέ πολλά σημεῖα ἐλησμόνησε τήν κοινή θεολογική ἐκκλησιολογική καί θεσμική βάση Ἀνατολῆς καί Δύσεως».

    Ἡ αἵρεση σὰν λέξη καὶ σὰν πραγματικότητα γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς δὲν ὑπάρχει, ὅπως ἀκριβῶς δὲν ὑπάρχει καὶ στὰ κείμενα τῆς Κολυμπάριας Συνόδου τῆς Κρήτης. Ἔτσι ἀνατρέπουν ὅλην τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων διαγράφοντας τὴν Ἱερή μας Παράδοση μὲ μιὰ μονοκονδυλιά!

    Ὁ καθηγητὴς Μπούμης Παναγιώτης (Μ.Π.), τώρα (ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ὁποίου θὰ χρησιμοποιήσουμε κάποια κείμενα), ἂν καὶ ἐπιτηδείως «ἐξυπηρετοῦσε» τὸν πρώιμο Οἰκουμενισμό (τὴν δεκαετία τοῦ 1970), δὲν κατάφερε (γιατὶ δὲν τοῦ ἐπέτρεπε τὸ ἀκόμα ὀρθόδοξο κλίμα τῆς ἐποχῆς) νὰ ἀποκρύψει τελείως τὴν ἀλήθεια ποὺ ἐξέφρασαν μὲ δυναμικὸ τρόπο πρόσωπα διαφόρων τοπικῶν Ἐκκλησίων. Ἔτσι ὑποχρεώθηκε –τὴν ἀνάγκη φιλοτιμία ποιούμενος καὶ παρουσιάζοντάς την ὡς ἀντικειμενικότητα– νὰ παραθέσει ἀρκετὰ κείμενα ποὺ ἀποκαλύπτουν ξεκάθαρα τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια· καὶ ἡ ἀλήθεια ἦταν ὅτι τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀντέδρασε  –στὴν πρωτοφανῆ στὰ ἐκκλησιαστικὰ χρονικά– κακόδοξη ἐνέργεια τοῦ Ἀθηναγόρα νὰ ἄρει τὰ ἀναθέματα.

    Καὶ πρῶτα-πρῶτα παραθέτουμε ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μ.Π. τὶς θέσεις τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Β΄ ὁ ὁποῖος ἔγραφε:

    «Ὅσον δ’ ἀφορᾶ εἰς τὴν αὐθαιρέτως καὶ κωμικῶς ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ γενομένην δῆθεν ἄρσιν τοῦ κατὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθέματος, εἶναι αὕτη πρᾶξις ἄκυρος… καὶ διότι μόνος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ἄνευ Συνόδου τελείας ἁπάντων τῶν Πατριαρχῶν καὶ τῶν ἀρχηγῶν τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτρέπεται νὰ προβῇ εἰς τοιαύτην βαρυσήμαντον ἀπόφασιν… Ἐν ἐπιλόγῳ δέον ὅμως νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ πρᾶξις τῆς ἄρσεως τοῦ ἀφορισμοῦ ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου οὐδεμίαν ἰσχὺν ἔχει διὰ τὴν Οἰκουμενικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ὁ ἀφορισμὸς τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας (ὅμως) ὡς αἱρετικῆς τυγχάνει πρᾶξις πανορθόδοξος ὡς ἐπικυρωθεῖσα κατὰ τοὺς κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρὰ πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καὶ ἑπομένως οὗτος μόνον διὰ Συνόδου Πανορθοδόξου δύναται νὰ ἀρθῇ» (Εἰς Μπούμη Π., Τὰ Ἀναθέματα Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως καὶ Κανονικότης τῆς Ἄρσεως αὐτῶν, σελ. 210).

Οι Οικουμενιστές έχουν περάσει ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ (αλλά ανοήτως κακόδοξα) στο στάδιο υλοποιήσεως των αποφάσεων της ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΑΣ Συνόδου!

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ:

ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1054 ΜΕΓΑ ΣΧΙΣΜΑ;

   Ἐπειδὴ ὁ κ. Λαρεντζάκης (ὅπως ὅλοι οἱ Οἰκουμενιστές)  “κόβει καὶ ράβει” τὴν ἱστορία τοῦ σχίσματος-αἱρέσεως τῶν Λατίνων-Παπικῶν, ὅπως θέλει καὶ ὅπως συμφέρει στὰ ἀφεντικά του, παρουσιάζουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουμε συγκεντρώσει, ὅταν ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος ἰσχυριζόταν μετὰ πάθους στὴν τηλεόραση καὶ μὲ Ἐγκυκλίους κάτι παρόμοιο· ὅτι δηλαδὴ  οἱ Παπικοὶ δὲν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο καὶ ἄρα ἔχουν μυστήρια, ἱερωσύνη, βάπτισμα κ.λπ.

Στὰ στοιχεῖα ποὺ παραθέτουμε φαίνεται καθαρά (καὶ ἀποτελεῖ μιὰ πρώτη ἀπάντηση ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος) ὅτι, ἀσχέτως τοῦ τί συνέβη μὲ τὰ ἀναθέματα τοῦ 1054 καὶ τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τοῦ 1965, καὶ ἀσχέτως ἂν (ὡς ἐκ τούτου) τὸ σχίσμα εἶναι κανονολογικὰ πρόσκαιρο ἢ ὁριστικό (καὶ μακάρι νὰ μὴν ἦταν ὁριστικό· ποιός δὲν θὰ τὸ ἤθελε;) οἱ Παπικοὶ εἶναι αἱρετικοὶ καὶ καταδικασμένοι ἀπὸ Συνόδους καὶ Ἁγίους Πατέρες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καὶ μόνο ἂν μετανοήσουν, καὶ ἀποβάλουν, καὶ ἀποπτύσσουν τὶς αἱρέσεις τους, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανέλθουν στὴν Μία Ἐκκλησία. Ὅλες οἱ ἄλλες διαδικασίες, καὶ οἱ διάλογοι, καὶ οἱ συμπροσευχὲς ὡς μέσα ἑνώσεως εἶναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὶς Συνόδους καὶ τοὺς Ἁγίου Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ παραπλανητικὴ καὶ κακόδοξη (οἰκουμενιστὴς γάρ) εἰσήγηση τοῦ κ. Λαρεντζάκη εἶναι αὐτή:

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ - Έγινε το 1054 Μέγα Σχίσμα; by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ὁ κ. Λαρεντζάκης γράφει καὶ τὰ ἑξῆς:

Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ψευδόμενος καὶ ἀλλοιώνοντας τὴν Πίστη καὶ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας,  ἐπιχειρεῖ τὴν ὑλοποίηση, ὅσων ἀποφασίστηκαν στὴν ληστρικὴ καὶ αἱρετικὴ Κολυμπάρια Σύνοδο, ὅτι δηλαδὴ οἱ Παπικοὶ εἶναι Ἐκκλησία μέν, ἑτερόδοξη δέ.

Οἱ Ἅγιοι ὅμως, οἱ τοπικὲς καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἔχουν ἄλλη ἄποψη καὶ διδασκαλία. Διδάσκουν ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἀλλοίωσαν τὰ Δόγματα καὶ τὶς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀλλοίωσαν ἔστω καὶ «ἰῶτα ἓν ἢ μιὰ κεραία», εἶναι αἱρετικοὶ καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι αἱρετικοὶ ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι (σὰν τὸν κ. Λαρεντζάκη) τοὺς ἀκολουθοῦν καὶ τοὺς ὑποστηρίζουν.

Νά, λοιπόν, ποιά εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ μερικὰ μόνο ἀντιπροσωπευτικὰ κείμενα.

Λαρεντζάκης: Καμιά επιφυλακτικότητα για την ιερωσύνη του Πάπα και την Εκκλησιαστικότητα των Παπικών!!!

   Ἐνῶ οἱ θεωρητικοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -ὑλοποιώντας τὶς Ἐντολὲς τῶν ἡγετῶν τους- συνεχίζουν μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο νὰ ἀσχημονοῦν καὶ νὰ βλασφημοῦν θρασύτατα τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, οἱ ἀντι-Οικουμενιστὲς μᾶς διδάσκουν νὰ συνεχίσουμε νὰ ἔχουμε μετ' αὐτῶν κοινωνία "ἄχρι καιροῦ"!!!

   Σημεῖα τῶν καιρῶν!

    Συγκεκριμένα ὁ κ. Λαρεντζάκης μὲ νέο του ἄρθρο ἀσχολεῖται μὲ τὴν συνάντηση Πάπα Φραγκίσκου καί Πατριάρχη Κυρίλλου στὴν Κούβα μὲ ἀναφορὰ στὴν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο». Δὲν παραλείπει ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσει ὅτι τὰ πρωτεῖα στὴν αἵρεση τὰ ἔχει ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος κι ὄχι ὁ Μόσχας Κύριλλος!

  Στὴ συνέχεια –ὁ μέχρι τὸ μεδούλι Οἰκουμενιστὴς Λαρεντζάκης– "καρφώνει" τὸν πατρ. Μόσχας Κύριλλο, διότι δὲν ..."τόλμησε" οὔτε μιὰ συμπροσευχούλα νὰ κάνει μὲ τὸν Πάπα!!! Κι αὐτὴ τὴν "ἔλλειψη", ὁ μεγάλος αὐτὸς προδότης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας Λαρεντζάκης, τὴν ἀποκαλεῖ  ἔλλειψη  "ἐκκλησιαστικότητας"  τοῦ  Κυρίλλου!

   Καὶ συνεχίζει οἰκουμενιστικότατα:
  «Συναντήθηκαν, λοιπόν, οἱ δύο Ἀρχηγοί τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Μόσχας, ἀντάλλαξαν τόν ἀδελφικό ἀσπασμό καί ὁπωσδήποτε “ὄχι ὡς ἀνταγωνιστές, ἀλλά ὡς ἀδελφοί στήν πίστη”, ὅπως δηλώνουν οἱ ἴδιοι. Ἄρα κανένα ἴχνος μιᾶς συνάντησης ἑνός “ὀρθοδόξου” μέ ἕναν “αἱρετικό”!

    Τοῦτο φαίνεται (συνεχίζει ὁ Λαρεντζάκης) καὶ ἀπὸ «τὸ περιεχόμενο τῆς Κοινῆς Δηλώσεως», ἡ ὁποία «τονίζει ἔντονα τήν κοινή βάση τῆς χριστιανικῆς πίστεως…  Ὁ ὅρος Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖται ἐπίσης αὐτονόητα καί γιά τίς δύο Ἐκκλησίες στήν Κοινή Δήλωσή των»! Ἐξ ἄλλου, γράφει, «στήν Κοινή Δήλωση φαίνεται ὁλοκάθαρα, ὅτι δέν ὑπῆρξε καμμία ἀμφιβολία γιά τήν οἰκουμενική διάθεση τῶν δύο Πρωθιεραρχῶν, τοῦ Πάπα καί τοῦ Πατριάρχου, οὔτε βέβαια καί κάποια ἐπιφυλακτικότητα ὡς πρός τήν ἱερωσύνην αὐτῶν, ἀλλά οὔτε καί καμμία ἀπόρριψη τῆς Ἐκκλησιαστικότητας τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ὅπως διατυπώνουν ἀπερίφραστα οἱ δύο ἀρχηγοί στό κοινό κείμενο αὐτό»! Ἔτσι, στὴν Κοινὴ Δήλωση δηλώνεται «ἀπερίφραστα ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση τῆς κοινῆς πίστεως στόν Τριαδικό Θεό»!

    
    Παραθέτουμε τὸ κατάπτυστο αὐτὸ  αἱρετικότατο ἄρθρο, προτάσσουμε δὲ αὐτοῦ μιὰ πρόσφατη ἀνάρτηση, διὰ τῆς ὁποίας καταγγέλλονται οἱ αἱρετικὲς συμφωνίες Πάπα Φραγκίσκου καὶ Πατριάρχη Κυρίλλου, τὶς ὁποῖες ὁ Λαρεντζάκης -πολὺ φυσικά- θεωρεῖ ὀρθοδοξότατες, ἀφοῦ ὁ παναιρετικὸς Οἰκουμενισμὸς γι’ αὐτὸν ἰσοῦται μὲ τὴν «Ὀρθοδοξία»!

  Ἀναρωτιόμαστε, ὅμως: Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, δὲν βλέπουν ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς πλέον, ἀποτελοῦν μιὰ «νέα ἐκκλησία»; Ἕως πότε θὰ μολύνονται  καὶ θὰ μολύνουν συμφυρόμενοι μὲ τοὺς αἱρετικούς;

_
__________________________________________________________________

Κοινὴ Δήλωση Φραγκίσκου - Κυρίλλου

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν»(Β΄Κορινθ. ΙΓ:13).

1. Τῇ βουλήσει τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ἐκ τῆς ὁποίας προέρχονται ὅλες οἱ δωρεὲς, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῇ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Παρακλήτου, ἐμεῖς, ὁ Πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Κύριλλος, Πατριάρχης Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν, συναντηθήκαμε σήμερα στην (Ἡ συνέχεια ἐδῶ)

__________________________________________________________________

Καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ Λαρεντζάκη:

Πηγή: http://fanarion.blogspot.gr/2016/08/blog-post_18.html 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ - ΜΟΣΧΑΣ

«Δέν εἴμαστε ἀνταγωνιστές, ἀλλά ἀδελφοί στήν πίστη»

   Πάπας Φραγκῖσκος καί Πατριάρχης Κύριλλος στήν Κούβα (12. 2. 2016) καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν Ὀρθόδοξo Ἀκαδημία Κρήτης (18.-26. 6. 2016)

Γρηγορίου Λαρεντζάκη

Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Graz

   

Μεγάλα ἱστορικά γεγονότα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἱστορικούς σταθμούς δέν χάνουν ποτέ τήν σημασία των καί τήν ἐπικαιρότητά των. Ἕνα τέτοιο ἱστορικό γεγονός εἶναι καί ἡ συνάντηση τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καί τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσίας Κυρίλλου στήν Ἀβάνα τῆς Κούβας τήν 12η Φεβρουαρίου 2016. Ἐπειδή ἔχει σχέση τό γεγονός τῆς συναντήσεως τῶν δύο ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν Ρωμαιοκαθολικῆς καί Ρωσίας μέ τό θέμα τῶν σχέσεων ὄχι μόνο τῶν δύο αὐτῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλά καί τῆς καθόλου Ὀρθοδοξίας μέ τίς ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες καί εἰδικώτερα μέ τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θεωρῶ σκόπιμο νά σχολιάσω ἔστω καί μέ ὀλίγα τή συνάντηση αὐτή τῶν δύο Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν: Πῶς συμπεριφέρθηκαν μεταξύ των αὐτοί οἱ πρωταγωνιστές Πάπας καί Πατριάρχης καί τέλος τί ὑπέγραψαν καί οἱ δύο στήν Κοινή Δήλωσή των!

Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς πρέπει νά τονίσω, ὅτι ἡ συνάντηση αὐτή εἶναι ἱστορική, πολύ θετική καί ὡς πρῶτο βῆμα μεταξύ τῶν δύο Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν των, ὅμως μέ ἐλπιδοφόρες συνέπειες γιά τίς σχέσεις τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καί μέ τήν καθόλου Ὀρθοδοξία, γιά τήν ὁποία βέβαια δέν ὑπῆρξε τό πρῶτο βῆμα, ἐφ’ ὅσον εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι συναντήσεις μεταξύ Παπῶν Ρώμης καί Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, καθώς καί ἄλλων Ἀρχηγῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἔχουν πραγματοποιηθεῖ κατ’ ἐπανάληψη.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ - ΜΟΣΧΑΣ by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Εθελούσια τύφλωση των Οικουμενιστών! Ο καθηγητής Λαρεντζάκης για τον Αθηναγόρα.

Ὅποιος Ὀρθόδοξος ἔχει ὑπομονὴ καὶ γερὰ νεῦρα, ἂς διαβάσει τὴν παρακάτω ὁμιλία ποὺ ἀνήκει στὸν καθηγητὴ Λαρεντζάκη (χαρακτηριστικὴ φιγούρα ἐπαγγελματία Οἰκουμενιστῆ), γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ τὸν τρόπο σκέψεως τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ θὰ καταλάβει γιατί ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔγραψε γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστές: «Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει»! Τέτοια ἐθελούσια τύφλωση!

Γιὰ ὅσους δὲν ἔχουν χρόνο καὶ διάθεση νὰ διαβάσουν τὶς 20 σελίδες μιᾶς παλαιότερης ὁμιλίας  τοῦ κ. Γρηγόριου Λαρεντζάκη (ποὺ πρόσφατα εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος -ἀπὸ Οἰκουμενιστικὸ ἱστολόγιο- μὲ τίτλο: Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ, Ὁ ρηξικέλευθος ὁραματιστής καί διάκονος τῆς καταλλαγῆς Ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Οἰκουμένης, ἐδῶ), σταχυολογήσαμε χαρακτηριστικὰ σημεῖα τους καὶ τὰ σχολιάζουμε.

1.   Γράφει ὁ καθηγητὴς Λαρεντζάκης (ὅλες οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μας):

«Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη τιμή καί χαρά, διότι μοῦ δίδεται σήμερα ἡ εὐκαιρία νά ἀναπολήσουμε μαζί ὁράματα …ἑνός μεγάλου ἀνδρός τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Μακαριστοῦ καί μεγάλου ἐκείνου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος σημάδεψε τό Πατριαρχεῖο μας, τήν Ἐκκλησία μας καί τό Χριστιανισμό γενικά!» (σ.σ. Ἀσφαλῶς καὶ «σημάδεψε» τὴν Ἐκκλησία, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ τὴν «σημάδεψαν» ὅλοι οἱ αἱρετικοί· ὁ Νεστόριος, ὁ Εὐτυχής, ὁ Σέργιος κ.λπ. Τὴν «σημάδεψε» καὶ πέτυχε -ἕως τώρα τουλάχιστον- τὸν στόχο του: τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως ἑκατομμυρίων πιστῶν!).

2.   Παρουσιάζει ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ πλεονέκτηματα τοῦ Ἀθηναγόρα ἕνα «ἔξυπνο» ψέμα! (μαρτυρεῖ ὅτι τὸ εἶπε στὸν ἴδιο).

Ὁ Ἀθηναγόρας «ἐρχόταν τακτικά καί μᾶς ἔβλεπε καί συνομιλοῦσε μαζί μας στόν κῆπο τῆς Σχολῆς:

-Ἦταν καλά τά σῦκα;

-Ποιά σῦκα, Παναγιώτατε;

-Τά σῦκα ἀπό τή συκιά! Μοῦ εἶπε ὁ Πατριάρχης στόν κῆπο τῆς Σχολῆς, σέ εἶδα πάνω στή συκιά.

-Δέν ἤμουν ἐγώ στή συκιά, Παναγιώτατε, -προσπάθησα νά σώσω τήν ἀθωότητά μου.

-Μά ἀφοῦ σέ εἶδα πάνω στή συκιά!

-Μά δέν ἤμουν ἐγώ.

-Εἶναι αὐστηροί οἱ καθηγηταί σας; Ἄλλαξε θέμα ὁ Πατριάρχης…..

Μετά ἀπό χρόνια διηγήθηκα τήν ἱστορία μπροστά στόν …μακαριστό μου Σχολάρχη, Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως Μάξιμο. Καί ὁ Μητροπολίτης Μάξιμος μέ ἐρωτᾶ:

-Καί σύ τί ἔκανες;

-Τίποτα, ἀπάντησα.

-Καλά δέν κατάλαβες ὅτι ὁ Πατριάρχης ἤθελε νά τοῦ κόψεις σῦκα;

-Καί γιατί δέν μοῦ τό εἶπε;

-Μά σοῦ τόλεγε συνέχεια καί σύ δέν καταλάβαινες»!

3.    Ἀποκαλύπτει, πῶς ἐκπαίδευε καὶ μυοῦσε ὁ «μεγάλος» Πατριάρχης Ἀθηναγόρας τοὺς νέους θεολόγους στὸν Οἰκουμενισμό!

«Τά ὁράματα τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατριάρχου γινόταν σχεδόν ἄθελά μας καί δικά μας ὁράματα καί προγράμματα! Καί ὡς ἄριστος παιδαγωγός, μᾶς ἔφερνε στήν Τροφό ἐκείνη Σχολή καί ὅλους τούς ὑψηλούς ἐπισκέπτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἴτε Πατριάρχες ἦταν αὐτοί, π.χ. ὁ Πατριάρχης Βουλγαρίας Κύριλλος τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1962, ἤ ὁ Πατριάρχης τῶν Ἀρμενίων στήν Κωνσταντινούπολη Σνόρκ Καλουστιάν τήν 13/3/1962, εἴτε Ἀρχιεπίσκοποι, ὅπως ὁ Παλαιοακαθολικός Ἀρχιεπίσκοπος Οὐτρέχτης Andreas Ringl τό 1964 καί ὁ Ἀγγλικανός Ἀρχιεπίσκοπος Καντουαρίας Michael Ramsey τό 1964...

Καί μᾶς ἐμφύτευε στό εἶναι μας αὐτή τήν πίστη καί τήν πεποίθηση τῆς καθολικότητας τῆς σωτηρίας καί τῆς οἰκουμενικότητας τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Χριστιανισμοῦ, χωρίς μικροπρέπειες, ἀνταγωνισμούς καί ἐθνικισμούς… Μᾶς ἔδιδε τή δυνατότητα νά γίνομε κοινωνοί τῆς ζωῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί μάρτυρες κοσμοϊστορικῶν γεγονότων, τά ὁποία ἄλλαζαν τήν πορεία τοῦ Χριστιανισμοῦ μέ τίς πρωτοβουλίες τοῦ Μεγάλου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὅπως συνεχίζουν νά πράττουν μέχρι σήμερα καί οἱ Διάδοχοί του, ὅπως πράττει ἀόκνως καί ἀπερίσπαστα ὁ νῦν Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὁ Α΄»· κάποτε εἶπε: «Οἱ τελευταῖοι ἀπόφοιτοι τῆς Χάλκης» ποὺ «ὑπηρετοῦν σήμερα» παντοῦ(!)  «εἶχαν αὐτό τό οἰκουμενικό πνεῦμα…, γι' αὐτό καί ὅλοι οἱ Χαλκίτες θεολόγοι εἶναι ἕτοιμοι νά συνεργαστοῦν καί συνεργάζονται πράγματι μέ τούς ἄλλους ἀδελφούς μας Χριστιανούς σέ ὅλα τά οἰκουμενικά φόρα»!

4. Ἀποκαλύπτει πὼς ὁ Ἀθηναγόρας ἄκουσε τὴν «φωνὴν τοῦ Κυρίου», ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε νὰ μὴν κάνει «διάκριση» μεταξὺ αἱρέσεως καὶ Ἐκκλησίας. «Καταλλαγὴ» καὶ «ὁμόνοια» μὲ ὅλους, ὥστε νὰ «μαρτυροῦν ἀπὸ κοινοῦ» αἱρετικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι τὸν Χριστό! Οὐδεὶς λόγος γιὰ μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν Μία Ἐκκλησία! Ἄξιος συνεχιστὴς ὁ διάδοχός του Βαρθολομαῖος!

«Ἤλπιζε στήν καταλλαγή καί ὁμόνοια ὁλοκλήρου τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος θά μαρτυροῦσε ἀπό κοινοῦ Χριστόν ἐσταυρωμένον καί ἀναστημένον πρός ἀντιμετώπιση τῶν παγκοσμίων καί τῶν τοπικῶν συγκεκριμένων ὑπαρξιακῶν προβλημάτων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν λαῶν. Αὐτό ἦταν τό ὅραμά του, ὁ στόχος του, ἀλλά καί ἡ κινητήριος δύναμη τῆς Πατριαρχίας του. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς δημόσιας ἐκφράσεώς του ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης θέτει ἕνα βιβλικό χωρίο ὡς κορωνίδα καί ἀφετηρία καί τοῦ Ἐνθρονιστηρίου του Λόγου: «Ἀναστάς, πορεύου σύν αὐτοῖς μηδέν διακρινόμενος» (Πράξεων 1, 20). «Οὕτως ἤκουσα εὐλαβῶς καί οὕτως ἡρμήνευσα, τολμήσας, τήν φωνήν τοῦ Κυρίου...»  ὁμολογεῖ Ἀθηναγόρας ὁ Α΄: «μηδέν διακρινόμενος»!

Ἔτσι, «μηδέν διακρινόμενος», ἀπηύθυνε μηνύματα «μετ’ ἀπεράντου σεβασμοῦ ἀδελφικόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμόν καί πρός τούς σεπτούς ἀρχηγούς τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς σεβασμίας Ρώμης, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας τῆς Ἐπισκοπελιανῆς καί τῶν λοιπῶν Προτεσταντικῶν, χεῖρα ὀρέγων καί αὐτοῖς εἰς συνεργασίαν ἀπέναντι τῶν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς κοινωνίας κινδύνων»!

Προχωρεῖ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί ἀναφέρει τόν ἑπόμενο χαιρετισμό του: «Εὐτυχίαν δοκιμάζω μή διακρινόμενος καί ὡς πρός τά λοιπά Θρησκεύματα. Διό καί θερμότατα χαιρετῶ τούς Μουσουλμάνους ἀδελφούς...»!

Να, λοιπόν, πῶς θεμελίωσε τὸν Οἰκουμενισμὸν καὶ ἄνοιξε τὸν δρόμο πρὸς τὴν Πανθρησκεία ὑπακούων, ὅμως, στὴν «φωνὴν τοῦ Κυρίου» του, κι ὄχι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἔτσι, «ὁ ρηξικέλευθος Ἡγέτης, ἔβλεπε τά παρόντα καί προέβλεπε τά μέλλοντα καί ἀναγκαῖα», ὅπως τοῦ τὰ ὑπαγόρευε ἡ Μασωνία καὶ ὁ Σιωνισμὸς καὶ ὁ ὄπισθεν αὐτῶν κρυπτόμενος κύριός του: «Τά πεδία δράσεως εἶναι πολλά: διορθόδοξες σχέσεις, διαχριστιανικός, οἰκουμενικός διάλογος, ὁ διαθρησκειακός διάλογος καί ὁ κοινωνικός καί πολιτικός χῶρος»!

5. Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα:

«Τό ὄνομα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα μέ τή γνωστή προφορά τῶν μή ὀρθοδόξων Athenagoras, ἕγινε τό σημεῖο ἀναφορᾶς ὅλου τοῦ Χριστιανικοῦ (ἑτερόδοξου) κόσμου γιά μιά νέα, δυναμική καί σφριγώσα Ὀρθοδοξία… Πρέπει νά πληροφορηθεῖ ἐπί τέλους τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τίς θετικές αὐτές ἐξελίξεις, νά τίς ἀξιολογήσει ἀνάλογα καί νά τίς στηρίξει. Ἐάν δέ γίνει αὐτό, ἐπεπράκαμεν οὐδέν! (σ.σ. Ὁ στόχος τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι διάφανος, ξεκάθαρος καὶ ὁμολογημένος! Ἡ Νέα Ἐκκλησία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι γι’ αὐτοὺς ἡ «νέα σφριγώσα Ὀρθοδοξία» ποὺ μεθοδικὰ καὶ στὴν πράξη προπαγανδίζουν! Οἱ Ποιμένες, ὅμως, περιμένουν νὰ ἐπικρατήσει πρῶτα ὁλοσχερῶς ἡ αἵρεση, καὶ μετὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπ’ αὐτούς!).

Ὑπάρχουν καὶ πολλὰ ἄλλα ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα ποὺ πείθουν γιὰ πραξικοπηματικὴ ὑπὸ τῶν Οἰκουμενιστῶν μεταποίηση τῆς Ἐκκλησίας, σὲ ἄλλη ἀπὸ ἐκείνη τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων, τῶν Ποιμένων διευκολυνόντων τὴν πραγματοποίηση τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18, 8). Μόνο ποὺ δὲν θέλησαν νὰ καταλάβουν πὼς ὁ Κύριος, τοὺς ἔχει ἐκεῖ ὡς Ποιμένες, ὄχι γιὰ νὰ διευκολύνουν τὸν ἀφανισμὸ τῆς Πίστεως, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν ἐμποδίσουν!

Ἀναφέρουμε δύο ἀκόμα στοιχεῖα:

α. Διαπιστώνει τὴν παντελῆ ἀπουσία σχέσεων «μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Καθολικισμοῦ. Μέχρι τό 1959 δέν ὑπῆρχαν καθόλου σχέσεις. Οὔτε ἐπισκέψεις οὔτε κἄν ἀλληλογραφία». Χάρις εἰς τὸν Ἀθηναγόρα, μετὰ τὸ ἔτος 1959, γίνεται ἡ «ἀπαρχή τοῦ νέου κλίματος»! Μέχρι τότε, λοιπόν, λειτουργοῦσε ἡ ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία και, ἀκολουθοῦσα τὴν διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιστεκόταν στὶς δολιότητες τῶν αἱρετικῶν, εἰδικὰ τοῦ Βατικανοῦ. Ὁ ὁραματιστὴς Ἀθηναγόρας, ὅμως, βρῆκε -ὅλως τυχαίως- τὴν ἀφορμὴ σὲ ἕνα λόγο τοῦ νέου Πάπα Ἰωάννη τοῦ ΚΓ΄. Σὲ ἐκεῖνο τὸ λόγο μεταξὺ ἄλλων ὁ Πάπας «ἐκάλεσε πρός ἕνωση μέ ἐπιστροφή, γιά νά γίνει μία ποίμνη κάτω ἀπό ἕνα ποιμένα, καί ἐννoοῦσε βέβαια» τὸν ἑαυτό του! Αὐτὸ τὸ αἴτημα τοῦ Πάπα δὲν ἦσαν ἀκόμα ὥριμοι, τότε, οἱ καιροὶ γιὰ νὰ ὑλοποιηθεῖ! Νά, ὅμως, ποὺ ὡρίμασε μὲ τὶς ἐργώδεις προσπάθειες τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τὴν «εὐγενῆ» ἀ-προσπάθεια καὶ «διακριτικὴ» ἀδιαφορία τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν!

β. Τότε ἐτέθη καὶ τὸ αἴτημα (γιὰ πρώτη φορὰ ἐπίσημα στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία) τῆς «συνεργασίας» τῶν Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν αἱρετικῶν, αἴτημα οἱ σχέσεις (τῶν συναντήσεων καὶ τοῦ διαλόγου) νὰ εἶναι σχέσεις «ἰσότητος» καὶ «ἐλευθερίας» τῆς αἱρέσεως μετὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως! Ἔγραφε σὲ μήνυμά του ὁ Ἀθηναγόρας: «Ἐφ’ ᾧ καί πεποίθαμεν, ὅτι πᾶσα ἔκκλησις πρός ἕνωσιν δέον νά συνοδεύηται καί ὑπό τῶν ἀπαραιτήτων ἐκείνων καί συγκεκριμένων πράξεων καί ἐνεργειῶν, ὅσαι θά ἀπεδείκνυον μέν ἐνηρμονισμένας τάς προθέσεις πρός τά ἔργα καί θά ἔφερον ἡμᾶς καί τά μέλη τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν ὄντως πλησιέστερον τοῦ Κυρίου, τοὐλάχιστον τό γε νῦν ἐπί ἐδάφους πρακτικοῦ καί ἐν πνεύματι ἰσότητος, δικαιοσύνης, ἐλευθερίας πνευματικῆς καί ἀλληλοσεβασμοῦ»!

Καὶ μὲ ἀφορμὴ τὰ διαμειφθέντα μεταξὺ τοῦ Πάπα καὶ τοῦ ἀπεσταλμένου τοῦ Ἀθηναγόρα Ἀρχιεπ. Ἀμερικῆς Ἰακώβου (ὁ ὁποῖος τοῦ ζήτησε Ἔνωση Ἐκκλησιῶν σὲ νέα βάση) ὁ Πάπας ἔθεσε ὡς βάση τῆς Ἑνώσεως τὶς ἀρχὲς τῶν ἀθέων τῆς  Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως: «Ἡ ἕνωσις θά εἶναι ἕνωσις καρδιῶν… Ἐάν δέν ἐπικρατήσῃ τό σύνθημα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως: ἐλευθερία, ἰσότης, ἀδελφότης, οὔτε εἰρήνη θά ὑπάρξῃ μεταξύ τῶν ἐθνῶν, οὔτε ἕνωσις μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν»!

Καὶ ὁ καθηγητὴς Λαρεντζάκης σχολιάζει:

«Οἱ Ἀρχές ἀπό τό σύνθημα τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης, τίς ὁποῖες ἀναφέρει ὁ Πάπας Ἰωάννης, ἀνταποκρίνονται πρός τίς Ἀρχές, τίς ὁποῖες ἀνέφερε ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί στό Μήνυμά του τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1959, ἐν πνεύματι ἰσότητος, δικαιοσύνης, ἐλευθερίας πνευματικῆς καί ἀλληλοσεβασμοῦ. Καμμία ἀπαίτηση πρός ἐπιστροφή καί ὑποταγή, ἀλλά Διάλογος ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ!»!

Παραθέτουμε τὴν Ὁμιλία Λαρεντζάκη:

Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ 

ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ 

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 

ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

Ὁ ρηξικέλευθος ὁραματιστής 

καί διάκονος τῆς καταλλαγῆς

Ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Οἰκουμένης

Γρηγορίου Λαρεντζάκη 

Ἄρχοντος Μέγα Πρωτονοταρίου 

τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Graz Αὐστρίας

Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη τιμή καί χαρά, διότι μοῦ δίδεται σήμερα ἡ εὐκαιρία νά ἀναπολήσουμε μαζί ὁράματα καί προσδοκίες, μηνύματα καί ἔργα ἑνός μεγάλου ἀνδρός τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Μακαριστοῦ καί μεγάλου ἐκείνου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος σημάδεψε τό Πατριαρχεῖο μας, τήν Ἐκκλησία μας καί τό Χριστιανισμό γενικά! Καί ὀφείλω νά ὁμολογήσω, ὅτι ἡ σημερινή μου ὁμιλία δέν στηρίζεται μόνο στήν μελέτη συγγραμμάτων καί ἐπισήμων κειμένων, ἀλλά τρέφεται ἀπό ζωντανές ἐμπειρίες, τίς ὁποῖες εἶχα τήν τύχη νά βιώσω καί οἱ ὁποῖες ἔχουν χαραχθεῖ ἀνεξίτηλα στό εἶναι μου καί ἔχουν ἐπηρεάσει καθοριστικά ὁλόκληρη τή ζωή καί τό ἔργο μου μέχρι σήμερα:

Ἐνθυμοῦμαι καί πάλι, πάνω ἀπό 50 χρόνια ἀπό τή φοίτησή μου στήν ἀδίκως σιωποῦσα