Όταν η επιστημοσύνη καταντάει φενάκη φανατισμού!

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Καὶ ὅμως, καλύτερη ἀπόδειξη τοῦ ἀκλονήτου τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ βιβλίου  “Οὐ βουλόμεθα ζῆν ψευδολογοῦντες”  ἀπὸ τὸ ἀντεπιστημονικὸ ἄρθρο τοῦ  κ. Δ. Χατζηνικολάου,  δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει»!

     Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς δίδαξαν πολλάκις, ὅτι ἡ σατανικὴ καὶ πορωμένη παραμονὴ στὸ σχίσμα καὶ στὴν αἵρεση ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν τύφλωση, στὴν ἔπαρση καὶ στὴν ἀπώλεια.

Ὅτι ἡ διδασκαλία αὐτή, ὅπως ὅλες, τῶν ἁγίων Πατέρων μένει εἰς τὸν αἰῶνα ἀποδεικνύεται στὴν περίπτωση τοῦ κ. Δ. Χατζηνικολάου. Ὁ κύριος αὐτός, Γ.Ο.Χ. στὴν ἰδιότητα καὶ δίπλα στὸ κύριο ἐπάγγελμά του ὡς ἀναπληρωτὴς καθηγητής, ἡμιεπαγγελματίας λασπολόγος καὶ ὑβριστής, ἀνάρτησε –προβάλλοντας τὴν ἰδιότητά του ὡς ἐπιστήμονα– ἄρθρο στὸ ἱστολόγιο «κρυφὸ σχολειό» τοῦ «δασκάλου» τώρα κ. Ν. Μάννη μὲ τίτλο «Ἀντιεπιστημονικόν τό βιβλίον “Οὐ βουλόμεθα ζῆν ψευδολογοῦντες“» (ἐδῶ).

Τὸ ἄρθρο αὐτό, ποὺ δὲν ἄγγιξε κἂν τὴν οὐσία τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ βιβλίου, ἀλλὰ τὰ προσπέρασε καὶ τὰ διέστρεψε (ὅπως προσπέρασε τὰ ἀπίθανα ψεύδη τοῦ «ἁγίου» τους), τὸ  ἐπικρότησαν οἱ ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἕτεροι ἐθελοτυφλοῦντες κόλακες καὶ παράλληλα λασπολόγοι τῶν Γ.Ο.Χ., χρησιμοποιώντας τὸν τίτλο τοῦ κ. Χατζηνικολάου καὶ ἐλπίζοντας ἔτσι νὰ συσπειρώσουν τὸ ποίμνιό τους, διότι βλέπουν ὅτι πολλοὶ ἄρχισαν νὰ ἀμφιβάλλουν ἢ νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν μέχρι τώρα «ἀκλόνητη» προπαγάνδα τους.

Καὶ ὅμως καλύτερη ἀπόδειξη τοῦ ἀκλονήτου τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ βιβλίου ἀπὸ τὸ ἄρθρο αὐτὸ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει. Καὶ παρόλες τὶς ὕβρεις τοῦ κ. Χατζηνικολάου ἐναντίον μας, τὸν εὐχαριστοῦμε ἀπὸ καρδίας καὶ τὸν παρακαλοῦμε νὰ ξαναγράψει, γιὰ νὰ δικαιώσει καὶ τὸ βιβλίο ἀλλὰ καὶ ὅσους συγγραφεῖς καὶ φωτισμένους ἱερεῖς τόνισαν πρὸς σωτηρία τῶν ψυχῶν τὴν σημασία ἀποφυγῆς τῶν σχισματικῶν Γ.Ο.Χ.

Γράφει ὁ κ. καθηγητής:

 «Ἀπό τήν πρόσφατον παρουσίασιν τοῦ βιβλίου «Οὐ βουλόμεθα ζῆν ψευδολογοῦντες» ὑπό τῆς ὁμάδος τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ (ἐφεξῆς Ε.Τ.) προκύπτει ὅτι ἡ ὅλη προσέγγισις τοῦ ἑορτολογικοῦ ζητήματος ὑπ’ αὐτῶν εἶναι ἀντιεπιστημονική καί ἄρα παραπλανητική. Ἐξηγοῦμαι:

Ἡ λεπτομερής ἀνάλυσις γεγονότων σχετικῶν μέ τήν ἑορτολογικήν ἑνότητα, ἤ τήν ἔλλειψιν αὐτῆς, κατά τούς πρώτους αἰῶνες μ.Χ., προκειμένου τά περιστατικά αὐτά νά συγκριθοῦν μέ τό 1924, εἶναι ἀντιεπιστημονική καί ἄρα παραπλανητική».

Ἄρα κ. καθηγητά, παραδέχεστε ὅτι ἡ ἀνάλυση τῶν γεγονότων ἦταν λεπτομερής, δηλ. μία βασικὴ ἰδιότητα ἑνὸς ἔγκυρου ἔργου. Πῶς ἐσεῖς, χωρὶς λεπτομερὴ ἀντίκρουση τῶν λεπτομερῶν ἐπιχειρημάτων του καὶ λεπτομερὴ ἀντιπαραβολὴ καὶ ἀνατροπὴ τῶν παράλληλων (μὴ συγκρίσιμων κατὰ τὴν γνώμη σας) περιστατικῶν τὸ ἀπορρίπτετε ἀξιωματικά; Πῶς ἐσεῖς, λοιπόν, ἂν καὶ καθηγητής, τὸ χαρακτηρίζετε ἀντιεπιστημονικὸ καὶ παραπλανητικό;

Ἀναφέρετε, κ. καθηγητά, τὴν ἔλλειψη ἑορτολογικῆς ἑνότητας ποὺ παρουσιάστηκε στὸ βιβλίο μέ, ὅπως παραδέχεστε, λεπτομερέστατη ἀνάλυση (ποὺ ὅμως, παρὰ τὴν ἔλλειψη αὐτῆς τῆς ἑορτολογικῆς ἑνότητας, ὑπῆρχε ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα, αὐτὴν δηλ. τὴν ὁποία καὶ ρητὰ ἐπιζητεῖ ὁ Κύριος). Ἄρα ἐκ νέου παραδέχεστε, ἄθελά σας φυσικά, ὅτι, ἂν καὶ δὲν ὑπῆρχε πάντα ἑορτολογικὴ ἑνότητα, σχίσμα γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο δὲν ἔγινε (ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους)!

Απάντηση στον κ. Χατζηνικολάου

Του Ι. Ρίζου

1.             Θα αρχίσω σύντομα με ένα σχόλιο από το «Κρυφό σχολειό» που έλεγε: «Η σέχτα των Τρικαμηνικών ανάρτησε έναν λίβελο κατά του Ιερεμία του Τρανού ότι δήθεν αποδέχτηκε τις εντολές του Πάπα Κλήμεντος το 1595, έτος της κοίμησης του». (Υπονοώντας, πώς λέω ότι αποδέχτηκε αφού τότε πέθανε).

Απάντηση

Στις ενετοκρατούμενες περιοχές -από το 1360 περίπου στην Κέρκυρα και από το 1210 στην Κρήτη- οι χειροτονίες του κλήρου γινόταν μόνο με την αποδοχή των όρων της Φερράρας-Φλωρεντίας και της μνημόνευσης του Πάπα. Στην Εκκλησία της Κρήτης μετά το 1439 «…επέβαλλον εις τους χειροτονούμενος ιερείς των ορθοδόξων να υπόσχονται αναγνώρισιν του όρου της ψευδοσυνόδου [Φερράρας-Φλωρεντίας]»… «Οι ορθόδοξοι αρχιερείς εδέχοντο υποψηφίους ιερείς έχοντας ήδη γραπτώς προ των ενετικών αρχών και εκκλησιαστικών προϊσταμένων εν Κρήτη αναγνωρίσει την «ένωσιν» της Φλωρεντίας» (Τωμαδάκης σελ. 43 και 48), δεν εμφανίστηκε επί Ιερεμία του Β΄ αυτή η κατάσταση. Ο Ιερεμίας αυτήν βρήκε και αυτήν άφησε στους επόμενους πατριάρχες. Οι «ορθόδοξοι αρχιερείς» που τελούσαν τις χειροτονίες είχαν άμεσο προϊστάμενο τον πατριάρχη. Οι όροι του Πάπα Κλήμεντος Η΄ στα βασικά τους σημεία εφαρμόζονταν και πριν και μετά τον θάνατο του Ιερεμία από άλλους πάπες. Ο Ιερεμίας ως πατριάρχης δεν αντιστάθηκε ποιμαντικά για να προστατέψει το ποίμνιο από την δογματική προδοσία των Πρωτοπαπάδων και των υπό αυτών χειροτονουμένων.