Η ΚΑΛΗ οικονομία των Αγίων και η ΚΑΚΗ μεταπατερική Οικονομία των συγχρόνων πατέρων!

Ὁ π. Σεραφεὶμ Ζήσης μᾶς παρέθεσε ἕνα παράδειγμα κακῆς Οἰκονομίας. 

Νά, ἕνα παράδειγμα σωστῆς Οἰκονομίας ἀπὸ τὴν ἴδια ἐποχή

Λεπτομέρεια από ψηφιδωτή παράσταση του 9ου αι. που απεικονίζει τον Λέοντα ΣΤ' να αποτίει φόρο τιμής στον Χριστό (Κωνσταντινούπολη, Αγία Σοφία)

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Μυστικὸς καὶ ὁ 4^ος  γάμος τοῦ Λέοντα Στ΄ τοῦ Σοφοῦ

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

    Οἱ πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης στὶς ἑβδομαδιαῖες ὁμιλίες καὶ συνεντεύξεις τους, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσαν τὸν προηγούμενο μήνα διὰ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση, δὲν σταμαματοῦν νὰ προβάλλουν τὴν Οἰκονομία. Ὁμιλοῦν, ὡσὰν αὐτοὶ ξαφνικὰ νὰ τὴν ἀνεκάλυψαν, ὡσὰν ἄλλοι νὰ μὴν μίλησαν καὶ νὰ μὴν ἔγραψαν γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Οἰκονομία, ὡσὰν καὶ νὰ μὴν τὴν ἐφάρμοσαν τὰ προηγούμενα χρόνια! Καὶ τὴν ἐφάρμοσαν γιὰ μεγαλύτερο μάλιστα χρονικὸ διάστημα ἀπὸ ὅ,τι συνιστοῦν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καθὼς ἡ Σύναξη τῆς Γατζέας φρέναρε ἐπὶ χρόνια τὴν ἐφαρμογὴ τῆς Ἀκριβείας. 

     Δυστυχῶς δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν ὅτι ὁ χρόνος τῆς Οἰκονομίας (σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων)  εἶναι μικρὸς καὶ ἐξυπηρετεῖ σωτηριολογικοὺς σκοποὺς κι ὄχι τὴν χαλάρωση, τὴν ἄνεση καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῶν δυσκολιῶν καὶ τῶν διωγμῶν ποὺ συνεπάγεται ἡ Ἀκρίβεια. Δυστυχῶς οἱ Πατερες ξεχύλωσαν τὴν Οἰκονομία καὶ τὴν ἔκαναν Ἀκρίβεια, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὶς δηλώσεις τους, στὶς ὁποῖες, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἀποκαλύπτουν ὅτι θὰ ἐφαρμόζουν τὴν Οἰκονομία μέχρι νὰ συνέλθει Σύνοδος ποὺ νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό!!! Κι ὅμως γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι τέτοια Σύνοδος δὲν φαίνεται στὸν ὁρίζοντα, ἀντίθετα πολλοὶ σύγχρονοι ἀγωνιστὲς Πατέρες καὶ θεολόγοι ἔχουν πεῖ ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ἀδύνατο, ἐφ’ ὅσον (ὅπως φαίνεται) ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ ἐσχατολογικὴ αἵρεση. Ἄρα συμπεραίνουμε ὅτι ἡ "Οἰκονομία"  τῶν πατέρων τῆς Θεσσαλονίκης θὰ ἰσχύσει ἐπ' ἀόριστον καὶ ἄνευ προϋποθέσεων, θέση ποὺ εἶναι μετά/ἀντιπατερικὴ, καθὼς οἱ ἅγιοι Πατέρες ποτὲ δὲν ἐφάρμοσαν μία τέτοια "Οἰκονομία".

        Ἀλλὰ καὶ πέρα ἀπὸ τὶς προβλέψεις, ἔχουμε τὴν ἐμπειρία τῶν ἀποτελεσμάτων ἀπὸ τὴν μέχρι τώρα ἀκολουθητέα γραμμὴ τῆς Οἰκονομίας τῶν Πατέρων τῆς Γατζέας, τῆς ὁποίας ἡγεῖτο ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης· ξεκίνησε μὲ ζῆλο καὶ ἐνθουσιασμό, μὲ συμμετοχὴ ἑκατοντάδων Ἱερομονάχων, ἱερέων, μοναχῶν καὶ χιλιάδων πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν τὸ 2006 νὰ χειροκροτήσουν τὴν ἀπόφαση γιὰ Ἀποτείχιση στὴν Μονὴ Μελισσοχωρίου, καὶ κατέληξε ἡ ἀγωνιστικὴ καὶ ἐλπιδοφόρα αὐτὴ κίνηση, ἐξ  αἰτίας ἀκριβῶς τῆς οἰκονομίστικης τακτικῆς ποὺ ἀκολουθήθηκε, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἀνακόψει τὴν ἐπέλαση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα «πέτυχε»(!) νὰ δικαιώσει ἐνόχους ποὺ σιγοντάρουν τὴν αἵρεση, νὰ μαράνει τὸν ζῆλο τῶν πιστῶν, νὰ δημιουργήσει ὁμάδες, καὶ βεβαίως ἐπέτρεψε (ἀντὶ νὰ ἀποτρέψει) τὴν πλήρη ὑποταγὴ καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους στὸν Πάπα τῆς Ἀνατολῆς καί, τέλος, τὴν πραγματοποίηση τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου! Τί ἀπόγιναν οἱ τρεῖς ὁμολογίες Πίστεως μὲ τὶς ὑπογραφὲς χιλιάδων πιστῶν; Ποιό ἦταν τελικὰ τὸ νόημά τους, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν θετικὲς συνέπειες, ἀντίθετα ὁ Οἰκουμενισμὸς προελαύνει; 

Σήμερα παρουσιάζουμε, γιὰ νὰ βοηθήσουμε νὰ καταλάβουν οἱ πιστοὶ ποῦ ὁδηγεῖ τὰ πράγματα ἡ ἀντιπατερικὴ Οἰκονομία τῶν πατέρων αὐτῶν, μιὰ περίπτωση σωστῆς Οἰκονομίας, ποὺ  στηρίζεται καὶ ἐφαρμόζει τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν εἴδαμε στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τοῦ καθηγητὴ Βλ. Φειδᾶ, τόμ. Β΄.

Διαβάζουμε στὶς σελ. 141-145 τὴν Οἰκονομία ποὺ ἐφάρμοσε ὁ ἅγιος Νικόλαος Μυστικὸς στὴν περίπτωση τοῦ ἀντικανονικοῦ γάμου τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ τοῦ Σοφοῦ. Μάλιστα στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει μόνο τὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος τὸν καθαίρεσε καὶ τὸν ἐξόρισε ἀλλὰ καὶ τὸν Πάπα Ρώμης Ἰωάννη Ι΄, ποὺ ὑποστήριζε τὸν αὐτοκράτορα στὴν ἀντικανονική του πράξη καὶ προωθοῦσε τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀναγνώρισης τοῦ 4^ου γάμου, ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴν Δύση, καὶ στὴν Ἀνατολή.

Ἡ Οἰκονομία ποὺ ἐφάρμοσε ὁ Ἅγιος ἀποτελεῖ παράδειγμα σωστῆς Οἰκονομίας, δηλ. βραχυπρόσθεμης ἐκτροπῆς ἀπὸ τὴν Ἀκρίβεια μὲ σωτήριο ἀποτέλεσμα γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Διότι ἀναγνωρίζοντας ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Μυστικὸς τὸν γάμο τοῦ αὐτοκράτορα μεμονωμένα καὶ κατ’ ἐξαίρεσιν ὡς ἔγκυρο, πέτυχε τὴν διὰ «Τόμου ἑνώσεως» «τὴν καταδίκη ἐκ τῶν προτέρων κάθε ὁμοίας μελλοντικῆς ἀπόπειρας ὡς ἀντίθετη πρὸς τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἀναγραφὴ πάλι τοῦ Πάπα Ρώμης στὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας (παρεπιπτόντως ἄλλη μία ἀπόδειξη ὅτι οἱ ἰσχυρισμοὶ περὶ συνεχοῦς ἑνότητας τῶν δύο θρόνων, Ρώμης καὶ Κων/πολης μετὰ τὸν Ἰωάννη Η΄ μέχρι τὸ σχίσμα τὸ 1054 δὲν ἰσχύουν). Μάλιστα μὲ τὴν Οἰκονομία αὐτὴ ὁ Ἅγιος πέτυχε τὴν καταδίκη τοῦ 4^ου γάμου καὶ στὴν Δύση, στὴν ὁποία μέχρι τότε ὁ 4^ος γάμος ἴσχυε ὡς κανονικός.

Θὰ ρωτήσει εὐλόγως κάποιος: Μὰ γιατὶ δὲν ἀνάφερε, αὐτὸ τὸ κατ' ἐξοχὴν παράδειγμα Οἰκονομίας  ὁ π. Σεραφεὶμ Ζήσης στὴν ὁμιλία του; Ἁπλούστατα, διότι δὲν ταιριάζει μὲ τὴν νεόκοπη Οἰκονομία ποὺ αὐτοὶ θέλουν νὰ ἐφαρμόζουν οἱ πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης μὲ τοὺς συμμάχους του, ποὺ μὲ δόντια καὶ μὲ νύχια προσπαθοῦν νὰ ἐπηρεάσουν πιστοὺς μὲ δῶρα, δημοσιεύματα καὶ τηλεφωνήματα ἐπαινετικά, ὑβριστικὰ ἢ ἐκβιαστικά, ὥστε νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν. Γιατὶ ἡ Οἰκονομία τοῦ Ἁγίου ἦταν σύντομη, ὑπεράσπισε καὶ ἐπανέφερε τὴν Ἀκρίβεια καὶ μάλιστα τὴν ἐπέβαλε καὶ σὲ μέρη ποὺ αὐτὴ δὲν ἴσχυε!

           Ἀκολουθεῖ τὸ κείμενο ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία Φειδᾶ:

Από τον Όρθρον της εορτής του αγίου Νέστορος. ---"Ελέησον τους υπό της φοβεράς του Σεισμού απειλής τεθορυβουμένους"!

Κοντάκιον

Ἀθλήσας καλῶς, ἀθάνατον τὴν εὔκλειαν, κεκλήρωσαι νῦν, καὶ στρατιώτης ἄριστος, τοῦ Δεσπότου γέγονας, ταῖς εὐχαῖς Δημητρίου τοῦ Μάρτυρος, σὺν αὐτῷ οὖν Νέστορ σοφέ, πρεσβεύων μὴ παύσῃ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος

       Ῥώμῃ Θεοῦ ἀθλήσας, παμμάκαρ, νικηφόρος ἐδείχθης,ἐχθρὸν τοῖς ποσὶ καταπατήσας, δεδόξασαι, στεφανίτης σὺν ταῖς χορείαις τῶν σεπτῶν Ἀθλοφόρων Νέστορ ἐφάνης, καὶ Ἀαρὼν ὑπερήρθης Χριστοῦ Ἀθλητά, σὺν Ἄβελ αἷμα τὸ θεῖον σου προσενέγκας, καὶ θρόνῳ θείῳ τοῦ κτίσαντος παρεστώς, σὺν Ἀγγέλων τοῖς τάγμασι, πρεσβεύων μὴ παύσῃ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν. τὸν

Κοντάκιον τοῦ Σεισμοῦ

Τῇ νεύσει κλονεῖς, τῇ θείᾳ σου τὰ σύμπαντα, καὶ πάντων δονεῖς, καρδίας Παντοδύναμε, τῶν εἰς νοῦν τὸν φόβον σου, μὴ ἐχόντων δίκαιε Κύριε· τῆς οὖν δικαίας σοῦ ὀργῆς,  τὰ κύματα ἄνες, σὸν πλάσμα ἐλεῶν.

Ὁ Οἶκος

Ἡ πηγὴ τῶν οἰκτιρμῶν, καὶ τῆς φιλανθρωπίας τὸ ἀνεξιχνίαστον πέλαγος, καὶ τῆς  μακροθυμίας καὶ χρηστότητος ἡ ἄπειρος ἄβυσσος, πολυεύσπλαχνε Κύριε, σοῦ δεόμεθα, καὶ σὲ ἱκετεύομεν· οἴκτειρον τοὺς συντετριμμένους ἡμᾶς καὶ  τεταπεινωμένους, ἐλέησον καὶ ὑπὸ τῆς φοβερᾶς τοῦ Σεισμοῦ ἀπειλῆς τεθορυβουμένους, καὶ τρόμῳ πολλῷ καὶ φόβῳ συνεχομένους ἐπίσκεψαι, καὶ λύτρωσαι ἐκ ταύτης, καὶ παντοίου ἀλλοῦ καὶ δεινοῦ κινδύνου καὶ κακώσεως, καὶ πάσης ἄλλης δικαίας σοῦ ὀργῆς τὰ κύματα ἄνες, σὸν πλάσμα ἐλεῶν.

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ

Μάρτυς Χριστοῦ Δημήτριε, ὡς ποτὲ τοῦ Λυαίου, τὴν ὀφρὺν καὶ τὴν ἔπαρσιν, καὶ τὸ ἵππειον θράσος, καθεῖλες χάριτι θείᾳ, τὸν γενναῖον κρατύνας, ἐν τῷ σταδίῳ Νέστορα, τοῦ Σταυροῦ τῇ δυνάμει, οὕτω κἀμέ, ταῖς εὐχαῖς σου κράτυνον Ἀθλοφόρε΄ κατὰ δαιμόνων πάντοτε, καὶ παθῶν ψυχοφθόρων.

Λυαίου τὴν ἀπόνοιαν, καὶ μανιώδη ἔπαρσιν, τῇ τοῦ Σταυροῦ δυναστείᾳ, καὶ ταῖς εὐχαῖς Δημητρίου, τοῦ πανενδόξου Μάρτυρος, καθεῖλες Νέστορ πρότερον, τὰ πάθη τροπωσάμενος, καὶ Μάρτυς ἄριστος ὤφθης, Χριστοῦ σοφὲ ἀθλοφόρε.

Ο Θεός μέσα από τις δοκιμασίες "πλείονα εμποιεί την έκπληξη"! Αγίου Νείλου

 

Ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς ἁγίου Νείλου Ἀσκητοῦ, μαθητοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Χωρὶς νὰ περιμένει την Ένωση τύπου Λυών ή Συνοδικὲς αποφάσεις γιὰ ἀπομάκρυνση από τους Οικουμενιστές!!

Στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση παρουσιάζουμε κάποια κείμενα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, κυρίως ἀπὸ σχετικὸ βιβλίο ποὺ ἔχει ἐκδώσει ἡ Ἱ. Μ. Γρηγορίου ἐπὶ Ἡγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη.

Διαβάζουμε ἐκεῖ ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς «ἀναίρεσε τὰ συγγράμματα τοῦ Πατριάρχου (Καλέκα). Στὶς “Ἀναιρέσεις” του λέγει ὅτι  ἐλέγχει δίκαια τὸν “λαμπρότατον ψεύστη καὶ συκοφάντη προφανέστατο” Καλέκα.

   Ὁ Καλέκας μὲ ὅσα ἔχει κάνει κι ἔχει γράψει «ὑποβάλλει πολλαπλασίως τὸν ἑαυτό του σ’ αὐτὲς τὶς ἀποκηρύξεις, ἀποχωρίζοντας πολλαπλῶς τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁλόκληρο τὸ σύστημα τῶν Ὀρθοδόξων» ἔστω κι ἂν ὁ Καλέκας καὶ οἱ δικοί του «Ἐκκλησία ἑαυτοὺς ὀνομάζωσι.

Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει τὴν ἀπομάκρυνσι, ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ Καλέκα, ὁ ὁποῖος μάλιστα δὲν εὑρισκόταν σὲ συνεργασία μὲ ἄλλους ἤδη καταδικασμένους αἱρετικούς, ὅπως οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάνες, μετὰ τῶν ὁποίων ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος, ὁ Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας) καὶ ἡ φατρία τους, ἐργάζονται δόλια καὶ προδοτικὰ γιὰ τὴν ὁλικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν. Δὲν δίδασκε (ὅπως θὰ ἤθελαν κάποιοι σιγονταροΟικουμενιστές) τὴν ἀντίδραση καὶ ἀπομάκρυνση κατόπιν ἑορτῆς. Παρότι λοιπόν, δὲν ἔχει ἀπέναντί του τὴν ἐσχάτη Παναίρεση τῆς Ἱστορίας, τὸν Οἰκουμενισμό, παρομοιάζει τοὺς τότε αἱρετικοὺς μὲ φίδια καὶ παρακινεῖ (γιὰ τὴν σωτηρία μας) νὰ φύγουμε ἀπὸ αὐτούς, γιατὶ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀναφέρει λοιπὸν ὁ ἅγιος τὰ ἑξῆς:

«Φύγωμεν οὖν τούς τάς πατρικάς ἐξηγήσεις μή παραδεχομένους, ἀλλά παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τά ἐναντία, καί τάς μέν ἐν τῷ γράμματι λέξεις περιέπειν ὑποκρινομένους, τήν δέ εὐσεβῆ διάνοιαν ἀπωθουμένους· καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως. Ὁ μέν γάρ ἐνδακών τό σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καί προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τά εὐσεβῆ καί σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι» (ΕΠΕ, 10,356).

Καὶ ἀλλοῦ γράφει: «Οἱ µὴ τῆς Ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί· καὶ τοσοῦτο µᾶλλον, ὅσον ἄν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιµένας καὶ ἀρχιποιµένας ἱεροὺς ἑαυτοὺς καλοῦντες καὶ ὑπ’ ἀλλήλων καλούµενοι»!

      Τέλος καταλήγει στὸ ἑξῆς συμπέρασμα: «“Ἐφόσον ὁ Καλέκας εἶναι μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τόσες φορὲς ἀποκομμένος ἀπὸ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι κατὰ συνέπεια ἀδύνατο νὰ ἀνήκῃ στοὺς εὐσεβεῖς, ὅποιος δὲν ἔχει ἀποχωρισθῇ ἀπ’ αὐτόν. Ἀντιθέτως, ὅποιος γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς εἶναι ἀποχωρισμένος ἀπὸ τὸν Καλέκα, τότε ἀνήκει πράγματι στὸν κατάλογο τῶν Χριστιανῶν καὶ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεὸ κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστι”».

(«Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας», Ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους, σελ. 268).

Στὴν ἴδια γραμμὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, κινοῦνται καὶ οἱ μαθητές του, ὅπως ὁ μοναχὸς Ἰωσὴφ Καλόθετος:

(«Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν..., ὅπ. παρ., σελ. 273).

Γιὰ τὸ ὅτι δέ, ὅσους καθαιροῦν ἢ ἀφορίζουν οἱ αἱρετικοὶ ἢ ὅσοι ἀποτειχίζονται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους καὶ Πατριάρχες τύπου Καλέκα (τότε καὶ ἀπὸ τοὺς Βαρθολομαίους σήμερα) οὔτε εὑρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας (ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ καλοθελητὲς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς) οὔτε δημιουργοῦν ἀλλη, δική τους Ἐκκλησία. Ἀντίθετα, παραμένουν στὴν «ΜΙΑ, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, φαίνεται ἀπὸ τὰ παρακάτω ποὺ λέγει ὁ Ἰωσήφ Καλόθετος:

(«Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν..., ὅπ. παρ., σελ. 274).

Αποφυγή των διαιρέσεων και των ψευδοποιμένων που τις προκαλούν

Ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τροφὴ τῶν λεόντων, διδάσκει νὰ ἀποφεύγουμε τὶς μεταξύ μας διαιρέσεις καὶ τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται πνευματικὸς μολυσμὸς ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς γιὰ τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες ποὺ οἱ πιστοί, ἀντὶ νὰ ἀνατρέχουμε στοὺς Πατέρες καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐαγγελικὴ ὁδὸ ποὺ ἐκεῖνοι μᾶς ὑποδεικνύουν, ἐμεῖς τοὺς παρερμηνεύουμε καὶ ἀκολουθοῦμε τὴν δική μας γνώμη, ἀρνούμαστε δὲ νὰ ἐξετάσουμε ὅποιον μᾶς παρουσιάζει διὰ μέσου τῶν πατερικῶν κειμένων, διαφορετικὴ γνώμη ἀπὸ τὴ δική μας, ὑποτιμώντας τὸν ἐν Χριστῷ ἀδελφό μας, ὡς μὴ ὑπακούοντα στὴν αὐθαίρετη γνώμη μας. Ἔτσι ὅμως δὲν ὁμονοοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ προκαλοῦμε διαιρέσεις στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

«Ὡς τέκνα οὖν φωτὸς ἀληθείας φεύγετε τὸν μερισμὸν τῆς ἑνότητος καὶ τὰς κακοδιδασκαλίας τῶν αἱρεσιωτῶν, ἐξ ὧν μολυσμὸς ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τὴν γῆν».

Στὴ συνέχεια μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ ὑπακούουμε καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν καλὸ ποιμένα, τὸν Ὀρθόδοξο, αὐτὸν δηλαδή, ποὺ διδάσκει καὶ πράττει κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὑπάρχουν καὶ οἱ κακοὶ ποιμένες, ποὺ ντυμένοι μὲ προβάτου προβιὰ  ξεστρατίζουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό.

 «Ὅπου δὲ ὁ ποιμήν ἐστιν, ἐκεῖ ὡς πρόβατα ἀκολουθεῖτε· πολλοὶ γὰρ λύκοι κωδίοις ἠμφιεσμένοι ἡδονῇ κακῇ αἰχμαλωτίζουσι τοὺς θεοδρόμους· ἀλλ' ἐν τῇ ἑνότητι ὑμῶν οὐχ ἕξουσι τόπον. Ἀπέχεσθε οὖν τῶν κακῶν βοτανῶν, ἅστινας Ἰησοῦς Χριστὸς οὐ γεωργεῖ, ἀλλ' ὁ ἀνθρωποκτόνος θήρ, διὰ τὸ μὴ εἶναι αὐτοὺς φυτείαν πατρός, ἀλλὰ σπέρμα τοῦ πονηροῦ».

Ἐπιμένει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος τὴν παραμονὴ κοντὰ στὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος καθοδηγεῖ ἀσφαλῶς τοὺς «θεοδρόμους». Καὶ προειδοποιεῖ ὅτι, ὅσοι δὲν τὸν ἀκολουθοῦν, καὶ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, αὐτοὶ ὡς «κατηραμένοι» θὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς.

Μὲ αὐτὰ καταλαβαίνει κανείς, ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν οἱ κακοδιδάσκαλοι ποιμένες, ἐκεῖνοι ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Γιατὶ αὐτοὶ δὲν ἀνήκουν στὸ «γεώργιον Χριστοῦ».

 «Ὅσοι γὰρ Χριστοῦ εἰσιν, οὗτοι μετὰ τοῦ ἐπισκόπου εἰσίν· ὅσοι δ' ἂν ἐκκλίνωσιν αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν ἀσπάσωνται μετὰ τῶν κατηραμένων, οὗτοι σὺν αὐτοῖς ἐκκοπήσονται· οὐ γάρ εἰσιν γεώργιον Χριστοῦ, ἀλλ' ἐχθροῦ σπορά· οὗ ῥυσθείητε πάντοτε εὐχαῖς τοῦ προκαθεζομένου ὑμῶν ποιμένος, τοῦ πιστοτάτου καὶ πραοτάτου»

Ὁ λόγος, ὅμως, τοῦ Ἁγίου, ἀναφέρεται καὶ στὴν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν. Ἀπὸ ἀγάπη τοὺς περιμένουμε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε πρέπει νὰ δείξουμε ἀνοχή, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουμε νὰ ἀνανήψουν, καὶ ὄχι πρίν. Ὄχι δηλαδή, ὅταν ἐπιμένουν στὶς αἱρέσεις τους, προσθέτουν νέες, ὑποσκάπτουν διὰ τῆς αἱρέσεως τὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀλλοιώνουν τὴν Πίστη, ὅπως κάνουν Παπικοί, Προτεστάντες καὶ Οἰκουμενιστές.

Εἶναι φανερό, ὅτι ἐδῶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος προϋποθέτει ἐγρήγορση, ἀγῶνα καὶ πόλεμο ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων, καὶ ὄχι ἐφησυχασμὸ καὶ ἀπάθεια μπροστὰ στὸν πόλεμο ποὺ κάνουν ἐναντίον μας οἱ ἐχθροί μας αἱρετικοί. Τότε, αὐτοὶ οἱ ποιμένες δὲν εἶναι γνήσιοι, ἀλλὰ «μισθωτοὶ» καὶ ἄρα, οἱ πιστοὶ ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν. Διότι αὐτοὶ οἱ Ποιμένες ἀποσχίζονται, παίρνουν διαζύγιο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ψευδολόγοι καὶ ψευδοποιμένες. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ φράση του: «οὔτε γὰρ εὐσεβῶν ἀφίστασθαι χρή, οὔτε δυσσεβέσιν συγκεῖσθαι δεῖ» καὶ «εἴ τις ἐν ἀλλοτρίᾳ γνώμῃ περιπατεῖ, οὗτος οὐκ ἔστιν Χριστοῦ οὔτε τοῦ πάθους αὐτοῦ κοινωνός... τῷ τοιούτῳ μὴ συναναμίγνυσθε, ἵνα μὴ συναπόλησθε αὐτῷ»!

«Ὅσοι ἂν μετανοήσαντες ἔλθωσιν ἐπὶ τὴν ἑνότητα τῆς ἐκκλησίας, προσδέχεσθε αὐτοὺς μετὰ πάσης πραότητος, ἵνα διὰ τῆς χρηστότητος καὶ τῆς ἀνεξικακίας ἀνανήψαντες ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος, ἄξιοι Ἰησοῦ Χριστοῦ γενόμενοι, σωτηρίας αἰωνίου τύχωσιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ.  ἀδελφοί, μὴ πλανᾶσθε· εἰ τις σχίζοντι ἀπὸ τῆς ἀληθείας ἀκολουθεῖ, βασιλείαν θεοῦ οὐ κληρονομήσει· καὶ εἴ τις οὐκ ἀφίσταται τοῦ ψευδολόγου κήρυκος, εἰς γέενναν κατακριθήσεται· οὔτε γὰρ εὐσεβῶν ἀφίστασθαι χρή, οὔτε δυσσεβέσιν συγκεῖσθαι δεῖ. εἴ τις ἐν ἀλλοτρίᾳ γνώμῃ περιπατεῖ, οὗτος οὐκ ἔστιν Χριστοῦ οὔτε τοῦ πάθους αὐτοῦ κοινωνός, ἀλλ' ἔστιν ἀλώπηξ, φθορεὺς ἀμπελῶνος Χριστοῦ. τῷ τοιούτῳ μὴ συναναμίγνυσθε, ἵνα μὴ συναπόλησθε αὐτῷ, κἂν πατὴρ ᾖ κἂν υἱὸς κἂν ἀδελφὸς κἂν οἰκεῖος. οὐ φείσεται γάρ σου, φησίν, ὁ ὀφθαλμὸς ἐπ' αὐτῷ.  τοὺς μισοῦντας οὖν τὸν θεὸν μισεῖν χρὴ καὶ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς αὐτοῦ ἐκτήκεσθαι· οὐ μὴν καὶ τύπτειν αὐτοὺς ἢ διώκειν, καθὼς τὰ ἔθνη τὰ μὴ εἰδότα τὸν κύριον καὶ θεόν, ἀλλ' ἐχθροὺς μὲν ἡγεῖσθαι καὶ χωρίζεσθαι ἀπ' αὐτῶν, νουθετεῖν δὲ αὐτοὺς καὶ ἐπὶ μετάνοιαν παρακαλεῖν, ἐὰν ἄρα ἀκούσωσιν, ἐὰν ἄρα ἐνδῶσιν.

(Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Πρὸς Φιλιππησίους), TLG, Epistle 6, chapter 2, section 1, line 1).

Σὲ ἄλλοι ἐπιστολή του ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος συμβουλεύει. Αὐτοὶ ποὺ φαίνονται ἀξιόπιστοι, ἀλλὰ διδάσκουν διαφορετικὰ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ἱ. Παράδοση, μὴ σὲ ἐπηρεάζουν καὶ σὲ φοβίζουν. Μεῖνε ἀμετακίνητος στὴν πίστη, παρόλα τὰ κτυπήματα ποὺ δέχεσαι, γιατὶ εἶναι δεῖγμα μεγάλου ἀθλητοῦ νὰ τὸν χτυποῦν, καὶ αὐτός (ἐπειδὴ ἀσφαλῶς στηρίζεται στὸ Θεό) νὰ ἀντέχει τὰ κτυπήματα καὶ νὰ μὴ πέφτει.

«Οἱ δοκοῦντες ἀξιόπιστοι εἶναι καὶ ἑτεροδιδασκαλοῦντες μή σε καταπλησσέτωσαν· στῆθι δὲ ἑδραῖος ὡς ἄκμων τυπτόμενος. μεγάλου ἐστὶν ἀθλητοῦ δέρεσθαι καὶ νικᾶν. μάλιστα δὲ ἕνεκεν θεοῦ πάντα ὑπομένειν ἡμᾶς δεῖ, ἵνα καὶ αὐτὸς ἀναμείνῃ εἰς τὴν βασιλείαν».

(Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Πρὸς Πολύκαρπον Ἐπίσκοπον Σμύρνης, TLG, Epistle 8, chapter 3, section 1, line 1).

Η νεωτερίζουσα Εκκλησία Πατριαρχών, Δεσποτάδων και όσων τους ακολουθούν ΠΟΣΗ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ πτώση σέ αἵρεση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν
 
Ἔπειτα ἔδειξε κάποια σύννεφα καί τότε εἶδα πλῆθος ἀναμμένες λυχνίες πού ἔκαιγαν μέ λευκή φλόγα. Ξαφνικά ἄρχισαν νά πέφτουν στό ἔδαφος ἡ μία μετά τήν ἄλλη, κατά δεκάδες καί ἑκατοντάδες, ἔχαναν τό φῶς τους καί γίνονταν στάχτες! Τότε ὁ ἅγιος Στάρετς μοῦ ἔδειξε ἕνα σύννεφο καί μοῦ εἶπε: «Κοίτα». Εἶδα ἑπτά ἀναμμένες λυχνίες. Τόν ρώτησα ποιό ἦταν τό νόημα τῶν καιομένων λυχνιῶν πού ἔπεφταν στό ἔδαφος καί μοῦ ἀπάντησε: «Εἶναι οἱ ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ πού πέφτουν σέ αἵρεση, ἀλλά αὐτές οἱ ἑπτά λυχνίες στά σύννεφα εἶναι οἱ ἑπτά ἐκκλησίες τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας πού θά μείνουν μέχρις συντελείας τοῦ αἰῶνος»!

Ἡ νεωτερίζουσα «Ἐκκλησία»
 
Προχωρήσαμε περισσότερο καί πήγαμε σέ μία μεγάλη ἐκκλησία. Θέλησα νά κάνω τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλά ὁ Στάρετς μοῦ εἶπε: «Δέν εἶναι ἀνάγκη νά κάνεις τόν Σταυρό σου, γιατί τό μέρος αὐτό εἶναι τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως»! Ἡ ἐκκλησία ἦταν σκοτεινή καί καταθλιπτική. Στήν «Ἁγία Τράπεζα» ὑπῆρχε ἕνα ἄστρο καί στό Εὐαγγέλιο ὑπῆρχαν ἐπίσης ἀστέρια. Κεριά καμωμένα ἀπό πίσσα ἔκαιγαν τρίζοντας σάν καυσόξυλα! Τό Ἅγιο Ποτήριο ἦταν ἐκεῖ, καλυμμένο ἀπό μία ἀπαίσια βρωμιά! Ὑπῆρχε καί ἕνα πρόσφορο κι αὐτό σημειωμένο μέ ἀστέρια! Ἕνας Ἱερέας στέκοταν μπροστά σ’ αὐτή τήν φοβερή «ἁγίατράπεζα» μέ πρόσωπο μαῦρο σάν πίσσα καί ἀπό κάτω της βρίσκοταν μία γυναῖκα ντυμένη μέ κόκκινα, μέ ἕνα ἀστέρι στά χείλη της πού γελοῦσε οὐρλιάζοντας «εἶμαι ἐλεύθερη»! Σκέφθηκα: «Θεέ μου, εἶναι τρομερό»!
Ἄνθρωποι σάν τρελλοί ἄρχισαν νά τρέχουν γύρω ἀπό τήν «ἁγία τράπεζα», φωνάζοντας, σφυρίζοντας, χειροκροτῶντας καί τραγουδῶντας ἄσεμνα τραγούδια. Ξαφνικά μία ἀστραπή ἄστραψε, ἕνα ἀστροπελέκι ἀντήχησε, ἡ γῆ σείστηκε καί ἡ «ἐκκλησία» κατέρρευσε, στέλνοντας τήν γυναῖκα, τούς ἀνθρώπους καί τόν παπά στήν ἄβυσσο! Σκέφθηκα, «Κύριε, σῶσε μας, εἶναι τόσο τρομερό».
Ρώτησα τόν Στάρετς, ποιά ἦταν ἡ σημασία αὐτῆς τῆς φοβερῆς «ἐκκλησίας». «Αὐτοί – μοῦ ἀποκρίθηκε – εἶναι οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι, οἱ αἱρετικοί, πού ἐγκατέλειψαν τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί ἀναγνώρισαν τήν πρόσφατη νεωτερίζουσα ἐκκλησία, τήν ὁποία ὁ Θεός δέν ἔχει εὐλογήσει. Σ’ αὐτή τήν ἐκκλησία δέν νηστεύουν, δέν παρακολουθοῦν Ἀκολουθίες καί δέν παίρνουν Θεία Κοινωνία»!!!

Αμέθυστος