Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Φραγγέλιο από την Μητρόπολη Πειραιώς κατά της ένοχης σιωπής των Αγιορειτών:

Ὁ προσκυνῶν καὶ κοινωνῶν μὲ τὸν αἱρεσιάρχην συμβουλεύει:


Μην φοβάστε, μην δειλιάζετε, μην σκέφτεστε τα χρήματα, μη συμπορευτείτε με τους σύγχρονους εκκλησιαστικούς ηγέτες, Πατριάρχες και αρχιεπισκόπους, που έχουν διαβρωθεί από την παναίρεση του Οικουμενισμού


 Πριν από ενάμισι μήνα περίπου το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ σε άρθρο του με τίτλο “Χωνευτήρι ζιζανίων της νοθευμένης πίστης το Άγιο Όρος; Τι κάνουν οι «περιβολάρχες» στο «περιβόλι της Παναγιάς»;” είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την στάση των Αγιορειτών σε σχέση με τα οικουμενιστικά σχέδια του Φαναρίου και την Σύνοδο του Κολυμπαρίου.
   Σήμερα, στην ίδια λογική, για φόβο και δειλία απέναντι σε όσα οικουμενιστικά και δυσώδη διαδραματίζονται στους κόλπους της Ορθοδοξίας κατηγορεί τις αγιορείτικες μονές η Μητρόπολη Πειραιώς. Σε ανακοινωσή του το γραφείο αιρέσεων και παραθρησκειών της Μητρόπολης αναφέρεται: “είναι γνωστή η ένοχη σιωπή, δυστυχώς, που ακολουθούν εδώ και αρκετά χρόνια όλες σχεδόν οι αγιορειτικές Μονές, με το πρόσχημα της διακρίσεως, πίσω από το οποίο προφανώς κρύβεται ο φόβος και η δειλία”.
   Με αφορμή και την αυριανή ετήσια επέτειο της Συνόδου του Κολυμπαρίου η Μητρόπολη τονίζει: “Είναι εκπληκτικό, άλλα συγχρόνως και τραγικό, το γεγονός ότι το Άγιον Όρος, εδώ και ένα χρόνο περίπου μετά την εν λόγω «Σύνοδο», εξακολουθεί να φοβείται να λάβει επίσημη θέση και να καταγγείλει με θάρρος και

Αναγκαίες ...διευκρινίσεις!



   Σὲ πρόσφατο ἄρθρο τοῦ π. Παΐσιου Παπαδόπουλου διαβάσαμε καὶ τὰ παρακάτω:
    «Η αδύνατη όμως σύμπραξη Ομοιουσιανών και Ομοίων ήταν εκείνη η ιστορική προϋπόθεση που διευκόλυνε την προσέγγιση των Ομοιουσιανών και Ορθοδόξων. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν εκείνος που με θεοφώτιστη ευελιξία την αξιοποίησε, κάτι που ίσως συνιστά την στρατηγική του αυτή ως την μεγαλύτερη προσφορά του στην Εκκλησία. Υπήρξε  λοιπόν ο Μέγας της Καισαρείας Πατήρ κύριος υπέρμαχος της ανάγκης σύμπραξης των Ορθοδόξων με τους Ομοιουσιανούς, με σκοπό την επιτακτική εκκλησιαστική ανάγκη αποδυνάμωσης της αρειανικής παράταξης, σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσει την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Πόσο μακρυά έβλεπε!
    {Κρατήστε σας παρακαλώ αδελφοί και πατέρες του παλαιού και νέου ημερολογίου την επισήμανση αυτή διότι αποτελεί ιστορικό παράλληλο με αυτό που γίνεται σήμερα με τον Οικουμενισμό}!».
  
   Στὰ παραπάνω ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἑξῆς: Νομίζουμε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφέρουμε διαμάχες ἄλλων ἐποχῶν γιὰ δογματικὰ θέματα καὶ ἔννοιες ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμα ἀποκρυσταλλωθεῖ, σὲ σημερινὲς καταστάσεις, ποὺ ἔχουν συζητηθεῖ ἐπὶ δεκαετίες. Τότε δὲν ἦταν ἀκόμα «ἀποσαφηνισμένη ἡ διατύπωση τοῦ Τριαδικοῦ καὶ μετέπειτα τοῦ Χριστολογικοῦ δόγματος»· σήμερα τὰ πράγματα γιὰ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα εἶναι πεντακάθαρα, γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιά …«συμπράξεις», ἀλλὰ γιὰ ἐφαρμογὴ τῆς Πατερικῆς μας Παραδόσεως! Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὰ γεγονότα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, παρουσιάζουμε τὶς θέσεις τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεου «Ἐμπειρική Δογματική…».

«Ομοούσιο και Ομοιούσιο. Διαφορές και ταυτίσεις τών δύο όρων»

π. Ι. Ρωμανίδης

    Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.
    
«Η ορολογία «ομοούσιος», «υπόσταση», «ουσία» είναι μεταγενέστερη, όταν οι Πατέρες εξέφρασαν την εμπειρία τους με τους όρους της εποχής τους και έτσι τα άρρητα ρήματα μεταφέρθηκαν με κτιστά ρήματα και νοήματα.
  Βασική διδασκαλία των Αγίων Πατέρων είναι ότι δεν υπάρχει καμία ομοιότητα μεταξύ ακτίστου και κτιστού. Όταν οι Άγιοι έφθαναν στην εμπειρία της θεοπτίας, έβλεπαν ότι η δόξα-φως του Λόγου ήταν όμοια με την δόξα του Πατρός. Γι' αυτό, στην αρχή, ο Μέγας Αθανάσιος έκανε λόγο για το ότι ο Υιός-Λόγος είναι ομοιούσιος (με όμικρον γιώτα) με τον Πατέρα, έχει, δηλαδή, την ίδια-όμοια ουσία και δόξα με τον Πατέρα. Εφ' όσον η ουσία του Πατρός είναι άκτιστη, συνεπάγεται ότι άκτιστη είναι και η ουσία του Λόγου. Όταν, όμως, ο όρος «ομοιούσιος» αποδιδόταν λανθασμένα ως «παρόμοιος», τότε οι Πατέρες δημιούργησαν τον όρο ομοούσιος (χωρίς το γιώτα) με την έννοια του «ταυτούσιος», όχι όμως με την έγνοια του «ταυθυπόστατος».
    Γιατί τόση δυσκολία γύρω από το "ομοούσιος"; Διότι το "ομοούσιος" δεν το απέρριψαν μόνον οι Αρειανοί, το απέρριψαν στην αρχή και οι Ορθόδοξοι. Οι ομοιουσιανοί, δηλαδή αυτοί που λέγανε όμοιος κατά πάντα, ήταν Ορθόδοξοι. Γι' αυτό και ο Μέγας Αθανάσιος το λέει καθαρά, ότι αυτοί που φωνάζαν και λέγαν το ομοιούσιος, ότι ο Λόγος είναι όμοιος τω Πατρί κατά πάντα, λέει, αυτοί είναι Ορθόδοξοι και αυτό εννοούμε εμείς με το ομοούσιος.
     Είναι ομοούσιος όχι με την έννοια του ταυτούσιος (δηλαδή ότι ο Λόγος και ο Πατέρας είναι ένα). Δεν σημαίνει "ταυτούσιος" το "ομοούσιος" για τον Αθανάσιο. Έχει την ίδια σημασία με το ομοιούσιος για τον Αθανάσιο. Γιατί; Διότι, βασικό δόγμα των Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι μεταξύ του άκτιστου και του κτιστού δεν υπάρχει καμία ομοιότης. Οπότε, όταν λες όμοιος κατά πάντα, αυτό σημαίνει, Θεός άκτιστος. Αυτό σημαίνει η ορολογία "ομοούσιος".
   Οι σημερινοί Ορθόδοξοι θεολόγοι τους ομοιουσιανούς τους βγάλανε ημιαρειανούς, ενώ δεν ήταν καθόλου. Ήταν η φανατική παράταξη των Ορθοδόξων, οι οποίοι έλεγαν ότι για την ουσία του Θεού δεν μπορούμε να μιλάμε, διότι η ουσία του Θεού είναι ανώνυμος, αμέτοχος κ.ο.κ. Μπορεί να μιλάμε μόνο για τα πρόσωπα, τις υποστάσεις. Και ουσία και υπόσταση κατ’ αυτούς σημαίνει το ίδιο πράγμα.
    Επομένως, το "ομοούσιος" ποιος το εχρησιμοποίησε; Ήταν (κατ’ αρχήν) μια αιρετική ορολογία. Την χρησιμοποιούσαν και οι Γνωστικοί, οι γνωστικές αιρέσεις, αλλά κυρίως ο Παύλος Σαμοσατεύς. Ο Παύλος ο Σαμοσατεύς λέει ότι ο Λόγος είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, με την έννοια ότι είναι ομοϋπόστατος. Μαζί με τον Πατέρα έχει μία υπόσταση, μία ουσία δηλαδή, ότι στον Θεό υπάρχει μία υπόσταση, μία ουσία. Λοιπόν αυτή την σημασία είχε το "ταυτούσιος".
   Οπότε, οι ομοιουσιανοί δεν δέχτηκαν την ορολογία του Αθανασίου, την πολέμησαν και πείστηκαν, τελικά, αφού ο Μέγας Βασίλειος εξήγησε ότι δεν σημαίνει ταυτούσιος. Και, εφ' όσον δεν σημαίνει ταυτούσιος, το "ομοούσιος" δηλαδή, αλλά σημαίνει ομοιούσιος με την έννοια ότι έχουν μαζί μία ουσία που δεν είναι η υπόσταση, αλλά υπάρχουν τρεις υποστάσεις και έχουν μαζί την ίδια ουσία. Με αυτή την έννοια έγινε αυτή η εξήγηση της Ορθοδόξου διδασκαλίας που είχε διατυπωθεί από την Α' Οικουμενική Σύνοδο και από τον Αθανάσιο και έγινε αποδεκτή.

    Και ο Μέγας Αθανάσιος, ο ίδιος, δήλωσε ότι είναι επιτρεπτός ο τρόπος αυτός, να μιλάμε για την υπόσταση και ουσία και αυτό διατυπώθηκε στην απόφαση της Συνόδου που προήδρευσε στην Αλεξάνδρεια ο Μέγας Αθανάσιος το 362». 
Πηγή

Έκκληση για δημιουργία ενωμένου αντιοικουμενιστικού μετώπου

 Μήνυμα της πέμπτης Συνόδου της Επαρχίας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία

- Έκκληση για δημιουργία ενωμένου αντιοικουμενιστικού μετώπου


Αποτέλεσμα εικόνας για црквенонародни сабор 2017 eparhija-prizren.org
Μήνυμα της πέμπτης προσευχόμενης, εκκλησιαστικής

 και λαϊκής Συνόδου στη μονή του Αγίου Νικολάου των

 Μύρων στη Λόζνιτσα κοντά στο Τσάτσακ το 2017

14-06-2017

Πιστεύομεν … εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν…
Ευσεβή λαέ, αυτά τα λόγια του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, μας κάλεσαν σήμερα σε αυτή την ιερά εκκλησιαστική, λαϊκή και προσευχόμενη Σύνοδο, ώστε να μαρτυρήσουμε την Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως, δηλαδή την μοναδικότητα, την ενότητα και την συνοδικότητα αυτής της Εκκλησίας στην Ορθόδοξη Πίστη και στο Θεάνθρωπο Χριστό, μέσω της συνοδικής ομολογίας και της προστασίας της Ορθόδοξης Πίστης.

 Η συνοδικότητα στην Ορθόδοξη Πίστη αποτελεί τον ουσιαστικό χαρακτήρα της ίδιας της Εκκλησίας. Η ύπαρξη στην Εκκλησία σημαίνει την ενότητα της Πίστεως και την

Το πάθος της ακηδίας (Όσιος Νείλος Σόρσκυ)

            

   Εάν μας αιχμαλωτίσει περισσότερο από τα άλλα πάθη η ακηδία, τότε η ψυχή μας ευρίσκεται σε μεγάλο αγώνα. Είναι πολύ φοβερό αυτό το πονηρό πνεύμα. Συγγενεύει πολύ με το πνεύμα της λύπης και νικά ιδιαίτερα αυτούς που ευρίσκονται στη μοναξιά. Όταν εγερθούν πελώρια τα κύματα λογισμών και παθών εναντίον της ψυχής, εκείνη την ώρα ο άνθρωπος νομίζει ότι δεν θα λυτρωθεί ουδέποτε απ’ αυτά. Ο νοητός εχθρός του επιφέρει παντός είδους λογισμούς και σκέψεις ότι, εάν σήμερα είναι τόσο άσχημα, αύριο θα είναι χειρότερα και μεθαύριο ακόμη χειρότερα. Έτσι του σφυρίζει στο νου ότι εγκαταλείφθηκε από τον Θεό, ότι του συμβαίνουν αυτά επειδή δεν τον φροντίζει ο Θεός, ότι αυτά συμβαίνουν μόνον σ’ αυτόν και σε κανέναν άλλον. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν είναι!
     Διότι όχι μόνο σε εμάς τους αμαρτωλούς συμβαίνουν αυτά, αλλά και στους αγίους Του, οι οποίοι διά μέσου των αιώνων ευαρέστησαν τον Θεό και γνώρισαν ότι είναι φιλάνθρωπος Θεός και Πατέρας και ότι από αγάπη και για την απόκτηση των αρετών μάς παιδεύει με την πνευματική Του ράβδο. Μετά όμως απ’ αυτά, γρήγορα και αναμφίβολα έρχεται η αλλοίωση, η ψυχική αποκατάσταση και το έλεος του Θεού. Και ενώ σε εκείνη τη

Οι Ορθόδοξοι αναφωνούσαν σε τέτοιες δηλώσεις: "Ανάθεμα"! --Οι σύγχρονοι Ποιμένες, όμως λένε: "Βαρθολομαίου του Παναγιωτάτου πολλά τα έτη"!

Επίθεσις του Πατριάρχου Κων/λεως κ. Βαρθολομαίου

κατά του ομ. καθηγητού κ. Χρήστου Γιανναρά



Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως επραγματοποίησε πενθήμερον επίσκεψιν εις την Γερμανίαν, δια να παραστή εις την επέτειον της Μεταρρυθμίσεως και εις βράβευσίν του. Τα ανακοινωθέντα του Πατριαρχείου αναφέρουν χαρακτηριστικά:
«Την Δευτέραν, 29ην Μαΐου 2017, η Α. Θ. Παναγιότης ο Πατριάρχης ημών κ. κ. Βαρθολομαίος ανεχώρησεν εις Στουτγκάρδην, προκειμένου να επισκεφθή την Ευαγγελικήν Εκκλησίαν Γερμανίας, εορτάζουσαν εφέτος την 500ην επέτειον της Μεταρρυθμίσεως, κατόπιν επισήμου προσκλήσεως του Προκαθημένου αυτής Σεβ. Επισκόπου Δρος Heinrich Bedford – Strohm, ανταποδίδων ούτω την επίσκεψιν αυτού προς το Οικουμενικόν Πατριαρχείον τον παρελθόντα Σεπτέμβριον… Την Τρίτην, 30 Μαΐου, από 09.15-12.30 έλαβε χώρα η Τελετή αναγορεύσεως της Α. Θ. Παναγιότητος σε Επίτιμο Διδάκτορα από την Ευαγγελική Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Τυβίγγης».
Ο Πατριάχης μετέβη κατόπιν εις το Βερολίνον ως προσκεκλημένος του Ιδρύματος Konrad Adenauer, όπου έδωσε διάλεξιν με θέμα «Ορθοδοξία και ανθρώπινα δικαιώματα». Η ομιλία διήρκησε περίπου μίαν ώραν. Παρά την έκτασιν της ομιλίας ο Πατριάρχης δεν ανέφερεν ούτε ένα Πατέρα της Εκκλησίας. Αντιθέτως εμνημόνευσε τους Γιούργκεν Μόλτμαν,

Η Αλήθεια και ο πόλεμος για την Αλήθεια

    
Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

      «Ἀγάπα τὴν ἀλήθεια, μὰ ἔχε συγκατάβαση καὶ στὴν πλάνη», Βολταῖρος. Αὐτὴ ἡ τοποθέτηση τοῦ Βολταίρου ἀποδεικνύει τὴ χαοτικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ δηλ. ὀρθόδοξη καὶ στὴ διανοητική, σύγχρονη, πτωτικὴ ἀναζήτηση καὶ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσπαθήσει νὰ κατασκευάσει καὶ νὰ θεμελιώσει διανοητικὰ τὴν ἀλήθεια, στηριζόμενος μόνο στὴ νοητική του δύναμη καὶ στὴν ἔπαρση, ὁδηγεῖται στὸ γνωστὸ λάθος τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, ποὺ ἐπιτρέπει, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ ἀλήθεια ποὺ πρεσβεύει δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπόλυτη, τὴν συμπόρευση ἀκόμα καὶ μὲ τὸ ψέμα ἢ τὴν πλάνη.
Ἀντίθετα ὁ χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει αὐτὸν τὸν δρόμο, διότι ἡ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία πρεσβεύει, δὲν εἶναι κατασκεύασμα διανοητικῆς διεργασίας ἢ ὑπαρξιακῶν ἀναγκῶν ἀλλὰ ἀποκάλυψη Θεοῦ. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ποὺ ἀποκαλύφθηκε στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὸν σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι δῶρο τῆς εὐλογίας τοῦ Πατρός, τῆς ἐνσάρκωσης τοῦ Υἱοῦ καὶ τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:
«…Τὸ μυστήριον τῆς ἀληθείας δὲν ἔγκειται εἰς πράγματα, εἰς ἰδέας, εἰς σύμβολα, ἀλλὰ εἰς Πρόσωπον, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ Θεανθρώπινον Πρόσωπον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ἀλήθεια», Ἀλήθεια παντελεία, οὐδέποτε ἐλαττουμένη, οὐδέποτε μεταβαλλομένη, πάντοτε μία καὶ ἡ αὐτὴ ἐν τῷ τελείῳ πληρώματί της, πάντοτε μία καὶ ἡ αὐτὴ χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τούς αἰῶνας. Ἀλήθεια πάντοτε ἀπαράλλακτος, -καί εἰς τὸν χρόνον ἀπαράλλακτος· πάντοτε ἄπειρος- καὶ ἐν τῷ πεπερασμένῳ ἄπειρος· πάντοτε ἀθάνατος, καὶ ἐν τῷ θνητῷ ἀθάνατος. Πᾶσαι αἱ ἄλλαι ἀλήθειαι ἐκπηγάζουν ἐξ αὐτῆς, ὡς αἱ ἀκτῖνες ἀπὸ τὸν ἥλιον καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶναι καὶ αὐταὶ ἀθάνατοι καὶ αἰώνιοι. Ὅλαι αἱ δογματικαὶ ἀλήθειαι εἰς τὴν πραγματικότητα συνιστοῦν μίαν καὶ μόνην ἀλήθειαν: τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλαι ὁδηγοῦν εἰς Αὐτόν…» (Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Γνώρισε τὸ μεγαλεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας», Θεσσαλονίκη 2007).

Η ένωσή μας μέ τόν Θεό.

 Ἁγ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

  Θεὸς εἶναι φῶς, καὶ δίνει τὴ λαμπρότητά Του σ΄ ἐκείνους πού καθαρίζουν τὴ σβησμένη λαμπάδα τῆς ψυχῆς τους κι’ ἑνώνονται μὲ τὸ «Θεῖον πῦρ».
Θαῦμα παράδοξο! Ὁ ἄνθρωπος νὰ ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό ὄχι μόνο πνευματικά, ἀλλά καὶ σωματικά. Ἄνθρωπος καὶ Θεὸς νὰ γίνονται ἕνα, ὅπως ἕνα εἶναι καὶ τὸ ζωντανὸ ἀνθρώπινο σῶμα μὲ τὴν ψυχή. Μὲ τὴν ἕνωση αὐτή ὁ ἄνθρωπος γίνεται «κατὰ χάριν Θεός», ὅπως λέει ὁ ψαλμωδὸς Δαβίδ: «Ἐγώ εἶπα, θεοὶ ἐστε καὶ υἱοί Ὑψίστου πάντες».
    Ὁ Χριστὸς βεβαίωσε: «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὸν καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι. Μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν».
    Πῶς ὅμως μένουμε ἐμεῖς στὸν Χριστὸ κι’ Αὐτός σέ μᾶς;
   
     Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν ἔδωσε ὁ Ἴδιος, ὅταν, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος Του, προσευχήθηκε στὸν Πατέρα: «Σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοί ἐν ἡμῖν ὦσιν…κἀγώ τὴν δόξαν ἥν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἓν ἐσμέν, ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν…».
     Ἀλλά καί στούς μαθητές Του μέ σαφήνεια εἶπε: «Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί … ἐγώ ἐν τῷ πατρί μου καί ὑμεῖς ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν ὑμῖν».
     Ἐναργέστατα εἶναι τὰ θεϊκὰ κι’ ἀλάθητα λόγια τοῦ Κυρίου.
     Ὅπως ὁ Πατέρας εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Υἱό Του, ἔτσι κι’ ἐμεῖς εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεό. Καὶ ὅπως ὁ Πατέρας μένει «κατὰ φύσιν ἐν τῷ Υἱῷ», ἔτσι καὶ ὅσοι πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ ἀναγεννήθηκαν «διὰ Πνεύματος Ἁγίου», μένουν «κατὰ χάριν ἐν τῷ Θεῷ» καὶ ὁ Θεὸς μένει σ’ αὐτούς ὡς «κατὰ χάριν υἱούς» Του.
     Τί θαυμαστή, θεανθρώπινη ἕνωση!

Γιατί θυμιατίζουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία;

Ο «καπνός» της Εκκλησίας και οι καπνοί του κόσμου!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΘΥΜΙΑΤΗΡΙΟ

ΘΥΜΙΑΤΗΡΙΟ – ΘΥΜΙΑΜΑ – ΚΑΡΒΟΥΝΑΚΙΑ:

Αυτά τα ιερά αντικείμενα βρίσκονται στα περισσότερα Ορθόδοξα σπίτια.

Οι πιστοί όταν προσεύχονται, μαζί με το καντηλάκι που θα ανάψουν θυμιατίζουν το χώρο και τα εικονίσματα…

Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν έχουμε να κάνουμε με αιρετικούς οι οποίοι όταν μας ρωτούν για ποιό λόγο θυμιατίζουμε δεν γνωρίζουμε την σημασία του.

Δυστυχώς αρκετοί από τους πιστούς που προσφέρουν στον Κύριο επιμελώς και με ευλάβεια θυμίαμα, όταν βρεθούν αντιμέτωποι με άνθρωπο αιρετικό, δεν γνωρίζουν τί να του απαντήσουν.

Αν παραδείγματι ένας αιρετικός μας ρωτήσει:

»Για ποιό λόγο θυμιατίζετε στην εκκλησία σας;

Είπε ο Χριστός να θυμιατίζουμε;

Γράφει πουθενά στη Γραφή ότι ο Χριστός θυμιάτιζε;»

Τί θα απαντήσουμε αλήθεια;

Όπως είναι γνωστό, οι αιρετικοί δέχονται μόνο όσα γράφονται στην Αγία Γραφή.

Οτιδήποτε άλλο τους παρουσιάσετε ως επιχείρημα θα σας το απορρίψουν.

Για το λόγο αυτό, το σημερινό μας άρθρο απαντά στους αιρετικούς για το